The Ritual (2017)

De film begon goed. Origineel is het natuurlijk niet, maar dat boeit me eigenlijk niet zo. Mooie, sfeervolle setting maakte me geinteresseerd en gaf me hoop op een mooie film. Maar naarmate de film vorderde, kakte de film in elkaar. De personages werden irritant, acteren konden ze alle vier niet, waardoor ik toch niet kon meeleven. Er gebeurden allerlei rare, domme fratsen in dat eerste huisje, maar echt eng of spannend werd het nergens.

De laatste 20 minuten... hoe diep kun je zakken in deze film, die toch wel leuk begon. Met als dieptepunt het monster zelf. Zoiets belachelijks kun je toch niet verzinnen, het zag er zo lachwekkend uit, maar toch krijgt deze man (David) het voor elkaar. Moest trouwens gelijk denken aan het 'monster' van Krampus.

Overschatte film.

"This is clearly the house we'll get murdered in."

Leuk om eindelijk eens een volwaardige film te zien van David Bruckner.

Het gegeven van wat vrienden die een trektocht gaan maken in de bossen is op zich niets nieuws onder de zon, maar mits goed uitgewerkt kan het wel effectief zijn. 'The Ritual' speelt dan ook duidelijk leentjebuur bij andere films in het genre, waarbij ik hoofdzakelijk moet denken aan 'The Blair Witch Project'.

Met name de eerste helft wordt sterk gebracht; als kijker word je goed in het ongewisse gelaten over het hoe en wat betreffende de onheilspellende gebeurtenissen. Op deze manier wordt de spanning gedegen opgebouwd, omdat er geen eind lijkt te komen aan de uitzichtloze situatie. Dit wordt enkel versterkt door de bosrijke omgeving waar men al gauw verdwaald. Hierbij werkt het gebruik van licht en de cameravoering complimenterend.

Het is alleen jammer dat de titel veel verraad, want op een gegeven moment zie je de bui al hangen. Zodra het mysterie weg is, blijft er weinig meer over om te raden. Wat mij betreft had ik graag langer in het waas gezeten. Tevens wordt de focus meermaals gelegd op Luke vanwege zijn schuldgevoel, terwijl de overige personages klaarblijkelijk kampen met hun eigen problemen.

Al met al een onderhoudende horror die beter had kunnen werken met meer subtiliteit.

3,0 Sterren.

Hoe kan deze film in godsnaam zo hoog scoren? Zelden zo een slechte film gezien.

Nergens spannend, eng of goor.

Het is zeker geen hoogstaande Horror film, maar wel een sfeervolle, mysterieuze en ook wel spannende Horror film (een Netflix productie) en dat vooral in het eerste uur van het verhaal, waarbij het verhaal me op bepaalde momenten deed denken aan de Komedie film "The Hangover (2009)" en dat vanwege bepaalde vreemde gebeurtenissen na een nacht slapen in een gevonden hut, waarvan men zich na het ontwaken niets meer kan herinneren (althans dat zegt men).

In dit verhaal draait het om vier oude studievrienden, te weten Dom (Sam Troughton), Phil (Arsher Ali), Luke (Rafe Spall) en Hutch (Robert James-Collier Robert James-Collier), die door de Zweedse wildernis trekken, om tijdelijk hun problemen (zoals de vermoorde studievriend Robert) achter zich te laten en om hun vriendschap nieuw leven in te blazen. De gekozen locatie is een ongewone locatie voor het viertal, die weinig tot geen ervaring hebben in de wildernis. De reis verloopt moeizaam wanneer Dom gewond raakt aan zijn knie en daardoor besluiten ze om een kortere weg te nemen door een bos. Wanhopig, bang en verdwaald in dit bos, stuit het viertal op een oeroude hut, gevuld met vreemde kunstvoorwerpen die op specifieke wijze zijn verspreid. Als ze in de hut noodgedwongen de nacht moeten doorbrengen (waarbij ze nachtmerries krijgen), ontdekken ze dat iets of iemand anders in de grote bossen ronddwaalt, die de vier reizigers liever niet ziet vertrekken.

Het verhaal zit opzicht best aardig in elkaar en weet zeker ook te boeien en dat vooral in het eerste uur van het verhaal, waarbij alles nog lekker vaag en mysterieus is. Vanwege dat ontstaat er ook een goede spanningsopbouw en is het verhaal ook best sfeervol (op "creepy" wijze weliswaar) en de bosrijke omgeving waarin moeilijk iets te zien is, versterkt dat sfeervolle gevoel nog eens extra. Visueel gezien werd alles best aardig in beeld gebracht, waaronder de flashback-achtige nachtmerries van Luke omtrent de dood van Robert.

Na circa een uur en twee man minder, volgt dan de ontknoping van het verhaal, welke eigenlijk best flauw is, want het draait dan om een eeuwenoude god (één van de "Jötun", welke een bastaard is van "Loki") welke aanbeden wordt door een groepje primitief wonende mensen en dat omdat ze zodoende langer blijven leven dan wat natuurlijk is. Ze moeten wel knielen voor de god, want anders worden ze aan de bomen opgehangen, want o.a. gebeurt is met de twee dode studievrienden. Ook moeten ze opofferingen brengen en dat willen ze gaan doen met één van de studievrienden en de andere willen ze deel uit laten maken van hun.

Desondanks was het einde nog best aardig (loopt zelfs goed af voor één van de studievrienden, die in het begin van het verhaal nog een lafaard was en dat m.b.t. de dood van studievriend Robert, die in een drankenwinkel wordt vermoordt omdat hij zijn ring niet wilt afgeven, waarbij de lafaard zich verstopt en niet ingrijpt) en vond ik het wezen (die het bos niet kan verlaten) waarom het draaide er eigenlijk ook wel leuk en apart uitzien.

De cast is net zoals de film niet hoogstaand en bestond voor mij ook allemaal uit onbekende acteurs. Het draait daarbij ook vooral om vier hoofdrolspelers, te weten Rafe Spall, Sam Troughton, Robert James-Collier en Arsher Ali, die het wel nog verdienstelijk deden. Op het einde komen er ook nog wat andere personen in het verhaal voor, waarbij ik Maria Erwolter (het wordt wel niet aangegeven, maar volgens mij was ze de vrouw, te weten Anna Erikson, waarvan ze spullen vinden in het bos en waarvan de creditcard verliep op 1984) er best apart vond uitzien en ze deed me ook een beetje denken aan Tilda Swinton.

Al met al best een aardige Horror film om eens gezien te hebben (duurt circa 90 minuten) en dat voorval vanwege het eerste uur van het verhaal, welke best goed en spannend is. Dit was de derde film welke ik gezien heb van regisseur David Bruckner en die hebben allemaal van mij 3,0 sterren gekregen.

Ik ging The Ritual zonder al te hoge verwachtingen kijken. Al vrij snel in de film ga je automatisch denken aan films als The Blair Witch Project en The Twilight Zone. De acteurs vind ik op zich nog wel prima, maar het verhaal ontspoort redelijk snel en veel zaken blijven onuitgelegd. Nu is dat laatste niet per sé slecht, maar in dit geval zijn er veel te veel onlogische zaken waardoor je als kijker ook een beetje de draad kwijt raakt. En het monster. Tja. Ik denk dat daar alles wel over gezegd is.

2,5*
5/10 (IMDB)

Jezelf vinden

Je hoort het wel vaker onder de reizigers. Reizen is altijd wel goed voor de nodige ''soul-searching'' en om te ontdekken wie men nu écht is. Dit helpt je uiteindelijk weer verder om sneller te ontwikkelen binnen het leven. Sommigen zien het reizen dan meer als een vorm van escapisme en hoewel ik mij hier niet zo in kan vinden, was letterlijk ontsnappen voor de hoofdpersonages hier wél degelijk aan de orde.

Centraal staat echter de ontwikkeling van één van de personages en dit is gelijk een van de grootste mankementen van The Ritual. Zijn ontwikkeling sneeuwt de andere personages namelijk toch op zekere hoogte onder en ik had dan graag ook meer willen zien van datgene wat zich in het hoofd van de anderen afspeelde om de film ''compleet'' te maken. Daarnaast smaakten de dromen van Luke ook gewoon naar meer want het heden wat zich vermengde met het verleden was visueel gewoon echt prachtig in elkaar gezet.

De ontwikkeling van een van de hoofdpersonages wordt daarbij afgezet tegen de overlevingstocht in de beboste omgeving. Ook hier is veel over te lezen geweest. Waar men bij films zoals The Blair Witch Project klaagde dat deze film te subtiel was lees ik over deze film juist terug dat men hem liever wat meer ingetogen had willen zien. Hoewel dit wat mij betreft ook wel had gekund was het creature design wel enorm gaaf om te zien, maar zag ik dus wel te veel van de God die in het bos leefde, om nog van hem onder de indruk te zijn. Laat staan hem dus nog eng te vinden.

Toch heb ik mij echt goed vermaakt tijdens The Ritual en hoop ik dat er nog een keer een nieuw deel komt wat dieper ingaat op de gave van de God om op de diepste angsten/verlangens van mensen in te spelen en ze dingen te kunnen laten zien die er niet zijn.

3,5*

Een film die erg veel weg heeft van ''The Blair Witch Project'' , op zich niks mis mee maar deze film weet niet de sfeer en mystery te evenaren als in de ''Blair Witch'' films.

Ook het laatste kwartier is erg teleurstellend, het is het allemaal net niet.

Verrassend goed dit. De proloog is nog een beetje ongemakkelijk, maar zodra de groep vrienden zijn tocht aan het maken is wordt het allemaal snel best aangenaam. Op zich wordt er weinig nieuws gedaan, maar de film weet een bepaalde balans te vinden tussen minimalisme en een trage opbouw en mythologie en special-effects, weet en tot het einde je aandacht vast te houden. Alles gebeurt lekker flauw allemaal net buiten beeld of buiten goed zicht, slim gebruikmakende van het bos.

Ook van de griezelige ontwerpen wel echt een fan. Op zich doet de film best nog wel een beetje aan The Blair Witch Project denken. Alleen is die nog wel wat griezeliger, geheimzinniger en nog meer minimalistisch, waar deze film de mystiek en het minimalisme grotendeels laat vallen in het slotstuk. Maar juist dat geeft de film nog net een beetje zijn eigen gezicht. Net als nachtmerriemomenten met de winkel tussendoor trouwens. Ook dat gaat goed samen met de meer low key kant van de film. Verfrissende horror. 3.5*.

Geen slechte film binnen het genre.

Ben erg blij dat ik in Zweden alleen de standaard Eland ben tegengekomen naast de auto en niet de monsterlijke variant uit deze film

de film begon goed, de opbouw van de film was prima. Niet dat het zo’n film is met alle verschillende senario’s door mekaar. Maar toen de “horror” begon kon je al het einde van de film voorspellen en wie er doodging, en welke mensen wel en geen gelijk hadden, als je al van horror houd dat moet je niet deze film zien

Nee, om hier kippenvel van te krijgen??

Mooie omgeving maar daar blijft t bij.

Aparte film maar wel spannend en goed geacteerd .

Eindelijk een toppertje voor mij op Netflix, zulke films vind ik heerlijk. Goed geacteerd, mooie mysterieuze omgeving en gave en enge monster. Voor een liefhebber van horror is dit gewoon een goed of leuke film. Zeker niet slecht.

“He was a good man.

The best of us.

It should never have happened. But it did...

And all we can do is remember him.

Robert, we miss you, mate.”

“The Ritual” is een Britse horror die zich afspeelt in de Zweedse bossen waar vier vrienden op trektocht gaan ter ere van een overleden vriend. Na zoveel films te zien waar een donker woud weer voor angstaanjagende en levensbedreigende situaties zorgt, is mijn besluit nu wel echt genomen. Ik zal nooit in mijn leven een weekend doorbrengen ergens in een bos ver van de bewoonde wereld. Veel te gevaarlijk. Daarnaast staat het nu ook vast dat ik wel meer van die Netflix Originals zal bekijken, want echt slecht zijn deze “meestal door grote filmmaatschappijen geweerde films” helemaal niet.

“The Ritual” vond ik echter niet helemaal geslaagd. Het eerste gedeelte is zonder twijfel het meest indrukwekkend. Een continue gevoel van dreiging en radeloosheid. Want het stuk puur natuur blijkt niet helemaal verlaten te zijn. Voor ze het weten doen de vier stadsmensen Luke (Rafe Spall), Dom (Sam Troughton), Hutch (Rob James-Collier) en Phil (Arsher Ali) enkele bizarre en verontrustende ontdekkingen. En dat vanwege een incident waarbij Dom zijn knie bezeerd en de beslissing valt om een kortere weg te nemen. Een plots uitgebroken noodweer zorgt er dan voor dat ze al snel de weg kwijt zijn in dit Scandinavisch bos. Vervolgens overnachten ze in een verlaten houten huisje (tja, hutjes in het bos huisvesten meestal ook niets goeds) waar ze een soort occult afgodsbeeld ontdekken en een nacht beleven vol angstaanjagende nachtmerries. En dat is dan het moment dat deze avontuurlijke trektocht langzaamaan in een overlevingstocht verandert.

Het is niet alleen een schijnbaar mysterieuze entiteit waar de heren zich zorgen over moeten maken. Ook innerlijke, persoonlijke demonen spelen hun parten. En dan vooral Luke die nog altijd geplaagd wordt door schuldgevoelens over het incident waar Robert (Paul Reid), het vijfde lid van deze jeugdvriendenclub, het leven liet. Dit zorgt voor surrealistische waanbeelden waarbij het interieur van de nachtwinkel zich vermengt met het dreigende bos. En geleidelijk aan worden verwijten hierover ook door de andere geuit. De zaken die nooit werden uitgesproken komen nu naar boven tijdens deze traumatische omstandigheden. En dit zorgt dan ook voor een nog intensere sfeer.

Spijtig genoeg is de ontknoping niet van hetzelfde niveau als de inleiding. De vaststelling dat het niet om demonische krachten gaat (zoals in bijvoorbeeld “Evil Dead” of “The Blair witch Project”) maar dat het over iets oeroud en primitief gaat, is dan redelijk ontgoochelend. Niet dat het slotoffensief niet spannend genoeg is. Het leek wel een mix van “Razorback” en “The VVitch”. De titel van de film verklapt al gedeeltelijk waar het over gaat. En om eerlijk te zijn vond ik het wezen wel origineel en zag het CGI gedeelte er wel professioneel uit. Maar ondanks de duivelse sfeer en het excellente camerawerk waarbij er niet gebruik werd gemaakt van overdadig veel speciale effecten, voelt het toch aan als een gemiste kans. Veel situaties die je al eens eerder hebt gezien. Veel domme beslissingen ook al zijn het (volgens mij) hoog afgestudeerden. En tenslotte vond ik het een bende vervelende ettertjes die als puntje bij paaltje komt niet echt het verstand hebben om op een constructieve manier te overleggen en samen te werken. Maar ondanks alles zal ik zeker en vast geen Netflix Original links laten liggen. Dat zou pas een domme beslissing zijn !

2.5*

Blair Witch meets Wicker Man meets Cabin in the Woods.

Een sterk begin en mooie shots van het Zweedse landschap kunnen de langdradige voortgang vanaf de tweede helft niet redden. Het feit dat je eerst niets ziet van wat er in het bos rondwaart zorgt voor de spanning. Ook de nachtmerrieachtige belevingen waren een meerwaarde. Wat is echt en wat niet.

Toen uiteindelijk duidelijk werd wat er precies in het bos zit werd het een vervelende voorspelbare bedoening waardoor mijn aandachtsboog snel verslapte.

Aparte film waarbij het eerste gedeelte knap wordt opgebouwd met aandacht voor sfeer, mooie natuur, onderlinge wrevels, mysterie en spanning zonder dat er al iets wordt prijs gegeven. In het tweede deel wordt het duidelijker en krijg je meer vat op het mysterie. Toch blijft het allemaal nog voldoende spannend en krijgt de kijker ook een beeld van het mythisch monster dat er best goed uitzag.
Het slot vond ik wel wat te simpel uitgewerkt. 7/10

Makkelijk wegkijkend en mooie opbouwende spanning die gelukkig de cheesy schrik effecten niet al te veel toepast.
Acteerniveau is in orde en het laatste half uur erg spannend en een wat mij betreft mooie climax! Dat het monster zich op het einde toch wel snel gewonnen gaf was misschien een beetje een vlotte uitwerking maar ach, het is een film die mij geen moment verveeld heeft.

3,5*

Potpourri van horror-film-elementen, die bovenverwachting efficiënte, goed gemaakte Britse horrorfilm opleveren. Een vriendengroep alla The Hangover gaat door onverwachte omstandigheden naar de Noorse/Zweedse bossen. Natuurlijk verdwalen de heren in die bossen, waardoor de film door die bomen een beetje het "Blair Witch Project"gevoel kreeg. Waarna het in het laatste gedeelte dan opeens meer naar “Kullarna Har Ogon” ( Zweeds voor The Hills Have Eyes) en "The Wicker Man" neigde. Jammer was wel dat aan de film ook wat dramatiek wordt meegeven. Ach, het zijn kniesoren want ook al leek het vaak op... en zaten er clichés in de film, het is vooral te danken aan de kundigheid van regisseur David Bruckner dat dit een fijne film is geworden. Het punt is dat de film nergens slecht is. In feite doet het precies wat het moet doen. Daarnaast voelt de film heel vertrouwd, blijft zich focussen op de juiste zaken en is erg sfeervol.

Twee gedachtes als voer voor discussie:

- Is The Ritual een ietwat gemankeerde A24 wannabe?

- Is Rafe Spall misschien niet de meest makkelijke acteur om mee te sympathiseren?

Een mooie, sfeervolle setting in het begin. Visueel gezien werd alles best aardig in beeld gebracht, waaronder de flashback-achtige nachtmerries van Luke omtrent de dood van Robert. Jammer dat de mannen niet echt het verstand hebben om op een constructieve manier te overleggen en samen te werken, er is een constant gevoel van radeloosheid, dat terwijl er langzaam een mysterieuze sfeer onstaat en er constante dreiging is. Het laatste half uur neemt de film, volgens mij, een verkeerde wending. Prima dat er in ieder geval eentje overleeft.

Tja, mijn eerste kennismaking met Netflix valt wat tegen. Breaking Bad vond ik gewoon miserabel geacteerd, en The Ritual... na een hoopgevend half uur ging het steil bergafwaarts, en eindigde met een hoop vreselijke fantasy-troep.

Ze hebben ook alléén maar dat moderne spul, ik hoor duidelijk niet bij de doelgroep.

Trok op niks. Het begon allemaal vrij aardig qua setting maar zakte nadien volledig in. Dat einde, uhm.......tja....

Weinig bijzondere, toch prima film die wat peper en zout mist.

Geen slechte film. Ik hou van bossen, ze hebben toch iets mysterieus. Het einde van de film vond ik maar raar, maar toch

Prima horror en ik vond het bij soms tijden ook best freaky. Ik vind dat de film na verloop van tijd steeds beter wordt en het einde is gewoon het einde, zoals het is. Op de een of andere manier deed het me ook wel denken aan The Descent waarbij de hoofdpersonage iets dramatisch heeft meegemaakt en dan in zo’n vreemde situatie komt. Nu speelt het zich af in de bossen en dat geeft zekers een mooie donkere sfeer.

De meningen zijn zoals altijd weer flink verdeeld in horrorland. Ikzelf heb wel genoten van deze goed opgezette horrorfilm. Ik merk dat er de laatste jaren weer wat meer trage horrorfilms verschijnen en dat vind ik een goede ontwikkeling. Neem maar de tijd met lange shots waarin weinig gebeurt, waardoor de sfeer o zo belangrijk wordt. Zweedse bossen zijn daar erg geschikt voor. Toen ik daar zelf was, kon ik me heel goed voorstellen dat mensen er gaan hallucineren en spoken gaan zien. Er zitten dan ook veel prachtige plaatjes in The RItual. Op het eerste gezicht lijkt het verloop vrij standaard met de cabin in the woods die al snel gevonden wordt. De horror zit 'm vooral in nachtmerries. Alle vier dragen ze wel wat mee, al wordt dat in de film niet echt opgehelderd. Er is een verband tussen die nachtmerries en het monster. Alleen daarom al snap ik niet waarom dit zou moeten denken aan Blair Witch Project. Die vergelijking loopt echt mank. Veel kijkers van hier begrijpen het monster totaal niet. Enige kennis van (noord)Germaanse mythologie/folklore is nodig om dit verhaal te kunnen volgen. Qua hoofdlijnen hebben we dit wel eerder gezien, maar nog nooit in Scandinavische setting. Best puik gedaan.

“My old scoutmaster used to say 'If the shortcut was a shortcut, it wouldn't be called a shortcut, it would be called a route'.”

Het begin van The Ritual is uitstekend, en ook de eerste scènes in de bosrijke omgeving van Zweden zetten gelijk een beklemmende sfeer neer. Ik had alleen meer een psychologische strijdt tussen de vrienden onderling verwacht, maar The Ritual ontwikkelt zich steeds meer tot een voorspelbare ‘monster movie’. Jammer, want het haalt de spanning uit de film, en de opgekropte frustratie tussen de vrienden verdwijnt steeds meer naar de achtergrond. Het einde is helemaal belachelijk, en de film doet hier niets wat je niet al in honderd andere horrorfilms hebt gezien.

Viel me niet tegen, deze horror van Netflix-makelij die ik eigenlijk redelijk willekeurig aanzette. Geen voltreffer, daar waren er toch te veel onlogische beslissingen, minder boeiende passages en de wat mij betreft wat dissonerende nachtmerriescenes. Maar de setting in de Noordse bossen, de langzame opbouw met best wel wat freaky zaken zoals het geofferde hert en het idool in die hut, en het folkloristische, heidense sausje wat er gebruikt wordt, daar werd ik allemaal wel blij van. In het laatste half uur gaat het weliswaar enigszins los met een explciiete sekte en een bovennatuurlijke monster-god (allebei leuk), maar wordt het helaas ook wat meer een standaard actie-finale. Desondanks was dit een prima anderhalf uurtje vermaak.