The Rider (2017)

Noem het neorealisme op de prairie; The Rider is gevoelig, verhalend en visueel verfijnd, maar de ‘personages’ zijn rechtstreeks uit het leven zelf gehaald.

Zhao gebruikt de reacties op Brady’s retraite van de wedstrijdsport om te benadrukken op welke wijze culturele waarden geprojecteerd worden op het individu. In dit geval gaat het om de mythe van de onkwetsbare held, die na een periode van afwezigheid altijd weer terug zal keren op het hoogste podium. Jandreaus lichaamstaal ademt fragiliteit, onzekerheid, maar niet voor zijn omgeving: Brady’s vrienden proosten op een snelle comeback, een jongen uit de buurt droomt van een handtekening. Ondertussen ligt beste vriend en voorbeeld Lane Scott nog steeds verlamd in het ziekenhuis. Korrelige archiefbeelden vertellen over vergane gloriejaren.

Kwetsbaarheid en sociale verwachting ontmoeten elkaar keer op keer in het midden. The Rider heeft op dat vlak het nodige gemeen met Ang Lees Brokeback Mountain (2005): ook in die film stond gehoorzaamheid aan sociaal-culturele patronen gelijk aan zelfdestructie. Wat The Rider extra mee heeft, is dat de film geen geladen queerthema kent dat de focus van de kritieken en besprekingen naderhand onherroepelijk bepaalt. De hartverwarmende bijrollen van Brady’s zorgzame, maar ook wat instabiele vader (Tim Jandreau) en zijn toegenegen zusje (Lilly Jandreau) voorkomen dat de film overheersend kan gaan aanvoelen als een aanklacht op een machocultuur.

volledig schrijven

De zoveelste filmhuisfilm van dit jaar waarvan ik de juichende kritieken niet begrijp. Zoals altijd bij filmhuisfilms is ook deze erg traag maar diepgang heb ik er niet kunnen ontdekken.

We worden geïntroduceerd in het ruige plattelandsleven in zuidelijk VS. Dat lijkt erg veel op het ruige plattelandsleven in Nederland, zoals te zien in Brommers Kiek'n (2017) - MovieMeter.nl maar de brommers zijn hier vervangen door paarden. We volgen het leven van Brady, een paardentrainer en rodeorijder, kortom een cowboy en paardenfluisteraar. Maar hij valt en loopt daardoor hersenletsel op. Brady gaat dan door een diep dal want paardrijden is alles voor hem en verder kan hij ook niets (hij is ongeschoold): alleen als rodeorijder krijgt hij bewondering en status en geeft het leven hem voldoening. Ondanks de adviezen van ziekenhuis verlaat hij het ziekenhuis voortijdig en probeert hij zijn vroegere werk als paardenfluisteraar op te pakken want het baantje als vakkenvuller in de supermarkt bevalt hem niet.

En dat is het eigenlijk. De film werkt toe naar een zelfmoord vanwege het aldoor gespeel met een pistool en het gewonde paard dat wordt afgemaakt op het einde van de film. De boodschap is dan: een gewond dier dat zijn ding niet meer kan doen wordt afgeschoten, maar een gewond mens als Brady die zijn ding niet meer kan doen moet blijven leven. Ik kan dat verschil in moraal verklaren doordat de mens zichzelf kan vormen terwijl een dier alleen maar kan zijn wat hij is: Brady kan niet meer rodeorijden maar evengoed andere talenten en doelen ontwikkelen. Maar dat accepteert Brady niet, zodat je een zelfmoord verwacht. Maar dat gebeurt niet (er gebeurt sowieso eigenlijk niets dramatisch in de film). De film eindigt ermee dat hij toch weer gaat rodeorijden omdat hij zijn dromen niet wil opgeven c.q. omdat hij – net als een dier – zichzelf niet kan vormen maar alleen maar een cowboy kan zijn. Hoe hij dat kan overleven vanwege zijn hersenletsel waardoor zijn hand kan verkrampen is een raadsel dat de film niet oplost.

Ik kan hier geen diepe boodschap in vinden en ook het eindeloze gedoe met paarden waarmee de film praktisch geheel is gevuld begon me de keel uit te hangen (ik ben gewoon niet zo’n paardenliefhebber die twee uur naar paarden wil kijken). Maar evengoed is de film toch niet echt saai – je wilt toch wel weten hoe dit afloopt, ook al komt er dan een onbevredigend einde – en stal vooral het geestelijk gehandicapt zusje van Brady de show. Ik ervoer de film als een film over de liefde van Brady voor zijn zusje, zijn rodeoheld en door een val zwaar gehandicapt geraakte Lane en uiteraard voor paarden, maar vooral de wederzijdse liefde tussen broer en zus was echt ontroerend. Daarom toch nog drie sterren.

Brady Jandrea [Brady Blackburn] is een rodeo-cowboy die zichzelf heeft ontslagen uit het ziekenhuis nadat hij tijdens een wedstrijd op z'n hoofd is getrapt door een paard. Hij wil namelijk zo snel mogelijk weer aan wedstrijden meedoen. Niet alleen vanwege de financiële problemen waar zijn familie zich in bevindt, maar ook omdat het zijn roeping is. Maar zijn verwonding doet hem twijfelen aan zijn toekomst als rodeo-cowboy. De eerste helft van de film is ronduit traag, met een gebrek aan plot en een vrij ééndimensionale karakterisering. Maar de film komt tot leven wanneer Brady zijn talenten als paardentrainer laat zien en wanneer Brady zich begint te beseffen dat hij nooit meer de oude zal worden. Dat leidt in ieder geval tot een aantal sterke momenten, waarbij de rol van Lane Scott, een rodeocowboy die in 2015 zwaar hersenletsel overhield aan het auto-ongeluk, getuigt van grote moed. De film was echter ongetwijfeld beter geweest met een speelduur van rond de 80 minuten

Wat mij betreft een bijzonder mooie film over onder andere vriendschap, verlies en rouw. Het proces waarbij de hoofdpersoon afscheid moet nemen van datgene wat hem het meest dierbaar is en de acceptatie daarvan, vind ik op een indrukwekkende manier in beeld gebracht en heeft mij niet onberoerd gelaten. De wereld van cowboys is vaak omgeven door machismo en wordt meestal ook als zodanig in beeld gebracht (in ieder geval in films). Deze film, echter, laat ook een heel andere kant zien (die naar mijn idee ook aansluit bij de realiteit), waarbij ook ruimte is voor emotie en de hoofdpersoon in al zijn kwetsbaarheid naar voren komt.

Uitstekende film waarin een rodeo cowboy herstellende is nadat hij ernstig hersenletsel heeft opgelopen. Een vrij intrigerende, soms ontroerende en bovenal persoonlijke kijk in het leven van een rodeo cowboy. Het feit dat de 'acteurs' zichzelf spelen maakt het geheel behoorlijk uit het leven gegrepen. Een rustig tempo en genoeg mooie shots van het weidse landschap.

Mooie film, maar een buitengewoon meesterwerk is het voor mij persoonlijk nu ook weer niet. Het is zeker een intens en gevoelig inkijkje in een heel specifieke subcultuur van mannen die niets anders willen en kunnen dan rodeo'en, en dus volkomen geamputeerd raken als dat niet meer mogelijk is. Die worsteling en sfeer is zeer goed neergezet, het is zo'n film die vaak wel voor een bepaalde ongemakkelijkheid of spanning weet te zorgen omdat je vermoed dat er iets heftigs kan gaan gebeuren. Maar om nou te zeggen dat ik weggeblazen ben, nee dat nu ook weer niet. Daarvoor bleef het voor mij toch een iets te dunne slice of life. Aan het einde heeft hij wel enigszins closure (ik verwacht met dit soort films altijd een beetje dat de hoofdpersoon zelfmoord gaat plegen eigenlijk, helemaal toen het paard Apollo een soort parallel daartoe verschafte), maar vond het als geheel, inhoudelijk, toch net wat te weinig bevatten voor een hogere beoordeling. De scènes met de paarden zijn wel een leuk extraatje overigens, mooi om hem aan het werk te zien.

De stijl is mooi, rural Amerika weet toch altijd voor zeer mooie plaatjes te zorgen, en ook de rest van de cameravoering en regie is erg verzorgd gedaan.

3,75*

Mooie, bijzondere film. Rustig en ingetogen. Je kunt het ervaren als traag, maar je kunt die 'traagheid' ook waarderen. Ik vond het fijn en passend bij deze film. Heel goed 'gespeeld', mooi beeld en een ontroerend verhaal. Een hoge score! 4,5*

Acceptatie? Misschien. Hoewel. Het is een gedwongen acceptatie - ik zou eerder spreken van een capitulatie. Een knieval voor het leven, voor de verantwoordelijkheid die het leven als mens met zich meebrengt. Een paard mag immers sterven als het niet meer kan doen wat het het liefste doet, net als een koe of een varken of noem maar op, maar bij een mens ligt dat anders: die is misschien niet veroordeeld tot het leven, maar toch zeker tot zijn naasten. En dat is me wat. Een plicht, maar evengoed een geschenk - Brady zal het geweten hebben.

Een heel andere kant? Toch niet de kant van kameraden die aanmanen om snel terug te doen alsof er niets is gebeurd, de kant van het verheerlijking van de teloorgang (een man in de fleur van zijn leven als een schim van zichzelf in een revalidatieoord), de kant van het minimaliseren van de impact en het gevaar van de sport? 'The rider' grijpt aan net omdat het Brady zelf is die tot inzicht komt, hij legt een weg af - is he the rider? - naar een andere manier van leven, wat betekent dat hij moet breken met de hele cowboywereld. Is er met andere woorden een rodeocultuur gevrijwaard van machismo? Ik vrees ervoor.

En verder: de referaten naar Terrence Malick zijn naast de kwestie - de prachtige shots van de landschappen tot daar aan toe, maar narratief is dit veel klassiekere cinema - maar de inbedding in de white trash-cultuur van een verloederd Amerika waarin jonge mannen behalve hun passie niets kunnen, nergens toe zijn opgeleid en geen perspectief zien voor hun leven: ook dat typeert Chloé Zhao treffend - naast het hele persoonlijke spoor van de Jandreau's en de Lane's en alle naamloos gebleven jongemannen die hun droom met hun leven hebben betaald.

Kort en goed: pakkend!

3,5*

Oersaai, cast doet het prima maar er gebeurt gewoon te weinig. Hoogtepunten zitten er niet in, het is eigenlijk alleen maar dieptepunten. Maar ook die maakten geen indruk. Wat je te zien krijgt is een beschadigde rodeorijder die moeilijk kan verkroppen dat hij nooit meer zal kunnen rijden. Kut voor 'm... But that's life! It can suck! Heb me aardig verveeld met deze prent.

Sterk verhaal over vriendschap en jezelf moeten neerleggen bij dat wat je in het leven graag wilt, maar niet meer kan. Echt grote acteurs zijn er niet, maar acteren doen ze enorm goed en zeer geloofwaardig. Het is een klein filmpje met een traag verhaal maar precies dat, wat hoort bij de film. Ik heb er zeker van genoten.

The Rider

Uitstekende film. Het is bijna niet te geloven dat dit pas de tweede film van Chloé Zhao is. Het eerste wat opvalt aan The Rider is de schitterende cinematografie. Misschien wel de mooiste film om naar te kijken dit jaar, en de Amerikaanse Midwest heeft er bijna nog nooit zo mooi uitgezien. Het verhaal rond Brady zit ook goed in elkaar, en je wordt langzaamaan helemaal meegesleurd in het leven van Brady en zijn familie. Het is soms pijnlijk om te zien, maar ook erg realistisch en menselijk. Fantastisch acteerwerk van Jandreau, voor wie het zijn eerste film is. Het verhaal kabbelt rustig voort, en door de mooie beelden droom je bijna weg.

Observatiecinema. Verwacht geen verhaaltje van A tot Z met climaxen maar het volgen van een jongeman wiens ambitie en "reason to live" door pech aan diggelen is geslagen. Sentimentaliteit hoort er niet bij maar en wordt verwacht dat de kijker zich in het hoofdpersonage inleeft en als dat lukt dan is deze "The Rider" een heel mooie film.

Interessant is ook de kijk op de rodeo-wereld dat nog steeds leeft in de States en te waarderen is zeker de fotografie van landschappen, mens en dier.

The rider vertelt het menselijk drama van een rodeoster die na een ongeval niet meer in de mogelijkheid geacht wordt ooit nog te doen wat zijn absolute passie is. Het is zijn leven, maar hij moet noodgedwongen aan de zijlijn toezien hoe zijn stukje resterende leven wegkwijnt onder het verlies. Maar de film gaat verder dan dat. De scènes tussen Brady en Lane zijn erg intens en beiden hebben niet veel nodig om elkaar te begrijpen. Beiden hebben het moeilijk hun dromen en verlangens los te laten. Lily zorgt voor de emotionele afwisseling en de film wordt nooit te sentimenteel. Koppel dit aan de mooie adembenemende beelden van South Dakota en je krijgt een knappe film voorgeschoteld.The rider is cinematografisch top met een innemend plot in een rustig tempo. Mooi!

Fijne filmhuis productie, van de betere kwaliteit. Een familieproject waar met hart en ziel aan is gewerkt en dat zie je met name terug aan de schitterende visuele beelden, cameravoering etc. Knap dat een onervaren team dit aflevert, benieuw naar hun volgende projecten. Verhalend had het beter gekund en helaas is het ook qua acteerwerk onder de wenselijke maat. Zelden een hoofdrolspeler gezien die zo bedeesd voor de camera staat als deze Brady, lijk wel een autist, en dat zal de bedoeling niet zijn geweest. Door die afstandelijkheid kruipt deze wat mooi kunstig ogende film nooit echt onder de huid, en blijft hij steken op de kwalificatie bovengemiddeld.

Deze lag in de bib en toch ook maar eens geprobeerd. Voor mij mocht deze toch wel wat korter. Het verhaal is redelijk eenvoudig en de acteerprestaties waren wel overtuigend.

Ik heb hem uitgekeken, maar één kijkbeurt is wel voldoende.

Zondermeer een prachtig drama. Het is een familieproject geweest en - in tegenstelling tot wat de aftiteling ons vertelt - wel degelijk gebaseerd op een waargebeurd verhaal. De meest belangrijke spelers spelen zichzelf in de film: de vader, een licht zwakbegaafd zusje de vriend van de hoofdrolspeler die volledig verlamd is in een rolstoel en natuurlijk de hoofdrolspeler zelf. Ook bijzonder: één van de mooiste scenes uit de film waarin Brady een wild paart weet te temmen tot hij erop kan rijden is niet geacteerd. Het gebeurde toevallig terwijl de filmcrew aanwezig was en ze hebben het gefilmd. Prachtig. De liefde die Brady heeft voor zijn familie, voor paarden en voor het rodeo rijden is niet gespeeld en zo komt het ook over. Combineer dat met de prachtige beelden van south Dakota en je weet dat je iets bijzonders aan het kijken bent. Het is soms wat rauw en ongepolijst, maar heel realistisch. Het geeft een kijkje in een cultuur die ik niet van dichtbij ken. Het is helaas geen film zonder fouten. De film is traag. Voor mij soms iets té traag. Het verhaal is wat dun. Ook werd ik niet volledig 'meegenomen' door de film: Ik bleef me er volledig van bewust dat ik een buitenstaander ben die vanuit onze bioscoopkamer een glimp mag opvangen van deze Noord Amerikaanse cowboy (macho) cultuur. Het bracht me niet IN die cultuur zoals sommige films wel voor elkaar krijgen. Ondanks dat zeker het kijken waard als je niet allergisch bent voor wat tragere films. En wat interesse voor de Noord Amerikaanse cultuur helpt denk ik ook been beetje. Dik verdiend 3,5 ster.

"I got some healing up to do right now."

Naar deze film van Chloé Zhao was ik al langer benieuwd.

Brady is een jonge cowboy die na het oplopen van een ongeluk niet meer zijn droom zal kunnen volgen. De beste man staat voor een ware identiteitscrisis en wordt niet echt geholpen door de enorme machocultuur die er heerst in dit wereldje. Het levert een bijzonder portret op.

Achteraf las ik pas dat Zhao de film heeft gebaseerd op een soortgelijke gebeurtenis die Brady Jandreau heeft meegemaakt; uit het leven gegrepen. Dit zorgt voor een intieme registratie à la een documentaire. Als kijker word je zo meegenomen in deze levenswijze. Wel moet ik zeggen dat ik mij toch iets te veel een buitenstaander voelde.

Desondanks kan ik de authenticiteit zeker waarderen. Het is ontroerend om te zien hoe kwetsbaar Brady zich opstelt, terwijl hij eeuwig lijkt te worstelen met zijn situatie. De berusting in het afscheid nemen van iets wat je lief is en je daarbij neerleggen komt goed over. De prachtige natuurbeelden maken het plaatje helemaal compleet.

Al met al is 'The Rider' best een intrigerend drama, maar het pakte mij net niet helemaal.

3,0 Sterren.

Biografisch drama over een rodeo-cowboy die na een ongeluk met letsel voor de keuze staat om zijn levensdromen al dan niet op te geven. De film is 60% realiteit en 40% fictie, zei Jandreau zelf, die werkelijk meemaakte wat hij hier speelt. Ook zijn autistische zus Lilly en vader spelen hun eigen rollen. Maar de echte emotie zat voor mij achter Lane Scott, jeugdvriend van Brady, die totaal verlamd is (tengevolge een gruwelijk verkeersongeval, niet door rodeo). De film is erg rustig, introspectief en blijft ook stilstaan bij de band tussen mens en dier. Zhao lijkt zich goed thuis te voelen in dergelijke semi-documentaires over gewone mensen in bijzondere situaties. Ook de ruime Amerikaanse landschappen weet ze als weinig andere regisseurs in haar lens te vatten. Ik vond deze persoonlijk beter dan het recentere Nomadland.

Het trieste relaas van een rodeo cowboy die na een ongeval met zichzelf worstelt en zijn wereld nooit meer hetzelfde zal zijn. Vraag is of je het nog acteren kan noemen, want het leven is gebaseerd op dat van Brady Jandreau zelf die de hoofdrol speelt. Ook zowat alle andere acteurs spelen zichzelf. Dat zorgt voor een authenticiteit natuurlijk.

Ik heb helemaal niets met de cowboys en de liefde voor rodeo. In grote lijnen is het onderwerp natuurlijk universeel. Chloé Zhao maakt met haar regie de film alvast mooi, maar tegelijk wat afstandelijk. Slecht wordt de film nooit, het kan me gewoon niet echt boeien. Het toont een lijden waar ik wel in kan meeleven, maar in een wereld die me niets doet. De focus ligt vooral op de jonge Brady zonder een echte tegenspeler. De enige waar ik wel boeiende scènes mee zag, was zijn grote voorbeeld Lane Scott.

Een film die vooral mooi is en interessant vanwege het onderwerp. Maar verder te weinig pit bevat en ook maar voorbij kabbelt. Daarvoor leunt Zhao misschien iets te veel op het concept van de non-acteurs en het allemaal zo naturel mogelijk te maken.

Don't give up on your dreams.

Intens, fraai en aangrijpend zijn de eerste woorden die me te binnen schieten na deze iet wat docu achtige film over het ware en wonderlijke verhaal van Brady Jandreau. Film die ik puur om de redelijke kritieken probeerde, toch niet helemaal wist wat te verwachten, maar mij helemaal heeft gegrepen in een soort kruising tussen The Crash Reel, rond snowboarder Kevin Pearce, en cinematografisch lijkt op The Dallas Buyers Club.

Veel introductie noch uitleg over het voorgaande krijgt de kijker niet, het moge duidelijk zijn, een armoedige en harde omgeving, de jonge Brady worstelend met zichzelf en zijn trauma. Het is een beeld dat aan alle kanten wringt en wrijving geeft, de acceptatie te moeten vinden van wel willen en niet meer kunnen versus een omgeving die verwijt of goed bedoel adviseert zsm weer op het paard te klimmen. De lastige positie van het gezin met een vader en zus die niet helemaal goed snik zijn en een fnuikende financiële situatie werkt niet mee.

Hoe mooi en triest kan verlies van iets gebracht worden de midden van de fraaie landschappen en dreigende luchten...? Fantastisch mooi wat mij betreft. Het toont de kwetsbaarheid van de mens ten top in een harde wereld die niet voor pussy's is en waar je doorzet en opnieuw het paard bestijgt. Fraai is het shot waar Brady met Gus staat met de maan tussen hen in, net zo mooi het fantastische landschap shot met Brady minuscuul terwijl de ene helft van de lucht helder en mooi is en de andere opgeslokt is door een naderende onweersbui. Net zo fraai en ademloos te bekijken zijn de momenten waarop Brady met paarden bezig is en andermaal een fraai beeld van de rust van het trainen en rijden met op de achtergrond het gebulder van onweer, symbolisch wat dat betreft voor alle problemen rond Brady tegen de rust die hij vind in de paarden.

Het is toch samen, met het al even schokkende relaas van zijn maatje Lane Scott, waar bij Brady een soort The Wrestler achtige essentie doordringt, dat het met hem erger had kunnen zijn, en dat hij vooral zijn gevoel en dromen moet blijven volgen. En wat zijn die momenten tussen Lane en Brady aangrijpend en wat is dat beeld van Lane zelf confronterend. Overigens heb ik zelf een familielid gehad die dermate in de vernieling lag, 17-jarig schoonzusje, de film en dergelijke beeld brengen voor mij dan ook herrineringen boven die ik liever zou vergeten.

The Rider is voor mij dan ook een behoorlijk eerlijk, rauwe en realistische film die extra aangrijpt vanwege de 'acteurs' en de ware geschiedenis. Brady is juist overtuigend in de door sommige mensen genoemde houding voor de camera. Mensen die van een dergelijke zwaar hersenletsel herstellen hebben juist moeite zich te uiten, affectie of emotie te tonen en komen juist afstandelijk, gesloten en wazig over. Tevens zijn de twee á drie woede uitbarstingen ook erg herkenbaar, sommige dingen kunnen ze niet meer tonen, op andere dingen zit juist geen rem meer. Daarom is The Rider voor mij extra eerlijk en realistisch en kan ik dit met recht een film noemen die mij wel eventjes beroerde.

Secuur drama.

Vrij ingetogen ook. Als eerste kennismaking met Chloé Zhao is deze niet tegengevallen. Nochtans ligt de dosis drama torenhoog, men slaagt er eigenlijk vrij gemakkelijk in om weg te blijven van vals sentiment. Zhao laat immers vooral het beeld spreken. Vanzelfsprekend vloeit daar een karrenvracht aan mooie shots uit voort.

Niettemin blijft het vrij vlak. Ik raakte niet ontroerd of wat dan ook. Ondanks de aanwezige ingrediënten en het gebrek aan foute keuzes, deed het me tijdens het kijken allemaal maar weinig. Dus ofwel ben ik weeral een beetje afgebot in mijn emoties ofwel ontbreekt er toch iets.

3

Zo’n dertig jaar geleden heb ik samen met mijn vrouw in Cody (Wyoming) een rodeoshow bezocht. Binnen een kwartier had ik door dat dat een vergissing was. Dat gevoel kreeg ik ook tijdens het zien van deze film. Het is een gelikte voorstelling van een stukje Amerikaanse cultuur waar ik niets mee heb. Het familiedrama eromheen gaat nog wel, maar dat machogedoe is niets voor mij.