The Rider (2017)

Kans dat we hem in Nederland te zien krijgen?

Jep, voorjaar 2018. Misschien dat ik haar debuut in de filmclub vertoon.

Vanaf 19 april in de bioscoop (Cherry Pickers)

The Rider - Clip #1 - YouTube

Allemachtig.

Noem het neorealisme op de prairie; The Rider is gevoelig, verhalend en visueel verfijnd, maar de ‘personages’ zijn rechtstreeks uit het leven zelf gehaald.

Zhao gebruikt de reacties op Brady’s retraite van de wedstrijdsport om te benadrukken op welke wijze culturele waarden geprojecteerd worden op het individu. In dit geval gaat het om de mythe van de onkwetsbare held, die na een periode van afwezigheid altijd weer terug zal keren op het hoogste podium. Jandreaus lichaamstaal ademt fragiliteit, onzekerheid, maar niet voor zijn omgeving: Brady’s vrienden proosten op een snelle comeback, een jongen uit de buurt droomt van een handtekening. Ondertussen ligt beste vriend en voorbeeld Lane Scott nog steeds verlamd in het ziekenhuis. Korrelige archiefbeelden vertellen over vergane gloriejaren.

Kwetsbaarheid en sociale verwachting ontmoeten elkaar keer op keer in het midden. The Rider heeft op dat vlak het nodige gemeen met Ang Lees Brokeback Mountain (2005): ook in die film stond gehoorzaamheid aan sociaal-culturele patronen gelijk aan zelfdestructie. Wat The Rider extra mee heeft, is dat de film geen geladen queerthema kent dat de focus van de kritieken en besprekingen naderhand onherroepelijk bepaalt. De hartverwarmende bijrollen van Brady’s zorgzame, maar ook wat instabiele vader (Tim Jandreau) en zijn toegenegen zusje (Lilly Jandreau) voorkomen dat de film overheersend kan gaan aanvoelen als een aanklacht op een machocultuur.

volledig schrijven

De zoveelste filmhuisfilm van dit jaar waarvan ik de juichende kritieken niet begrijp. Zoals altijd bij filmhuisfilms is ook deze erg traag maar diepgang heb ik er niet kunnen ontdekken.

We worden geïntroduceerd in het ruige plattelandsleven in zuidelijk VS. Dat lijkt erg veel op het ruige plattelandsleven in Nederland, zoals te zien in Brommers Kiek'n (2017) - MovieMeter.nl maar de brommers zijn hier vervangen door paarden. We volgen het leven van Brady, een paardentrainer en rodeorijder, kortom een cowboy en paardenfluisteraar. Maar hij valt en loopt daardoor hersenletsel op. Brady gaat dan door een diep dal want paardrijden is alles voor hem en verder kan hij ook niets (hij is ongeschoold): alleen als rodeorijder krijgt hij bewondering en status en geeft het leven hem voldoening. Ondanks de adviezen van ziekenhuis verlaat hij het ziekenhuis voortijdig en probeert hij zijn vroegere werk als paardenfluisteraar op te pakken want het baantje als vakkenvuller in de supermarkt bevalt hem niet.

En dat is het eigenlijk. De film werkt toe naar een zelfmoord vanwege het aldoor gespeel met een pistool en het gewonde paard dat wordt afgemaakt op het einde van de film. De boodschap is dan: een gewond dier dat zijn ding niet meer kan doen wordt afgeschoten, maar een gewond mens als Brady die zijn ding niet meer kan doen moet blijven leven. Ik kan dat verschil in moraal verklaren doordat de mens zichzelf kan vormen terwijl een dier alleen maar kan zijn wat hij is: Brady kan niet meer rodeorijden maar evengoed andere talenten en doelen ontwikkelen. Maar dat accepteert Brady niet, zodat je een zelfmoord verwacht. Maar dat gebeurt niet (er gebeurt sowieso eigenlijk niets dramatisch in de film). De film eindigt ermee dat hij toch weer gaat rodeorijden omdat hij zijn dromen niet wil opgeven c.q. omdat hij – net als een dier – zichzelf niet kan vormen maar alleen maar een cowboy kan zijn. Hoe hij dat kan overleven vanwege zijn hersenletsel waardoor zijn hand kan verkrampen is een raadsel dat de film niet oplost.

Ik kan hier geen diepe boodschap in vinden en ook het eindeloze gedoe met paarden waarmee de film praktisch geheel is gevuld begon me de keel uit te hangen (ik ben gewoon niet zo’n paardenliefhebber die twee uur naar paarden wil kijken). Maar evengoed is de film toch niet echt saai – je wilt toch wel weten hoe dit afloopt, ook al komt er dan een onbevredigend einde – en stal vooral het geestelijk gehandicapt zusje van Brady de show. Ik ervoer de film als een film over de liefde van Brady voor zijn zusje, zijn rodeoheld en door een val zwaar gehandicapt geraakte Lane en uiteraard voor paarden, maar vooral de wederzijdse liefde tussen broer en zus was echt ontroerend. Daarom toch nog drie sterren.

Brady Jandrea [Brady Blackburn] is een rodeo-cowboy die zichzelf heeft ontslagen uit het ziekenhuis nadat hij tijdens een wedstrijd op z'n hoofd is getrapt door een paard. Hij wil namelijk zo snel mogelijk weer aan wedstrijden meedoen. Niet alleen vanwege de financiële problemen waar zijn familie zich in bevindt, maar ook omdat het zijn roeping is. Maar zijn verwonding doet hem twijfelen aan zijn toekomst als rodeo-cowboy. De eerste helft van de film is ronduit traag, met een gebrek aan plot en een vrij ééndimensionale karakterisering. Maar de film komt tot leven wanneer Brady zijn talenten als paardentrainer laat zien en wanneer Brady zich begint te beseffen dat hij nooit meer de oude zal worden. Dat leidt in ieder geval tot een aantal sterke momenten, waarbij de rol van Lane Scott, een rodeocowboy die in 2015 zwaar hersenletsel overhield aan het auto-ongeluk, getuigt van grote moed. De film was echter ongetwijfeld beter geweest met een speelduur van rond de 80 minuten

Zo. Die kwam wel even aan.

Ging er blind in, kwam een beetje rauw op mijn dak, dit. Echt heel indrukwekkend.

Meer dan 3 sterren geef ik deze niet . De band tussen broer en zus en brady en Lane maakt het dat ik de film nog 3 sterren geef.

Had ook iets korter gemogen.

Wat mij betreft een bijzonder mooie film over onder andere vriendschap, verlies en rouw. Het proces waarbij de hoofdpersoon afscheid moet nemen van datgene wat hem het meest dierbaar is en de acceptatie daarvan, vind ik op een indrukwekkende manier in beeld gebracht en heeft mij niet onberoerd gelaten. De wereld van cowboys is vaak omgeven door machismo en wordt meestal ook als zodanig in beeld gebracht (in ieder geval in films). Deze film, echter, laat ook een heel andere kant zien (die naar mijn idee ook aansluit bij de realiteit), waarbij ook ruimte is voor emotie en de hoofdpersoon in al zijn kwetsbaarheid naar voren komt.

Geheel mee eens. Een doorsnee drama dat het moet hebben van de mooie ruige omgeving en interessante bijrollen. Dit met Terrence Malick vergelijken is zowel onzinnig als lachwekkend. Wel een dikke voldoende.

3*

Wat mij betreft wellicht wel de beste film van het jaar, tot nu toe. Het laatste wat het is, is doorsnee.

Niet vergeleken met Hollywood nee, wel als filmhuisfilm.

Alleen al op het vlak van de authenticiteit vond ik hem heel bijzonder, maar ook als kunst op het grensvlak tussen realiteit en fictie. Mij raakte het behoorlijk.

Zo een film die onder je vel kruipt, en altijd wat beter wordt na herziening. Visueel toch wel wat raakpunten met Terrence Malick's Days of Heaven.

Uitstekende film waarin een rodeo cowboy herstellende is nadat hij ernstig hersenletsel heeft opgelopen. Een vrij intrigerende, soms ontroerende en bovenal persoonlijke kijk in het leven van een rodeo cowboy. Het feit dat de 'acteurs' zichzelf spelen maakt het geheel behoorlijk uit het leven gegrepen. Een rustig tempo en genoeg mooie shots van het weidse landschap.

Mooie film, maar een buitengewoon meesterwerk is het voor mij persoonlijk nu ook weer niet. Het is zeker een intens en gevoelig inkijkje in een heel specifieke subcultuur van mannen die niets anders willen en kunnen dan rodeo'en, en dus volkomen geamputeerd raken als dat niet meer mogelijk is. Die worsteling en sfeer is zeer goed neergezet, het is zo'n film die vaak wel voor een bepaalde ongemakkelijkheid of spanning weet te zorgen omdat je vermoed dat er iets heftigs kan gaan gebeuren. Maar om nou te zeggen dat ik weggeblazen ben, nee dat nu ook weer niet. Daarvoor bleef het voor mij toch een iets te dunne slice of life. Aan het einde heeft hij wel enigszins closure (ik verwacht met dit soort films altijd een beetje dat de hoofdpersoon zelfmoord gaat plegen eigenlijk, helemaal toen het paard Apollo een soort parallel daartoe verschafte), maar vond het als geheel, inhoudelijk, toch net wat te weinig bevatten voor een hogere beoordeling. De scènes met de paarden zijn wel een leuk extraatje overigens, mooi om hem aan het werk te zien.

De stijl is mooi, rural Amerika weet toch altijd voor zeer mooie plaatjes te zorgen, en ook de rest van de cameravoering en regie is erg verzorgd gedaan.

3,75*

Mooie, bijzondere film. Rustig en ingetogen. Je kunt het ervaren als traag, maar je kunt die 'traagheid' ook waarderen. Ik vond het fijn en passend bij deze film. Heel goed 'gespeeld', mooi beeld en een ontroerend verhaal. Een hoge score! 4,5*

Acceptatie? Misschien. Hoewel. Het is een gedwongen acceptatie - ik zou eerder spreken van een capitulatie. Een knieval voor het leven, voor de verantwoordelijkheid die het leven als mens met zich meebrengt. Een paard mag immers sterven als het niet meer kan doen wat het het liefste doet, net als een koe of een varken of noem maar op, maar bij een mens ligt dat anders: die is misschien niet veroordeeld tot het leven, maar toch zeker tot zijn naasten. En dat is me wat. Een plicht, maar evengoed een geschenk - Brady zal het geweten hebben.

Een heel andere kant? Toch niet de kant van kameraden die aanmanen om snel terug te doen alsof er niets is gebeurd, de kant van het verheerlijking van de teloorgang (een man in de fleur van zijn leven als een schim van zichzelf in een revalidatieoord), de kant van het minimaliseren van de impact en het gevaar van de sport? 'The rider' grijpt aan net omdat het Brady zelf is die tot inzicht komt, hij legt een weg af - is he the rider? - naar een andere manier van leven, wat betekent dat hij moet breken met de hele cowboywereld. Is er met andere woorden een rodeocultuur gevrijwaard van machismo? Ik vrees ervoor.

En verder: de referaten naar Terrence Malick zijn naast de kwestie - de prachtige shots van de landschappen tot daar aan toe, maar narratief is dit veel klassiekere cinema - maar de inbedding in de white trash-cultuur van een verloederd Amerika waarin jonge mannen behalve hun passie niets kunnen, nergens toe zijn opgeleid en geen perspectief zien voor hun leven: ook dat typeert Chloé Zhao treffend - naast het hele persoonlijke spoor van de Jandreau's en de Lane's en alle naamloos gebleven jongemannen die hun droom met hun leven hebben betaald.

Kort en goed: pakkend!

3,5*

Denk dat dat inderdaad meer van toepassing is: capitulatie. Mooi beschreven!

Ik denk dat ik begrijp wat je hier bedoelt. En nee, niet die kant, die juist het machismo benadrukt. Daarom schreef ik "laat óók een heel andere kant zien...". Ik doelde hiermee op de kwetsbare kant van Brady, die in deze film als een man van vlees en bloed wordt geportretteerd, met al zijn worstelingen en de lijdensweg vol vertwijfeling (enz) die hij doormaakt, in tegenstelling tot in veel andere cowboyfilms, waarin alleen de sterke, stoere kant van de man wordt getoond.

Oersaai, cast doet het prima maar er gebeurt gewoon te weinig. Hoogtepunten zitten er niet in, het is eigenlijk alleen maar dieptepunten. Maar ook die maakten geen indruk. Wat je te zien krijgt is een beschadigde rodeorijder die moeilijk kan verkroppen dat hij nooit meer zal kunnen rijden. Kut voor 'm... But that's life! It can suck! Heb me aardig verveeld met deze prent.

Ik volg volledig Pazmaster zijn beoordeling.

Sterk verhaal over vriendschap en jezelf moeten neerleggen bij dat wat je in het leven graag wilt, maar niet meer kan. Echt grote acteurs zijn er niet, maar acteren doen ze enorm goed en zeer geloofwaardig. Het is een klein filmpje met een traag verhaal maar precies dat, wat hoort bij de film. Ik heb er zeker van genoten.

The Rider

Uitstekende film. Het is bijna niet te geloven dat dit pas de tweede film van Chloé Zhao is. Het eerste wat opvalt aan The Rider is de schitterende cinematografie. Misschien wel de mooiste film om naar te kijken dit jaar, en de Amerikaanse Midwest heeft er bijna nog nooit zo mooi uitgezien. Het verhaal rond Brady zit ook goed in elkaar, en je wordt langzaamaan helemaal meegesleurd in het leven van Brady en zijn familie. Het is soms pijnlijk om te zien, maar ook erg realistisch en menselijk. Fantastisch acteerwerk van Jandreau, voor wie het zijn eerste film is. Het verhaal kabbelt rustig voort, en door de mooie beelden droom je bijna weg.

'The Rider' Wins Top Prize at 2018 Gotham Awards (Complete List of Winners) - thewrap.com

Observatiecinema. Verwacht geen verhaaltje van A tot Z met climaxen maar het volgen van een jongeman wiens ambitie en "reason to live" door pech aan diggelen is geslagen. Sentimentaliteit hoort er niet bij maar en wordt verwacht dat de kijker zich in het hoofdpersonage inleeft en als dat lukt dan is deze "The Rider" een heel mooie film.

Interessant is ook de kijk op de rodeo-wereld dat nog steeds leeft in de States en te waarderen is zeker de fotografie van landschappen, mens en dier.

The rider vertelt het menselijk drama van een rodeoster die na een ongeval niet meer in de mogelijkheid geacht wordt ooit nog te doen wat zijn absolute passie is. Het is zijn leven, maar hij moet noodgedwongen aan de zijlijn toezien hoe zijn stukje resterende leven wegkwijnt onder het verlies. Maar de film gaat verder dan dat. De scènes tussen Brady en Lane zijn erg intens en beiden hebben niet veel nodig om elkaar te begrijpen. Beiden hebben het moeilijk hun dromen en verlangens los te laten. Lily zorgt voor de emotionele afwisseling en de film wordt nooit te sentimenteel. Koppel dit aan de mooie adembenemende beelden van South Dakota en je krijgt een knappe film voorgeschoteld.The rider is cinematografisch top met een innemend plot in een rustig tempo. Mooi!