Murder on the Orient Express (2017)

Een film die niet helemaal uit de verf komt voor een Agatha Christie boekverfilming, alhoewel ik moet toegeven dat ik het betreffende boek niet gelezen heb. Een goede performance van Kenneth voor wat betreft dit karakter. Echter met een dergelijke cast is de performance van de rest maar so so. Mooi in beeld gebracht, maar over het algemeen is de film niet intrigerend genoeg en op sommige momenten zelfs een beetje saai te noemen. Zie dit als een roman/detective die voorgelezen wordt en je zult een beetje begrijpen wat ik bedoel. Het grappige is dat ik de dader goed heb geraden (soort van), wat voor mijn gevoel zegt dat de film iets teveel zijn best doet om niet geforceerd over te komen.

Redelijke film waarin een detective aan boord van een trein een moord probeert op te lossen. Aangezien de versie uit 1974 nog steeds goed overeind staat, komt deze film wat onnodig over. Desalniettemin kijkt het toch wel gemakkelijk weg vanwege de fijne sterrencast en het feit dat het geheel er zeker wel mooi uit ziet. Een leuke hint naar een mogelijk vervolg op het einde.

Niet helemaal volgens het spoorboekje maar wel vermakelijk.

Ok, ik ben dus bekend met het origineel uit 1974 en weet de uitkomst al maar dat maakt het bekijken van deze 2017 versie nog steeds erg leuk. Een fijn jaren 30 sfeertje.

De verhaallijn en achtergrond info van de personages blijft boeiend en volgt op sommige punten dus een ander spoor dan de 1974 versie. Dat is niet storend, zelfs verfrissend.

Ik had verwacht dat ik me zou ergeren aan de vertolking van Branagh als Poirot, en zou gaan vergelijken met Ustinov performance, maar dat gebeurde niet. Ik vond Branagh erg leuk als Poirot.

Op naar de Nijl zou ik zeggen!

Kenneth Branagh kruipt op geslaagde wijze in de huid van Hercule Poirot, de door Agatha Christie gecreëerde Belgische meester-detective die na een spectaculaire ontmaskering van een misdadiger bij de Klaagmuur opdracht krijgt om zich zo snel mogelijk naar Londen te begeven. Via een vriend [Tom Bateman] weet hij een plaats te bemachtigen op de Oriënt Express, waar hij wordt aangeklampt door Edward Ratchett [Johnny Depp], die een dreigbrief heeft gekregen. Wanneer Edward die nacht door wordt aangetroffen in zijn cabine en de trein door een ontsporing vele uren vertraging oploopt, is het aan Hercule Poirot om de dader te ontmaskeren. Zijn onderzoek doet hem al snel vermoeden dat er een link is met een spectaculaire ontvoering (denk Charles Lindbergh] die bijna tien jaar geleden plaatsvond.

Branagh de regisseur slaagt er redelijk in de film visueel interessant te houden, ondanks de statische setting. De cast is er ééntje om je vingers bij af te likken, met Judi Dench, Derek Jacobi en Branagh zelf als grootheden van het Britse toneel, Johnny Depp, Keira Knightley en Olivia Colman als grote namen en Willem Dafoe en Michelle Pfeiffer als veteranen van de Amerikaanse cinema. Daarmee is de film zeker onderhoudend, maar aangezien Poirot vooral een denkende detective is, zijn er geen werkelijke memorabele momenten en is het uiteindelijk een iets betere variant op de vele Poirot-vehikels die Hollywood 35 tot 40 jaar geleden produceerde.

Tot het moment van de moord (en dan zijn we zowaar al halverwege) vond ik de film op z'n leukst. Beetje luxe, beelden van treinen, aardig begin in het Midden-Oosten en een rustige vertelling die in de regel best lekker wegkijkt. Maar eens het mysterie komt is voor mij de lol eraf, vooral omdat ik dit nooit echt een onderzoek vond. Poirot stelt wat vragen, iedereen kan het zijn, maar Poirot lijkt nooit echt logisch van de ene stap naar de andere te gaan. En je bent bang, net als met Sherlock, dat hij met een of ander miniem detail ineens de zaak oplost. Dat gebeurt gelukkig niet, maar ik vond de uiteindelijke clou ook licht tegenvallen. Echt verrassend vond ik het niet in ieder geval. Ik zat zelf ook al te tellen met die twaalf steken hoeveel man aanwezig was en of daar een connectie zat. Verder wel leuk spel van de meesten, al komt niet iedereen even goed uit de verf. Dat alles gevuld met aardige decors en sets, al is de cgi niet altijd overtuigend. Wel een goede snor, dat wel. 2,5*.

Degelijke verfilming van het klassieke verhaal van Agatha Christie. Ik heb het boek niet gelezen en de eerdere verfilmingen ook niet gezien, dus de uitkomst was nog best verrassend. De film ziet er zeer behoorlijk uit. Een uitgebreide sterrencast, van wie eigenlijk niemand echt uitblinkt en ook niemand echt teleurstelt. Kenneth Branagh als Poirot, met een wel erg opvallende snor, en Michelle Pfeiffer zetten nog wel de beste rollen neer. Toch komt lang niet elk personage echt uit de verf. De film is best sfeervol, maar echt spannend weet het niet te worden.

Redelijk.

Al is het vooral de sfeer die opvalt. Het whodunnit verhaaltje is aardig, maar voegt verder niet veel toe. Erg kleurrijke bedoeling en leuke personages. Bij tijd en wijle zelfs moeten lachen. Je zou bijna vergeten dat er een aantal plotholes in het verhaal bevinden. De detective kwam een aantal keren op een idee waar ik mijn twijfels bij had hoe dat mogelijk was. Misschien ligt het aan mij, maar dan was de film daarin niet helder genoeg. Overigens jammer dat Depp een relatief klein rolletje heeft, blijft toch altijd een aangename verschijning.

Kleine 3*.

Mooi verfilmt vindt ik. hoewel deze natuurlijk niet kan tippen aan de echte bioscoopfilms vond ik het in ieder geval het waard om te kijken. Mooi opbouwend verhaal, de de aanwijzingen van Poirot, die ik voor de film een beetje te snel vond gaan. De film staat bij mij op Nr. 1 bij de klassieke detectives.

Wanneer je deze 2017 versie kijkt, is het onmogelijk om geen vergelijking te trekken met "het origineel" uit 194. Wat dat betreft begint de film ook gewoon veel beter. Poirot krijgt een goede introductie en je gelooft Branagh als meester speurneus gelijk ook veel meer dan Albert Finney. Al komt dat ook doordat de film over het algemeen veel vaardiger gemaakt is. De standaard ligt in 2017 een stuk hoger. Maar dat je in de '74 versie zelfs tegen de rug van Poirot aan zit te kijken tijdens dialogen is geen excuus.

Dat soort kleine ergernissen bevat deze film verder niet.

Wat ik wel jammer vind, maar wat inherent aan een nieuwe verfilming is, is het feit dat de film nergens echt verassend uit de hoek weet te komen. Plot technisch worden dingen wel anders aangepakt, maar in de rode lijn is alles gewoon hetzelfde en is dader ook exact hetzelfde. Dat is toch jammer in een whodunnit verhaaltje. Maar kan dat Branagh en consorten niet kwalijk nemen, je kan onmogelijk met zoiets afwijken van het boek.

Wat ook niet helpt is dat ze er niet echt een einde aan weten te breien en er een gewetenskwestie in gegooid wordt die niet altijd werkt. Dat neem ik de makers dan wel weer kwalijk.

Ach, ik ben allang blij dat dit soort films weer een platform krijgen. Het is fijn om weer eens een ouderwetse speurfilm in de bios te mogen kijken.

3,5*

De eerste verfilming uit 74 vind ik niet een ultieme klassieker maar slaagt in mijn ogen wel beter dan deze remake. In deze remake is er geprobeerd het personage Hercule Poirot meer persoonlijke achtergrond te geven en het een meer gevoelige man te maken, helaas faalt dit gedeelte nogal en komt het geforceerd en ongepast over.
Ook vond ik de Van Damme achtige vechtscene in het begin nogal overdone, later als er een personage probeert te ontsnappen vond ik het beter uit de verf komen.

Waar het origineel ten eerste al beter mee scoort zijn de shots van de trein, hier zitten we helaas duidelijk naar CGI te kijken en deed het mij regelmatig denken aan The Polar Express, wat prima was geweest als de hele film in animatie style gedaan was maar wat nu wat mij betreft een storende factor is.

Maar er zijn gelukkig ook positieve dingen te melden over deze remake, zo vond ik Kenneth Branagh uitstekend op zijn plaats als Poirot, dat zijn personage soms wat geforceerd overkomt ligt niet aan de acteur maar de manier hoe het personage is geschreven.
En wat voor mij ook een verrassing was is Josh Gad, hij weet zijn personage echt overtuigend neer te zetten en de vluchtpoging later in de film werkt hierdoor beter.

Dat ze op het einde alles veel meer moeten uitkauwen dan het origineel deed is weer jammer, er moest speciaal weer een moraal belicht worden die het origineel ook had maar waar hier een gouden Hollywood randje omheen moest(want oh oh oh, wat nou als de hedendaagse kijkertjes het niet begrijpen?)

Een grappig detail trouwens, 2 andere bioscoopgangers hoorde ik op weg naar de uitgang praten over dat ze dachten dat Poirot niet echt bestond en ze gingen dus een diepere betekenis achter deze film zoeken die er duidelijk niet is. Ik sprak de 2 heren aan en zei, ga het origineel maar eens kijken.

Twijfel sterk tussen een 2 en een 2,5, helaas laat ik dat voorlopig op 2 staan. Niet de slechtste film van het jaar, best nog wel vermakelijk maar ook snel weer vergeten.

Ik heb een zwak voor Whodunnit's en Kenneth Branagh vind ik een leuke acteur en goede regisseur wat kostuumdrama betreft. Alleen toen ik hoorde dat hij Murder on the Orient Express wilde remaken vond ik dat toch jammer. Ik heb het origineel namelijk al gezien en dan is de spanning er een beetje vanaf. Toch heb ik de film een kans gegeven.

De Belgische superspeurder Hercule Poirot probeert van zijn vakantie te genieten. Tijdens een reis op de Orient Express wordt iemand vermoord en moet de detective weer aan het werk.

Kenneth Branagh speelt een sterke Poirot. Net als Albert Finney brengt hij wat humor naar het personage, maar tegelijkertijd kan hij ook heel serieus zijn en zelfs emotioneel. Dat is ook een goede omschrijving van de toon van de film, want humor, spanning en drama zijn in een goede balans. De oude film had Hollywood-veteranen als Lauren Bacall en Ingrid Bergman naast jonge sterren als Sean Connery, Anthony Perkins en Vanessa Redgrave. Branagh's film heeft ook een aantal bekende namen. Johnny Depp, Michelle Pfeiffer, Penélope Cruz, Daisy Ridley en Willem Dafoe. Het leukst in deze vertolking vond ik echter Judi Dench, Olivia Colman en Derek Jacobi.

Ondanks dat ik het verhaal eigenlijk al kende, was de film toch erg vermakelijk. Een teken dat Branagh toch een erg geslaagde film heeft gemaakt. De vergelijking met de oude film dringt zich een beetje op natuurlijk. Die was vrij oubollig en voor de jaren '70 eigenlijk al gedateerd, maar dat had ook juist z'n charme. Met name het camerawerk is flink gemoderniseerd in deze versie en waar in de oude gebruik is gemaakt van een beelden van een echte trein en studioopnamen worden de exterieurs hier door middel van CGI gemaakt. Alleen de opbouw van het verhaal en de flashbacks hadden wellicht beter gekund, verder zijn beide films wel een beetje van het zelfde niveau. Mooie muziek van Patrick Doyle (die de fantastische muziek van Harry Potter and the Goblet of Fire maakte).

Ik had het er pas nog over dat vrijwel iedere film tegenwoordig wordt gemaakt voor jongeren. Bij 30+ lijken alle doelgroepen van filmstudio's op te houden. Terwijl vroeger gewoon blockbusters werden gemaakt voor senioren. Murder on the Orient Express is eigenlijk de eerste keer dat ik een film in de bioscoop zie die niet als hoofd-doelgroep jongeren heeft (uitzonderingen in het filmhuis natuurlijk). Het verbaasde me dan ook dat er veel mensen van mijn leeftijd in de zaal zaten in Helmond, ik dacht dat ik een geval apart was. Hoe dan ook fijne film van Branagh.

Visueel erg fijn en een leuke cast. Ben niet bekend met het boek of eerdere verfilmingen, dus wist niet zoveel over het verhaal. Desondanks is de film niet echt spannend, maar gelukkig wel nog boeiend genoeg. Kan me wel voorstellen dat de liefhebber van een doordachte mysterie film een beetje teleurgesteld zal zijn. Beschouw het zelf meer als een amusementsfilm en vond het bij vlagen ook grappig. Vooral Judi Dench is erg leuk.

3.5*

Best redelijk, maar eigenlijk is de film op geen enkel vlak echt geslaagd. Whodunits zijn voor mij wel een beetje een guilty pleasure, en zeker het ietwat oubollige soort uit het Engeland van een kleine eeuw terug waarin Agatha Christie grossiert kan me vaak wel smaken. Ik was dus toch wel benieuwd naar hoe deze nieuwe Poirot uit zou pakken, zeker ook gezien de heel behoorlijke cast.

Kenneth Branagh als Poirot is sowieso even wennen. Ja, hij heeft een ontzettend domme soort snorbaard, maar rare gezichtsbeharing had de oorspronkelijke Poirot ook, maar dan een ander type domme snor. Maar vooral de fysiek is toch wel anders dan 'hoort' bij Poirot - Kenneth Branagh is een stuk jonger en forser dan de traditionele Poirot - maar goed, daar kan ik me wel overheen zetten. De film heeft zeker een behoorlijk stuk oubolligheid, met een trein vol met typetjes en karikaturen. Maar Murder on the Orient Express lijkt niet te weten wat voor soort film het nou eigenlijk wil zijn. Er is een beetje actie (niet echt passend in de film, vind ik zelf), maar bij lange na niet genoeg spanning en tempo om dat soort filmkijkers te boeien, zoals ook wel te zien is in sommige eerdere reacties hier. Maar ook als misdaadfilm of whodunit werkt het niet. Poirot wordt wel leuk geacteerd door Branagh, maar in de film zit er geen lijn in wat hij doet of wat hij denkt - hij lijkt willekeurig met wat mensen te praten, en echt interessante zaken komen daarbij niet naar boven, in de laatste tien minuten poneert hij dan de oplossing die voor iedereen die het boek gelezen heeft sowieso al duidelijk is, en misschien voor de filmkijker ook, al zou je dat aan de warrige Poirot niet merken. En er zit zeker wel wat komedie in, maar ook niet echt veel en echt leuk wordt het ook niet. Visueel en qua acteerwerk is het allemaal prima, maar uiteindelijk is het vooral een luchtig niemendalletje dat redelijk wegkijkt maar nergens echt pakt.

En toch ga ik Death on the Nile zeker wel een kans geven

Ik moet eerlijk toegeven dat ik de film lekker weg vind kijken. De film is nergens langdradig, echter is dat misschien ook gelijk het probleem. Er wordt geen band gecreëerd met de inzittenden. Poirot zelf krijgt wel wat extra aandacht aan het begin, wat ik ook noodzakelijk vond. Maar zoals ik al zei, de inzittenden konden bij verder niet bekoren. Hierdoor komt de plottwist ook niet helemaal uit de verf, er is geen inlevingsvermogen. Daarbij komt het, door het gebrek aan diepgang, nogal achterlijk over dat 'de beste detective van de wereld' een zaak als deze niet op kon lossen. Als je merkt dat de helft van de inzittenden een persoonlijke fête heeft tegen de vermoorde persoon kun je er al vrij snel vanuit gaan dat dat wel eens voor iedereen zou kunnen gelden.

Wel goed vond ik de sfeer die wordt neergezet, het acteerwerk en de muziek zijn ook sterk. Wat ik dan weer ander minpunt vond zijn de special-effects. Vaak toch wel enigszins nep, zeker bij zoom-in's op Poirot. Achtergrond is dan vaak treurig nep. Jammer, toch lichtelijk teleurgesteld.

Heerlijke ouderwetse, spannende remake. Mooie beelden en mooie kostuums. Verheug me al op death on the Nile

Voor ik deze film zag, was ik nog niet bekend met het verhaal van Agatha Christie of de film uit de jaren '70.

In het begin van de film vroeg ik me af waarin ik terecht was gekomen. Je maakt kennis met de eigenaardigheden van Poirot, maar zijn snor viel me - in negatieve zin - op. Ten eerste: veel te groot, ten tweede: nep.

Desondanks wordt je goed meegenomen in het sfeertje van toen. Minpunt zijn de special-effects. Wanneer je de trein door de bergen ziet rijden, had ik het idee dat ik naar een animatie aan het kijken was.

Ik zag de film in Dolby Atmos, maar dat had totaal geen toegevoegde waarde aan de film.

Conclusie: ik vond het een leuke film, maar ik ga hem niet nog een keer kijken.

Gisteravond met mijn dochter naar de bios geweest om haar, een twintiger, eens een klassieker te laten zien i.p.v. al die snelle (Amerikaanse) sensatiefilms vol bloederig geweld. Helaas van een koude kermis thuisgekomen. Wij vonden het beiden een zwakke film, slaapverwekkend zelfs. Op zeker moment vroeg mijn dochter wanneer de moord nou eindelijk eens plaatsvond. "Is al gebeurd" zei ik, waarna bleek dat ze in slaap was gevallen. "Oh, is Johnny Depp al dood? Korte rol!". Zelf had ik ook een momentje van'verslapping'. Heel even dreigde er zowaar iets van spanning te ontstaan toen Poirot achter één der reizigers aan zat op de brug waar de trein tot stilstand was gekomen. Maar helaas, ook die scène zakte weg in het drijfzand. En dan heb ik het nog niet eens over de abominabele decors, het zeer slechte acteerwerk: een huilende Michelle Pfeiffer.....zo ongeloofwaardig, de belabberde teksten (ook veel te veel trouwens) en het complete gebrek aan spanning. Agatha Christie zou zich omdraaien in haar graf. En het ergste van alles: Poirot schijnt al weer op weg te zijn naar Egypte vanwege een moord op de Nijl. Sorry hoor, maar was hier nou niet iets veel beters van te maken?

Wij zijn dit weekend geweest. Ontzettend veel zin in na de trailer al meerdere malen te hebben gezien. De cast sprak boekdelen dachten we.....nou....ik ben 2 keer in slaap gedoezeld en mijn vrouw een keer of 5.

De verwachting die we hadden was een continue ouderwetse onuitgesproken maar voelbare mysterieuze spanning die we kennen uit de historische reeks....Helaas, wat een tegenvaller.

Samenvattend: een ontzettend overdreven en onnatuurlijk geacteerde introductie van de personages in het begin van de film en daarna een kabbelend, gezapig verloop. Echt heel jammer dit kon anders...enige pluspunt de mooie sfeerbeelden en het oog voor detail.

“I see evil on this train.”

Het boek van Agatha Christie zit ijzersterk in elkaar, en als regisseur hoef je dus ook niet veel te doen om een spannende whodunnit film af te leveren. En Branagh vind het wiel met deze nieuwe Murder on the Orient Express niet opnieuw uit, maar zorgt er wel voor dat het een vermakelijke en energieke treinrit wordt.

Een moord, twaalf verdachten en ’s werelds beste detective die het onderzoekt, alle schaakstukken staan binnen een kwartier op het bord en ook al ken je het einde, Branagh weet er toch zijn eigen draai aan te geven (vooral visueel ziet het er allemaal schitterend uit). Zoals het hoort, en ook het rijtje acteurs dat hij heeft verzameld is indrukwekkend. Alhoewel naast Branagh als Poirot alleen Pfeiffer (wat een klasse nog steeds), Ridley en Odom Jr. echt indruk weten te maken. Murder on the Orient Express is een sfeervolle en spannende remake geworden die ook zeker op eigen benen kan staan.

Deze afgelopen zaterdag in Antwerpen gaan zien.

Allereerst erg vreemd: ga je naar Metropolis om het op een groot scherm te zien, is het filmbeeld gekaderd, m.a.w. zowel aan de zijkanten als aan de onderkant en bovenkant werd het volledige scherm niet gebruikt. Dit heb ik nog nooit meegemaakt bij een nieuwe film.

Film op zich was aardig gemaakt, mooie beelden in een winters sneeuwlandschap, maar voegt eigenlijk niets toe aan de versie, die we al hadden en heel belangrijk: het werd nooit echt spannend, toch een vereiste voor een whodunnit als deze. Zeker wanneer het om een hele beroemde (lees: bekende) Agatha Christie verfilming gaat en veel mensen, de afloop al kennen, want wanneer je die ooit hebt gezien (of gelezen), zal je die niet makkelijk vergeten.

Branaghs regie lijkt te veel te mikken op de grootste gemene deler, dan dat hij er echt iets speciaals van probeert te maken, alles blijft keurig binnen de lijntjes en kun je van te voren al zelf uittekenen (Denk hierbij ook aan zijn Assepoester verfilming, die van het zelfde laken een pak was.).

Eerste gedeelte is nog het beste, de verschillende karakters worden geïntroduceerd en je zit nog vol verwachtingen je af te vragen hoe de rest van het verhaal vorm gegeven zal worden.

Helaas wanneer dan eindelijk de moord is gepleegd, wordt het stukken minder en eigenlijk is het slot een teleurstelling en gaat de film als een nachtkaars uit.

Ook is feitelijk de laatste scene, waarin Poirot voor een volgende moordzaak naar Egypte wordt gebracht, zeer bedenkelijk: het lijkt er op dat ze hiermee de volgende film, "Death on the Nile", willen introduceren, maar in dat verhaal vind de moord ook pas halverwege plaats...?!

Wat de acteurs betreft, Branagh heeft zich zelf perfect gecast: waar vindt hij anders zo'n met zich zelf ingenomen en vervulde blaaskaak, waar de arrogantie van afslaat?

Pfeiffer is goed opdreef als ietwat mysterieuze dame en ziet er, ondanks dat de jaren langzaam gaan tellen, nog steeds uit als een plaatje en weet Poirot en de kijker om haar vingers te winden.

Van de andere acteurs als Depp, Dench en Dafoe krijgen we feitelijk teleurstellend weinig te zien en hun talent wordt dan ook zwaar onderbenut. Ze lijken er voornamelijk in te zitten om ons een allstar cast voor te kunnen schotelen.

Aardige, maar totaal overbodige her verfilming van het beroemde boek.

Een vijfje, ofwel 2,5 ster.

Wine is where the devil finds his darlings

Murder on the Orient Express is één van de bekendste verhalen van Agatha Christie en bovendien was er midden jaren '70 al een degelijke verfilming geweest. Het is echter niet de eerste keer dat Hollywood het werk van Christie opnieuw leven probeert in te blazen, zo werd dit verhaal nog al eens verfilmd in 2001, en ik moet toegeven dat ik hier eigenlijk wat mijn twijfels bij had. Op het eerste zicht wel een leuke cast, maar die snor van Poirot? Wat een overdreven misbaksel heeft regisseur Kenneth Brannagh onder zijn neus hangen.

Dat is dan meteen ook het grootste minpunt aan deze film: de invulling van Brannagh. Poirot verliest een aantal keer zijn geduld, begint zelfs te tieren en voelt bij vlagen teveel aan als een kloon van de Benedict Cumberbath versie van Sherlock Holmes. Zeker de achtervolging tussen Poirot en MacQueen op de houten brug is naar mijn gevoel het personage onwaardig. Soit, gelukkig blijft het plot van Christie wel overeind staan. Eenieder die ooit de ontknoping heeft geleerd, zal deze niet snel vergeten en zelfs dan slaagt Brannagh er nog in om me gedurende een kleine 2 uur geboeid te laten kijken. Iets wat vooral te wijten is aan een aantal leuke visuele trucjes en vooral een erg lekker sfeerbeeld. Hoewel de personages normaal gezien de trein niet verlaten, wordt er hier voor een aantal (kleine) uitstapjes gekozen en dat is een bijzonder goede zet gebleken. Brannagh lijkt qua actie dus een knieval te doen voor het moderne publiek maar haalt visueel ook alles uit de kast om hier een echte cinemafilm van te maken. De eerste keuze vind ik jammer, de tweede niet.

Branagh als Poirot, hij zal dus niet gauw één van mijn favoriete vertolkers worden. Net zoals de verfilming uit '74 heeft deze update een resem aan bekende namen. Het nadeel is ook hetzelfde aangezien veel van die bekende namen maar een erg beperkte rol krijgen. Judi Dench heeft niet echt een meerwaarde en ook Penélope Cruz komt er als Pilar Estravados (wat vreemd genoeg een personage uit een ander boek van Agatha Christie is, ik vermoed dat het aangepast is omdat je Cruz nu moeilijk een Zweeds personage met de naam Greta Ohlsson kunt laten spelen) komt er wat bekaaid vanaf. Daar staat gelukkig wel een degelijke Johnny Depp (Ratchett) en een uitstekende Daisy Ridley (Debenham) tegenover. Verder is Michelle Pfeiffer altijd wel een meerwaarde in een film en doet ook Josh Gad het goed in eens een niet-komische rol.

Er wordt overduidelijk gehint naar een vervolg en eerlijk gezegd? Van mij mag het er wel komen. Brannagh doet er genoeg aan om hier zijn eigen film van te maken en hoewel niet elke keuze even geslaagd is, heeft hij me wel over de gehele lijn overtuigd. Met zo'n ijzersterk bronmateriaal als dat van Christie is dat natuurlijk ook weer niet zo enorm moeilijk.

3.5*

Oerdegelijk, oerklassiek en oer-Brits, dat moet een film van (en met) Kenneth Branagh zijn. Naarmate Poirots onderzoek vordert, kan de kijker ook zelf de puzzelstukken samenleggen. Vooral op het einde lijkt alles meer op een exposition dan op een film, maar met zo'n topcast zie je dat door de vingers. Daarnaast is het moordverhaal aangenaam om te volgen, omdat een en ander mooi in beeld gebracht werd - op een onknap CGI-prentje na. En wat een snor!

Mooie film, goede beelden en de juiste acteurs.

Ook al is het een re-make ik heb er van genoten.

Eerste scène. Op de beklaagdenbank: het jodendom, het christendom en de islam. Locus delicti: Jeruzalem, het kruispunt waar dit triumviraat de suprematie van haar eigen imperium probeert te installeren. Maar wat als drie honden vechten om een been? Juist, dan gaat een vierde met de buit heen, nota bene een partij die bij voorbaat boven alle verdenking verheven is. In casu: de wereldlijke macht, die de ordehandhaving zou moeten belichamen in plaats van haar te ondermijnen. Het is meteen een intrigerende metafoor voor het klimaat waarin religies tegenwoordig worden ondergedompeld door de profane machten. De Trumps en de Poetins willen ons immers maar al te graag doen geloven dat het echte gevaar van spirituele fanatici komt, doch niets in minder waar. Met louter macht als inzet, gebruiken de grote politieke mogendheden het escaleren van religieuze conflicten als bliksemafleider voor hun eigen Strategoachtige spierballengerol, waarvan de potentiële gevolgen niet te overzien zijn. Vraag: heeft Agatha Christie dit tijdens het interbellum al aangevoeld?

- Wat volgt, is min of meer een draak van een film. Een film met archetypes in plaats van personages. Een film met een Poirot die er niet alleen fake uitziet, maar ook fake speelt. Een film met een scenario vol geforceerde humor. En een film met een neiging tot suspense die evenwel nooit tot volle wasdom komt. Geeuw! -

Echter, de laatste scène. Regisseur Kenneth Branagh stelt de personages Da Vinci-gewijs op aan een lange tafel. Zijn ze, het Laatste Avondmaal indachtig, inderdaad met z’n dertienen? Ik heb niet geteld – het referaat mag er wat mij betreft echter zijn. Wat uit dit tableau volgt, is overigens interessant. Poirot heeft beweerd dat hij niet gelooft dat er een grijze zone bestaat tussen goed en kwaad. Een daad heeft ofwel het kwade op het oog, ofwel niet. Tot deze ‘Moord in de Oriënt-Expres’ op de proppen komt. Het motief blijkt zodanig invoelbaar, dat het de ernst van het vergrijp schijnbaar relativeert. Is vergelding dan toch ‘rechtvaardig’? Het oud-testamentische “oog om oog, tand om tand”-principe gluurt ineens om de hoek. (Jodendom? Christendom? Islam? Iemand?)

Poirot roept bovendien een tweede argument in om niet te doen wat hij behoort te doen, namelijk de jurisdictie correct inlichten. “Geen van de daders is op zichzelf een dader”, klinkt het. Met andere woorden: de moord werd collectief gepleegd, en ook al plant iedereen individueel het mes, zonder het mede-doden van de groep had men dat individueel niet gekund. (Nazi-Duitsland, iemand?) Deze morele complexiteit is fascinerend, maar ze stijgt de detective boven het hoofd. Poirot beweert niet te kunnen oordelen, en daarmee lijkt de kous af. Door niet te oordelen, oordeelt hij echter wel. Immers, door de feiten anders (lees: leugenachtig) weer te geven, is hij de laatste participant in het vergrijp. Hij loopt niet weg van de moord, maar neemt deel, door wat gebeurd is te legitimeren met een actieve daad van verhullen. Het feit dat er ook in zijn koffer een clue wordt gevonden, lijkt dit al aan te kondigen. Dames en heren, ik verkondig u...Poirot als medeplichtige!

Ah, Agatha Christie, moeder van de metaforiek!
En hoezo, geen grijze zone tussen goed en kwaad? Is die grijze zone niet precies waar Poirot zich bevindt, net als wij allemaal, wij mensen?

De plot is overigens best aardig. Initieel lijken de toevalligheden zich op te stapelen, tot er helemaal geen toeval meer overblijft. Ontkracht Agatha Christie hiermee haar gebruikelijke gegoochel met hints en tipjes van de sluier? Of trekt ze haar systematiek integendeel tot de uiterste consequenties door? ‘Murder on the Orient Express’ is, als plot, alleszins een intrigerende vingeroefening. De film faalt echter als film. Daarvoor kiezen cast en regie immers teveel voor romantische (lees: 19e-eeuwse) franjes, die het wezenlijke gewetensconflict eerder buiten beeld plaatsen, in plaats van het op scherp te stellen.

En, euhm…wat me tot slot echt van het hart moet: kan iemand het een keer met Branagh hebben over zijn snorrenfetisj? Ik hou er nachtmerries aan over!

2,5*

Kenneth Branagh heeft Poirot terug wat meer pit gegeven. Hij leek gedoemd voor een ouder publiek door de vele herhalingen van zijn serie op televisie tussen de andere detectiveseries. Hij zet een boeiende Poirot neer. Ik volg wel de kritiek dat hij van de bekende man iemand maakt met OCD ipv een man die gesteld is op etiquette. Anno 2017 lijkt dat voor velen hetzelfde te zijn. Los daarvan is hij een zeer goeie Hercule Poirot.

De rest van de cast doet het niet slecht, maar door de te grote focus op Poirot, komen die niet echt uit de verf. Ook weinig interactie tussen de personages onderling. En door die focus op Poirot, voel je ook niet de onderhuidse spanning die ik in de 1974-versie wel kon ervaren. Het plot moest eigenlijk de hoofdrol spelen en dat is Branagh toch wel vergeten. Het gevaar natuurlijk als je een bekend boek verfilmd dat al eerder met een sterrencast kon uitpakken.

Los van het verhaal en de cast is de film wel mooi gedaan. Voor het verhaal mocht het tempo hier en daar wat trager, maar anderzijds zorgt dit net voor wat vaart. Het is nog wat zoeken naar het juiste tempo om er zijn eigen hand naar te zetten. Mooi gefilmd, zowel met de trein in het landschap als in de wagon. Zet Poirot iets meer naar de achtergrond om de personages en de sfeer op te bouwen en laat dan de detective inspringen als de man die door z'n toevallige aanwezigheid de zaak tracht op te lossen.

Dit bekende misdaadverhaal werd in deze film prima aan de man gebracht. Het narratieve karakter, de cinematografie en het acteerwerk waren echt van een zeer genietbaar niveau. De 114 minuten waren voorbij voordat we het wisten.

Lekker wegkijkende en zeer mooi verfilmde remake (ik weet eerlijk gezegd niet of ik het origineel uit de jaren 70 ooit gezien heb), die het vooral moet hebben van de vele mooie beelden en de bekende sterrencast en dat omdat het verhaal zelf niet bepaald spannend is verfilmd.

In dit verhaal welke zich afspeelt in 1934, draait het om detective Hercule Poirot (Kenneth Branagh), die met vakantie is op de "Orient Express", een luxe trein met dertien passagiers. Maar dan wordt een passagier, te weten kunsthandelaar Edward Ratchett (Johnny Depp), vermoord in zijn bed met twaalf steekwonden en lijkt iedereen een alibi te hebben. Maar Hercule Poirot is niet voor niets de beste detective ter wereld en als iemand de waarheid boven tafel zal weten te krijgen, dan is hij het wel.

De opening van het verhaal was best leuk met o.a. de zeer mooi in beeld gebrachte locaties Jeruzalem (o.a. de klaagmuur) en Istanbul en van de visuele beelden moet deze film het ook vooral hebben, want de decors, de aankleding van de set, het kleuren gebruik (o.a. warme kleuren in de trein en blauwige koele kleuren van de scènes waar je de trein door het besneeuwde landschap ziet razen), de kostuums, de landschappen, de snorren (met name natuurlijk de grote krulsnor van Hercule Poirot) en natuurlijk de luxe trein (die vanwege een lawine ook strandt), zijn een genot om naar te kijken.

Regisseur Kenneth Branagh (die dus tevens de hoofdrolspeler is in dit verhaal) weet de beknopte ruimte in de trein waarbinnen hij moet filmen prachtig te benutten (zo wordt o.a. de moord van boven gefilmd) en net als de trein, beweegt ook de camera met vaart en wordt er dicht op de personages gefilmd, iets dat het gevoel van claustrofobie in de trein vergroot.

Het verhaal zit opzicht ook wel leuk in elkaar (zeker wat betreft de circa 10 minuten durende opening van het verhaal, welke ook de meeste humor bevat met o.a. twee perfecte eieren, dierenpoep, een wandelstok en een stropdas) en weet daarbij ook wel te boeien en te vermaken, maar de manier waarop het plot (waarbij het draait om wraak en dat omdat Edward Ratchett vroeger het kind van het geliefde vermogende gezin Armstrong heeft vermoord, welke hij ontvoerd had vanwege losgeld) zich ontvouwt en waarbij iedereen schuldig is (ze hadden allemaal een bepaalde connectie met het gezin Armstrong en hebben daarom ook allemaal één dodelijke messteek aangebracht), had misschien wat spannender gedaan mogen worden. Ook zitten er veel warrige flashbacks in, die niet hadden gehoeven.

Aan het einde van het verhaal als Hercule Poirot de "Orient Express" verlaat en alle passagiers vrij zijn om te gaan (ook al zijn ze allemaal schuldig), krijgt hij te horen dat er een andere zaak is die op hem wacht en dit keer moet hij naar de Nijl in Egypte afreizen voor een moord, oftewel "Death on the Nile". Wellicht dat Kenneth Branagh in deze remake opnieuw in de huid kruipt van de detective Hercule Poirot en in deze film deed hij het best leuk en goed en was hij zeker ook overtuigend in zijn rol en zijn personage heeft ook de meeste diepgang.

De andere personages in het verhaal zijn vergeleken met Kenneth Branagh eigenlijk niet meer dan typetjes, die telkens heel even aan bod komen. Om ze interessant te maken, is er een enorme sterrencast verzameld in de vorm van o.a. Johnny Depp, Michelle Pfeiffer, Judi Dench, Willem Dafoe, Penélope Cruz, Josh Gad en Daisy Ridley en de laatste (tevens de jongste) is natuurlijk vooral bekend vanwege haar hoofdrol in de laatste twee "Star Wars" films als Rey en eerlijk gezegd zag ze er dit keer ook best mooi uit. Dat er voor deze sterrencast weinig ruimte is om zich te ontwikkelen, maakt eigenlijk niet uit, want het gaat er vooral om dat het allemaal mooi oogt en dat het je als kijker inpakt, en daarin slaagt Kenneth Branagh heel goed.

Al met al een lekker wegkijkende circa 105 minuten durende Drama / Misdaad film (beter gezegd remake van de jaren 70 film "Murder on the Orient Express"), die het moet hebben van de vele mooie beelden en de bekende sterrencast. Qua verhaal en uitvoering, krijgt deze film eigenlijk maar 3,0 sterren van mij, maar vanwege de vele mooie beelden en de cast, doe ik er nog een halve ster bij, oftewel 3,5 sterren.

Niet slecht, maar de versie uit 1974 was toch beter. Eén van de betere verhalen van Agatha Christie had niettemin ook in de handen van Branagh meer vuurwerk moeten opleveren. De regisseur heeft aan het begin en einde wat eigen dingetjes toegevoegd die afleiden van het sterke verhaal en dat is geen goede keuze geweest. Net als de eerste versie zit ook deze trein vol met sterren maar ook hier verliest Branagh zijn slag. De meeste van hen doen hun ding, Pfeiffer is best goed en gelukkig kunnen Depp en Branagh zelf hun maniertjes beteugelen, maar toch overheerst dat het vooral onzelfstandige, weinig ontwikkelde rollen zijn(Dench, Dafoe, Cruz). Vooral interessant voor wie nog nooit eerder iets van dit verhaal gezien of gelezen heeft, en natuurlijk voor de ns reizigers die denken dat ze vaak vreemde capriolen meemaken bij hun vervoer heden ten dage: een rariteitenkabinet als in dit verhaal heb je tijdens je eigen treinreis gegarandeerd nooit meegemaakt. Aan het slot een aankondiging dat er ook een remake van Death on the Nile aankomt, ik werd er niet direct vrolijk van.

Teleurstellende verfilming dat in alle opzichten minder is dan de versie uit '74. De cast, allen typetjes spelend zonder inhoud of chemie, stelt teleur. Visueel is het lelijk aangezien alles uit de computer komt. Branagh krijgt het voor mekaar om alles wat Poirot leuk maakt uit het karakter halen; het eigenzinnige, charismatische en ook wel narcistische karakter is hier een hooguit nog een beetje eigenzinnig. En kan vechten.. Helaas heeft ook hij geen chemie met wie dan ook.

Iets beter dan verwacht.

De doorsnee whodunit kan mij zelden bekoren. Gericht op narratief en als kijker kan je je er makkelijk vanaf maken, want op het einde wordt het toch allemaal uit de doeken gedaan. Vaak ook erg oubollig, al komt dat allicht omdat dit soort werk vroeger populairder was.

Maar Branagh pakt het op een slimme manier aan, door het allemaal net iets smakelijker te maken. De gehele film is enigszins dik aangezet, vol gulle typetjes, bijna sprookjesachtige locaties en Poirot die zelf van scene tot scene grossiert.

En dat werkt gewoon erg goed. Het whodunit aspect zal allemaal wel. Niet zo heel boeiend om volgen, gelukkig weet de rest van de film een aangenaam sfeertje op poten te zetten, waardoor het nergens saai of vervelend wordt. Acteurs doen het naar behoren, visueel is het netjes afgewerkt en hoewel ik de soundtrack nu alweer vergeten ben, wil het ook zeggen dat die niet negatief is opgevallen. Bij dit soort films eigenlijk al een beetje winst.

Grootse cinema is het niet, wel geschikt voor een avondje eenvoudig vermaak.

3.0*