Murder on the Orient Express (2017)

Redelijke film.

Mooie beelden. Acteerwerk was ok.

Het 'rechercheerwerk' kon op zich spectaculairder, daarom (een net aan) drie sterren beoordeling.

Ik had mij er veel van voorgesteld. Vond het origineel geweldig, dus ging er eens goed voor zitten in de bioscoop. Veel bekende goede acteurs dat zou niet mis kunnen gaan zou je denken. Maar wat kwam ik bedrogen uit. Weinig actie en heel weinig spanning en tempo. Eerder langdradig dat boeiend. En dan Poirot zelf. Wat een aanfluiting is Branagh als Poirot. Hij heeft totaal geen uitstraling en charisma. Ik weet niet of ik naar Death On The Nile ga kijken als Branagh weer Poirot speelt. Krap aan 2,5 ster waard.

Ik sta hier vrijwel lijnrecht tegenover. Had vanwege de negatieve reviews lage verwachtingen, maar was positief verrast. De film houdt de hele rit je aandacht vast en het is ook veel sprankelender gefilmd dan ik had gehoord. Het verhaal is zeker onderhoudend, ook al ben ik normaal niet zo van die uitzoekplotjes. Branagh zelf vind ik juist erg veel charisma hebben; uitstekende Poirot.

Je had dus de originele film en/of het boek nog niet gezien/gelezen? Schaam je!

Ik heb deze film nog niet gezien maar neem aan dat ze het plot niet veranderd hebben.

Oerdegelijk, oerklassiek en oer-Brits, dat moet een film van (en met) Kenneth Branagh zijn. Naarmate Poirots onderzoek vordert, kan de kijker ook zelf de puzzelstukken samenleggen. Vooral op het einde lijkt alles meer op een exposition dan op een film, maar met zo'n topcast zie je dat door de vingers. Daarnaast is het moordverhaal aangenaam om te volgen, omdat een en ander mooi in beeld gebracht werd - op een onknap CGI-prentje na. En wat een snor!

Als je het origineel kent dan voegt deze film van Kenneth Branagh weinig toe aan de verhaal lijn. Maar desalniettemin moet ik zeggen dat al mijn complimenten gaan naar Kenneth Branagh voor het smaakvol in beeld brengen van deze film. Super mooi gedaan. Ik heb genoten van alle beelden, camera standpunten en de regie.

Mooie film, goede beelden en de juiste acteurs.

Ook al is het een re-make ik heb er van genoten.

Eerste scène. Op de beklaagdenbank: het jodendom, het christendom en de islam. Locus delicti: Jeruzalem, het kruispunt waar dit triumviraat de suprematie van haar eigen imperium probeert te installeren. Maar wat als drie honden vechten om een been? Juist, dan gaat een vierde met de buit heen, nota bene een partij die bij voorbaat boven alle verdenking verheven is. In casu: de wereldlijke macht, die de ordehandhaving zou moeten belichamen in plaats van haar te ondermijnen. Het is meteen een intrigerende metafoor voor het klimaat waarin religies tegenwoordig worden ondergedompeld door de profane machten. De Trumps en de Poetins willen ons immers maar al te graag doen geloven dat het echte gevaar van spirituele fanatici komt, doch niets in minder waar. Met louter macht als inzet, gebruiken de grote politieke mogendheden het escaleren van religieuze conflicten als bliksemafleider voor hun eigen Strategoachtige spierballengerol, waarvan de potentiële gevolgen niet te overzien zijn. Vraag: heeft Agatha Christie dit tijdens het interbellum al aangevoeld?

- Wat volgt, is min of meer een draak van een film. Een film met archetypes in plaats van personages. Een film met een Poirot die er niet alleen fake uitziet, maar ook fake speelt. Een film met een scenario vol geforceerde humor. En een film met een neiging tot suspense die evenwel nooit tot volle wasdom komt. Geeuw! -

Echter, de laatste scène. Regisseur Kenneth Branagh stelt de personages Da Vinci-gewijs op aan een lange tafel. Zijn ze, het Laatste Avondmaal indachtig, inderdaad met z’n dertienen? Ik heb niet geteld – het referaat mag er wat mij betreft echter zijn. Wat uit dit tableau volgt, is overigens interessant. Poirot heeft beweerd dat hij niet gelooft dat er een grijze zone bestaat tussen goed en kwaad. Een daad heeft ofwel het kwade op het oog, ofwel niet. Tot deze ‘Moord in de Oriënt-Expres’ op de proppen komt. Het motief blijkt zodanig invoelbaar, dat het de ernst van het vergrijp schijnbaar relativeert. Is vergelding dan toch ‘rechtvaardig’? Het oud-testamentische “oog om oog, tand om tand”-principe gluurt ineens om de hoek. (Jodendom? Christendom? Islam? Iemand?)

Poirot roept bovendien een tweede argument in om niet te doen wat hij behoort te doen, namelijk de jurisdictie correct inlichten. “Geen van de daders is op zichzelf een dader”, klinkt het. Met andere woorden: de moord werd collectief gepleegd, en ook al plant iedereen individueel het mes, zonder het mede-doden van de groep had men dat individueel niet gekund. (Nazi-Duitsland, iemand?) Deze morele complexiteit is fascinerend, maar ze stijgt de detective boven het hoofd. Poirot beweert niet te kunnen oordelen, en daarmee lijkt de kous af. Door niet te oordelen, oordeelt hij echter wel. Immers, door de feiten anders (lees: leugenachtig) weer te geven, is hij de laatste participant in het vergrijp. Hij loopt niet weg van de moord, maar neemt deel, door wat gebeurd is te legitimeren met een actieve daad van verhullen. Het feit dat er ook in zijn koffer een clue wordt gevonden, lijkt dit al aan te kondigen. Dames en heren, ik verkondig u...Poirot als medeplichtige!

Ah, Agatha Christie, moeder van de metaforiek!
En hoezo, geen grijze zone tussen goed en kwaad? Is die grijze zone niet precies waar Poirot zich bevindt, net als wij allemaal, wij mensen?

De plot is overigens best aardig. Initieel lijken de toevalligheden zich op te stapelen, tot er helemaal geen toeval meer overblijft. Ontkracht Agatha Christie hiermee haar gebruikelijke gegoochel met hints en tipjes van de sluier? Of trekt ze haar systematiek integendeel tot de uiterste consequenties door? ‘Murder on the Orient Express’ is, als plot, alleszins een intrigerende vingeroefening. De film faalt echter als film. Daarvoor kiezen cast en regie immers teveel voor romantische (lees: 19e-eeuwse) franjes, die het wezenlijke gewetensconflict eerder buiten beeld plaatsen, in plaats van het op scherp te stellen.

En, euhm…wat me tot slot echt van het hart moet: kan iemand het een keer met Branagh hebben over zijn snorrenfetisj? Ik hou er nachtmerries aan over!

2,5*

Zie toch liever de films met Peter Ustinov als Hercule Poirot.

Wij hebben ons prima vermaakt met deze remake, eerlijk gezegd was het origineel beter maar deze was niet bepaald slecht en ook geen "draak van een film" zoals we ergens lezen. Ach, een ieder weet dat het beschrevene op deze site persoonlijke indrukken van films zijn en de onze is van deze film misschien positiever dan de meesten hier. Neen, wij hebben ons wel vermaakt met dhr. Poirot uit België.

Van ons een mooie 7 als waardering!

Kenneth Branagh heeft Poirot terug wat meer pit gegeven. Hij leek gedoemd voor een ouder publiek door de vele herhalingen van zijn serie op televisie tussen de andere detectiveseries. Hij zet een boeiende Poirot neer. Ik volg wel de kritiek dat hij van de bekende man iemand maakt met OCD ipv een man die gesteld is op etiquette. Anno 2017 lijkt dat voor velen hetzelfde te zijn. Los daarvan is hij een zeer goeie Hercule Poirot.

De rest van de cast doet het niet slecht, maar door de te grote focus op Poirot, komen die niet echt uit de verf. Ook weinig interactie tussen de personages onderling. En door die focus op Poirot, voel je ook niet de onderhuidse spanning die ik in de 1974-versie wel kon ervaren. Het plot moest eigenlijk de hoofdrol spelen en dat is Branagh toch wel vergeten. Het gevaar natuurlijk als je een bekend boek verfilmd dat al eerder met een sterrencast kon uitpakken.

Los van het verhaal en de cast is de film wel mooi gedaan. Voor het verhaal mocht het tempo hier en daar wat trager, maar anderzijds zorgt dit net voor wat vaart. Het is nog wat zoeken naar het juiste tempo om er zijn eigen hand naar te zetten. Mooi gefilmd, zowel met de trein in het landschap als in de wagon. Zet Poirot iets meer naar de achtergrond om de personages en de sfeer op te bouwen en laat dan de detective inspringen als de man die door z'n toevallige aanwezigheid de zaak tracht op te lossen.

Dit bekende misdaadverhaal werd in deze film prima aan de man gebracht. Het narratieve karakter, de cinematografie en het acteerwerk waren echt van een zeer genietbaar niveau. De 114 minuten waren voorbij voordat we het wisten.

Geslaagde remake. Het beeld oogt stralend en de cast doet het prima. Eén van de betere films uit 2017

Lekker wegkijkende en zeer mooi verfilmde remake (ik weet eerlijk gezegd niet of ik het origineel uit de jaren 70 ooit gezien heb), die het vooral moet hebben van de vele mooie beelden en de bekende sterrencast en dat omdat het verhaal zelf niet bepaald spannend is verfilmd.

In dit verhaal welke zich afspeelt in 1934, draait het om detective Hercule Poirot (Kenneth Branagh), die met vakantie is op de "Orient Express", een luxe trein met dertien passagiers. Maar dan wordt een passagier, te weten kunsthandelaar Edward Ratchett (Johnny Depp), vermoord in zijn bed met twaalf steekwonden en lijkt iedereen een alibi te hebben. Maar Hercule Poirot is niet voor niets de beste detective ter wereld en als iemand de waarheid boven tafel zal weten te krijgen, dan is hij het wel.

De opening van het verhaal was best leuk met o.a. de zeer mooi in beeld gebrachte locaties Jeruzalem (o.a. de klaagmuur) en Istanbul en van de visuele beelden moet deze film het ook vooral hebben, want de decors, de aankleding van de set, het kleuren gebruik (o.a. warme kleuren in de trein en blauwige koele kleuren van de scènes waar je de trein door het besneeuwde landschap ziet razen), de kostuums, de landschappen, de snorren (met name natuurlijk de grote krulsnor van Hercule Poirot) en natuurlijk de luxe trein (die vanwege een lawine ook strandt), zijn een genot om naar te kijken.

Regisseur Kenneth Branagh (die dus tevens de hoofdrolspeler is in dit verhaal) weet de beknopte ruimte in de trein waarbinnen hij moet filmen prachtig te benutten (zo wordt o.a. de moord van boven gefilmd) en net als de trein, beweegt ook de camera met vaart en wordt er dicht op de personages gefilmd, iets dat het gevoel van claustrofobie in de trein vergroot.

Het verhaal zit opzicht ook wel leuk in elkaar (zeker wat betreft de circa 10 minuten durende opening van het verhaal, welke ook de meeste humor bevat met o.a. twee perfecte eieren, dierenpoep, een wandelstok en een stropdas) en weet daarbij ook wel te boeien en te vermaken, maar de manier waarop het plot (waarbij het draait om wraak en dat omdat Edward Ratchett vroeger het kind van het geliefde vermogende gezin Armstrong heeft vermoord, welke hij ontvoerd had vanwege losgeld) zich ontvouwt en waarbij iedereen schuldig is (ze hadden allemaal een bepaalde connectie met het gezin Armstrong en hebben daarom ook allemaal één dodelijke messteek aangebracht), had misschien wat spannender gedaan mogen worden. Ook zitten er veel warrige flashbacks in, die niet hadden gehoeven.

Aan het einde van het verhaal als Hercule Poirot de "Orient Express" verlaat en alle passagiers vrij zijn om te gaan (ook al zijn ze allemaal schuldig), krijgt hij te horen dat er een andere zaak is die op hem wacht en dit keer moet hij naar de Nijl in Egypte afreizen voor een moord, oftewel "Death on the Nile". Wellicht dat Kenneth Branagh in deze remake opnieuw in de huid kruipt van de detective Hercule Poirot en in deze film deed hij het best leuk en goed en was hij zeker ook overtuigend in zijn rol en zijn personage heeft ook de meeste diepgang.

De andere personages in het verhaal zijn vergeleken met Kenneth Branagh eigenlijk niet meer dan typetjes, die telkens heel even aan bod komen. Om ze interessant te maken, is er een enorme sterrencast verzameld in de vorm van o.a. Johnny Depp, Michelle Pfeiffer, Judi Dench, Willem Dafoe, Penélope Cruz, Josh Gad en Daisy Ridley en de laatste (tevens de jongste) is natuurlijk vooral bekend vanwege haar hoofdrol in de laatste twee "Star Wars" films als Rey en eerlijk gezegd zag ze er dit keer ook best mooi uit. Dat er voor deze sterrencast weinig ruimte is om zich te ontwikkelen, maakt eigenlijk niet uit, want het gaat er vooral om dat het allemaal mooi oogt en dat het je als kijker inpakt, en daarin slaagt Kenneth Branagh heel goed.

Al met al een lekker wegkijkende circa 105 minuten durende Drama / Misdaad film (beter gezegd remake van de jaren 70 film "Murder on the Orient Express"), die het moet hebben van de vele mooie beelden en de bekende sterrencast. Qua verhaal en uitvoering, krijgt deze film eigenlijk maar 3,0 sterren van mij, maar vanwege de vele mooie beelden en de cast, doe ik er nog een halve ster bij, oftewel 3,5 sterren.

Niet mijn genre en ik vond het zeer storend dat je zo zag hoe fake alles was zoals de achtergronden, dienen snor enz...

Aardige remake maar komt niet in de buurt van het origineel.

De film kijkt wel lekker weg en het acteerwerk is prima, evenals de sfeer.

Jammer van de lelijke cgi effecten, je ziet overduidelijk dat de achtergronden nep zijn. (lawine, en de beelden van de natuur).

Al met al, toch een leuke remake maar de jaren '70 versie is beter.

Dit was inderdaad een behoorlijk matige uitwerking van dit verhaal.

overbodige remake

mooie scenes maar o slecht,wel kenneth speelt goed en leuk om pfeifer weer te zien,maar dat maakt niks goed johnny doet dit alleen maar omdat hij blut raakt.

Ondanks dat deze "Murder on the Orient Express" sfeervol in beeld is gebracht, de settings er gelikt uitzien en er ook nog eens een topcast verschijnt ( die overigens prima acteren) kon mij deze "who done it?" misdaadfilm mij niet echt fascineren. Het is mij te traag. Een te lange en taaie zit....

Zal mijn genre niet zien.

2.5*/3*

1 ster voor de beelden. Zoveel goede acteurs en dan dit afleveren. Het leek wel een parodie film zoals hot shots en dergelijke.

Jammer dat de film zo cheesy en saai begint en onnodig veel tijd spendeert aan het verheerlijken van Poirot (toch een soort zelfpijperij van Branagh) waar de passagiers meer uitgediept hadden kunnen worden. Dan had ik het laatste uur (als de moord eenmaal is gepleegd) meer kunnen waarderen en zelf nog een beetje mee kunnen puzzelen. Nu miste ik door in het eerste deel van de film met minder aandacht te kijken toch wat puzzelstukjes tegen de tijd dat het wat interessanter werd.

Maar goed, ook weer niet enorm veel gemist, want de relatief korte tijd die de film biedt is gewoon niet voldoende om een verhaal met zoveel verbanden en twists niet gekunsteld te doen lijken. De uiteindelijke conclusiedat alle passagiers samen hebben gespannen doet alle toevalligheden uiteindelijk wel kloppen, maar onderweg naar die conclusie had het beter gewerkt als het verhaal zich wat langzamer had kunnen ontvouwen.

De sterrencast doet het uiteindelijk nog wel beter dan het aanvankelijk lijkt, maar het blijft een beetje een verspilling van zoveel talent. Branagh doet het over het algemeen best geinig, maar hij verpest toch ook regelmatig scènes met rare theatrale uitschieters, en hij maakt van Poirot een compulsieve wijsneus. Verder vond ik de visuele presentatie van de film ook wel wat al te glad. Blijkbaar is er echt gefilmd in Istanbul, maar het had allemaal net zo goed uit de computer komen zoals het er in de film uitziet. 2.0*.

Geen bijzondere film.

Zelfs de "mooie beelden" niet die hier geroemd worden.

Ja als je van computer animaties houdt die er behoorlijk nep uitzien dan misschien wel.

De eerste scene vond ik bijzonder slap.

Toen de 3 religieuze leiders neergezet werden waarbij één schuldig zou moeten zijn aan een misdrijf kon ik gelijk al raden dat het anders zou blijken te zijn.

De imam neerzetten als de dief? of de katholiek of de rabbi?

Daarmee zou het achterliggende geloof indirect als slecht worden neergezet en daar zou Agatha Christie of de filmmaker zich niet aan wagen.

Dus werd het de politieman.

In die tijd al een politiek correcte oplossing.

Ik kan me voorstellen dat het boek fantastisch is om te lezen. Het verhaal leent zich niet om in een kleine 2 uur verteld te worden denk ik ...

Wat een draak van een film, Agatha Christie draait zich om in haar graf. Als je het geheel ontdoet van alles waarom haar verhalen zo geliefd zijn, creeer dan gewoon een geheel nieuwe weggingen andere personages. Dat is nu ook gedaan, maar de namen van Christie zijn gebruikt?

Slaapverwekkende film

Het orgineel heb ik ooit wel eens gezien, maar wist er niks meer van.

Dus ondanks dat het verhaal voor mij nieuw is, en de sterren cast die komt opdraven, was dit een taaie en lange zit. Nee, dit was het niet voor mij...

1,5 ster

Niet slecht, maar de versie uit 1974 was toch beter. Eén van de betere verhalen van Agatha Christie had niettemin ook in de handen van Branagh meer vuurwerk moeten opleveren. De regisseur heeft aan het begin en einde wat eigen dingetjes toegevoegd die afleiden van het sterke verhaal en dat is geen goede keuze geweest. Net als de eerste versie zit ook deze trein vol met sterren maar ook hier verliest Branagh zijn slag. De meeste van hen doen hun ding, Pfeiffer is best goed en gelukkig kunnen Depp en Branagh zelf hun maniertjes beteugelen, maar toch overheerst dat het vooral onzelfstandige, weinig ontwikkelde rollen zijn(Dench, Dafoe, Cruz). Vooral interessant voor wie nog nooit eerder iets van dit verhaal gezien of gelezen heeft, en natuurlijk voor de ns reizigers die denken dat ze vaak vreemde capriolen meemaken bij hun vervoer heden ten dage: een rariteitenkabinet als in dit verhaal heb je tijdens je eigen treinreis gegarandeerd nooit meegemaakt. Aan het slot een aankondiging dat er ook een remake van Death on the Nile aankomt, ik werd er niet direct vrolijk van.

Teleurstellende verfilming dat in alle opzichten minder is dan de versie uit '74. De cast, allen typetjes spelend zonder inhoud of chemie, stelt teleur. Visueel is het lelijk aangezien alles uit de computer komt. Branagh krijgt het voor mekaar om alles wat Poirot leuk maakt uit het karakter halen; het eigenzinnige, charismatische en ook wel narcistische karakter is hier een hooguit nog een beetje eigenzinnig. En kan vechten.. Helaas heeft ook hij geen chemie met wie dan ook.

Iets beter dan verwacht.

De doorsnee whodunit kan mij zelden bekoren. Gericht op narratief en als kijker kan je je er makkelijk vanaf maken, want op het einde wordt het toch allemaal uit de doeken gedaan. Vaak ook erg oubollig, al komt dat allicht omdat dit soort werk vroeger populairder was.

Maar Branagh pakt het op een slimme manier aan, door het allemaal net iets smakelijker te maken. De gehele film is enigszins dik aangezet, vol gulle typetjes, bijna sprookjesachtige locaties en Poirot die zelf van scene tot scene grossiert.

En dat werkt gewoon erg goed. Het whodunit aspect zal allemaal wel. Niet zo heel boeiend om volgen, gelukkig weet de rest van de film een aangenaam sfeertje op poten te zetten, waardoor het nergens saai of vervelend wordt. Acteurs doen het naar behoren, visueel is het netjes afgewerkt en hoewel ik de soundtrack nu alweer vergeten ben, wil het ook zeggen dat die niet negatief is opgevallen. Bij dit soort films eigenlijk al een beetje winst.

Grootse cinema is het niet, wel geschikt voor een avondje eenvoudig vermaak.

3.0*

Vermakelijke film maar niet heel spannend

Jammer deze remake. Het talent van de meeste acteurs komt niet goed uit de verf en Branagh is teleurstellend als Poirot. Michelle Pfeiffer daarentegen pakt wel haar moment en dit is dan ook een van de betere scenes. Daarnaast wordt er veel te veel CGI gebruikt en zit je regelmatig naar nepvergezichten te kijken. Ook actiescenes zijn bij dit soort films wat mij betreft overbodig. Misschien hadden details zoals de snor van Branagh het een en ander goed kunnen maken. Helaas.