Once upon a Time in America (1984)

Ik vond het op zich wel een interessant verhaal. Leuk om een zien hoe die straatjochies leven in zo'n misdaadwereld en uitgroeien tot gangsters. Het is allemaal wel interessant, maar het is gewoon veel te langdradig. Er zat gewoon geen tempo in, waardoor de film ging vervelen.Verder was de muziek ook niet om aan te horen.

Ik denk dat ik ooit nog eens de kortere versie ga kijken, ik denk dat deze mij beter bevalt. Waarom maakt Leone geen kortere film. 230 minuten is toch veel te lang voor een film?

ik geef 2* voor het verhaal

Dat zou ik niet doen. De ingekorte versie bevat een chronologische opeenvolging van alle scènes en is naar het schijnt totaal inconsequent en onbegrijpelijk. Verder zie ik niet in wat er mis is met een lange film. Once Upon a Time in America is een gigantisch epos dat zich over verschillende decennia afspeelt. Zo een film kan onmogelijk een korte speelduur hebben, anders worden er sowieso stukken afgerafeld.

Over het algemeen hou ik meer met van films met een chronologische volgorde, dus daarom zou de korte versie mij beter bevallen. de lengte van de film is te lang, waardoor ik de film niet in één keer kon kijken. Ik denk juist dat een kortere versie beter is, omdat de film dan minder langdradig is. Ik zie niet in waarom een de film geen korte speelduur kan hebben. Het verhaal had ook best in 2 uurtjes verteld kunnen worden. dan had er wat meer tempo in de film gezeten.

Inderdaad, hoe kan je deze muziek nou niet goed vinden?

Het is een behoorlijk langdradige en trage film, maar dat vond ik juist zo heerlijk. Robert DeNiro en zijn collega´s neuken erop los .

Sommigen verkiezen Top Gun of Lethal Weapon; het soort films dat 90 minuten duurt en lekker 'op volgorde' is gemaakt. En dan is het nóg oppassen voor overwachte flashbacks!

Dit is een 'epos', een geschiedschrijving zonder een duidelijke moraal, het is allemaal ingewikkeld (net als het leven zelf) de sfeer varieert van nostalgisch tot grimmig.... Het is allemaal geen zwart-wit-verhaaltje van de 'goeien' tegen de 'slechten'.

Het voordeel van een lange goede film is dat het je meesleept (of mee kan slepen)naar een andere tijd.

Ik kan je aanraden om op de speelduur van meer meesterwerken te checken voordat je begint aan Seven Samurai, Citizen Kane of Once Upon A Time in The West!

muzieksmaak is gewoon een persoonlijke opvatting, het heeft ook geen zin om erop te reageren of te discussiëren.

(quote)

Dat kan je van elke film zeggen. Maar goed.. gezien je stemgedrag raad ik je af om lange films te kijken. Scheelt je een heleboel lange zitten .

Niet elke film duur 3 en halve uur, en de meeste film duren ook niet veel langer dan 2 uur. Ik denk inderdaad dat kortere films over het algemeen mij voorkeur hebben. Voortaan let ik eerst even goed op de speelduur

Hhaa. Sorry. Daar had nog een zin tussen gemoeten.

Ik heb de korte versie net gekeken, maar deze was maximaal 3 sterren waard.

Acteerwerk en sfeer was goed, maar ik zag niks van het groeiproces, niks van de ontwikkeling van het plot, kortom gewoon onbegrijpelijk.

Dit is zo'n film die gewoon goed is, een meesterwerk van Sergio Leone.

Bijna alles klopt helemaal in deze film....

- Acteurs

- Aankleding

- Setting

- Verhaal

Zelfs de ingelaste "pauze" in de film is goed gedaan, de speelduur van de film is ook geen enkel probleem.

Met andere woorden: niks van begrepen.

Schitterende film weer van Sergio Leone. De sfeer die hij weer weet neer te zetten is ongelofelijk. Vooral in het eerste deel in de Joodse wijken, erg mooi. Ook de shots zoals op de filmposter te zien zijn, zijn erg mooi. De samenwerking met Ennio Morricone is zoals altijd voortreffelijk. En ook het verhaal is - hoewel niet heel bijzonder - gewoon prima uitgevoerd.

Desalniettemin geen meesterwerk ... daar mist het toch wel een beetje de originaliteit voor. En ook Robert de Niro weet mij maar zelden te overtuigen.

4.0*

Zeer goed, pure film schoonheid, enkel de full version is aan te bevelen.

Staat op mijn verlanglijste voor de HD versie.

Verschilt deze film veel van de schoonheid en sfeer van Goodfellas?

Goodfellas valt niet te vergelijken met deze film. Daar waar Goodfellas een vlotte film is met veel geschreeuw, is dit een rustige, trage film waarin de tijd wordt genomen om de film te tonen.

Erg mooie film. Ik ben gek op films uit dit genre ! Hij is best lang, maar mij heeft het niet verveeld in ieder geval.

Moet de bekendste misdaadfilm zijn geweest die ik nog niet had gezien.

Uiteindelijk ook wat teleurstellend. Niet zo indrukwekkend als de grote Westerns van Leone. De score van Morricone is zelfs vrij vervelend. Het verhaal pakte me nauwelijks, en dat maakt bijna 4 uur wel erg lang.

Moet gezegd dat het met de sfeer wel weer goed zat, en dat er een paar erg fijne scenes in zaten die de film wel overeind houden. Daarbij ook een geweldige cast en aankleding.

3*

In 1984 in de bios gezien. Zo, dat was me een zit.....geeft niet als je naar epische film zit te kijken. Magistraal. Tip: Kijk de originele lange versie. 4,5 sterren

Hmm, toch wel veel verwachtingen van deze film gezien de reacties en de score.

Ik heb geen idee waar ik naar heb zitten kijken, het verhaal interesseerde me werkelijk helemaal niets. Ik vond het totaal niet boeiend of spannend.

Toch wel raar gezien al die 4*en en hoger hier.

Dat het niet spannend is lijkt me ook niet echt van toepassing op deze film. Dat het niet boeiend is.. tja, het kan je film zijn of niet.

Als het verhaal je niet trekt is deze film een lange zit ja.

Hmm, dan heb ik toch liever de westerns van Leone. Niet dat dit slecht was, maar het trok me veel minder. Once upon a Time in America is zeker gevuld met een aantal sterke scènes, aardige dialogen en (van een aantal acteurs) prima acteerwerk, maar deze worden afgewisseld met een hoop oninteressante en soms wel erg traag opgebouwde scènes, veel nietszeggende karakters en zelfs matig acteren hier en daar. Daar komt bij dat de score van Ennio Morricone wel erg dik aangezet werd, dat werkte ook alleen maar tegen. Iets meer subtiliteit was niet verkeerd geweest.

Elk segment in de film had wel zijn momenten, maar niets sprong er echt met vlag en wimpel uit. Interessant om eens gezien te hebben, maar daar houdt het voor mij ook wel op. Schijnbaar toch ook niet helemaal mijn genre, ken weinig films in dit straatje die ik echt als grandioos heb ervaren. Het meest dichtbij komt denk ik Miller’s Crossing van de Coens. Once upon a Time in America van Sergio Leone is verder zeker goed gemaakt en bevat best wat memorabele momenten, maar wist me nauwelijks bij de strot te grijpen of in het verhaal te zuigen. Tja, en dan zijn die 230 minuten toch nog best pittig om door te komen.

3 sterren.

Beste film ooit, vind ik

de muziek van Ennio Morricone is ook zo mooi in deze film,

ik heb ook gisteren de cd gekocht van de soundtrack van deze film

en de cast met Robert De Niro, James Woods En Joe Pesci weet je al dat het niet meer mis kan gaan lopen,

beste film van Sergio Leone,

zijn Westers films waren ook het top,

maar tegen de deze mafiadrama film kan niemand tegen op.

Over de levensloop van grote gangsters gaan er doorgaans veel theorieën / geruchten de ronde, zijn er maar heel weinig zekerheden. Volgens mij is het daarom dat Leone deze film bewust wat "vaag" hield (vandaar ook de omgegooide chronologie).

Hij suggereert heel veel en sluit geen enkele theorie uit. De sfeer van de film varieert dan ook van romantisch, sprookjesachtig, melodramatisch tot realistisch, grof, rauw.

Soms heb je echt het gevoel bij de gebeurtenissen aanwezig te zijn ; op andere momenten heeft het nog het meest weg van een verre, vervormde herinnering, of een koortsachtige wensdroom.

De film balanceert voortdurend op de vage grens tussen feit en fictie; mythe en realiteit; droom en werkelijkheid...

Het is een film die op unieke wijze de verschillende aspecten van een verhaal, het verstrijken van de tijd, en de invloed van de tijd op een verhaal belicht.

Scorsese over Once upon a Time in America:

"This turned out to be the final film from Sergio Leone, who passed away in 1989 at the age of 60. He was planning a massive epic about the siege of Stalingrad, and it's tragic that he was never able to make it. Like Stanley Kubrick, he didn't make that many films, but the ones that he did make are enough.

Apart from his debut, The Colossus of Rhodes, this was his only departure from the Western genre. It's a gangster picture, but it's extremely different from any of the films I was making or from Francis Coppola's Godfather pictures. Once Upon a Time in America is grand, operatic, and it is structured as a meditation on the passing of time and history—personal history, social history, economic history.

Robert De Niro and James Woods play two friends, children of Jewish immigrants who grow up on the Lower East Side of Manhattan into a life of racketeering. The Woods character understands the importance of leaving his roots, becoming a respectable citizen. The De Niro character can't do it—he can't deny his urges, his desires or his identity as a gangster.

The film is majestic, with one of Ennio Morricone's most heartbreaking scores, but it's also brutally frank about sex, power and betrayal. The imagery is romantic, but the characters are not at all, and tension results in some remarkable scenes. De Niro's character takes the woman he loves (Elizabeth McGovern) to a deluxe restaurant on Long Island (it was actually shot in Venice) that he's rented for the night, and on the way home, he can't help himself—he needs to possess her: What begins as a romantic idyll moves into an upsetting scene of sexual violation. The longing to have more now is at the heart of the picture—there's a great scene early on in which one of the kids who grows up to be a gangster sits patiently on a stoop with a cream puff he's planning to give to a neighborhood girl in exchange for sexual favors. He sits and waits, and he takes one little bite, then another, then another, and he can't help devouring the whole thing. It's emblematic of the entire story.

When Once Upon a Time in America was initially released here, it was cut almost in half and rearranged into chronological order, and while you could feel that there was greatness in the film, this version was really a violation of Leone's conception. The structure is extremely dense and complicated, moving back and forth in time, to devastating effect. The final scene of the picture takes place somewhere in the middle, and it ends on a profoundly haunting note.

There was no one else like Sergio Leone. This is one of his greatest films"

Heb deze gisterochtend voor het eerst gezien en afgelopen nacht alweer opnieuw bekeken.

Super hoe het verhaal verteld wordt. De film wordt nooit saai en dat terwijl er niet eens zo heel veel actie in de film zit. Het acteerwerk is dik in orde, zelfs van de kinderen.

ja, vind het zelf ook een van de beste films ooit gemaakt.

In elk geval beste misdaad film ooit voor mij