menu

The Florida Project (2017)

mijn stem
3,59 (566)
566 stemmen

Verenigde Staten
Drama
111 minuten

geregisseerd door Sean Baker
met Brooklynn Prince, Bria Vinaite en Willem Dafoe

De zomer van Moonie en haar vriendjes bestaat uit één ding: kattenkwaad uithalen. Fikkie stoken, auto's onderkwatten, joelen naar een topless zonnende buurvrouw en gierend van de lach wegrennen. Ze woont met haar moeder in een goedkoop motel onder de rook van Disney World. Door haar ogen is het een pastelroze kasteel, met om iedere hoek een nieuw avontuur. Wat haar moeder elke dag moet uithalen om weer een overnachting te kunnen betalen - Moonie krijgt er de helft niet van mee.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=YMdZ1dALows

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van mrklm
4,0
Willem Dafoe was zelden zo goed als in deze film. Hij speelt de manager van een motel waar hij dag in dag uit geduldig omgaat met de technische, maar vooral persoonlijke problemen in en rondom het motel. Daarbij ligt de focus vooral op alleenstaande moeder Halley [een onverschrokken vertolking van Bria Vinaite] en haar dochtertje Moonee [Brooklynn Kimberly Prince], die met een paar vriendjes de nodige kattenkwaad uithaalt tijdens de zomervakantie.
Brooklynn Prince won al 9 prijzen voor haar acteerwerk, maar eerlijk gezegd is het mij een raadsel waarom. Er is blijkbaar een grote groep critici dat haar spel ontwapenend vindt, maar ik vond haar vertolking schreeuwerig, over-the-top en vaak ronduit irritant. Maar regisseur/co-scenarist Sean Baker geeft wel een indrukwekkend, afwisselend schrijnend en hilarisch, beeld van het leven van arme en kansarme Amerikanen die elke dag opnieuw proberen genoeg geld bijeen te schrapen om de huur te betalen van een kleine, goedkope motelkamer. Er is geen verhaal, maar wel een duidelijke rode draad. Het einde is erg abrupt en lijkt uit een andere film te komen, maar de scherpe sociale kritiek zonder prekerigheid en de vertolkingen van Dafoe en Vinaite maken dit de moeite waard.

avatar van Flat Eric
3,0
Wat een dieptreurige depresieve ellende eigenlijk.

Ondanks de zonnige setting, de Miami Vice kleurtjes en de vriendelijkheid van het karakter Bobby, prima gespeeld door Dafoe, werd ik intens treurig van de uitzichtloosheid.
De kinderen kunnen er ook niets aan doen dat ze moeten leven in de omstandigheden waarin ze zich bevinden maar qua ontwikkeling en opvoeding is het natuurlijk verschrikkelijk. Ik twijfelde niet aan de liefde van de moeder voor haar kind maar ik vond het wel prima dat de kinderbescherming ingreep.
De kinderen speelden naturel. Kinderen zijn kinderen en die willen uiteindelijk alleen maar met vriendjes en vriendinnetjes spelen, ijs eten en kattekwaad uithalen. Die vermaken zich wel met de middelen die ze tot hun beschikking hebben, speelgoed van een ander kind of een openhaard. Maar 115 minuten lang die kinderen als laatse PAC-festival film zo laat op de avond trok ik op een gegeven moment ook niet meer.

avatar van Macmanus
4,0
Mooie film.

Eerste Sean Baker. Nog geen hele bekende naam, dit is dan ook zijn eerste "grote" film. Wat al meteen aanspreekt is de sfeer. Amerika blijft een fascinerend land en dat troosteloze maar wel lekker kleurrijk werkt erg goed. Wat Baker ook geweldig doet is hoe het verhaaltje loopt. Het is geen verhaal van A naar B maar er gebeurt genoeg. De kinderen beleven avonturen, de moeder probeert haar hoofd boven water te houden. Ik heb de bijna 2 uur mij geen seconde verveelt, ondanks een klassieke Hollywood vertelling totaal uit is gebleven.

De setting sprookjes wereld van al die pretparken in Orlando tov van realiteit van alle dag vond ik ook erg goed werken. Er lijkt ook erg veel liefde in te zitten voor deze kant van de samenleving. Door de improvisatie acteerwerk zijn de kinderen geweldig. Maar de gehele cast is erg goed, fijn dat Dafoe aandacht krijgt hiervoor. Acteur naar mijn hart.

4 sterren.

avatar van Naomi Watts
4,5
Sean Baker blijft een bijzondere filmmaker, vooral hoe hij het maximale uit zijn setting haalt en relatief (onbekende) cast. Heerlijke compassie die hij heeft voor sociale outcasts en de juiste nuancering weet te geven. Zo "warm" en het einde is het mooiste oprechte kinder moment in de geschiedenis van film. Baker blijft me verbazen, en terecht dat zijn eerste "grote" film op zoveel lof kan rekenen.

avatar van JHagenstein
4,0
Brooklynn Prince met werkelijk één van de beste acteerprestaties van dit jaar. Echt op en top kind in deze film. Die laatste scene aan de deur was echt ongelofelijk goed geacteerd. Genoten van haar. Nipt volgt Willem Dafoe, die natuurlijk ook een heel fijn personage neerzet.

Schitterend om te zien hoe een kind zich, zonder al te veel materialistische dingen, kan vermaken. Heel fraaie film. Ook héél kleurrijk.

Vier sterren.

4,0
De film deed me wat denken aan American Honey (2016) - MovieMeter.nl – we volgen opnieuw een aantal jongeren/kinderen aan de onderkant van de Amerikaanse samenleving in de zomer en veel gebeurt er niet – maar waar ik American Honey een kandidaat acht voor de saaiste film aller tijden, vond ik The Florida Project wel vermakelijk en boeiend.

Dat heeft er mee te maken dat ondanks de schone schijn – de kinderen spelen onbezorgd en de volwassenen houden de vuile was c.q. problemen binnen – het snel duidelijk is dat de gezinnen worstelen en het slechts een kwestie van tijd is tot het fout loopt, hetzij door de onopgevoede en verveelde kinderen van wie het kattenkwaad steeds uit de hand loopt of dreigt te lopen hetzij door de ouders die de eindjes nauwelijks aan elkaar kunnen knopen, voortdurend hun spullen moeten pakken en verhuizen en zelf ook grenzen (moeten) overschrijden. Zeker de hoofdpersonages lijken op het randje van het ravijn te lopen waardoor de film de spanning erin houdt. Wat er uiteindelijk fout gaat is niet precies wat je verwacht maar des te hartverscheurender. En de film heeft zelfs iets tragisch-komisch in de hotelmanager Bobby die half wanhopig half gelaten het zootje ongeregeld in het gareel probeert te houden en nota bene voor zijn moeilijkste klant en haar kind probeert te redden wat er te redden valt.

Wat ook helpt is dat de film realistisch oogt (niet dat rare hippiegedoe van American Honey) en je echt even die onderkant beleeft met mensen die enerzijds grofgebekt zijn en vanwege een soort verveling/depressie kicken op sensatie in elke vorm maar die anderzijds ook maar gewoon proberen te overleven en een beetje lol te hebben ondanks hun problemen. Dat de film deze wereld toont vanuit het gezichtspunt van de kinderen is bovendien origineel (en past bij het slot).

Tussen vier en vier-en-een-halve ster.

avatar van BBarbie
3,0
Ik heb mij altijd verre gehouden van de “reality tv-shows”, omdat dat soort voyeurisme niet mijn ding is. Je zou dit een reality film kunnen noemen, een docudrama-achtig relaas over het leven aan de zelfkant van de samenleving, in de schaduw van Orlando’s protserige Disney World. Dankzij het overtuigende optreden van de kinderen —Brooklynn Prince voorop— en de mooie rol van Willam Dafoe een tikkeltje beter van Sean Baker’s voorafgaande “Tangerine”, maar het houdt in mijn ogen nog steeds niet over.

avatar van Leland Palmer
3,0
Leland Palmer (crew)
In ieder geval beter dan 'Tangerine', een film die te veel schreeuwende, irritante kutlui kent. Ook hier portretteert Sean Baker een bepaald milieu, wederom met niet al te overontwikkelde figuurtjes. Beetje een ietwat lagere laag van de samenleving. Voorzichtig uitgedrukt. Had gedacht dat ik snel met deze ellende klaar zou zijn, zo ergens in de nacht zo'n beetje. Maar dat viel mee. Baker weet 't prima in beeld te brengen, fijn sfeertje, redelijk kleurrijk, ondanks de kleurloze bedoening daar in dat motel in Orlando. Eigenlijk gewoon een simpel voorbeeld hoe heel veel mensen leven. En hoe veel kinderen worden grootgebracht. Moeke doet volgens mij wel wat ze kan voor haar kind, maar ben toch blij dat de kinderbescherming bestaat.

avatar van arno74
3,0
Aardig, maar wel moeilijk te beoordelen. Met het idee erachter is weinig mis, de film biedt tegenwicht aan de American Dream-gedachte. De poster gaat al op een subtiele cynische wijze aardig in die richting met een grote regenboog, een t-shirt waarop te lezen valt "Follow your dreams", en "Find your kingdom" als tagline. De setting waarin de film zich afspeelt, een goedkope weghotel in een verlaten verpauperde buurt op loopafstand van de commerciële droomverkopende reus Disney World is het kingdom van deze kinderen en maakt de bittere vergelijking compleet. De "American Dream" heeft niet iedereen in de hand en is niet voor iedereen weggelegd. De film lijkt ook aan te willen geven dat Disney World (oftewel materialisme) niet per se datgene is wat je gelukkig gaat maken in het leven. Het volgt een alleenstaande moeder, haar dochtertje en hun twee haast afzonderlijke werelden, de probleemwereld van de probleemmoeder, en de zorgenloze kinderwereld waarin haar dochtertje vertoeft.

De alleenstaande probleemmoeder/bitch acteert dermate goed dat ik me afvraag of het niet meer dan een actrice een persoon is die uit dat milieu afkomstig is. Willem Dafoe speelt een vrij karikaturale rol die hem wel op het lijf geschreven is, namelijk dat van bittere hotelmanager met een hart op de juiste plek. En de kinderen spelen eerlijk gezegd meer dan ze acteren, op de momenten dat ze echt moeten acteren kwam het ook minder natuurlijk over.

Wat minder werkt is dat je een flink deel van de tijd zit te staren naar spelende kinderen, zonder dat je daar enige binding mee hebt, en zonder dat het langdurig zien van hun spel een toegevoegde waarde heeft voor de film. En voor het andere deel zit je te kijken naar een nogal stekelige bitch met haar problemen. Oftewel, het is allemaal niet zo fijn om te zien, en je voelt je zoals hier al eerder is aangegeven, een voyeur. Ook vind ik het niet een film die de wereld door de ogen van de kinderen ziet, daarvoor wordt er teveel geswitchd tussen hun leven en dat van haar moeder, en zien we meer de kinderen en wat ze niet zien, dan dat we daadwerkelijk door hun ogen kijken. Op dat gebied is er wel een lange waslijst aan films die dat veel beter doen.

Tenslotte werkt het bij mij als Europeaan ook minder goed dan bedoeld aangezien de "American Dream"-gedachte hier (gelukkig) een ver van mijn bed-show is. Ik kan me voorstellen dat Amerikanen die elke dag met dat idee doodgegooid worden meer feeling hebben met de film. Al met al een film die wat lastig is om te beoordelen, kleine 3* dan maar. Heel Amerikaans, mooi op zijn eigen manier, maar ook wat overhyped.

Veel regisseurs lijken het heel tof te vinden om te zeggen dat ze met 'locals' en 'amateurs' werken, maar ik vrees dat deze film toch wel het nut van acteerscholen heeft laten zien. Vond zowel de kinderen als de moeder in kwestie zwaar over-acteren. Ik werd echt doodmoe van Moonie die een soort karikatuur van een kind speelt. Misschien is het nou eenmaal hoe Amerikanen zijn, dat weet ik niet zo goed, maar ik kon me werkelijk niet voorstellen dat je op zo'n manier met elkaar interactie hebt. Bijna iedere scene moet er wel weer iets grappigs, scherps, baldadigs of in ieder geval iets opmerkelijks uit 1 van de monden komen, nooit iets 'normaals'.
(nu zullen jullie zeggen: dat is precies het punt! Ze zijn niet normaal! Maar ik ga ervanuit dat jullie snappen wat ik bedoel. Ook mensen in een lagere sociale klasse hebben zo nu en dan een doorsnee kut gesprek.)

Eerste deel is daarom ook doodvermoeiend voor mij. Vanaf de parfumverkoop, en eigenlijk vooral vanaf 'de nieuwe baan' van de moeder begon de film pas echt voor mij. Tweede helft scoort ook een stuk beter voor mij.

Ik ben niet zo bekend met Sean Baker, wat voor de meesten zal gelden, maar ik had op basis van de setting en de soundtrack een iets andere film verwacht. De muziek speelt eigenlijk een rol op de achtergrond, terwijl ik had gehoopt dat het meer naar de voorgrond zou worden getrokken. Wanneer het een meer gestileerde film zou zijn geweest heb ik ook minder moeite met het overdreven gedrag van de acteurs, maar in een toch enigszins 'realistische' aanpak vond ik de karakters op geen enkele manier recht doen aan de treurige situatie.

avatar van tbouwh
4,0
Door de ogen van een kind kunnen sprookjes blijven bestaan. The Florida Project is een ontroerende ontdekkingstocht van dat verhullende perspectief. De film is ironisch, zoekt het audiovisuele contrast regelmatig op, maar de authenticiteit van de child gaze komt nooit in het geding. In het land van mogelijkheden mag vaker op deze manier in de maatschappelijke spiegel worden gekeken.

uitgebreide recensie

avatar van wwelover
4,0
Uitstekende film. Boeiend, mooi geschoten en fantastisch geacteerd. Niet normaal eigenlijk hoe goed dat meisje is. En Willem Dafoe natuurlijk ook. Ben eerlijk gezegd niet al te bekend met het werk van Baker, afgezien dat ik de titels ken. Maar deze film past goed in mijn straatje. Heerlijke sfeer en ook bij vlagen erg grappig.

4*

avatar van IH88
4,0
“While the sinners sin, the children play.”

The Florida Project is een schrijnend en tegelijkertijd mooi portret over opgroeien in armoede. In Orlando is het altijd mooi weer en Disney World is dichtbij, maar bijna letterlijk voor de stoep van het pretpark is het armoe troef. Laat het mooie weer, de felle kleuren en de vrolijke kinderen je niet verblinden, het leven hier is hard. In deze omstandigheden zie je Monee (de voortreffelijke Brooklynn Prince) opgroeien, en je ziet haar kattenkwaad uithalen met vriendjes en haar eigen (droom) wereld creëren. De omstandigheden zijn hard en tragisch, maar als je iets verder kijkt is The Florida Project ook een indrukwekkend coming of age verhaal met veel herkenbare momenten.

Helaas gaat het kattenkwaad dat ze uithalen van kwaad tot erger, en je weet al snel dat dit fout gaat aflopen. Het is alleen de vraag voor wie de politie als eerste komt, de moeder of dochter. Als kijker krijg je weinig sympathie voor de moeder (Bria Vinaite), maar je voelt wel de band tussen moeder/dochter. Dafoe is ook weer fantastisch als manusje van alles met het hart op de goede plaats. De eindscene voelt aan als een droomsequentie, maar in de stad van Disney World is alles mogelijk. Echt alles, laat The Florida Project op schrijnende wijze zien, en de American Dream is hier heel dichtbij en tegelijkertijd toch ook weer zo ver weg.

avatar van mjk87
3,5
Mooie film. Net iets te lang (ondanks het strakke tempo en snedige montage), en soms net iets te veel irritante kinderen die je op den duur wel een beetje zat wordt, maar in de eerste plaats een fijne schets die een goed beeld geeft van een bepaald sociaal milieu. Heerlijk geschoten met de zachte lucht en het zuurstokroze van op de muren van het hotel. Heerlijk zonnig en treurig tegelijk. Prachtige rol ook van Dafoe waar je hints krijgt dat ook hij niet even geslaagd is in het leven, maar nog altijd oneindig maal het beter voor elkaar heeft dan veel alleenstaande moeders. Ik moet wel zeggen dat Vinaite me af en toe echt stoorde met haar geschreeuw, maar verder over de breedte werd behoorlijk geacteerd. Het einde is dan wel weer heel mooi, even de droomwereld in. 3,5*.

avatar van Fisico
4,0
Ik was onmiddellijk verkocht toen ik de trailer van The Florida project zag lopen in de bioscoop ergens in december 2017. De kleine Brooklynn Prince zet een brutaal, maar teder en verwarmde vertolking neer van Monee, een zesjarig meisje dat onbezorgd in het leven staat en haar dromen tracht te realiseren. The Florida project is tegelijk hartverwarmend en tragisch: het contrast tussen de ideale droomwereld van het nabijgelegen Disney World en werkelijkheid met de aftandse spuuglelijke paarse motelmuren kon niet groter zijn. De harde wereld waarin volwassenen zitten versus de droomwereld van diens kinderen.

Monee leeft een uitzichtloos bestaan, ver weg van glitter en glammer van een onbezorgd leventje. De beperkte verantwoordelijkheden van haar moeder betreft de opvoeding van haar dochter doet geregeld de wenkbrauwen fronsen. Maar Monee laat het (nog) niet aan haar hart komen en toverde met haar spontaniteit en assertiviteit geregeld de glimlach bij me tevoorschijn, ook al is ze niet steeds een lieverdje. Maar hé, kan je een kind verwijten dat het arm of 'slecht' opgevoed is? Kattenkwaad uithalen en ijsjes aftroggelen bij toeristen, het is haar dagelijkse bezigheid. Heel veel gebeurt er niet in de film, maar hij blijft boeiend. Eigenlijk heb je met de trailer ruim drie kwart van de film al gezien.

De kinderen staan centraal in de film. Ook de camera draait vaak vanuit hun perspectief waardoor je je extra betrokken voelt. De conciërge (Willem Defoe) geeft de film een extra dimensie. Als (sociaal) bemiddelaar en controleur tracht hij het leven in zijn woonblokken leefbaar te houden. Geen harteloze vrek als huisbaas, maar een sociaal geëngageerde man die het beste wil voor zijn bewoners. Hoe minder last hij verkoopt, hoe minder last hij in de plaats krijgt. Hij heeft een zwak voor kinderen en heeft het soms moeilijk met hun onverantwoorde ouders. Hij treedt op als een soort vaderfiguur voor hen. De scène waar hij een potentieel pedofiel spot op zijn terrein was fijn gedaan en met de juiste touch behandeld.

The Florida project vervalt niet in clichés. Er is geen moraliserend vingertje te bespeuren over schuld of verwijten. De film reikt eveneens geen happy end of oplossingen aan. Het leven gaat verder en Monee ziet wel waar het schip zal stranden. Hopelijk is voor haar en vele andere kinderen in dezelfde situatie 'The American dream' geen sprookje, maar een uitweg uit deze sociale benarde positie ...

avatar van Baboesjka
4,0
Zodra ik de trailer van deze film zag was ik benieuwd. Kleurrijk, kinderen in de hoofdrol, twee dingen waar ik in ieder geval van houd. Vandaag heb ik hem in het filmhuis gezien en hij is mij niet tegengevallen. Iedereen acteert zo natuurlijk. De film is enerzijds heel triest, en anderzijds heel vrolijk. Het voelde niet echt als een verhaal, meer als een kijkje in het leven van, maar dat kan ik wel waarderen als de gebeurtenissen mij aanspreken en interesseren, en dat is bij deze film het geval. Het eind raakte me. Wat een lastige situatie. Het is naar dat er mensen zijn die dit werkelijk meemaken. 4*

avatar van sinterklaas
5,0
Het is hetzelfde methode als Spring Breakers... Waar denk je aan als je Florida hoort (of een ander zonnig paradijs)? Natuurlijk...

We bevinden ons in Miami... Waar je als eerste denkt aan Palmbomen, overvolle stranden en de beachboys met de lekkerste wijven... of anders de rijkste druglords met hun villa's met zwembaden en het eindeloze feesten... Kortom, paradijs. Echter laat The Florida Project daar iets heel anders van zien.

Al begint de film wel hoopvol. De kleuren en de zonnige shots die in de desolate omgeving toch nog voor die exotische afwisseling proberen te zorgen zijn al een visitekaartje die je meteen in de film trekken. Meteen nemen we een kijkje in het leven van broertje en zusje Scooty en Mooney en vriendje Dicky... Je voelt meteen de vrijheid en de zorgeloosheid en klagen? Dat heb ik ze maar weinig zien doen. Ze halen kattenkwaad uit, zijn zo geslepen als wat, maar maken ook al snel vriendjes met het dochtertje van de moeder wiens auto ze hebben bespuugd. Het helende vond ik dan toch dat ik bij deze beelden terugkeek op mijn jeugd... Vaak denk je dat je wat gemist hebt en dat er altijd wel iets was wat dat je vrije kinderjaren belemmerden. Dat was soms enigszins zo, maar toch... al zou je de simpele dagbestedingen filmen en naast de beelden van The Florida Project zetten, zou je toch niet zo heel veel verschil zien. Maar de zonet genoemde belemmeringen... Het zet je wel aan het denken.

Want hoe de kids ook een zorgeloos leven lijken te leiden en gebruik maken van de grond aan hun voeten... en hoe avontuurlijk ze hun leven ook maken in een kleine omgeving, we blikken ondertussen ook op de levens van de volwassen mensen van het appartementenblok, veelal met de touwtjes en de verantwoordelijkheid in handen. En dan, na die zorgeloosheid, word je neus toch wel even flink in een vuile berg wasgoed geduwd. Dan krijg je zomaar uit het niets te maken met een broeinest van armoede, cynisme, strenge regels en het feit dat er veel te verliezen valt. Dat de regisseur heeft gekozen voor een onder en middenklasse is ook iets wat ik had willen zien. We volgen de jonge rebelse moeder van Mooney, genaamd Halley... die, tijdens het opvoeden van haar kinderen, zelf nog bezig is om de adolescentie een plekje te geven... waarbij ze eerder op een schoolvriendin lijkt dan op een moeder. De verveelde cynische huisbaas Bobby (Een van Willem Dafoe's beste rollen) die overduidelijk ook snakt om iets anders te gaan doen met zijn leven. Vele andere ouders met een uitzichtloze bestaan en opbouwende schulden... En hoe het ook went of keert... de vriendschap van de kinderen wordt langzaam maar zeker ook beïnvloed door de ellende van de grote mensen.

De film weet je alle emoties mee te geven... De ene keer word je in de kinderlijke zorgeloosheid meegetrokken, dan voel je je stinkbenauwd... zeker bij de stukken bij de ouders die, ondanks het ondraaglijk warm is, met hun gordijnen dicht voor de TV hangen, dan moet je lachen... zeker als Bobby weer in het spel komt... en uiteindelijk is een fataal moment, dat vele levens overhoop haalt, niet te vermijden.

Heb er bijna geen woorden voor. Alles aan deze film is goed en blijkbaar is dit ook een sterke boodschap voor opvoeders. Want... hoe dat tegenwoordig ook gaat met de vele regeltjes, DSMpjes en het feit dat een kind maken "heel gewoon" is... loopt ook de spuigaten uit. Het zonnige sfeer heb ik nog onthouden van Tangerine... maar hier gooit Baker er nog enkele scheppen boven op. Geen soundtrack, bijna een sfeer alsof het vlogs zijn, de omgeving, de leegte, de schattige scenes met de kids, het broeierige sfeer... en dat voor een laag budget... Laat dit de nieuwe generatie filmmaken zijn!

5,0*

avatar van Mescaline
4,0
Mescaline (moderator)
Een interessante kijk op herkenbare personages in Florida, waar de kloof tussen arm en rijk enorm is.
Tegelijkertijd ook een film die zeker niet voor iedereen is, het trage tempo voelt vaak meer aan als een documentaire en een portret van de levens van deze personages.

Het acteerniveau voelt ook heel naturel aan, zelfs de kinderen die een grote rol spelen in het verhaal komen overtuigend over. Duidelijk een regisseur die weet hoe hij het beste uit kinderacteurs kan krijgen, petje af!
Bria Vinaite heeft mij ook aangenaam verrast, de voor mij onbekende actrice weet zonder moeite te overtuigen in haar rol en doet ook zeker niet onder aan acteer veteraan Willem Dafoe.
Een realistische en menselijke film.

Zeker de moeite van mijn bioscoopbezoek waard geweest.
4*

avatar van james_cameron
4,0
Sterke film. Zeldzaam deprimerend en behoorlijk schrijnend, maar tegelijkertijd vaak best grappig. Het akteerwerk van de volwassenen is aan de wisselvallige kant, maar de kinderen zijn uitstekend en vooral lekker naturel. De setting, een louche motel aan de rand van het Magic Kingdom in Florida, is geweldig gekozen en de film maakt dankbaar gebruik van de contrasterende locaties. Daarnaast ziet alles er door het eersteklas camerawerk en de geweldige belichting prachtig uit. Regisseur Sean Baker is een talent om in de gaten te houden. Ik neem maar eens een duik in zijn eerdere werk.

avatar van Ste*
4,0
Bijzondere film. Het eerste half uur dacht ik hoe ga ik dit afkijken, die kinderen zijn echt bloedirritant, maar later word je wel meegenomen in die hele sfeer van dat wereldje (hoe shabby die hele locatie ook is, ik kreeg er wel een heel bepaald zomers gevoel bij) en wordt het eigenlijk hoe langer hoe beter, met het einde als hoogtepunt.

Vond het ook wel origineel, ik weet dit niet direct met iets anders te vergelijken, hoewel de stukken met de kinderen me soms wel deden denken aan die kinderserie Madelief van vroeger, waar je ook kinderen van die leeftijd volgde in hun speel- en kattenkwaadwereld. Knap ook hoe ze die kinderen zo hebben laten acteren, want dat is totaal naturel, en niet zoals je normaal ziet met kinderen in films.

Ja, een film die hoe langer hoe beter slaagt in het laten zien van dat specifieke lagere milieu op die plaats. Ik ken aardig wat Engelse films die de zwakkeren in de samenleving laten zien, maar op deze manier had ik dit in Amerikaanse films eigenlijk nog nooit gezien.

Kleine 4*

avatar van Shinobi
3,5
"It's tipped over and it's still growing."

Sean Baker is een naam die weleens vaker gedropt wordt, maar tot nu toe had ik niet veel behoefte om een film van hem te zien.

Tegen de nabijheid van Disney World volg je Moonee die samen met haar - weinig ambitieuze - moeder in een aftands motel woont. Het kleine meisje lijkt volop plezier te hebben met haar vriendjes, maar de schrijnende situatie van de woonomstandigheden is immer voelbaar. 'The Florida Project' slaagt erin om deze sociale onderlaag van Amerika natuurgetrouw weer te geven; de American Dream ligt binnen handbereik, maar is tegelijkertijd nog nooit zo ver geweest.

Op een bijna documentaire-achtige wijze worden de personages geregistreerd, veelal vanuit het perspectief van de kinderen zelf. Op deze manier krijg je een intrigerend kijkje in hun belevingswereld, zonder impliciet te verwijzen naar de vele misstanden. Hoewel het spel van Brooklynn Prince en Bria Vinaite op momenten erg over-the-top is, blijft de authenticiteit knap behouden. Een mooie rol hierin is ook weggelegd voor de sympathieke Willem Dafoe.

Een echt plot is er niet te vinden, maar de film kabbelt eigenaardig voort. Gesteund door de zomerse sfeer, middels de warme kleuren en de ongedwongen ontwikkeling. Het lijkt nergens naartoe te leiden, wat weer zijn reflectie heeft op het treurige bestaan van de karakters. Het geheel blijft indringend zonder moralistisch over te komen.

Al met al een verrassend drama dat er niet voor terugdeinst om buiten de gebaande paden te treden. Ik ben stiekem al benieuwd naar het volgende project van Baker, dit smaakt namelijk naar meer.

3,5 Sterren.

avatar van N00dles
4,0
Bijzondere film. Er gebeurt niet ontzettend veel, maar misschien juist daarom voelt het zo lekker naturel en rauw aan.
Ook de setting sprak me aan, die aftandse motelomgeving, de zwoele zomeravond vibes. Het voelde rauw en echt, mede ook waarschijnlijk omdat de echte motelgasten in de film figureerden.

Hoewel de film irritant begint (kinderen zijn vaak irritant) zet de actrice die Moonee speelt wel een goeie prestatie neer als het kleine meisje dat opgroeit bij haar luie trashmoeder. Ook Willem Dafoe doet het goed, hoewel ik hem als goedaardige en intelligente manager misschien niet vond thuis horen op zo'n deprimerende plek.

Zeker een film om nog eens opnieuw te zien.

avatar van wibro
3,5
Deze film gaf mij na afloop nu niet bepaald een vrolijk gevoel ondanks het mooie weer buiten. De kinderen probeerden er het beste van te maken maar die moeder was een en al dieptreurigheid. Tja, ik dacht al wanneer halen ze nu dat kind bij haar moeder weg, want van opvoeden had die moeder totaal geen kaas geheten. Maar ja, die zal ook wel een klote jeugd gehad hebben. Dat kattekwaad van die kinderen herkende ik trouwens ook enigszins. Keitjes op het dak en tegen de ruiten van de buren gooien, buren in de rook zettten, belletje trekken etc etc dat deed ik vroeger toen ik nog een blaag was.
Een aardig maar toch depri filmpje dus dit Florida Project hoewel de filmmaker met het toegepaste kleurengebruik er toch iets vrolijks van probeerde te maken.

3.5*

avatar van Black Math
2,5
Ik weet eerlijk gezegd niet helemaal wat ik hier mee aan moet en dat is natuurlijk nooit echt een goed teken.

Deze film voelt een beetje aan als een documentaire, maar is het niet. Ik snap de bedoeling, maar die staat haaks op hetgeen dat mij het meest aantrekt in de films die ik waardeer: het audiovisuele aspect. De samenleving hier getoond is behoorlijk rauw, dat opleuken met mooie beelden gaat ten koste van het documentaire-achtige aspect, dus ik zou ook niet echt weten hoe dit anders zou moeten, maar optimaal voor mij is het dus niet. Desalniettemin is ook voor mij interessant de film een keer te zien vanwege het contrast tussen de onbezorgde leefwereld van de kinderen en de worstelingen van hun moeders.

Verder natuurlijk een mooie rol voor Willem Dafoe als de manager van het motel, die met de luimen en grillen van de bewoners om probeert te gaan, van tijd tot tijd flink op zijn strepen gaat, maar duidelijk het hart op de juiste plek heeft. Leuk dat hij in zo'n relatief kleine film (relatief, want volgens mij heeft de film uiteindelijk toch behoorlijk wat aandacht gekregen) wil spelen en wat mij betreft betaalt zich dat uit.

Kortom, voor mij niet optimaal, maar ik zie wel de waarde ervan en ik denk dat een hoop filmliefhebbers hier meer uit kunnen halen dan ik. 2,5*.

4,0
Eindelijk na afloop dat heerlijke, onbestendige gevoel gehad dat ik na iets bijzonders heb zitten kijken, chapeau heer Baker. En dat terwijl de eerste pakweg drie kwartier toch tegenvielen, The Florida Project heeft wel degelijk wat opstartproblemen. De sfeertekening van een te warm Florida in combinatie met het lome verteltempo en het aanvankelijk erg herkenbaar coming of age verhaal, lieten me aanvankelijk niet in hogere sferen belanden. Maar als na het eerste gedeelte er letterlijk wat vuur in het verhaal komt, wordt langzamerhand duidelijk dat hier op zelfverzekerde wijze wordt getracht via een ogenschijnlijk wat simplistisch verhaal relevante maatschappelijke thema's aan te snijden. En dat lukt dus wonderwel, echt zo'n film die een klassieke status kan krijgen, zo eentje die je later graag nog eens wil zien om te controleren of je iets belangrijks hebt gemist. Puik acteerwerk van allesdoener Dafoe, die hier als quasi strenge maar ook menselijke concierge indruk maakt. Daarnaast is Vinaite als de vreselijk irritante moeder hier bijna onmerkbaar erg goed, en ook de kinderkes zijn goed gekozen. Jammer alleen dat zij wat al te wijsgerig zijn voor die leeftijd en wat onnatuurlijke dialogen in de mond krijgen gelegd(maar dat hoort achteraf wellicht bij de metaforische bedoeling van de film). Intelligente, volwassen cinema.

avatar van Filmkriebel
3,5
The Magic Castle.. niet ver van Disneyland vind je in Florida soms appartementscomplexen met deze naam. Binnen gaat het er minder sprookjesachtig aan toe. We volgen hier Moonie en haar vriendjes, die hun vakantiedagen vullen met kattekwaad. Het zijn slechts kinderen, en achter de kinderen heb je altijd ouders... of een alleenstaande jonge moeder, zoals Haley. Sterk vormgegeven door een Litouwse actrice, een vrouw die je alleen maar een hekel kan aan hebben voor de onverantwoordelijkheid tegenover haar kind. Je ziet een kind een ander kind "opvoeden". Ze is werkloos, altijd in geldnood en niet van zins om haar situatie te veranderen. Ze is de grootste kopzorg van de vriendelijke manager van het complex, Bobby, gespeeld door Dafoe. Toen die pedo kwam aanrukken dacht ik dat het de gortige kant op zou gaan maar was vooral bedoeld om Bobby's beschermende houding te tonen.

Hoewel het op papier misschien zo klinkt, is dit geen rooskleurige film over jeugdnostalgie, maar een sociaal drama geïnspireerd door Ken Loach. Wij zien ook van die toestanden hier in de VS, moet Baker gedacht hebben. Hij toont mensen aan de rand van een dakloos bestaan, maar dan wel met een zweem van zorgeloosheid erdoor, zoals je hebt wanneer je dit alles met kinderogen bekijkt. Best een geslaagd project

avatar van scorsese
4,0
Uitstekende film over een alleenstaande moeder en haar dochtertje die wonen in een motel-kamer. Een sociaal drama a la Mike Leigh, maar dan minder deprimerend van toon (voornamelijk de eerste helft en niet alleen vanwege de setting). Een aantal mooie, kleurrijke shots van het zonnig Florida en de kindacteurs doen het bijzonder goed. Een sterke finale die ergens naartoe lijkt te bouwen, maar dan toch de andere kant opschiet.

avatar van K. V.
3,5
Deze film eens bekeken en vond hem niet mis. Ondanks dat het verhaal niet echt speciaal of zo was, kon het me toch boeien van begin tot einde, mede door de prima cast. Ook de speelduur was goed, niet te lang en niet te kort. Ik vond hem wel eens het bekijken waard.

avatar van Brabants
4,0
Schrijnend verhaal wat ontzettend mooi gefilmd is. De karakters zijn levensecht en ondanks de penibele situatie was het toch een aangename film om te zien. Het verhaal heeft ook twee kanten en dat wist ik zeer te waarderen. Het acteerwerk was meer dan goed. Ook een van de redenen dat deze film zo geslaagd is.

4,0
Sterk portret van uit zich levenslustige kinderen in een kleurrijke omgeving, op een boogscheut van de luxe, maar totaal niet beseffend in welk troosteloos, grauw tot miezerig bestaan ze worden groot gebracht, zonder enige hoop op een beter leven.
Moonee heeft dan nog de pech van een moeder te hebben die geen ernstige verantwoordelijkheid op zich neemt, die in oneerlijkheid en brutaliteit leeft en dat ook aan haar dochtertje overbrengt. Respect is ver te zoeken.
Een gedurfde film die het leven in dergelijke blokken met mensen zonder een vaste beet in het leven, scherp belicht en daarmee meteen de kansarme toekomst van de kinderen naar voren schuift.
Wonderbaarlijke shots van de kleintjes en daarnaast ook doorleefde vertolkingen van Willem Dafoe en Bria Vinaite.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:36 uur

geplaatst: vandaag om 10:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.