The Florida Project (2017)

Het gebeurd mij niet veel , maar ik heb deze film niet uitgekeken. Ik zag de lijn van het verhaal niet. Het bleef hangen in de kinderlijke kattenkwaad. Het verveelde mij net zo als de kinderen in de film.

Tamelijk tedere schets van het leven aan de onderkant van de maatschappij. Door de kleurige omgeving en het aangename klimaat oogt het allemaal niet al te schrijnend. Maar schijn bedriegt toch want de schattige Moonee wordt niet opgevoed tot een fatsoenlijk mens. Mooi om gezien te hebben maar niet erg beklijvend.

De muren van het motel zijn roze en violet, maar die optimistische kleuren staan in schril contrast met de uitzichtloze situatie van de bewoners. Zij leven in de marge van de maatschappij en hebben geen enkel uitzicht op verbetering. De titel is de oorspronkelijke benaming van het nabije Disney World, maar "project" is ook een eufemisme voor achterstandsbuurt.

Dit is een boeiend kijkstuk, omdat het niet allemaal kommer en kwel is. Je kunt meeleven met de kinderen die kattenkwaad uithalen. Zij lijken niet te beseffen hoe kansarm ze zijn. Moonie zegt zelfs: "This is the life, man. Better than a cruise!" - alsof ze ooit op cruise geweest is. Het wangedrag van de kinderen gaat te ver, maar dat zegt vooral iets over de schrijnende sociaal-economische situatie waarin ze opgroeien. Voor deze problemen valt niet in een, twee, drie een oplossing te bedenken.

Stilistisch zit het mooi ineen, met een opeenvolging van incidenten waardoor een rode draad loopt. Er wordt afgewisseld tussen een vaste camera binnen en een handcamera die de kinderen volgt op hun avonturen. Er zijn grappige momenten, maar steeds met een pijnlijke ondertoon. Willem Defoe, de enige bekende acteur, speelt een kerel die de ergste rotzooi opdweilt maar ook niet met oplossingen komt. Bria Vinaite, geboren in Litouwen, werd gekozen op basis van haar profiel op een sociale website. Brooklynn Prince speelt een heerlijk spontane kinderrol.

Een ongelofelijk irritante film. Tuurlijk is het erg dat er veel mensen in deze situatie zitten, maar als film krijg je toch maar een groot stuk ellende te zien. En niet in de zin van entertainment. De pastelkleuren zijn gewoon lelijk en moeten de rooskleurige omgeving tonen in contrast met de sociale problemen waar die mensen mee te maken hebben. Goed bedoeld allemaal, maar ik denk zeker niet dat je veel mensen bewust gaat maken over de problematiek achter de hoek door deze films te maken.

Deze film zou als reclame moeten dienen voor alle meiden van 18- (die uit zulke trieste, arme, uiteengevallen gezinnen komen) om vooral VEILIG seks te hebben. Want het blijkt telkens maar weer in de realiteit: kinderen zijn er altijd de dupe van. Jonge meiden maken dezelfde fouten als die hun "ouders" hebben gemaakt: hebben onveilig seks, krijgen een kind terwijl ze die niet eens kunnen opvoeden en geven hun kind in diezelfde onveilige omgeving de meeste klote jeugd die een kind zich kan wensen. Best triest.

En ik kan dan echt 0,0 medelijden hebben met zo'n grofgebekte, psychische problemen hebbende griet die er niks aan doet om te willen veranderen of überhaupt iets aan de ongezonde situatie te willen veranderen. Al is het voor haar dochter. Dus hele film mateloos geërgerd aan haar, maar d'r dochter maakte alles goed. Wát een acteertalent!
Vond het een prima film verder. Even dacht ik dat het een dramatische wending zou krijgen, zoals bijv toen die pedo langskwam, dat misschien die dochter meegenomen zou worden door die pedo. Of op het laatst dat die dochter van de trap zou vallen en zou zijn overleden. Of zelfs nog in die kamer dat die irritante junk van een moeder van het balkon zou springen of haar polsen zou doorsnijden, terwijl de kinderbescherming bezig waren met haar dochter. Dat was echt sterk geweest. Maar helaas.

Prachtig einde en daarmee een zeer goede film

Ok.

Destijds een film die erg geprezen werd, wat ik ergens ook wel snap. Het is alleen niet echt mijn soort film, maar het behoort als geheel wel tot 1 van de meer intrigerende arthousefilms. Het is niet bepaald rustig maar ook niet druk. Die soort is vaak de soort die het makkelijkst uit te kijken is voor mij.

The Florida Project is meer een waarneming dan een verhaal. Het volgt vooral het leven van een aantal bewoners die in een goedkoop motel wonen. Het zijn bewoners die het krap hebben qua geld, en zo dus blijkbaar een "lager niveau" in de samenleving vormen. Dit concept, maar dan door de ogen van een 7-jarige.

De film is vanaf begin tot eind erg intrigerend. Er gebeurt een hoop, en het leven van de kinders is toch interessanter dan ik vooraf had gedacht. De toon wordt ook al vroeg gezet wanneer er een aantal behoorlijk vulgaire dialogen worden gesproken door de kinders. Realistisch vond ik dat niet, toen ik 7 was wist ik niet eens hoe je moest schelden maar dat zal vast met de opvoeding zelf te maken hebben gehad.

De gehele omgeving voelt dan wel weer realistisch aan, en dat hoort ook als je kiest voor een waarneming-aanpak. Dat heeft zijn voordelen, maar het zorgt er ook voor dat ik de film niet op pauze hoef te zetten als ik even naar de wc moet of een drankje voor mezelf wil inschenken. De inhoud is best leeg, een hele dunne lijn vormt het verhaal en die komt pas in het laatste half uur echt naar voren.

Alles daarvoor is vooral hoe Prince de wereld om haar heen waarneemt. Dat heeft zo zijn momenten, maar gaat ook wel heel erg lang door. De film bevat genoeg overbodige scenes die eigenlijk niet heel veel bijdragen aan het verhaal. Prince wordt de hemel in geprezen qua acteerwerk, maar het is heel duidelijk dat ze totaal geen idee heeft wat er gaande is om haar heen. Baker wil je dat wel laten geloven door haar dialogen te laten oplezen die beweren dat ze dat wel weet, maar het is duidelijk dat dat kind in het echt geen idee heeft.

Overige rollen zijn allemaal tegen het karikaturale aan, maar wel met volle overgave uitgevoerd. Normale mensen heb je alleen niet in dat motel. Visueel is het voor de rest erg zonnig en kleurrijk. Geen dromerige scenes of neonlichten, gewoon zoals het is en geen poeha daaromheen. Ik mag het wel.

111 minuten lang, en zeker 80 aan waarneming. Het is wel erg lang en ik denk dat enig knipwerk eigenlijk weinig afbreuk gedaan had, ongeveer 10 minuten eraf max. Toch blijft het altijd intrigerend en het acteerwerk is inderdaad goed. Het einde zal ik niet zo gedaan hebben, en meeslepend wordt het nergens, maar als geheel is het zeker niet slecht.

Wat een draak van een film is dit zeg hé. Als er nog een film gezocht wordt om het begrip over-acting te duiden dan kan je hier meer dan terecht. Iedereen zal begrijpen dat de kinderen vooral ettertjes moeten spelen, en ik begrijp best dat er heel irritante kinderen rondlopen, maar hier zit zowat geen enkele scene in waarin kinderen ook eens normaal met elkaar omgaan.

Zelfs als ze quasi onbezorgd door een weiland lopen moet dat met een overdreven vrolijke en vooral gekunstelde huppel. Doe's normaal joh.

Dan de rol van de moeder. Oké, ze dingt zeker mee naar de no-bra awards, maar ook zij valt met haar gedrag zo uit de toon van het geloofwaardige dat ik me mateloos heb zitten ergeren - aan het acteren dan hè. Ook zij moet uiteraard niet al te sympathiek en of sociaal aangepast overkomen, maar dat betekent niet dat iedere scene tenenkrommend uit de verf moet komen. Ook de moeder loopt nooit eens gewoon zoals mensen lopen. Nee, het leek alsof de regisseur permanent in z'n megafoon toeterde "Doe 't lekker overdreven."

Enig lichtpuntje was de altijd leverende Willem Dafoe, die een hotel-beheerder neerzet die niets aan geloofwaardigheid mankeerde.

Al met al werd The Florida Project een eindeloos verlangen naar een einde, dat na een volslagen krankzinnig en ongeloofwaardig gebrachte huilpartij, uitmondde in een keurige exit-scene.

Wat ik zoe goed aan dit soort films vind en nu dan deze in het speciaal.

Je gelooft gewoon echt dat de hoofdpersonages echt zo zijn als de rol die ze neerzetten.

Vooral van de kinderen vond ik dat erg knap, ze zijn idd erg irritant maar omdat dat de bedoeling is, is dat juist een pluspunt.

Juist daarom vond ik het ondanks dat ik Willem Dafoe een fijne acteur vind, jammer dat er gekozen is voor een bekende kop.

Ook heerlijk dat de regiseur het niet nodig vind om de hele tijd alles aan te zetten met (melodramatische) muziek.

Om het allemaal niet te zwaar te maken zit er ook wel wat humor in de film.

Onder andere de scene met de dame die tegen de regels alcohol bij het zwembad nuttigt vond ik erg grappig.

Het enige wat ik op de film aan zou kunnen aanmerken is dat je wat weinig info krijgt hoe dit specifieke "gezin" in deze situatie terecht gekomen is. Al laten dat soort dingen zich globaal prima raden. Ook het einde is wat te abrubt voor mij.

Welbewuste keuzes van de regiseur neem ik aan, ik was zelf alleen nieuwsgierig. Ook alleen maar een pluspunt voor de film eigenlijk.

De wereld aan je voeten

The Florida Project opent de deuren naar een magisch koninkrijk. Namelijk naar de leefwereld van een meisje van zes en haar eigen realiteit waarin zij leeft. Tegen de achtergrond van een goedkoop motel met haar jonge moeder die elke maand weer worstelt om voldoende geld voor de huur bij elkaar te krijgen. Het drama begint luchtig met de nodige komische momenten, maar krijgt naar verloop van tijd een steeds rauwer randje.

Het slotakkoord voelde voor mij in eerste instantie abrupt, vaag, en desoriënterend aan, maar is het niet wanneer je deze in het juiste perspectief weet te zien. Namelijk door de ogen van een kind en de avonturen die zij voor zichzelf creëert om met de harde realiteit om te gaan. Dit eindigt in een fantasie waarin zij ontvlucht en waar zij gewoon een normaal kind kan zijn. Wanneer je je op voorhand bewust bent van deze laag kun je het slot op de juiste manier interpreteren, en kan deze zelfs herkenbaar zijn voor moeilijke momenten uit je eigen jeugd.

Het acteerwerk van de cast draagt bij aan de kwaliteit van de film, want die is zonder uitzondering uitstekend te noemen. Van de altijd uitstekende Willem Dafoe, Bria Vinaite als de jonge moeder, en Brooklynn Prince als de zesjarige Moonee als onbetwist hoogtepunt. Haar acteerwerk belooft nu al veel voor de toekomst.

4,0*

Er is thematische en stillistische verwantschap met films van Kelly Reichardt, Andrea Arnold, Harmony Korine en Hirokazu Koreeda, maar toch zie je vooral Sean Baker van wie ik eerder Tangerine zag en die heel erg sterk blijkt in het portretteren van een gemeenschap een de randen van de maatschappij en dan de film durft te laten ademen. De geweldige Dafoe weet als enige acteur met een grote naam hier feilloos in op te gaan en speeld een wondermooie gelaagde rol. Verder blijft Moonie zo fraai het gezicht van de film zie je het met je volwassen blik langzaam mislopen op het moment dat zij er nog onbevangen instaat. Schitterende film.

Deze film stond al een tijdje op mijn verlanglijstje en ik vond hem in zijn genre geweldig. Het is akelig om te zien dat er mensen zijn (white trash) die maar geen doelen in hun leven hebben. En geen verantwoording nemen qua opvoeding, scholing, werk, betalen van huur, waarden en normen, etc.

De moeder en haar kind spelen geweldig, maar iedereen deed het goed, leek net of je naar een docu aan het kijken was.

Ik weet niet in hoeverre deze film na waarheid is gemaakt, maar ik las dat de regisseur in Orlando veel kinderen zag spelen, die in deze Motels wonen. Dus er zal wel iets van waar zijn.

Wij zijn zelf een paar jaar geleden naar Orlando geweest en hebben in zo'n goedkoop Motel geslapen, omdat de Universal Studio pretparken en Disneyparken al best duur waren, wilde we goedkoop slapen. Toen viel ons al op dat bijvoorbeeld het zwembad vol zat met 'locals' en niet met toeristen, die hard schreeuwde, rookte en dronken.

Dus tip: Als je naar Orlando gaat, kies dan toch maar voor een minstens 4 **** sterrenhotel, want wij hadden een supergoedkoop 2 ** sterren Motel en dat was 3 x niks.

De film eindigt waar de film eigenlijk zou moeten beginnen. Pas aan het einde begint er een verhaal. De ruim anderhalf uur die daarvoor komt is eigenlijk allemaal inleiding. Een hele lange trage inleiding die een troosteloze situatie beschrijft van een jonge moeder en haar dochtertje die in een motel wonen en grote moeite hebben om de maandelijkse vaste lasten bij elkaar te krijgen. Terwijl het kind wat rondhangt in de omgeving met haar vriendje en vriendinnetje. Het grote manco aan deze film is dat er nauwelijks een verhaal in zit. De hele film lijkt één grote improvisatie alsof de regisseur aan de acteurs verteld heeft van; ok jullie wonen in een motel. Dáár wonen een paar mensen die je kent en in dat gebouw aan de andere kant ook. Het kind gaat met die kinderen wat spelen en rondhangen. En jij bent de huismeester die de boel wat aan elkaar praat. En de camera gaat nu draaien. That's it. We zien wel waar het schip strandt. Nou, en stranden doet het schip dus omdat ze vergeten de motor aan te zetten ondanks dat het een rustige en alsmaar voortkabbelende zee is. En dan is het acteren ook nog eens niet altijd even overtuigend. Jammer hoor, want op zich had deze film wel wat qua sfeer. Maar het is allemaal veel te mager. En het laat mij met een heel onbevredigend gevoel achter.

Deze met prijzen overladen sociale drama film over armoede en onverantwoord ouderschap, kwam in het verleden al vaker op mijn pad, maar nooit heb ik hem helemaal uitgekeken tot vandaag.

In de periferie van Disneyland beleeft de kleine Moonee (Brooklynn Prince) allesbehalve een prinsessenleven. Ze slijt haar dagen met rondhangen in een roze geschilderd aftands motel, welke gerund wordt door manager Bobby (Willem Dafoe), met haar amper volwassen moeder Halley (Bria Vinaite). Moonee knettert niettemin van levensvreugde en agiteert naar hartenlust de volwassenen om haar heen met kwajongensstreken. Moonee en haar vriendjes Jancey (Valeria Cotto) en Scooty (Christopher Rivera) weten niet beter dan dat je met plastic poppetjes speelt en dat je iedere dag pizza, wafels en roomijs eet.

"The Florida Project" speelt zich af in en rond "The Magic Castle", een goedkoop motel in Kissimee, dat op een steenworp afstand van Disney World ligt, en tast de sfeer af en laat de personages gewoon bestaan, maar in dit geval wel in de beleving van een kind. Moonee’s optimisme en ontdekkingsdrang dekken de uitzichtloosheid toe, vormelijk moeten vrolijke poppenhuiskleurtjes de sprookjesillusie vormgeven. Het perspectief van Moonee houdt het licht, zonder dat de realiteit geweld wordt aangedaan. In het zonnige Florida is armoede niet grauw en mistroostig, maar juist overprikkeld, chaotisch, stuurloos en o zo vrij.

In het begin van "The Florida Project" wordt uitgebreid de tijd genomen om de sfeer neer te zetten. Als kijker kun je zelfs het punt bereiken dat je denkt: gaat er nog wat gebeuren in deze film, of hoe zit het? Geleidelijk aan groeit het plot die je als kijker met de neus op de feiten drukt. Dit is namelijk een film over kansarmoede in een zogenaamd welvarend land. Moonee en haar moeder Halley hebben vrijwel niets, lijken zelfs haast geïsoleerd in een strook van goedkope motels en eettenten, overlevend van dag tot dag. Het is amper een leven, hoogstens een bestaan, maar alleszins geen jeugd.

Met dit finaal diepdroevige relaas wist Sean Baker een gevoelige snaar te raken in een land dat zijn eigen gebreken weigert te erkennen. Hoewel de afloop heel subtiel en authentiek tot treurnis aanzet, ervaar ik dit niet meteen als grootse cinema, al valt de wondermooie fotografie zeker te prijzen. Dat "The Florida Project" echt tot leven komt, kan grotendeels aan de acteurs toegeschreven worden.

De zevenjarige Brooklynn Prince overtuigt als het onbegrensde rakkertje, eerder irritant dan innemend, maar wel aandoenlijk en echt. Voor de uitdagende rol van Halley plukte Sean Baker de twintiger Bria Vinaite zonder acteerervaring van Instagram. Ze maakt een droomdebuut en is zeer geloofwaardig als haar weinig ambitieuze moeder. Willem Dafoe, de enige acteur van naam in deze productie, kruipt al net zo waarachtig in de huid van de motelmanager, een functie die in deze setting de rollen van klusjesman, wijkagent en sociaal werker in zich verenigt. Willem Dafoe kreeg voor zijn rol als no-nonsense motelmanager Bobby terecht een Golden Globe- en Oscar-nominatie.

"The Florida Project" is ontroerend, zit vol tegenstellingen, is confronterend, schrijnend, puur, soms komisch en doet het cliché dat er in ieder mens wel iets goeds valt te ontdekken beslist eer aan. Ook is de film heel realistisch. Want ook al is het dus een film over het leven van mensen die onder de armoedegrens leven (in het rijkste land van de wereld leven maar liefst vijftien miljoen kinderen net als Moonee onder die grens!), doordat je het bijna mee beleeft vanuit de kinderen, blijft het toch allemaal "handelbaar" licht en geweldig nostalgisch avontuurlijk.

Zeer matige film met irritante hoofdrollen, een slechte moeder die haar leven als een kakkerlak leidt en andere mensen besteelt en bedriegt, een irritant kind waar ik geen enkele keer mee kon lachen en een loser manager van het motel waar zich dit alles afspeelt. De semi interessante camera shots storen enorm, net als alsmaar dezelfde herhaling van de helicopters naast het motel. Het is allemaal zo gemaakt, zo nep, vreselijk.

Na een geslaagde Anora was ik benieuwd naar een ander werk van Sean Baker en ook deze The Florida Project is een mooie film geworden. Wat natuurlijk meteen opvalt is de felroze kleur van het motel waar het grootste deel van de film zich zal afspelen en het geeft toch op een bepaalde manier een rustgevend gevoel te midden van de avonturen die Moonee en haar vriendjes beleven en de moeilijkheden waarin de moeder zich bevindt.

Het is een vertelstijl die we al vaker in films hebben gezien door het verhaal door de ogen van kinderen te laten afspelen. Die vertelstijl is vaak een wisselend succes, maar in deze film pakt het goed uit. Het kattenkwaad dat Moonee en haar vriendjes uithalen, is erg amusant om te zien, maar je voelt ook al snel de donkere wolken over de zomervakantie hangen. Halley raakt alsmaar verder in de geldproblemen tot ze geen andere keuze heeft om tot prostitutie over te gaan. Het einde waarbij ze Moonee bij haar weghalen, is erg sterk geacteerd. Je voelt dat ze helemaal op is en niet meer de energie heeft om te vechten voor haar dochter. Ook het moment waar Moonee aan de deur staat bij haar vriendin is erg sterk geacteerd. Willem Dafoe heeft hier overigens een leuke rol als manager van het motel die het beste voor heeft met al zijn gasten.

3.5*