The Big Sick (2017)

Ik had hier eigenlijk helemaal niet zo'n behoefte aan, maar aangezien KINO een premiere met Kumail Nanjiani zelf aanwezig organiseerde toch maar overstag gegaan. Daar ben ik blij mee, want The Big Sick is veel leuker dan de trailer doet vermoeden. Anders dan veel andere semi-autobiografische comedy's van de laatste jaren (*kuch* Trainwreck (2015) This Is 40 (2012) *kuch*) weet deze film wel een juiste balans tussen drama en humor te vinden. Ik heb me dan ook vele malen kapot gelachen, maar ook het drama in deze film werkt wél. Het deed me soms zelfs enigszins denken aan een grappigere versie van Manchester By The Sea (mijn voorlopige #1 van dit jaar). Zo emotioneel als die film wordt het nooit, maar er zitten toch flink wat rake scénes in. Enorm aangename verrassing.

"It's okay. We hate terrorists."

Komiek Kumail Nanjiani kende ik al van wat series, maar ik had nooit verwacht dat hij een film kon dragen.

In eerste instantie dacht ik dat 'The Big Sick' zou uitlopen op een standaard boy-meets-girl verhaal, maar afgezien van enkele elementen is dit een buitengewoon frisse vertelling die opvalt door onconventioneel te zijn. Aan de basis ligt het waargebeurde verhaal hoe Nanjiani zijn vrouw Emily V. Gordon heeft ontmoet en door het noodlot dichter tot elkaar zijn gekomen, met als kanttekening dat het scenario afkomstig is van het echtpaar.

Het resultaat is een grappige authentieke film die zich kenmerkt in de onderlinge relaties waar karakters goed uitgediept worden en ontwikkelingen die qua toon naadloos in elkaar overlopen. Ik heb met name genoten van de interacties waarin men elkaar beter leert kennen; het voelt allemaal zo uit het leven gegrepen. Vooral Ray Romano - die vaker in dergelijke serieuze rollen zou mogen spelen - komt hierin goed uit de verf.

Het is niet alleen comedy wat de klok slaat, maar het drama vormt een interessante dynamiek. Op deze manier zie je als kijker pas echt wat de onderliggende gedachte is. Zo passeren er allerlei thema's gericht op onder andere het geloof en interculturele relaties, wat voor de nodige serieuze momenten zorgt. Hoewel het geheel tegen het einde aan meer standaard wordt, verliest de film nooit zijn charme.

Al met al een heerlijke romcom met het hart op de juiste plaats. Mocht je meer van dit willen zien, dan kan ik de serie 'Master of None' aanbevelen die dezelfde eigenaardigheid kent.

Dikke 3,5 sterren.

Eens met Shinobi. The Big Sick is echt een charmante romantische komedie met het hart op de juiste plek. Het zit goed in elkaar en de humor komt natuurlijk over. Dat wil zeggen, geen geforceerde grappen, maar alles is geloofwaardig. Kazan is altijd een charmante verschijning en door hetgeen haar overkomt in de film neemt the Big Sick een dramatische wending, waardoor de film opeens een hoop body krijgt en weet te imponeren. Ik moet wel zeggen dat Nanjiani er vaak maar wat verdoofd bij liep en soms het charisna mist die Kazan dan wel weer heeft. Gelukkig heeft hij zijn eigen rol bij vlagen erg luchtig geschreven, waardoor dit wat meer naar de achtergrond verdween.

Al met al een fijne, luchtige en ook gevoelige ervaring.

Dikke 3,5* voot deze charmante film

De romantische komedie is door de filmjaren heen zo vaak opnieuw uitgevonden, dat je alle reden hebt om te denken dat het haast onmogelijk is om het genre opnieuw uit te vinden. In het rijtje "It Happened One Night", "Annie Hall", "When Harry Met Sally" en "Four Wedding & A Funeral" voegt zich nu "The Big Sick". Waarom? Het autobiografische scenario van Emily Gordon (hier gespeeld door Zoe Kazan) en Kumail Nanjiani (die zichzelf speelt) ontwijkt alle clichés, is daardoor constant onvoorspelbaar en slaagt er toch in om realistisch aan te voelen. En dat terwijl je zou denken dat het verhaal van twee jonge mensen verliefd worden maar vanwege culturele verschillen geen gezamenlijke toekomst tegemoet lijken te kunnen zien, totdat één van hen met een ernstige ziekte in het ziekenhuis wordt opgenomen meteen herinneringen doet aan de bakermat van moderne romantische clichés: "Love Story" [1970]. Dus er zijn legio valkuilen en voor de doorgewinterde filmkijker dus ook heel veel momenten waarop je denkt te weten in welke richting de film gaat. "The Big Sick" verrast keer op keer, waarbij de karakteriseringen en vertolkingen van de onvolprezen Holly Hunter en Ray Romano (als Zoes ouders) van grote waarde zijn. Laat je verrassen door dit verfrissende, heerlijke meesterwerk.

Best charmant en soms ook wel grappig (hoewel nooit echt grappig grappig) maar de film gaat ook enorm traag voorbij en heeft bijna drie films in één, en dat is toch zeker één te veel. Vooral het verhaal tussen Kumail en zijn familie komt nauwelijks uit de verf en hangt er te veel bij, terwijl dit nu net het meest interessante deel is. De stukken met Kumail en zijn leuke vriendin zijn al een stuk beter, maar duren maar een derde van de film eigenlijk en dan de film met de schoonfamilie is nog het best uitgewerkt, waarin je de toenadering heel mooi ziet. En dan ook nog stukjes met Kumail als zijn leven als stand-up comedian. De film zit dus echt vol. Verder wel een prima sfeertje, maar ik zat regelmatig op mijn horloge te kijken hoe lang het nog duurde. 3,0*.

Ik vond het een bijzonder leuke, lieve en ontroerende film over de onmogelijkheid voor de twee geliefden Kumail en Emily om zich aan elkaar te verbinden (aanvankelijk psychologisch maar uiteindelijk ook cultureel) en tegelijkertijd over de onmogelijkheid voor familieleden om van elkaar te scheiden.

Het eerste uur gaat over de prille liefde tussen Kumail en Emily en ervoer ik als een geslaagde romantische komedie: ik leefde mee met hun verliefdheid en de wellicht wat flauwe grapjes paste uitstekend bij het realisme van echte liefde tussen twee echte mensen.

Het tweede uur is het dramadeel van de film en op dat punt zakte de film wel wat in voor me: nu ging het opeens over de relatie tussen Kumail en Emily’s ouders, welke relatie zich wat clichématig en voorspelbaar ontwikkelde van wantrouwen/vijandschap naar vertrouwen/vriendschap. De film ging hier wat slepen en ik verloor enigszins mijn interesse maar die werd weer gewekt in het laatste deel waarin we terugkeren bij de relatie tussen Kumail en Emily waarin opeens de afwijzing wordt omgedraaid vanwege Emily’s coma: waar eerst Kumail Emily had afgewezen omdat hij zijn familie moest verkiezen boven Emily, heeft hij door Emily’s coma evengoed met zijn familie moeten breken terwijl Emily juist de waarde van familie had geleerd. Uiteindelijk lijkt Kumail zo door zowel Emily als zijn familie verlaten maar tegelijkertijd is de liefde, inclusief de familieband, zo sterk dat er van echte scheiding geen sprake is en een hereniging – een happy end – altijd nog mogelijk lijkt.

The Big Sick kan zo behalve naar de coma van Emily ook naar de onmogelijke liefde (en de culturele gespletenheid) van Kumail verwijzen. De film is bewust realistisch – hij is ook gebaseerd op een waargebeurd verhaal, begrijp ik, zoals Kumail ook als komiek in de film over zijn echte leven vertelt – en de tevens realistische uitwerking maakt de film bijzonder geloofwaardig in zijn romantiek, in zijn drama, in zijn humor en in zijn verbindende boodschap. Kortom, een geheel geslaagde film.

Hele leuke en sterke komedie. Maakt de hoge verwachtingen zeker waar. Was al een liefhebber van Nanjiani, maar had niet verwacht dat hij zo sterk zou zijn in de dramatische scenes. Trailer gaf wel iets te veel weg, maar alsnog is het genieten. Veel awkward moment en Ray Romano en Holly Hunter zijn erg leuk samen. Beetje Woody Allen vibe af en toe. En ook Zoe Kazan is super. De grappen zijn ook vaak erg goed en lekker hard.

4*

De trailer nog eens bekeken en het zijn vooral de twee grappen over terrorisme die geforceerd, suf en dus niet grappig zijn (ook zit een zwakke en misplaatste scène over IS in de film), maar de film viel mij zeker mee. Zit zeker geslaagde humor in, meer klein en subtiel. Bijvoorbeeld de soort anti-humor van Kumails huisgenoot (met Touch and Go Records shirt, Chicago ). Het culturele aspect is me verder wel te veel aangedikt, maar wat fijn is dat wanneer je denkt dat het voorspelbaar verloopt er toch een meer realistische wending aan wordt gegeven, bijvoorbeeld middels afwijzing van Emily na haar coma of de schijnverbanning door de familie van Kumail. Cinematografisch is het wel erg lui allemaal.

“Can you imagine a world in which we end up together?”

Geweldig. Acteur en comedian Kumail Nanjiani geeft hier een inkijkje in zijn leven, en het semi-autobiografische verhaal levert een grappige, sympathieke, emotionele en hartverwarmende film op. The Big Sick is ook een eigenzinnige film, met soms een wat aparte combinatie van humor en drama. De uitdrukking ‘laugh through the pain’ neemt de film zeer letterlijk op, en het werkt hier perfect.

Nanjiani is niet de beste acteur, maar hij laat zich wijselijk omringen door klasse acteurs. Hunter en Romano zijn weergaloos, maar zelfs zij worden nog overtroffen door Zoe Kazan. Laten we met z’n allen afspreken om vanaf nu Kazan in iedere indie romcom te casten, want de actrice weet met haar acteerspel en uitstraling in korte tijd de kijker helemaal in te pakken. De humor werkt (ik heb veel moeten lachen, zelfs om de bewust pijnlijk ongrappige sketches), het drama gedeelte wordt op realistische en oprechte manier getoond, het script zit ijzersterk in elkaar (de dialogen zijn soms vlijmscherp) en de bijrollen worden goed ingevuld. De kleine momenten maken The Big Sick zo speciaal, en maken het een bijna perfecte dramedy.

Leuke romantische komedie, met meer emotionele diepgang dan de meeste genregenoten. Opmerkelijk is de hoofdrol van de in Pakistan geboren komiek Kumail Nanjiani, op wiens ervaringen de film is gebaseerd. Zijn rake en erg grappige observaties betreffende pakistaanse tradities en gebruiken vormen een groot deel van de aantrekkingskracht van de film, al moet gezegd worden dat Holly Hunter en Ray Romano, als de amerikaanse 'schoonouders', hier beiden erg mooie rollen neerzetten. Te lang, dat wel, maar zeker de moeite waard.

Vantevoren dacht ik, dit kan twee kanten op gaan; een misverstandskomedie met veel awkwarde humor die uit de de cultuurverschillen gehaald moet worden, of een film die echt iets leuks en moois met het thema doet, zoiets Ae Fond Kiss van Ken Loach (al was dat geen komedie).

Toen wist ik alleen nog niet dat het een Apatow film was - hoewel je dat gelukkig niet al te erg merkt.

Uiteindelijk heeft de film best een fijne toon. Vrij grappig, op best een leuke manier. Het stand up comedysausje is wel een leuk extraatje, en af en toe zitten er echt grappige dingen tussen. De rest kabbelt aangenaam voort.

Zoe Kazan is vanaf de eerste film waarin ik haar zag al een favoriet van me, ze is zo schattig en leuk om naar te kijken. Ze was ook de reden dat ik deze film wilde zien. Helaas vond ik haar hierin eigenlijk niet zo leuk, maar dat lag ook grotendeels aan haar rol.

Geen uitblinker, maar ook zeker niet slecht, typisch 3,5* filmpje.

Echt een typische Apatow-productie inclusief stand-up comedians, verwijzingen naar cult, huwelijksperikelen, loser vrienden en serieuze drama-elementen. Helaas neemt in dit geval het drama iets te veel de overhand, waardoor het komedie gedeelte lijkt te worden onderbelicht. Ook zijn er te weinig grappige bijrollen, iets wat altijd wel snor zit bij een Apatow. Er valt genoeg te genieten, maar een echte topper, zoals ik hoopte, is het helaas niet geworden.

Multiculturele tragikomedie, geïnspireerd door de kennismaking van de stand-upcomedian Kumail Nanjiani met zijn latere vrouw Emily Gordon. Beiden schreven aan het scenario en wisten daarbij, ondanks de tragiek, bekwaam al te emotionele valkuilen te omzeilen. Het resultaat is een oprecht en verrassend luchtig relaas met menselijke proporties over het klem zitten tussen verschillende culturen en eeuwenoude tradities. Knap gedaan.

Wat mij betreft een van de betere films van het tot nu toe opvallend magere productiejaar 2017.

Deze film deed mij enigszins denken aan het hilarische East Is East (1999) van Damien O'Donnell.

Soap-achtig gefilmde tragikomedie die allerhande hedendaagse problemen hekelt. Deze film neemt redelijk wat op de vork, gaande van integratieproblemen bij geïmmigreerde moslims, verzuring van de maatschappij, interculturele relaties, scepsis tegenover de ziekenzorg maar toch vooral hoe complex mensen zijn en hoe moeilijk ze het hebben om gevoelens te uiten. Het duurt even voor de film op kruissnelheid komt maar vanaf het moment dat Emily in de kliniek ligt komen de beste dialogen naar boven met haar ouders. De verschillende personages zijn sterk neergezet en voelen aan als echt. Ik vond er ook niet de "feelgood" wendingen aan die men bij zo'n film zou verwachten. Vrij verrassend en zelfs verrassend goed.

Boven aan deze pagina staan komedie en romantiek als genrebeschrijvingen, maar de belangrijkste wordt gewoon vergeten, namelijk drama. Want het grootste deel van de film volg je vooral een hoop gedoe, gezeur en misverstanden wat vaak niet zo grappig is, laat staan romantisch. Die twee zaken zitten er ook wel in, maar met mate. Het is een sympathieke film met een sterke cast, maar tegelijk vroeg ik me af waar de film nu heen wilde gaan, want ik vind geen van de 3 net door mij genoemde genre's nou echt lekker uitgewerkt. Tikje langdradig allemaal, zeker het tweede deel van de film ging erg traag voorbij.

3*

Kabbelende Kumail.

Het gedramatiseerde levensverhaal van de in Amerika populaire komiek Kumail Nanjiani, moet het vooral hebben van de romantiek en niet zozeer de komedie. Natuurlijk zitten er wat ongemakkelijke momenten in en wat rare onderonsjes, maar hilarisch wordt het nergens. Niet op een nuchtere maag althans. En dat terwijl de hoofdrolspeler zijn sporen echt wel heeft verdiend en Ray Romano ook nog eens acte de présence geeft. Het blijft voornamelijk bij glimlachen.

Dit betekent gelukkig niet dat het heftige verhaal, waarbij Kumail's vriendin ernstig ziek wordt, dramatisch diep gaat. Alles blijft realistisch doch luchtig aanvoelen wat dat betreft. En zo kabbelt deze romcom keurig voort, met een wellicht iets te lange speelduur, naar een voorspelbaar feelgood-einde. Precies zoals je verwacht, waargebeurd of niet. Het midden sleept te lang voort, maar de inmiddels zwaar geplastificeerde Holly Hunter weet daar nog een beetje sjeu in aan te brengen.

***

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Typisch een productie van Judd Apatow. Of de man nou zelf de regie voert of louter de productie doet, zijn films zijn altijd herkenbaar: mengelingen van komedie en drama met de focus op kleine menselijke verhalen. Een combinatie die bij veel filmmakers niet werkt maar Apatow levert bijna altijd een weliswaar dikwijls te lange, maar uiteindelijk toch bezienswaardige film af, zo ook hier. The Big Sick is niet zijn allerbeste werk, niet alles is effectief en er had makkelijk een kwartiertje afgekund. Te veel drama en net wat te weinig humor ook waardoor de twee hoofdrolspelers vaak nogal zeurderig overkomen, maar daar staat ontegenzeglijk tegenover dat dit gedeeltelijk autobiografisch verhaal meer dan ooit real life is. En last but not least: heerlijk dat er eindelijk weer eens een productie is waarin het onderwerp van buitenlanders in de USA met eerbied en de juiste relativerende humor wordt belicht. Een moderne, eigentijdse comedy dus, zeker de moeite waard.

Goeie film over een stand up comedian die een relatie krijgt met een meisje uit zijn publiek. Ondanks dat de titel wellicht doet vermoeden gaat het hier in deze licht grappige romcom niet om de ziekte, waardoor sentiment vermeden blijft. De cultuurverschillen en vooral de dynamiek tussen de jongeman en de schoonouders zorgen voor mooie momenten. Net geen 4.0 sterren omdat er te weinig chemie is tussen Kumail Nanjiani en Zoe Kazan.

Verbaas me weer over de hoge waarderingen hier. De film bevat zeker een aantal zeer grappige en dus ook geslaagde grappen maar het grootste deel van de film is tegen het slaapverwekkende aan. En ik val nooit in slaap van een film... Nooit.

Kumail is eigenlijk de slechtste stand-up comedian die ik ooit heb bezig gezien. Ook een totale rip-off van Masters of None dat het ook net als deze film moet doen met een paar geslaagde grappen, wel ja als er al 1 geslaagde mop in MoN zit per aflevering ben ik al tevreden.

Het grappigste vond ik dat ze in de rouwkamer werden gezet omdat het de enigste beschikbare kamer was. Dit terwijl de dochter in de coma lag. Haha, dat moment was gewoon af. Er zijn zeker nog een aantal grappige dingen waar ik hardop heb gelachen maar op 2 uur tijd is het gewoon te weinig.

De drama die erin zit vond ik redelijk zwak (Kumail en Emily hebben weinig chemie) en veel slechte moppen hebben een tegengesteld effect op mij. Eigenlijk zijn de meeste personages ook weinig interessant, maar blijkbaar kan je ook daar 2 uur mee opvullen.

Deze eens bekeken en vond het wel een vermakelijke film. Een mooie tragikomedie en een leuke cast. Verder verveelde de film niet en kon de speelduur me boeien van begin tot einde.

De moeite om eens gezien te hebben.

Wees dan maar stand-op comedian als je lief je afwijst en je uit de familie wordt gezet.
Maar zo erg is het allemaal niet want deze romantische komedie weet wel raad met drama's van welke aard ook.
Eerder een feelgoodie dan het diepuitgespitte drama rond cultuurverschillen. Wordt behoorlijk verdoezeld en opgelost, wat best positief is.
Grappig, maar toch ook niet zo heel erg en ook wat langdradig.
Behoorlijk acteerwerk.

Romantische komedie die het immer gezellig en licht houdt ondanks de zware kost die langs komt. De film is gebaseerd op een episode uit het leven van Kumail Nanjiani (komiek van Pakistaanse komaf) die zelf de hoofdrol vervult.

Het is een romantische komedie dus de wegen die worden doorlopen zijn in grote lijnen voorspelbaar. Niet erg, maar de film duurt met twee uren wel wat lang. Van enige kabbeling en langdradigheid is op bepaalde momenten dan ook wel sprake. Daar staat tegenover dat de film bij vlagen erg humoristisch is. Met name de dialogen zijn grappig. De scherpte, droogte en bijzondere geestigheid ervan houden je bij de les.

onderwerperpen als racisme, Pakistaanse traditie en ziekte komen voorbij. Zware kost maar steeds licht verpakt. De film slaagt erin om steeds net op tijd met een kleine twist of leuke grap te komen zodat de zware kost nooit teveel de melodramatische kant op gaat en echt zwaar gaat aanvoelen. De toon blijft lichtvoetig.

Nanjiani is tekstueel sterk. Een oneliner van hem klinkt al grappig op het moment dat ie z'n mond verlaat. Gelukkig zijn de meeste ook echt wel grappig. Naast Nanjiani is sidekick Ray Romano erg leuk als een karakter dat uitblinkt in wazigheid en lafhartigheid. Om hen heb ik het meeste gelachen.

Opvallend plezierige personages bevolken de film. Er is niemand om je verschrikkelijk aan te ergeren. Niemand is vervelend. Ook bij de inkleuring van de personages telt de factor luchtig opvallend zwaar.

En met al die luchthartigheid die over verhaal en personages is gelegd is 'The Big Sick' gewoon een leuke film maar is ie ook een beetje te lang. Dat wel.

Doordat de film overal een hoge score krijgt, had ik er misschien iets te veel van verwacht. Het is zeker geen slechte film, maar echt lachwekkend is ie ook niet. De twee hoofdrolspelers hebben niet echt ´chemie´. Wie ik wel kon waarderen is ´Holly Hunter´. Ze blijft een goede actrice. Door haar wordt de film net iets leuker en frisser. Tja, wat moet ik er verder over zeggen. Jongen wordt verliefd op meisje, dan gebeuren er een aantal dingen en dan komt het weer goed. Zoals bijna bij alle cliché films. Niet slecht.

Degelijke romcom in een setting van ziekenhuizen en een in coma belande vriendin. Geen alledaags plot, dus bij deze zeker verfrissend. Fijn ook om het zijplot als stand up comedian te mogen zien. Was zeker geslaagd en het was best grappig dat Kumail helemaal niet grappig was. In zijn mopjes tijdens conversaties was het eveneens (glim)lachen geblazen omdat de context steeds zo fout zat.

Het romantische gedeelte was echter te pover. Weinig overtuigend en al helemaal geen echte binding tussen Kumail en Emily. De liefde, de relatie, het ruziemaken ... kwam weinig naturel of spontaan over. De uithuwelijking in Pakistan was wel best interessant en er werd te weinig met dit gegeven gedaan in de film mbt Emily (en haar familie). Ray Romano die vader Terry vertolkte vond ik het meer dan behoorlijk doen. Best interessant en grappig personage.

Door verschillende genres door elkaar te gebruiken, wist ik niet goed waar de film heen wilde. Beetje dit en een beetje dat zonder echt overtuigend over te komen. Maar aangenaam was het wel. Het typische feel good einde moet je dan mqar voor lief nemen.

Fijn.

Degelijk filmpje, maar niet zo heel veel meer dan dat. De combinatie van drama, romantiek en humor voelt nogal effen aan, weer zo'n filmpje zonder al te veel pieken of dalen waar je achteraf vooral iets memorabels en/of eigens mist. Heb je wel vaker bij films die iets te veel genres willen balanceren.

Wel leuk natuurlijk dat het op het leven van Nanjiani gebaseerd is. Dat geeft de film net een beetje extra. Anderzijds is het daarom misschien ook net wat te lang geworden, en allicht ook net niet grappig genoeg. Want ondanks dat hier weer comedy vooraan staan, is het toch vooral een romantsch drama met hier en daar wat humor tussengegooid.

Verder ook wat onnodig klassieke themas, met de immigrantenjongen en de culturele clash met z'n ouders. Dat soort dingen zijn ondertussen ook wel al voldoende gedaan, het enkel aanstippen is niet meer interessant an sich. Nogal wat schoonheidsfoutjes dus, verder is het wel een aangename film, die ook best oprecht aanvoelt, heel memorabel is het alleen niet.

3.0*

Leuke film. Ik vond ‘m grappig, deze humor is mijn ding, ik heb soms echt gelachen en het verhaal boeide mij genoeg. Ik vind het mooi en bijzonder dat het gebaseerd is op wat Kumail werkelijk heeft meegemaakt, en dat hij persoonlijk de hoofdrol speelt. Fijn gespeeld en mooi, helder in beeld gebracht. Hij duurt lang, maar verveelde mij niet. Een 7. 3,5*

Leuk.

Ik hou er wel van, komedieacteurs die een dramafilm op zich nemen. Dan zie je vaak ook een laagje die laat zien dat ze meer kunnen doen dan enkel flauwe grapjes maken en ook echt het podium verdienen waar ze op mogen staan. In dit geval is Nanjiani aan de beurt.

Ik kende de film al langer maar had hem nooit opgezet. De speelduur was toch wel redelijk afschrikkend, 2 uur voor een komediefilm. Nu had ik ook niet meteen verwacht dat het eigenlijk meer een dramafilm zou zijn met wat flauwe humor tussendoor en wat romantiek in de eerste helft van de film.

Nanjiani doet het erg goed. Van zijn humor ben ik iets minder fan maar gelukkig staat Burnham naast hem die dat gedeelte vervolgens ruim weet te vervullen. Ook Kazan speelt erg sterk, ik had haar nog niet zo vaak gezien in films maar met deze rol bewijst ze dat ze het meer dan waard is om meer van te zien.

Verhaaltje is verder redelijk standaard en soms voorspelbaar maar het wordt toch aardig uitgewerkt. De combinatie tussen komedie en drama is redelijk onrustig, soms wordt er heel er ingegaan op komedie en de andere keer weer drama. Dat blijft elkaar sterk afwisselen maar de voeling is een ruim voldoende voor beide genres.

Emotie is vaak voelbaar en de film voelt humaan aan. Dit zorgt ervoor dat de 119 minuten geen zware opgave zijn en dat de minuten toch wel degelijk worden volgemaakt. Het kent enkele sterke momenten, en soms wordt het wat onderbroken door geforceerde komedie. In het algemeen is het toch wel een goed resultaat met voldoende menselijkheid en emotie. Ik heb best genoten. Meer heb ik er eigenlijk ook niet over te zeggen.

Het verhaal van een matige stand up comedian van Pakistaanse afkomst die probeert los te komen van zijn traditionele familie.

Het romantische verhaal heeft maar een relatief klein aandeel, dat is jammer.

De film bestaat iets te veel uit ziekenhuisbezoeken en het aanvankelijk moeizame contact met zijn 'schoonouders', waar hij uiteindelijk wel een goede band mee krijgt. De uithuwelingsperikelen duren wat te lang.

Ik zie Zoe Kazan toch het liefst als brunette trouwens.

Al met al wel een mooie film die net wat te lang duurt, maar die geen verpletterende indruk op mij heeft gemaakt.