The Big Sick (2017)

Vanaf 6 juli in de bioscoop (The Searchers)

Charmante eerste trailer.

The Big Sick Trailer #1 (2017) | Movieclips Trailers - YouTube - m.youtube.com

Gezien in sneak, eerste half uurtje geen idee waar de film naar toe ging. Zelfs de neiging om de zaal uit te lopen. De rest van de film was wel erg goed, goede cast, mooi verhaal.

Same here.

Er zijn zeker 15 man vertrokken in het eerste half uur van de film.

Daarna werd het beter en bleef het boeien.

Soms zelfs hardop gelachen, wat redelijk uniek is voor mij

Ik had hier eigenlijk helemaal niet zo'n behoefte aan, maar aangezien KINO een premiere met Kumail Nanjiani zelf aanwezig organiseerde toch maar overstag gegaan. Daar ben ik blij mee, want The Big Sick is veel leuker dan de trailer doet vermoeden. Anders dan veel andere semi-autobiografische comedy's van de laatste jaren (*kuch* Trainwreck (2015) This Is 40 (2012) *kuch*) weet deze film wel een juiste balans tussen drama en humor te vinden. Ik heb me dan ook vele malen kapot gelachen, maar ook het drama in deze film werkt wél. Het deed me soms zelfs enigszins denken aan een grappigere versie van Manchester By The Sea (mijn voorlopige #1 van dit jaar). Zo emotioneel als die film wordt het nooit, maar er zitten toch flink wat rake scénes in. Enorm aangename verrassing.

Sympathieke en leuke film. Een persoonlijk, (op waarheid gebaseerd) zonder bombast gebracht verhaal. Er heerst een down to earth en realistisch sfeertje, waarmee het niet zo'n typische romcom is als je van tevoren op basis van trailer en poster misschien zou verwachten. Het voelt allemaal oprecht aan en wordt nergens klef of overdreven. Ook de humor voelde ongedwongen en ik heb hardop gelachen. De enige scène die er voor mij niet in had gehoeven en een beetje geforceerd aanvoelde, was de scène waar Kumail flipt tegen de jongen in de fastfoodtent. Ik begrijp het idee, maar het voegde in mijn optiek weinig toe en voelde een beetje misplaatst. Verder heb ik eigenlijk geen minpunten. Een paar dingen waren wat voorspelbaar, maar het stoorde mij niet. Zeker geslaagd voor mij.

"It's okay. We hate terrorists."

Komiek Kumail Nanjiani kende ik al van wat series, maar ik had nooit verwacht dat hij een film kon dragen.

In eerste instantie dacht ik dat 'The Big Sick' zou uitlopen op een standaard boy-meets-girl verhaal, maar afgezien van enkele elementen is dit een buitengewoon frisse vertelling die opvalt door onconventioneel te zijn. Aan de basis ligt het waargebeurde verhaal hoe Nanjiani zijn vrouw Emily V. Gordon heeft ontmoet en door het noodlot dichter tot elkaar zijn gekomen, met als kanttekening dat het scenario afkomstig is van het echtpaar.

Het resultaat is een grappige authentieke film die zich kenmerkt in de onderlinge relaties waar karakters goed uitgediept worden en ontwikkelingen die qua toon naadloos in elkaar overlopen. Ik heb met name genoten van de interacties waarin men elkaar beter leert kennen; het voelt allemaal zo uit het leven gegrepen. Vooral Ray Romano - die vaker in dergelijke serieuze rollen zou mogen spelen - komt hierin goed uit de verf.

Het is niet alleen comedy wat de klok slaat, maar het drama vormt een interessante dynamiek. Op deze manier zie je als kijker pas echt wat de onderliggende gedachte is. Zo passeren er allerlei thema's gericht op onder andere het geloof en interculturele relaties, wat voor de nodige serieuze momenten zorgt. Hoewel het geheel tegen het einde aan meer standaard wordt, verliest de film nooit zijn charme.

Al met al een heerlijke romcom met het hart op de juiste plaats. Mocht je meer van dit willen zien, dan kan ik de serie 'Master of None' aanbevelen die dezelfde eigenaardigheid kent.

Dikke 3,5 sterren.

Eens met Shinobi. The Big Sick is echt een charmante romantische komedie met het hart op de juiste plek. Het zit goed in elkaar en de humor komt natuurlijk over. Dat wil zeggen, geen geforceerde grappen, maar alles is geloofwaardig. Kazan is altijd een charmante verschijning en door hetgeen haar overkomt in de film neemt the Big Sick een dramatische wending, waardoor de film opeens een hoop body krijgt en weet te imponeren. Ik moet wel zeggen dat Nanjiani er vaak maar wat verdoofd bij liep en soms het charisna mist die Kazan dan wel weer heeft. Gelukkig heeft hij zijn eigen rol bij vlagen erg luchtig geschreven, waardoor dit wat meer naar de achtergrond verdween.

Al met al een fijne, luchtige en ook gevoelige ervaring.

Dikke 3,5* voot deze charmante film

Forse tegenvaller. Ik keek hier echt naar uit na de trailer, maar het blijkt helaas een dramady te zijn die geen fijne balans weet te vinden. De humor was vaak wel echt heel leuk, maar de beste grappen zaten ook bijna allemaal al in de trailer waardoor je ze zag aankomen.

Een groot probleem is ook die hoofdrolspeler die echt niet kan acteren, wat er ook weer voor zorgt dat hij geen chemistry heeft met de altijd sterke en charmante Zoe Kazan. Die op haar beurt weer veel te weinig in de film voorkomt.

Het werd gaandeweg eigenlijk steeds vervelender. Dat hele stand-upplot werkte ook behoorlijk op m'n zenuwen, met al die geforceerde grapjes.

Nee, erg jammer. Had hier echt zoveel meer van verwacht.

De beste grappen zitten in de trailer? Ik heb zelden zo'n pijnlijk niet-grappige trailer gezien. Van die humor voor cappuccino slurpende senioren, zoals Verhoeven het zou zeggen. Ik vroeg me nog af of het representatief zou zijn voor de film. En volgens mij geeft de trailer ook (te) veel plot prijs. Tja, ik wend in de bioscoop ook weleens mijn hoofd niet af.

Ik denk dat het ook totaal niet jouw film zal zijn.

Damn.

Zo laag? Uitgaand van de receptie bij mijn referentie-critici waar ik vaak mee op één lijn lig, hoop ik eigenlijk op iets heel sterks.

Ik ga hem vermoedelijk komende week ook zien. Eens kijken wat ik vind.

Wie weet is dit een omgekeerde Dunkirk voor ons. Maar ik vermoed dat dat serieuzere, te dominant aanwezige toontje jou ook niet helemaal zal aanspreken.

De romantische komedie is door de filmjaren heen zo vaak opnieuw uitgevonden, dat je alle reden hebt om te denken dat het haast onmogelijk is om het genre opnieuw uit te vinden. In het rijtje "It Happened One Night", "Annie Hall", "When Harry Met Sally" en "Four Wedding & A Funeral" voegt zich nu "The Big Sick". Waarom? Het autobiografische scenario van Emily Gordon (hier gespeeld door Zoe Kazan) en Kumail Nanjiani (die zichzelf speelt) ontwijkt alle clichés, is daardoor constant onvoorspelbaar en slaagt er toch in om realistisch aan te voelen. En dat terwijl je zou denken dat het verhaal van twee jonge mensen verliefd worden maar vanwege culturele verschillen geen gezamenlijke toekomst tegemoet lijken te kunnen zien, totdat één van hen met een ernstige ziekte in het ziekenhuis wordt opgenomen meteen herinneringen doet aan de bakermat van moderne romantische clichés: "Love Story" [1970]. Dus er zijn legio valkuilen en voor de doorgewinterde filmkijker dus ook heel veel momenten waarop je denkt te weten in welke richting de film gaat. "The Big Sick" verrast keer op keer, waarbij de karakteriseringen en vertolkingen van de onvolprezen Holly Hunter en Ray Romano (als Zoes ouders) van grote waarde zijn. Laat je verrassen door dit verfrissende, heerlijke meesterwerk.

Best charmant en soms ook wel grappig (hoewel nooit echt grappig grappig) maar de film gaat ook enorm traag voorbij en heeft bijna drie films in één, en dat is toch zeker één te veel. Vooral het verhaal tussen Kumail en zijn familie komt nauwelijks uit de verf en hangt er te veel bij, terwijl dit nu net het meest interessante deel is. De stukken met Kumail en zijn leuke vriendin zijn al een stuk beter, maar duren maar een derde van de film eigenlijk en dan de film met de schoonfamilie is nog het best uitgewerkt, waarin je de toenadering heel mooi ziet. En dan ook nog stukjes met Kumail als zijn leven als stand-up comedian. De film zit dus echt vol. Verder wel een prima sfeertje, maar ik zat regelmatig op mijn horloge te kijken hoe lang het nog duurde. 3,0*.

Leuk interview in de Volkskrant over dit waargebeurd verhaal.

Dit echtpaar maakte een film gebaseerd op hun eigen leven | De Volkskrant

En toch zitten de beste grappen in de trailer.

Als je geen gevoel voor humor hebt, kun je het beste stand-up comedian worden, dat lijkt de boodschap te zijn. De enige echte kwaliteit van de film ligt in het feit dat het een komedie is over een stand-up comedian die het lukt om zelfs niet één voorzichtige glimlach mijnerzijds te produceren. Verder voorspelbaar multi-culti inkoppertjes.

1,5*

Redlop

Tikkeltje off-topic, maar moet ik jouw user name als het spiegelwoord van 'Polder' zien, of betekent het iets anders?

Nooit aan gedacht, maar nu je het zegt.

Het idee was wel aardig, maar daar is ook alles mee gezegd. Verder tenenkrommend slecht, en dan heb ik het over de geforceerde grappen, het slechte acteerwerk en enkele volkomen ongeloofwaardige scenes. Aan mij totaal niet besteed.

Ik was beduidend enthousiaster. Toegegeven: na enkele lyrische reviews had ook ik er misschien iets meer van verwacht, maar alsnog vond ik The Big Sick een behoorlijk goede film.

Worstelen met je ouders, het inpassen van hun cultuur in je nieuwe geadopteerde cultuur, omgaan met ziekte en een interraciale, interculturele relatie, terwijl niet iedereen zich daar zomaar bij neerlegt. Misschien dat ik met een iets andere blik kijk, als iemand die een aantal van die factoren van dichtbij heeft mogen aanschouwen met mijn eigen vriendin, die niet hier geboren is. Maar het raakte mij op sommige momenten zeker. Zowel Kumail Nanjiani als Zoe Kazan spelen het goed, en het idee dat veel hiervan waargebeurd is, geeft het wel net dat beetje extra. Romana en Hunter waren ook een fijne toevoeging.

Ik snap de minder enthousiaste reacties wel, en ook al voelt het soms wat onevenwichtig, ik ging er erg in mee.

4* (naar boven afgerond)

Ik vond het een bijzonder leuke, lieve en ontroerende film over de onmogelijkheid voor de twee geliefden Kumail en Emily om zich aan elkaar te verbinden (aanvankelijk psychologisch maar uiteindelijk ook cultureel) en tegelijkertijd over de onmogelijkheid voor familieleden om van elkaar te scheiden.

Het eerste uur gaat over de prille liefde tussen Kumail en Emily en ervoer ik als een geslaagde romantische komedie: ik leefde mee met hun verliefdheid en de wellicht wat flauwe grapjes paste uitstekend bij het realisme van echte liefde tussen twee echte mensen.

Het tweede uur is het dramadeel van de film en op dat punt zakte de film wel wat in voor me: nu ging het opeens over de relatie tussen Kumail en Emily’s ouders, welke relatie zich wat clichématig en voorspelbaar ontwikkelde van wantrouwen/vijandschap naar vertrouwen/vriendschap. De film ging hier wat slepen en ik verloor enigszins mijn interesse maar die werd weer gewekt in het laatste deel waarin we terugkeren bij de relatie tussen Kumail en Emily waarin opeens de afwijzing wordt omgedraaid vanwege Emily’s coma: waar eerst Kumail Emily had afgewezen omdat hij zijn familie moest verkiezen boven Emily, heeft hij door Emily’s coma evengoed met zijn familie moeten breken terwijl Emily juist de waarde van familie had geleerd. Uiteindelijk lijkt Kumail zo door zowel Emily als zijn familie verlaten maar tegelijkertijd is de liefde, inclusief de familieband, zo sterk dat er van echte scheiding geen sprake is en een hereniging – een happy end – altijd nog mogelijk lijkt.

The Big Sick kan zo behalve naar de coma van Emily ook naar de onmogelijke liefde (en de culturele gespletenheid) van Kumail verwijzen. De film is bewust realistisch – hij is ook gebaseerd op een waargebeurd verhaal, begrijp ik, zoals Kumail ook als komiek in de film over zijn echte leven vertelt – en de tevens realistische uitwerking maakt de film bijzonder geloofwaardig in zijn romantiek, in zijn drama, in zijn humor en in zijn verbindende boodschap. Kortom, een geheel geslaagde film.

Pijnlijk filmpje dit. Eigenlijk gewoon een ongrappige en niet lekker lopende Master of None rip-off. Zelfde multiculti-probleempjes en bijbehorende "grappen" (gettig old pretty fast Nanjiani) en awkward dialogen.

Hele leuke en sterke komedie. Maakt de hoge verwachtingen zeker waar. Was al een liefhebber van Nanjiani, maar had niet verwacht dat hij zo sterk zou zijn in de dramatische scenes. Trailer gaf wel iets te veel weg, maar alsnog is het genieten. Veel awkward moment en Ray Romano en Holly Hunter zijn erg leuk samen. Beetje Woody Allen vibe af en toe. En ook Zoe Kazan is super. De grappen zijn ook vaak erg goed en lekker hard.

4*

De film heeft even tijd nodig om op gang te komen, maar gaandeweg vond ik 'm beter en beter worden. Aanrader in dit genre!

Zowel de trailer als de film zijn grappig, zo, het is gezegd. Kende ook niks van Nanjiani, misschien scheelt dat. Verder is het niet zo bijzonder als sommige critici misschien willen doen geloven (het is geen Toni Erdmann, bijvoorbeeld), maar voor een romcom goed te doen.

De trailer nog eens bekeken en het zijn vooral de twee grappen over terrorisme die geforceerd, suf en dus niet grappig zijn (ook zit een zwakke en misplaatste scène over IS in de film), maar de film viel mij zeker mee. Zit zeker geslaagde humor in, meer klein en subtiel. Bijvoorbeeld de soort anti-humor van Kumails huisgenoot (met Touch and Go Records shirt, Chicago ). Het culturele aspect is me verder wel te veel aangedikt, maar wat fijn is dat wanneer je denkt dat het voorspelbaar verloopt er toch een meer realistische wending aan wordt gegeven, bijvoorbeeld middels afwijzing van Emily na haar coma of de schijnverbanning door de familie van Kumail. Cinematografisch is het wel erg lui allemaal.

Wat een ontzettend fijne film, tamelijk herkenbaar ook het ziekenhuisverhaal. Naar het einde toe hield ik het maar net droog. Blij dat ik hem heb gezien!

Echt van genoten, deze romantische komedie die de middelmaat binnen het genre met gemak ontstijgt.

Een grappig en ontroerend naturel verhaal, zonder grote gebaren of onnatuurlijke plotwendingen.

Natuurlijk hebben we al vaker films gezien over het uithuwelijken van kinderen binnen de Pakistaanse gemeenschap, maar nooit zo grappig als hier. My Beautiful Laundrette (1985) vond ik destijds ook leuk, maar dat is lang geleden. De meeste scene's rond de wannabe stand-up comedians zijn erg grappig en vormen de rode draad in het verhaal. Alle hoofdrollen worden geweldig ingevuld met een speciale vermelding van Hunter, wat een topwijf is dat toch. Binnen het genre ga ik dit jaar geen leukere film zien. De volle mep van een fan.

Terwijl ik bezig was met het schrijven van een recensie, kwam ik erachter dat het veel korter kan. Kumail is niet grappig, niet aardig, niet interessant, een aansteller en een lafaard. Er is vanaf het eerste moment geen enkele chemie tussen hem en Emily, terwijl de scènes tussen Kumail en haar ouders veel romantischer en leuker waren. Dit was dan ook met afstand het beste gedeelte van de film, en heb ik een paar keer best hard kunnen lachen. Ook de huisgenoot van Kumail heeft vele malen meer karakter dan Kumail. Zo had ik ook gehoopt dat Emily en Kumail elkaar niet meer zouden tegenkomen, nadat ze was bijgekomen, maar de valsheid van deze film wordt in de laatste scène vrij duidelijk.