The Third Man (1949)

Voor "THE ONE RING":

hier de ORIGINELE single (Telefunken U 45 856, uit 1953):

THE HARRY LIME THEME

-0-0-0-0-0-0-

De DVD:

R-0/NTSC, met alleen Engelse subs: LINK 1; ( €: 5,45 inkl. porto), of LINK 2 (€ 5,82 inkl. porto).

Niet hoogdravend, maar hij bleef wel boeien. De film verliep wel lekker vlot, wat ik eigenlijk niet verwachtte.

Ik geef een drie.

Prachtig gefilmd, leuk verhaal, maar wat een verschrikkelijke hawaii muziek.

Door de muziek kon ik niet in de film komen en werd het dus ook geen enkele keer echt spannend. Een magere 2.5*

Als iemand in de film "Punch-Drunk Love" (2002) arriveert op het echte vliegveld van Hawaï en palmbomen ziet, wordt de prachtige dialoogzin uitgesproken: ”Het lijkt hier net Hawaï”!

Als de oorspronkelijke muziek uit Wenen, uit de tijd dat “The Third Man” (1949) gemaakt werd, tegenwoordig voor sommigen ook al begint te lijken op net echte Hawaï muziek dan moet er toch iets goed mis zijn met de reclame voor toeristen van dat eiland.

Kon de kermiscabine van het reuzenrad op het Prater in de film wel geapprecieerd worden als Weens of was dit misschien ook niet naar wens?

Het "nadeel" van deze film is de muziek. Die is zo prachtig dat je de film zelf uit het oog dreigt te verliezen. Ik heb trouwens ooit ergens gelezen dat Anton Karas gewoon een arm straatmuzikantje was die men tijdens de voorbereiding voor deze film toevallig op het lijf gelopen is. Het lijkt me zelf sterk, en ik weet natuurlijk niet zeker of het waar is.

Deze film is trouwens wel flink gedaalt sinds de tv-uitzending. Stond op 4,00 en nu op 3,93. Jammer dat dit soort oude films niet bij iedereen goed vallen.

Guy Hamilton, de regieassistent van Carol Reed bij de film, vertelt in de documentaire “Shadowing The Third Man” de anekdote hoe ze aan de muziek van Anton Karas kwamen.

Tijdens een welkomstfeestje, georganiseerd door de Oostenrijkse cineast Karl Hartl, vroeg Reed aan Hamilton: “wat is dat voor een instrument die de man daar in het hoekje bespeelt?”

Als een goeie regieassistent laat je nooit weten dat je iets niet weet. Dus Hamilton reageerde met: “Ach kom, dat weet je toch wel!” Reed gaf hem een complimentje over zijn slimheid. Hamilton ging natuurlijk op onderzoek uit en kon Reed even later vertellen dat het een citer was.

Karas werd uitgenodigd op de hotelkamer van de regisseur. Met kussens werd deze kamer geïsoleerd om er een geïmproviseerd geluidsstudiootje van te maken. Urenlang hebben ze opnames gemaakt van de citermuziek die Karas in allerlei wijnbarretjes in Wenen speelde. Welk stukje muziek voor welke scène gebruikt zou worden dat zou ze later wel zien.

Wanneer ik de laatste tijd de vele recensie zo lees, heb ik toch de indruk, dat er een nieuwe generatie opstaat, die niet veel opheeft met zwart/wit films als zodanig.

Misschien een nieuwe thread openen: "Waarom kijken we geen zwart/wit films"?!

Ik heb inmiddels veiling gewonnen van de Criterion uitgave (restored). Door de vele bieders uiteindelijk maar zo'n € 5 goed- koper uit t.o.v. de gangbare prijs, maar afin.

Blijft geweldige film. 5*.

Als Silence of the lambs de muziek van Laurel en Hardy had gebruikt, was dat toch ook een minpunt geweest? Nou, voor mij gold hetzelfde bij the third man. Ik heb zelden slechter passende muziek gehoord bij een verder prachtige film. Goede muziek had deze film ongeveer 4- 4,5 ster opgeleverd. Maar nu wekte de film irritatie op.

Als ze Strauss' blaue Donau hadden gebruikt was het ook heel Weens geweest, maar dat had de film niet beter gemaakt.

En het ligt zeker niet aan het feit dat de film zwart wit is, want ik meerder zwart-wit films in mijn top 10.

De muziek past ideaal bij de sfeer, die deze film uitstraalt. Ik vind juist prima keuze.

Volgens mij vonden dat toendertijd ook veel Nederlanders dat, aangezien deze muziek ook geregeld in Avro's Arbeidsvitaminen aangevraagd werd.

En svp geen remake, er is maar 1 Orson Welles, 1 Karas, enz.

3:10 to Yuma wacht dat lot ook al.

Wat ik jammer vind zonder dat het mij irriteert is dat het lijkt dat bij veel mensen authentieke onderdelen uit de film van Carol Reed gaan irriteren. Bij de een is het de Weense muziek. Bij de ander is het de zwart-wit fotografie.

Jammer vind ik het dat men steeds minder naar de berg The Third Man wil gaan. Men vindt dat de berg The Third Man naar hen moet komen. Eigenlijk zou er dus een remake gemaakt moeten worden.

De Nachtwacht zou bijvoorbeeld ook opnieuw geschilderd moeten worden. Nu met een stelletje bodyguards of politieagenten erop. Dat is MIJN probleem, dat oorspronkelijke dingen steeds minder gewaardeerd lijken te worden.

En wat "Die schöne blaue Donau" van Strauß betreft, deze muziek roept toch een heel ander stemmingsbeeld op dan de citermuziek van Anton Karas. De muziek van Strauß past toch meer bij een romantisch liefdesverhaal of een film over de oertijd en de ruimtevaart dan bij een film over een naoorlogse periode met thrillerelementen.

Misschien dat je het niet tegen mij hebt, maar ik voel me toch aangesproken. De berg moet niet naar mozes komen, maar bepaalde dingen werken nou eenmaal niet (voor mij althans en voor veel anderen ook).

Een thriller (wat dit in mijn ogen is, als ik kijk naar het verhaal en de structuur van de film) vraagt om specifieke eigenschappen, anders werkt de film niet. Dus als iemand mij een thriller voorschotelt, maar de spanning steeds doorbreekt door lelijke en (in mijn optiek) niet passende muziek, mag ik dat de film zwaar aanrekenen. Daarom hoeft de film niet geremaked worden, want dat zou de film niet beter maken. Een goede remake houdt namelijk de sfeer van de film in stand en die beviel me niet.

Nogmaals de film an sich is prima. Had ik de film zonder muziek gezien, was de film veel hoger uitgekomen qua waardering. De muziek verknalt de film. (Om nog maar eens mijn voorbeeld aan te halen: silence of the lambs met laurel en hardy muziek, Alien met tom en jerry muziek, the excorcist met strauss: het zou niet werken)

Vergeet ook niet, dat er in 1949 nog niet veel gereist werd, en de internationale filmkijkers zo ook weer iets van een Oostenrijkse sfeer meekregen.

Een mooi tijdsbeeld naar mijn idee, en neem daarbij de vele, nu historische beelden van Wenen, 3 1/2 jaar na WO-II......

Een film moet je volgens mij ook kijken in perspectief van periode waarin deze gemaakt is, zoals je de jaren 30 t/m 50 films uit de VS moet zien gedraaid onder censuur van de Hays Code.

Dogie_Hogan schreef:

(quote)

Natuurfilms met muziek ook niet, maar in dit geval film zich afspelend in Oostenrijk met Oostenrijkse muziek, en wat voor 'n muziek...

Vergeet ook niet, dat er in 1949 nog niet veel gereist werd, en de internationale filmkijkers zo ook weer iets van een Oostenrijkse sfeer meekregen.

Een mooi tijdsbeeld naar mijn idee, en neem daarbij de vele, nu historische beelden van Wenen, 3 1/2 jaar na WO-II......

Een film moet je volgens mij ook kijken in perspectief van periode waarin deze gemaakt is, zoals je de jaren 30 t/m 50 films uit de VS moet zien gedraaid onder censuur van de Hays Code.

Natuurlijk moet je een film niet kijken in zijn tijdsperiode. Je moet een film in het hier en nu waarderen. Lukt het een film mij te raken dan is de film goed. En dan maakt het niet uit of de film 100 jaar oud is of nu in de bios draait.

"The Third Man" zonder citermuziek zou een koekoeksklok zijn die uit het nest gevallen is en alleen wat stomme tijdpiepjes kan uitkraaien. Je moet er maar van houden ...

Waarom? Wat was er nou onmisbaar aan die irritante muziek?

Een leuk voorbeeld: Ik heb Nosferatu 2 keer gezien. Een keer met een ragtime begeleiding (zeg maar tom en jerry) en een keer met een hele duistere muziekband erachter. De eerste keer vond ik het drie keer niets en heb ik hem halverwege uitgezet. De tweede keer is de film op 4 stemmen uitgekomen.

Dat is wat muziek doet met een film.

(en daarnaast vind ik citermuziek niet mooi. Klassieke muziek is verder prima.)

De een wil enkel een spannende thriller zien waarbij de muziekscore zonder al teveel eigen karakter de emoties soms nadrukkelijk, soms onnadrukkelijk mag sturen. Alles simpel met elkaar op een lijn om het niet te ingewikkeld te maken. Platheid als troef.

Voor een ander is een thriller pas goed als de verschillende elementen die gebruikt worden ieder een sterk eigen karakter hebben. De muziek van Karas in The Third Man heeft een zeer eigen karakter. Ze geeft een extra dimensie aan het filmverhaal door dan weer ironisch, dan weer opzettelijk irriterend, dan weer spanning oproepend als een soort extra verteller commentaar te leveren. Ze weigert simpelweg mee te zwijmelen in al te zoetsappige spanning.

De muziek past ook prachtig bij het karaktervolle sfeertje van het naoorlogse Wenen met buitenlandse militairen die ieder hun eigen taal blijven spreken. Dit gebruikte gegeven is of was misschien ook wel irritant voor mensen zonder veel kennis van talen. Steeds last van een prikkelende nieuwsgierigheid in plaats van lekker meegesleept te worden in een niet al teveel eisend spanningsveld.

De muziek vult verder heel mooi de leegte op die ontstaat doordat de hoofdrolspeler weinig te zien is. In de muziek kom ik dezelfde eigenzinnige karaktertrekken tegen die ik proef in het personage van Harry Lime. De twee dwarse karakters van Lime en de muziek van Karas ondersteunen in mijn smaak elkaar op een magnifieke wijze.

De muziek irriteert, de muziek leidt af, de muziek is plat en kan zoveel beter voor zo'n goede film, de muziek geeft voor mij niet het Wenen van vlak na de oorlog weer, maar het nieuwjaarsconcert, de muziek zit de prachtige leegte van de film in de weg (speciaal om het makkelijk voor mensen te maken die bang zijn voor stilte), de muziek leidt af van alle talen die gesproken worden

Oftewel: hoezo we maken stereotypen van mensen die niet onze mening delen.

Ik vraag niet om platte muziek (lees mijn teksten dan ook). Als ik citermuziek wil luisteren koop ik wel een cd of ga naar een concert. Wil je een goed voorbeeld van muziekgebruik? Kijk Haze, kijk Badlands, kijk trainspotting, kijk pi, kijk apocalypse now, etc. etc.

Voor mij werkte het niet. Accepteer dat aub zonder mij gelijk op zeer arrogane wijze plat kijkvermaak te verwijten.

In jouw teksten lees ik dus alleen maar iets in de richting van: het toneelstuk “Op hoop van zegen” willen zien zonder dat de acteurs klompen mogen dragen omdat één of meer personen ouderwets houten schoeisel niet meer kunnen verdragen.

Misschien moet je iets duidelijker schrijven?

Nee ik zeg leuke film, maar jammer van de lelijke muziek:

Leuk toneelstuk dat op hoop van zegen, maar jammer dat ze de teksten aan het rappen zijn.

Jij zegt: de muziek is uniek dus mooi. Dat is gewoon onzin. Iets wat uniek is hoeft nog niet mooi te zijn.

Afgelopen weekend via ebay.co.uk de Criterion -restored- transfer DVD van THE THIRD MAN gewonnen. Zou vandaag verstuurd zijn. Spannend.

R0/NTSC DVD, dus t.o.v. PAL nu ook met voller (citar-) geluid.

DVD met ook vele interessante extra's:

Edition Details THE THIRD MAN Criterion Collection #64:

• Video introduction by writer-director Peter Bogdanovich

• Abridged recording of Graham Greene’s treatment, read by actor Richard Clarke

• The Third Man on the radio: (1) the 1951 “A Ticket to Tangiers” episode of The Lives of Harry Lime series, written and performed by Orson Welles; and (2) the 1951 Lux Radio Theatre adaptation of The Third Man

• Joseph Cotten’s alternate opening voiceover narration for the U.S. version

• Archival footage of composer Anton Karas and the film’s famous sewer location

• A collection of rare behind-the-scenes photos, with a brief production history

• Original and re-release theatrical trailers

• Restoration demonstration

• 6 page liner notes

Jongens, zowel de film als de muziek zijn gewoon geweldig. Pracht van een film.

Typische mystery-film uit de vroege jaren... Verhaal is niet zo bijzonder, noch de acteerprestaties noch de dialogen doen een meesterwerk vermoeden. Enige aanwijzing dat achter 'The Third Man' een eventueel meesterschap schuilgaat is de magnifieke manier van filmen. Schuine camerastanden (waardoor deze film zo gekend is, vermoed ik) worden schitterend getimed: Vienna ziet er duidelijk totaal anders uit, nooit was een man voor een raam zo weinig banaal, etc. Maar daarom wordt 'The Third Man' niet echt loucher (Godzijdank) of donkerder, enkel de spanningsopbouw geniet voordeel van het goede werk van Carol Reed.

Eén van de betere oude films dus, een film zoals Hitchcock het niet had gekund, maar waarvan hij zeker het script zou kunnen neergepend hebben. Opvallend aangenaam (voor die datering), maar niet "meesterlijk".

3*

Volgens mij hou jij niet zo van oude films, of wel?

Over het algemeen niet, al ben ik wel te vinden voor de oude komedies zoals 'His Girl Friday' of 'Arsenic & Old Lace' (ik val in herhaling)...

Maar dat (pseudo-)mysterieuze gedoe zie ik vandaag vele malen beter, vandaar...

En de Great Dictator vind je ook niet mis, heb ik verstaan...maar dat is natuurlijk puur entertainment, ik weet niet hoe het hier zit.

Dit natuurlijk niet, hier zou de term "een hoogstandje cinematografisch denkwerk" beter op z'n plaats zijn.

En bij 'The Great Dictator' mag je natuurlijk de moraal niet vergeten, die enkele tragische jaren later een extra dimentie kreeg...