Night of the Living Dead (1990)

Schitterende remake, en minstens even goed als het origineel. Iets dat trouwens niet vaak voorkomt.

ironish genoeg is deze remake ook 5 minuten korter dan het origineel.

4 sterren

Lamme zombiefilm.

Het blijven saaie, trage beesten, die zombies. Er zit geen vaart in, de hele film gebeurt er niks behalve het voorspelbare. Acteerwerk is gruwelijk slecht, het verhaal bevat de vreemdste kronkels (hoe komt het nu dat die zwarte kerel een zombie is geworden op het eind . ), veel gore of leuk zombiegeweld is er niet te vinden, nergens spannend ...

Erg flauwe B-film, gelukkig zitten er nog zombies in. Ze zagen er in ieder geval wel erg geslaagd uit. Jammer dat de rest dat niet was. 1.5* voor wat zombieplezier hier en daar.

Teleurstellende remake van Savini. Zijn interpretatie van Romero's werk is eigenlijk in niks een toevoeging aan het origineel. De plot is voor 90% gelijklopend, al kennen de personages een lichtjes andere invulling. Savini schenkt meer aandacht aan de ontwikkeling van de uitstekend gecaste personages, dan aan geweld. Op zich geen slechte keuze, maar het origineel is op psychologisch vlak toch net iets overtuigender. En uiteraard verwacht je van Savini een hoop gore - deze twee begrippen zijn niet los van mekaar te zien - maar zelfs dat valt in tegenstelling tot het 22 jaar (!) eerder gemaakte origineel lelijk tegen. Kortom, objectief bekeken een degelijke film maar in de remake-context een overbodige herhalingsoefening.

Plot : Johnny en diens zus Barbra zijn met de wagen op weg naar de begraafplaats van hun moeder in Pennsylvania om er bloemen op haar graf te leggen . Barbara is bang van begraafplaatsen, en Johnny plaagt haar hiermee: "They're coming to get you, Barbra!".

Als ze aan het graf staan strompelt een bleke man op hen af. Hij grijpt Barbra maar Johnny weert hem af, verliest zijn evenwicht en breekt zijn nek op een grafzerk. Barbra probeert te vluchten met de wagen, maar rijdt tegen een boom. Ze rent naar een verlaten boerderij in de buurt. Hier ziet ze nog meer bleke, strompelende mensen, die achter haar aan komen.

Ze rent het huis binnen. Bovenaan de trap ontdekt ze een toegetakeld lijk. Even later arriveert Ben die ook op de vlucht is voor deze - zoals later zal blijken - "levende doden". Samen beginnen ze het huis te barrikaderen. In de kelder blijken zich nog mensen te verschuilen, samen binden ze de strijd aan tegen de oprukkende zombies.Waar komen ze vandaan en kunnen zij deze strijd wel winnen...?


De originele "Night of the Living Dead (1968)" vond ik maar een saaie bedoening, zeker de dag van vandaag.
Deze remake heeft véél betere make-up effecten die toch wel een "must" zijn voor dit genre films.

Hij start vrij onnozel op het kerkhof maar van het moment dat ze zich verschansen in dat huis wordt hij best sfeervol.

De muziek is wispelturig, de ene keer krijg je een afschuwelijk klinkende kakafonie te horen en de volgende scène wordt dan weer ondergedompeld in sfeervolle synthesiser klanken, vreemd...

Terwijl de mannen door het lint gaan blijven de vrouwen opmerkelijk nuchter (later in de film wel te verstaan...) en zoeken ze naar een oplossing in plaats van elkaar de huid vol te schelden, da's een welkome afwisseling.

Naar't einde toe vond ik hem alsmaar beter worden, wat mij betreft mocht hij op die manier nog een tijdje doorgaan maar spijtig genoeg eindigt hij vrij abrupt na 82 minuten.

Gelukkig zijn er de vervolgfilms om deze honger naar méér te stillen namelijk George A. Romero's "Dawn of the Dead (1978)" & "Day of the Dead (1985)". Zijn recentere zombiefilms zijn ook het bekijken waard.

6,5/10.
Absoluut de moeite om eens gezien te hebben,
ALS je het geduld kan opbrengen om dat vrij onnozele begin uit te zitten.

Leuke classic remake met goede gore effecten wat je ook wel mag verwachten als de regiseur de naam Tom Savini heeft. Origineel heb ik nooit gezien trouwens.

De film begon gelijk goed. Na ongeveer (3 of 4 minuten was er al een zombie atack )! De film speelt zich vrijwel helemaal af in het huis en ik was bang dat het TE eentonig zou worden, maar dat was helemaal niet zo. De sfeer zat er al die tijd goed in en er gebeurde genoeg grappigs/smerigs om je de hele film te vermaken. Ik vond die hele nederzetting van al die zombie afslachters ook best leuk gemaakt. Bijvoorbeeld als ze 2 zombies in de ring met elkaar laten vechten, of als ze die zombies ophingen en er dan op gingen schieten waar ik eigenlijk nog best medelijden mee had .

They're coming to get you Barbara .

Bij zo goed als iedere zombiefan zal al snel een belletje gaan rinkelen bij het horen van die befaamde zin, een zin die niet weggelaten kon worden in deze (letterlijke) remake van dé man; Savini.

En dan verwacht je nogal wat, vooral wat betreft de gore en make-up en stiekem weet je het al; dat komt he-le-maal goed! Heerlijk sfeervol en vlot werkje dat enkele aspecten een beetje tegen heeft zitten maar over het algemeen gewoon een oer-typisch zombie werkje is, fijn dus .

Zo is het strontvervelende personage Cooper een doorn in het oog. Dit wordt gelukkig nog voor een deel goedgemaakt aan het einde, een einde dat overigens bijzonder leuk is (o.a het beetje leedvermaak).

Men neemt een huis met daaromheen +-100 zombies en de 80minuten zijn bezet. Savini moet maar eens opnieuw een film voor z'n rekening nemen, dat zou wel wat zijn..

Goede remake waar Savini precies de goede toon zet.Een waardig,wat moderner eerbetoon aan het origineel dat met kop en schouders boven de meeste zombie films uitsteekt.

They're horny, Barbara. They've been dead a long time

Hoewel ik best wel een fan van George A. Romero ben, kon ik zijn filmdebuut genaamd Night of the Living Dead niet echt ten volle waarderen. Hierdoor had ik ook niet al te hoge verwachtingen voor de remake maar uiteindelijk toch maar eens aangeschaft vanwege de aanwezigheid van Tom Savini. Als regisseur maakte hij hier zijn debuut maar mijn fascinatie voor de man was er vooral vanwege zijn uitstekende make-up effecten in onder andere de Friday the 13th reeks. Als er één iemand was die hier iets van zou kunnen maken, dan was het Savini wel.

En dat lukt hem ook, hoewel het weliswaar een tijdje duurt eer hij zich echt kan laten gaan. Zeker de openingsscène op de begraafplaats is werkelijk tergend traag. Bill Moseley (die verkeerd wordt gecrediteerd onder de naam Bill Mosley trouwens) is verschrikkelijk houterig en Barbara lijkt dezelfde saaie doos te zijn uit het origineel. Gelukkig weet Savini door een paar minieme aanpassingen zijn personages wat meer diepgang te geven en is het voor de rest genieten van een heerlijke zombie flick. Vooral de twee hoofdpersonen in de vorm van Ben en Barbara zijn stukken beter uitgewerkt naar mijn gevoel. Nog een reden waarom ik deze versie prefereer is dat dit qua aankleding toch wel mijlenver boven het origineel staat. Logisch natuurlijk want er zit 22 jaar tussen beide films maar deze versie kan zich nog altijd meten met de meer recentere films in het genre. Jammer van de overduidelijk rubberen kop bij één van de zombies maar bon, het wordt met de mantel der liefde bedekt.

Aangenaam verrast ook door Tony Todd. Een acteur die een paar iconische rollen op zijn naam heeft staan, zeker Candyman kan zich in dat rijtje scharen, maar die deze keer eens een atypische rol op zich neemt. Het resultaat mag er in ieder geval zijn maar het is toch Patricia Tallman als Barbara die hier het voortouw neemt. Ik ben een fan van dit soort vrijgevochten vrouwen die de touwtjes in eigen handen nemen en het is een aangename verandering ten opzichte van het origineel waar Barbara een jankende hoop miserie was. De rest van de cast is niet echt een verbetering op het origineel maar ook niet slechter.

Naar het schijnt zou Savini deze remake (met Romero als producent) hebben gemaakt vanwege het feit dat Romero de rechten van het origineel niet bezat en dus nooit een dollar heeft gezien van de winst. Mocht de remake succesvol zijn dan had Romero toch wat geld kunnen verdienen met iets wat oorspronkelijk zijn idee was. Een nobel plan als je het mij vraagt en of Romero er nu uiteindelijk iets aan verdient heeft, ik ben in ieder geval blij dat de remake er is gekomen.

3.5*

Zo, hoe een mening na 7 jaar kan veranderen. Vind deze remake bij herziening toch wel erg fijn. Vooral enorm sfeervol, vlot en met een ijzersterke soundtrack. Heerlijk 80's, begin 90's allemaal en ondanks dat het een directe remake betreft, erg van genoten.

"They're coming to get you, Barbara!"

Als filmliefhebber is mijn eerste reactie tegenover remakes vaak erg sceptisch, maar de al wat oudere remakes van films die toch wel een beetje gedateerd zijn kunnen toch nog best aardig zijn. Dat is hier ook het geval. Make-up specialist Tom Savini (die alle zombies in Romero's films heeft gedaan) maakt zijn debuut als regisseur. Tijdens de openingstitels werd ik steeds enthousiaster, Romero is producent en schreef het verhaal en de film is een productie van niemand minder als Menahem Golan van Cannon Films.

De film opent meteen met het letterlijk citeren van de originele film en we zien een vergelijkbare scène op het kerkhof. Die is wel een stuk minder iconisch dan de kerkhof scène in het origineel. Hoe iedereen naar het huis komt is ook erg klungelig hier maar daarna begint het toch best aardig te worden. De zombies zijn hier veel beter en het huis (dat volgens mij het zelfde is als in het origineel) is best sfeervol. De film zit ook vol van alternatieve ideeën die Romero destijds in gedachten had en heeft een paar 'foutjes' waar Romero achteraf mee zat hersteld.

Patricia Tallman is een heel ander soort Barbara, want in plaats van volledig in shock te blijven houd ze het hoofd juist heel koel. Uiteindelijk is ze ook de enige die het overleeft en sluit ze zich aan bij de zombiejagende hilbillies. Tony Todd leek erg op Duane Jones (op zijn stem na dan) en speelde een prima Ben. Verder zijn alle personages een stuk extremer als in het origineel, Cooper is nog starder, Mevrouw Cooper is nog bezorgder om haar dochter, Tom is nog beduusder en Judy is erg paniekerig. Ook hebben de personages veel meer achtergrond in deze versie en herkennen ze sommige zombies als bekenden.

Prima soundtrack van Paul McCollough, al is de soundtrack van het origineel behoorlijk sfeervol een originele score is vrijwel altijd beter.

Uiteindelijk gaat de film een stuk langer door en is het einde totaal anders. Zoals ik al zei is deze remake veel minder iconisch en origineel en ook best wel campy, maar het is wel een erg onderhoudende film met erg leuke verwijzingen naar Romero's eerdere films. Cannon had veel meer horror mogen maken wat mij betreft, ze hadden van mij ook vervolgen mogen maken op de Dead-trilogie (met het zelfde team als hier dan uiteraard). De remakes uit de 00s ga ik niet kijken, want dat is waarschijnlijk niets voor mij, wel ben ik nieuwsgierig naar Romero's latere films.

Teleurstellende verfilming met voor geschreeuw en bijzonder irritante karakters, die mekaar maar blijven irriteren (en de kijker ook!). De beginscène waarin de hoofdrolspeelster de begraafplaats op komt rijden is één van de irritantste scenes ooit, de dialogen vanuit die auto zijn niet te harden.

Daarnaast vraag je je constant af wat ze in dat huis blijven doen, die 5 tergend langzame zombies doen weinig (zoals die vrouw ook maar blijft zeggen.. ga dan ook!).

Toen ik de film vele jaren geleden voor het eerst zag, vond ik ‘m beter dan het origineel. Nu is deze remake ook iets toegankelijker voor jeugdige kijkers, het tempo ligt bijvoorbeeld iets hoger (en de film is met zijn 80 minuten lekker kort). Maar bij herziening bleek het origineel toch een stuk steviger te staan. Night of the Living Dead van Tom Savini is geen slechte film, maar bepaalde keuzes maken de film er niet beter op.

Night of the Living Dead is een vrij trouwe remake; script en personages zijn één op één overgenomen. Eén van de grootste verschillen is het personage van Barbara. In het origineel raakt dit hoofdpersonage in shock en doet weinig meer, hier ontpopt ze zich vrij snel als een krachtige vrouw. Een prima update, hoewel soms wel een tikkeltje ongeloofwaardig als het verlegen muurbloempje in zo’n korte tijd een soort vrouwelijke actieheld wordt. Met de casting is weinig mis - Tony Todd is bijvoorbeeld een prima Ben en Bill Moseley is een geinig Johnny - maar niet alle personages komen even goed uit de verf. Zo is Harry Cooper hier meteen een eendimensionale klootzak en blijft dit de hele film. Ondertussen werkt Judy Rose met haar eeuwige gegil vooral op de zenuwen. Het geruzie tussen Ben en Cooper werkt ook lang niet zo goed als in het origineel, er ontbreekt spanning en een geloofwaardige strijd.

De film scoort iets meer punten met de actie. Scènes als Barbara’s achtervolging op het kerkhof in het begin zijn hier iets minder knullig en Savini komt met wat creatieve vondsten hier en daar. Desondanks verwacht je bij een naam als Savini iets meer van de special effects. Sommige effecten zijn erg ‘rubberig’ en interessante gore - zoals bij Day of the Dead vijf jaar eerder - ontbreekt. De make-up van de wandelende doden is prima, maar nergens echt noemenswaardig of baanbrekend. De film voelt daarnaast ook niet zo claustrofobisch als het origineel. De zombies zijn hier wel érg traag en we krijgen ook zelden het gevoel dat het er heel veel zijn. Dat maakt de vrij langdurige sequenties waarin mensen hout voor de ramen timmeren ook niet echt spannend. Wat dat betreft is Night of the Living Dead een aardige update, maar ook vrij braaf . En dat zou je met een naam als Tom Savini aan het roer niet meteen verwachten.

3 sterren.

Aardige film waarin een groepje mensen vast komt te zitten in een huis dat belaagd wordt door zombies. Het grootste verschil vergeleken met het origineel is uiteraard dat deze remake in kleur is. Verhaaltechnisch wordt er vooral tijdens het laatste gedeelte wat afgeweken. Qua gore had het zeker voor een horrorfilm uit 1990 best wat meer gemogen van mij.

Eindelijk dan! Night of the living dead, de zombiefilm die ik kennelijk 20 jaar geleden al eens zag en waarvan de eindscenes met de sadistische Hillbilly's me het meest bij gebleven was. En dan vooral de zombies onderste boven in de bomen.

Savini levert in eerste instantie een bij tijd en wijlen redelijk product af met een soms afschuwelijke jaren '90 stijl qua kapsels, kleding en muziek. De groepsdynamiek is met al dat geruzie en gegil soms op het irritante af en bepaalde keuzes zijn vreselijk dom. En is het raar dat Ben zomaar zombie is terwijl hij nergens gebeten is.

Het sterke van de film die het cijfer van de film van een vijf naar een zes a zesenhalf trekt voltrekt zich in de laatste scenes. Een behoorlijk naargeestig sfeertje wordt die laatste momenten nog neergezet door de Hillbilly's, om zo maar even te noemen, als een stel sadisten af te schilderen die het zombies op ruimen eerder als een sport en vermaak zien, met de hotdogkraam op de achtergrond, dan iets noodzakelijks. Nog altijd geven die momenten, van de weerloze zombies onderste boven in de bomen en al vechtend in een soort ring, een naargeestig gevoel na afloop. Uitstekend gedaan overigens en erg benieuw of dit in de orginele Romero ook zo is.

Night of the living dead is vooral erg te pruimen als vermaak en weet op het einde toch nog even een beetje een statement te geven wat de film iets extra's geeft.

Nogal letterlijk een herverfilming van het origineel, dat is jammer want dat levert weinig verrassingen op, al is de film verder een prima alternatief. De film waarin we de moderne horror-zombie voor het eerst kregen te zien. Volgens mij was het eind iets anders en was de vrouwelijke hoofdpersoon wat minder lijdzaam, maar is nogal een tijd geleden dat ik de versie uit 1968 zag. Make-up-FX artist Tom Savini als regisseur en Romero zelf als producent. De beste zombie-film blijft natuurlijk altijd nog Dawn of the Dead uit 1978. Prima time-waster, maar ik had iets meer bijzonder verwacht van deze team-up van Savini en Romero (beiden wel helden natuurlijk!).

Matig.

Savini durft de stap van make-up en opmaak naar regie aan. Jammer genoeg heeft hij nog veel te leren, want deze remake op de klassieker uit 1968 weet nergens echt leuk te worden. Het voornaamste probleem waar deze film mee kampt is dat er nergens echt een lekker tempo inkomt, en daardoor redelijk taai is.

En wie daarnaast hoopt op 88 minuten bestaande uit leuke effecten zit er ook naast. Savini blijft redelijk trouw aan het origineel, maar daarmee kom je er nog niet. Het tempo is traag en het acteerwerk behoorlijk slecht. Todd is de enige die het een beetje aardig doet, maar zijn rol is zo beperkt en zo ondankbaar dat het niet veel uitmaakt.

Verder valt hoeveelheid van de make-up tegen. Enkele effecten blijven leuk, maar het aantal moorden waarop ze toegepast kunnen worden blijft erg beperkt. Tamme en trage kills die nooit echt een kick uit je weten te krijgen. De lompheid valt nog te vergeven want liever lomp en praktisch dan vlot en geanimeerd, maar als er geen tempo inkomt dan haalt dat ook niet al te veel uit.

De speelduur is gelukkig kort en richting de finale wordt de film wat beter, maar verder valt er maar weinig te beleven met deze film. De zombies zien er leuk uit en daar herken je de hand van Savini nog een beetje in, maar verder valt deze film op een hoop vlakken wat tegen. Daarnaast kan het ook niet tippen aan het origineel, die ook traag was, maar een stuk interessanter dan deze film.

Ik kan de film echter niet minder dan 2,0* geven, want ondanks dat het taai en traag is, is het op technisch vlak best knap. De zombies zijn leuk, de kills (wanneer ze dan eindelijk mogen zegevieren) zijn aardig en de locatie is goed gekozen. Eigenlijk wilde ik ondanks dit een 1,5* geven, maar de finale weet nog een beetje goed te maken. Lijkt ook het eerste echte stuk te zijn waarop deze film zich echt onderscheidt van het origineel, dus dat maakt deze film soms net wat "origineler". Verder matig.

"You could just walk right past them!"

Ondanks het in principe een shot-voor-shot her-vertelling is van het grootste gedeelte van het verhaal uit 1968 en dat de regie in handen is van Tom Savini, de make-up expert die verantwoordelijk was voor meerdere van Romero's films, had ik nogal moeite om me met deze film goed te vermaken...

Had misschien meer verwacht dat Savini zou losgaan met ranzige of bloederige zombie-actie. Maar dat viel nogal tegen. (zover ik mij herinner was erin die oude zelfs meer, al is 22 jaar later de make-up zelf uiteraard wel beter!) Natuurlijk was er Ben vs Cooper en wordt opnieuw een groep mensen in een boerderij gebarricadeerd.

Maar verder waren ze aan het spijkeren, en spijkeren...tjonge hoeveel tijd dat de acteurs wel niet besteden aan het hameren van hout om de ramen te barricaderen? De enige grote verandering is het karakter van Barbara, van muis naar stoere zelfbewuste vrouw (Ellen Ripley-stijl) maar helaas werd met haar ook voor een ander einde gekozen...

Enfin, misschien is het omdat ik van de film uit 1968 ook niet de grootste fan ben? (al vond ik hem wel goed) Is het omdat ik het zombie-genre het minste sub-genre in horror vindt? Of omdat het sinds de jaren '90, toch een enigszins overbodige remake-film was? Of misschien was toch de wrijving tussen de producenten en de regisseur die er schijnt te zijn geweest. Of misschien was het MPAA-beoordelingssysteem die dingen (de voor horrorfans goede dingen) uit de film liet knippen. Maar hoe dan ook, Savini' weet mij bij lange na niet zo te vermaken met deze remake.

Herzien op de nieuwe 35th anniversary uncencored 4K steelbook van Columbia Pictures (Sony) met Dolby Vision & Atmos. Zowel beeld als geluid een schitterende upgrade en de uncut versie vind ik ook superieur.

Een aardige remake van Romero’s zombieflick, al blijft het jammer dat Savini’s visie maar voor de helft de film heeft gehaald door bemoeienis van de producenten en deadlines voor filmen. Daarbij ging Savini ook een moeilijke periode door met een scheiding en persoonlijke problemen. Toch heb ik me prima vermaakt met dit regiedebuut. De overgang op het kerkhof van zwartwit naar kleur is gaaf gedaan. Tony Todd als Ben en Patricia Tallman als Barbara zetten beiden een sterke rol neer. Barbara’s karakter verschilt hier tegenover het origineel, waar ze van een timide vrouw veranderd tot een badass chick. De special make-up effects kregen uiteraard een enorme upgrade en het einde van de film is ook compleet anders. Verder doet de film er ook alles aan om ons in feite te vertellen dat de zombies geen grote bedreiging vormen. De boodschap is dat de mensen de echte bedreiging voor zichzelf vormen. Het is een goede boodschap, maar het origineel doet dat beter, terwijl het tegelijkertijd een horrorfilm is die sfeer, spanning en intensiteit levert.

P.S. Ik meende trouwens Brad Dourif te herkennen als één van die gasten die Barbara van achter verraste richting het einde. Zijn naam wordt echter nergens vermeld.