It's a Wonderful Life (1946)

It’s a wonderfull life is niet mijn stukje kerstcake. De ontroering voel ik soms met een geringe hoeveelheid vocht wel achter de ogen opkomen. Ik wordt er echter niet echt warm of aangenaam door getroffen: het is me uiteindelijk allemaal toch te sullig, op het randje van aanstellen met zelfmedelijden. Ongeveer eenzelfde gevoel had ik bij de film Der Himmel über Berlin van Wim Wenders.

Geef mij in een film maar liever een wat steviger hoofdpersonage dat zich tegen de verdrukking in probeert in te spannen om uit alle soms passerende ellende toch nog zoveel mogelijk goeds te peuren. Liever geen passief karakter dus dat uit naïeve onschuld alles maar hart- of hoofdzakelijk laat bepalen door andere mensen, het lot, de kaboutertjes of een reddende engel.

Wel is het tijdens het kijken enorm genieten geblazen van het filmisch vakmanschap van Frank Capra. En James Stewart vertolkt de rol van deze goedaardige sul ook zeer geloofwaardig.

Degelijke film, met een erg optimistische boodschap: het leven langs de positieve kant bekijken. Tweede deel was het sterkst.

Een paar keer een beetje over-acting van James Stewart, naar mijn gevoel, maar als geheel zeker de moeite waard.

Voor mij wel een heel stuk genietbaarder dan "Der Himmel über Berlin"

"It's a Wonderful Life" is een prent met een verhaal dat blijft nazinderen.

Een film die je niet vergeet, je leven lang niet. James Stewart acteert als één van de beste, de muziek is ontroerend en de beelden geven je een goed gevoel in de buik. Wat wil je nog meer hebben???

Weet iemand waar deze film te koop is?

Waar niet?

Klik op 'Vergelijk prijzen van deze DVD' en je krijgt een aantal mogelijkheden.

Zonet (voor de zoveelste keer) weer gezien, en ik ben tot de conclusie gekomen dat een recensie voor deze film schrijven schier onmogelijk is, aangezien er iedere 5 seconden wel iets gebeurt wat je moet onthouden. Van de fantastische dialogen tot een fabuleuze sneeuwval, en de honderd-en-een subtiele grappen en emoties die naar boven komen, meesterlijk.

Het toppunt van Capra' s films. Drazenko, meteen kopen deze film!

Da's anders erg makkelijk. Stewart speelt het klaar om twee keer in twee weken een compleet irritant personage neer te zetten. Een mopperaar om niks is het.

Al vind ik dat hij bij deze film ook als acteur compleet zijn boekje te buiten gaan. De eindscene (alles na de engel) is werkelijk tenenkrommend slecht geacteerd. Verder ben ik ook helemaal niet gecharmeerd van hem. De spitsvondige dialoog wordt vaak met de meeste houterigheid ten tonele (pun intended) gebracht.

Verder kon de film me echt nergens boeien. Het eerste anderhalf uur is een verkort rise en fall verhaaltje tussen goed en kwaad, daarna volgt er een onterend stukje sentimenteel gedoe. De blik op de George-loze wereld was eenzijdig en gefabriceerd.

Het hoort allemaal feel-good te zijn, ja ja, maar als de hoofdpersoon een lastig mannetje eerste klas is werkt dat nu eenmaal niet goed. Integendeel. Dit is al de tweede keer dat ik loop te juichen voor de ondergang van Stewart, het einde is dus weer een bittere pil (de zang doet er nog een aardig versuikerd lekstokje bovenop).

Positief na twee Stewart films ? De tweede keer in een twee weken dat ik eindelijk een Simpsons parodie weet te plaatsen. Yay.

0.5*, irritant, langdradig en onsmakelijk stroperig.

Deze "ik-kijk-elke-week-een-film-uit-de-top-250"-instelling van jou begint zo langzamerhand vervelend te worden, Onderhond. Gewoonlijk negeer ik het een beetje, maar dit keer gaat het me allemaal wat te ver. Je recensie bij deze film bevat geen greintje respect voor de film en zijn liefhebbers en getuigt eveneens van een naar soort kortzichtigheid.

Stewart moppert nauwelijks in deze film, alleen in de latere scènes. En als jouw hetzelfde zou overkomen zou jij ook niet vrolijk staan te springen dunkt me. Totaal geloofwaardig. Ik zie al in een eerdere recensie dat ik Stewart's rol in deze film een van de beste rollen ooit vond. Misschien wel de beste rol ooit zelfs. En daar blijf ik bij. Zelden een personage gezien dat zo 'rond' is. Hij voelt als een echt mens. Geen gemakkelijke taak, aangezien juist heel sympathieke mensen moeilijk te acteren zijn, omdat ze vaak overdreven sympathiek of gewoon saai neergezet worden. Dat is hier niet het geval. Het is natuurlijk verschillend per kijker, maar de manier waarop jij Stewart's acteerwerk in deze film omschrijft voelt aan alsof je het gewoon niet goed wilt vinden.



Ik ken geen film die door de acteurs met zoveel levenslust gebracht wordt als deze. Hoe kun je dit in Godsnaam houterig noemen? Heb je wellicht een specifiek fragment in de film waarmee je je argument kunt ondersteunen?



Jij ziet ook werkelijk in elke Amerikaanse film die je niet goed vind een rise-and-fall-verhaal. Soms terecht, soms niet, maar in dit geval is het volslagen belachelijk. Deze film volgt gewoon het leven van een man en de film zit vol met ups en downs, net als een echt leven. Waarschijnlijk ook jouw leven. Om het dan maar meteen af te doen als een rise-and-fall-verhaal is kortzichtig en gemakkelijk. Op deze manier kun je bijna alle films wel rise-and-fall-films noemen.



Dat deze film sentimenteel is ontken ik niet, maar voor mij persoonlijk is dit een van de weinige films waarin het sentiment werkt, doordat het geloofwaardig gebracht wordt. Alvast een tip: als dit soort sentiment je niet aanstaat, sla dan alle Capra-films over. Ze hebben het allemaal.



Dan mag je mij uitleggen in welk opzicht George een lastig mannetje is. Eerder het tegenovergestelde: een man die veel goeds doet. Hij heeft zo zijn fouten, maar wie niet? Je laat het overkomen alsof George een halve crimineel is die zichzelf constant in de nesten werkt en een slecht einde verdient wegens slecht gedrag. Dat klopt toch niet helemaal.

Deze "ik-kijk-elke-week-een-film-uit-de-top-250"-instelling begint steeds meer een excuus te lijken om oudere films naar beneden te stemmen. Zeg eens, Onderhond, probeer je werkelijk de films goed te vinden? Of heb je je oordeel eigenlijk al geveld voor je zo'n klassieker gaat kijken? Ik vermoed steeds sterker het laatste. Niets wijst erop dat je deze film op zijn kwaliteiten hebt proberen te beoordelen, maar op criteria die niet op de film van toepassing zijn.

P.S.: Volgens mij sla je Forrest Gump over

Een mooi voorbeeld is de scene waarbij hij naar het huis gaat van z'n toekomstige vrouw. Hoe hij zich daar gedraagt vind ik ronduit irritant en allesbehalve sympathiek. Hij moppert nog wel meer als het hem niet aanstaat, maar er iets aan doen ik er blijkbaar niet bij.

De lasso/maan scene (en omhangende scenes met de man op z'n terrasje) onder andere. Mooi voorgedragen maar ik kan daar met de beste wil van de wereld geen personen in herkennen. Wel acteurs die versjes opdragen.

Da's dan ook een enorm veel voorkomend thema. En vooral irritant wanneer de film niet wil aanslaan, omdat je weet dat zo halverwege, wanneer alles nog goed gaat (hey, overwinning met de depressie en bloeiend zaakje!) er een stuk komt waar alles kapot gaat en de hoofdpersoon in zak en as komt te zitten. Ik heb an sich niet tegen het rise and fall gegeven, maar het wordt irritant en voorspelbaar wanneer je halverwege een film zit die compleet niks met je doet.

Dan vermoed je dat maar, hoeveel tijd ik ook steek in het verkondigen van het tegendeel, het baat blijkbaar niet. Het kan me eerlijk gezegd ook maar bitter weinig boeien.

PS: Forrest Gump ligt hier klaar maar aangezien ik die samen kijk met Linn zal die even op een geschikt moment moeten wachten. Zo ook Casablanca binnenkort.

Beide momenten, en met name de eerste, zijn niet al te serieus bedoelt. Dat gemopper van Stewart als hij naar Reed gaat is als komedie bedoelt en werkte bij mij aanstekelijk. Later gaat dit over tot een schitterende romantische scène bij de telefoon. Dan wordt het pas serieus. En meteen geen gemopper meer. Het lasso-om-de-maan-verhaal is natuurlijk een voorbeeld van Hollywood-romantiek en ook hier geld dat Stewart het niet uitspreekt als een Shakespearefiguur, maar met een stuntelige charme. In die zin wel degelijk geloofwaardig. Het past in de lijn van het karakter van George om zijn vriendin zo'n verhaaltjes te vertellen.

Ja, ik weet dat je al vaker het tegendeel verkondigt hebt. Maar bij de zoveelste klassieker die je afkraakt begint het een beetje belachelijk te worden, wat jij een 'farce' zou noemen. Jouw stem voor dit soort klassiekers is voorspelbaarder dan een doktersroman en ik zie het nut er gewoon niet meer van in. Je doet jezelf er geen plezier mee om dit soort films te bekijken en ook je medegebruikers maak je er niet blij mee. Af en toe eens iets anders proberen sta ik achter, maar systematisch films afwerken die je zeker niet leuk gaat vinden slaat nergens op. Ik kan er niet langer bij waarom je je tijd zo zou verspillen. Maar goed, dat is verder ook niet echt mijn zaak.

Alvast veel plezier met Casablanca en Forrest Gump

Als hij alleen maar sympathiek zou zijn (want die delen schijn je gemist te hebben, hij is continu voor anderen bezig ) zou het maar een saai karakter zijn. Bovendien heeft hij daar een reden om onsympathiek te zijn: Hij heeft beseft dat de droom van zijn leven maar een droom zal blijven. Ik vraag me af hoeveel mensen er dan nog in een goed humeur zouden zijn.

Dus wat wil je nu zien, iemand die zich alleen maar sympathiek gedraagt, of iemand die zich menselijk gedraagt? Stewart maakt zijn karakter juist menselijk door hem niet alleen maar sympathiek te laten zijn.

En op de rest van je bericht ga ik niet eens meer reageren.

Niet alleen een juiste constatering, maar het betreft hier zelfs de essentie van de film. De protagonist bekommerd zich louter om de situatie van zijn naaste omgeving en derden en cijfert zichzelf volkomen weg. De (wereld)reizen die de protagonist ambieert en de lust om niet in de voetsporen van zijn vaders werk te treden contrasteert overduidelijk met de beslissingen die hij uiteindelijk neemt.

Op de talloze collega acteurs na, die de rol van "Jezus" voorheen hebben geportretteerd, betreft de rol die hier wordt neergezet evengoed die van de ultieme filantroop.

Resumerend.

Wie alleen het beeld van een onsympathieke man belicht heeft of de film niet begrepen, is eenzijdig in de toelichting, of mist de essentie van het verhaal volledig. Dit staat vanzelfsprekend los van het gegeven of het verhaal je als persoon al dan niet raakt.

Ik geef dan ook heel duidelijk aan dat ik zijn karakter helemaal niks vind, behalve irritant. Commentaar op het acteerwerk heb ik vooral bij de laatste scenes.

Maar wat betreft stuntelige charme zijn de verhaaltjes toch veel te vlot (en ingestudeerd) afgeraffeld. Ben nog nooit iemand tegengekomen die zich zo zou gedragen.

Meer zelfs, daar gaat het ook helemaal niet om op deze site. Het gaat erom wat mensen van een film vinden.

Hij is inderdaad continue voor anderen bezig, maar hij geeft zelf weinig blijk om daar genoegen mee te nemen, vandaar ook z'n inzinking. Hij wordt erg enkel toe gedwongen omdat hij weigert te reageren op een situatie maar enkel met de stroom mee te drijven.

Net als bij Rear Window maakt dat Stewart's personage tot iemand die zich kinderachtig gedraagt en nogal huilerig en pruillipperig overkomt. Dat soort personages zie ik inderdaad liever niet, maar dat heeft weinig met de sympathiekheid van een personage zelf te maken.

Menselijk vind ik hem allerminst, de gebeurtenissen van deze film al helemaal niet (erg zwart/wit, maar wat verder wel normaal is bij een feel-good film).

Hier heb je in principe gelijk in en eigenlijk moet ik me er verder niet mee bemoeien met wat jij kijkt en waarom. Maar soms kan ik het gewoon niet meer begrijpen en moet ik even vragen waarom je wekelijks (!) een film kijkt waarvan je weet dat je hem niks zult vinden).



Dat op de stroom meedrijven maar toch iets anders willen zie je overal te wereld, helaas ook bij de meeste mensen. Natuurlijk wil George het liefste reizen, maar hij kan ook niet de inwoners van zijn dorp in de steek laten en verloochend zo zijn eigen dromen. Dat Stewart geen genoegen neemt met wat hij wel bereikt maakt hem extra geloofwaardig, want dit soort mensen zitten vaak vol met verborgen verlangens. Dit wordt hier naar mijn mening prachtig neergezet. Extra sterk is dat Capra er niet voor kiest om Stewart's dromen toch uit te laten komen, zoals elke andere regisseur waarschijnlijk zou doen, maar toch het gevoel te geven dat Stewart's leven iets waard was. Dat zou iedereen natuurlijk het liefste wensen en dat is de belangrijkste reden dat deze film zo'n goed gevoel oproept bij velen. Simpel? Ja. Sentimentel? Best wel. Oprecht en ongeforceert? Voor een keer wel.

Enerzijds is het ook makkelijk (films vinden wordt steeds moeilijker), anderzijds neem ik er telkens wel wat van mee. Al is het maar dat ik acteurs en regisseurs (namen) veel beter kan plaatsen. Maar ook referenties in andere werken (cfr The Simpsons) vallen zo veel beter te plaatsen.

Zoveel 0.5* komen er uiteindelijk ook niet uit de bus, wat wil zeggen dat ik van de meeste films nog wel iets positiefs of interessants meeneem, al is dat vaak niet veel.

Ik ben nu eenmaal zo, verdere verantwoording ben ik daar denk ik niemand voor verschuldigd. En daarmee ook weer even het laatste wat ik hierover zeg.

Ik vond het erg clichématig en weinig uitgediept. Gewoon zwart/wit en verhalend. Wat voor mij ook compleet geen bezwaar is binnen een feel-good film uiteindelijk, maar als personage faalt de film hier voor mij compleet mee. Enige echte menselijkheid zie ik hier gewoon niet in, en hoe moet ik me goedvoelen wanneer een irritant iemand op gebreide wijze op het einde toch nog het geluk hervindt ?

Persoonlijke aanval verwijderd.

Toch opmerkelijk om te lezen hoe bepaalde mensen de protagonist kunnen betichten van gebrek aan "menselijkheid".

Het, door omstandigheden, jezelf wegcijferen voor het belang van derden betreft een fenomeen waarbij ik redelijkerwijs kan stellen dat ieder mens daar vroeg of later weleens mee te maken zal krijgen. Het vormt in ieder geval het fundament van deze film en betreft alles behalve een niet menselijke karaktertrek; gelukkig maar.

Dat afdoen als niet menselijk is zoiets als Jaws te omschrijven als een geïrriteerde gup terwijl menig kijker realiseert dat we hier eerder te maken hebben met de personificatie van een gedesillusioneerde ex-Idol kandidaat die zijn gram haalt bij argeloze strand toeristen.

Volgens mij is er niemand die ontkent dat het genoemde een menselijke karaktertrek zou zijn. Dat wil nog niet zeggen dat een personage op een menselijke (realistische) manier is uitgewerkt.

De uitwerking/interpretatie van de acteur is key, en die vond ik hier allerminst menselijk of geloofwaardig (maar nogmaals, indien goed gedaan stoort mij dat niet binnen een feel-good concept).

Ik denk niet dat we hier echt verrast door hoeven te zijn. .

Of zoekt op een ongezonde manier aandacht

Wat bedoel je daar precies mee Fk??

Je antwoord vaak voor anderen, is dat een ventriloquist act ofzo.

Ze wil haar vriend beschermen, me dunkt. In de liefde komen mensen voor elkaar op Raakt overigens langzaamaan wel weer off-topic.

Tja, werk van Capra stroperig noemen. Is net zoals als films van Miike geweldadig noemen. Een open deur dus. Capra is voor mij de enige die ermee weg komt. Vreemd genoeg hebben vele dat met mij. Als je dat niet hebt,kan ik me best voorstellen dat dit niets voor je is. Zeker niet als je Onderhond heet (op MM tenminste). Kan me er gelukkig al niet meer druk om maken.

Aangezien Capra voor mij een nobele onbekende was, was het vooral ook een onbekende deur. Laat mij die dan ook even openzetten.

Het "stroperige" reken ik dan ook niet an sich af, lijkt me dat ik duidelijk gezegd heb waarom het bij mij niet werkt in deze film.

Voor mij was It's a Wonderful Life ook niet echt zo speciaal en ik kan bv voor een film als 2001 ook echt in de verste verte niet begrijpen waarom veel mensen die zo goed vinden. Iedereen heeft gewoon een andere mening en een andere kijk op alles dat is gewoon zo, Onderhond zal meer genieten van visuele cinema en van andere niet amerikaanse films ik kan dat zeer goed begrijpen en andere mensen zoals ik doen niets liever dan naar Amerikaanse klassiekers kijken.

Ook vond ik James Stewart wat te overdreven in deze film en hij mopperde inderdaad nogal veel maar dat maakt mij nu niet uit omdat ik genoeg films heb gezien waarin ik hem GEWELDIG vond.

Ik heb al vele overdreven happy films gezien maar dit slaagt werkelijk alles: iedereen huppelt er zo vrolijk doorheen dat ik er een afkeer van kreeg. Toppunt hierin is Stewart die even irritant speelt als Gert Verhulst in Samson en Gert.

Dat gevoel kreeg ik ook trouwens toen ik de film bekeek: Behoor ik wel tot de juiste doelgroep? Ik had bij wijlen het idee dat dit voor kinderen bedoelt was.

Nu ja, de film heeft wel enkele sterke punten. Het concept bijvoorbeeld intrigeerde mij zondanig dat ik de film meteen ben gaan kopen; en wat mij betreft komt dat concept van 'engel komt naar aarde' helemaal niet goed uitgewerkt. Er wordt veel te veel tijd besteeds aan Stewarts leven voor het bezoek van de engel. Het was op den duur gewoon saai.

Nu moet ik wel zeggen dat de film zich 40 minuten voor't einde herpakt, en dat hij (na die eindeloze biografie van Stewart) ook jou eindelijk weet mee te nemen. Vanaf daar is de film een plezier om uit te kijken.

2.0* Moesten ze deze film een klein uurtje hebben ingekort was het zeker een 4* geweest.

Maar wat heeft de 2e helft nou voor zin zonder de 1e? Het is de bedoeling dat de 2e helft je zo pakt doordat je in de 1e hebt gezien hoe George Bailey is, hoe hij in elkaar zit. Als je dat saai vindt... dan snap ik dat de film je niet echt aanstaat

Dan ben je vooral met verkeerde verwachtingen naar de film gaan kijken. Dit is gewoon de film over George Bailey; de engel is bijzaak. Het is Der Himmel Über Berlin niet.