It's a Wonderful Life (1946)

De film begint nota bene met de engel, doorheen de film wordt er geregeld ook terug verwezen naar de engel. Daarbij draait de hele film rond Bailey's leven en de invloed op de mensen rondom hem. De rol van de engel is daar uiterst cruciaal in.

Iets wat "bijzaak" genoemd wordt, lijkt me toch niet al te belangrijk te zijn.

De screentime van Bailey is dan misschien groter, maar volgens mij is de engel minstens even belangrijk als Bailey zelf. Beiden vormen ze de kern van het concept.

Eindelijk kan ik het eens een keer eens zijn met Onderhond. De aanwezige engel in It's a Wonderful Life bevalt mij ook niet. Hij (en onzij dan?) doet me denken aan het fout gebruik maken van de stijlfiguur pleonasme in de geschreven taal.

Als voorbeeld de woorden “witte sneeuw”. Worden deze twee woorden als zinsdeel enkel op zichzelf gebruikt, dan wordt dat taalkundig fout gerekend. Omdat sneeuw in principe altijd wit is, heeft het woordje ‘witte’, zonder enig ander verhelderend verband, geen andere functie dan iets te melden wat reeds bekend is. De informatie door het woordje ‘witte’ is in zo'n geval geheel overbodig. In het zinsdeel “donkere karrensporen in de witte sneeuw” heeft het woordje ‘witte’ wel een functie. Daarin wordt met 'witte' een aanwezig visueel contrast nog wat extra helder gemaakt en wordt het pleonasme ‘witte sneeuw’ taalkundig wel goed gerekend.

Bij mij werd ook zo’n verkeerd soort overbodig gevoel opgeroepen in It's a Wonderful Life door de sullige menselijke goeiïgheid van George Bailey (James Stewart) en de bovenmenselijke goeiïgheid van de engel. Naast de menselijke slechtigheid in de film van Frank Capra ontbreekt het aan gelijkwaardige (ook uitgebeelde) bovenmenselijke slechtigheid om zo een beter te pruimen ironisch contrast op te roepen. Nu slaat de plank met conflictstof te veel door naar de naïef zoete kant zonder genoeg zure room om nog wat meer spannend raffinement te kunnen proeven. Maar goed, het blijft allemaal een kwestie van discutabele goede of slechte smaak.

Wat een gezeur allemaal zeg. Allemaal geen reden om hoogdravend te doen die engel, gewoon een leidend voorwerp om een goed feelgood verhaal te vertellen.

De ultieme kerstfilm. Jaja het is allemaal uberbraaf maar de film blijft ook na 60 jaar kaarsrecht overeind staan. Meeslepend verhaal, goed spel van Stewart, vaker uitzenden deze film!

3,5*.

Toch een half ster verlaagt, de aanlooptijd voordat de film echt goed wordt duurt wat te lang.

http://www.maximonline.com/Entertainment/Itsawonderfullife/slideshow/3833/251.aspx

14 worst christmas movies.

It's a Wonderfull Life is als nummer een geboekt.

Zijn ook erg intelligente mensen die die lijst maken.Irritant geschreven stukken in populair taalgebruik, door mensen die niet weten waar ze over praten. Dit is juist de beste kerstfilm ooit. Met afstand.

Inderdaad. Het vervelendste is dat ze niet eens uitleggen waarom de film zo slecht is, maar niet verder komen dan wat flauwe grappen.

Het valt me op dat je nogal veel waarde hecht aan dit soort lijstjes, Rokkenjager, want je haalt ze vaak aan. Zeker in dit geval moet je dat niet doen.

Ik vind het gewoon amusant om af en toe mensen inlichten met een paar leuke weetjes en kijken wat ze ervan vinden, dat zegt natuurlijk niets over wat ik enkel van de film vind(niet gezien trouwens).

Pardon?, ik moet helemaal niets!

Enkel omdat de film te boek staat als klassieker betekend nog niet dat we de negatieve weetjes van film niet mogen publiceren.

Ik dacht dat je ze, doordat je ze zo vaak in verschillende topics plaatste, je zo ook daadwerkelijk serieus nam en dat het je mening op deze film zou kunnen beïnvloeden.

Zo vaak? nou ik geloof dat dit pas de tweede keer is als ik me niet vergis. Enkel bij The Good, the Bad and the Ugly wat ik absoluut een meesterwerk vind.

Zo zie je maar dat ik niets om die lijsten geef(hoewel ik ze soms wel interresant vind, most surprising death scenes-Favourite Tarantino Character etc.

En nee zelfs als Roger Ebert hierover een negatieve recensie schreef zou ik deze klassieker niet missen.

Juist, maar daar leek het alsof je de film goed vond, ondanks dat hij een eigenschap bevatte die op IMDB niet werd gewaardeert. Alsof je jouw mening probeerde te verantwoorden ondanks dat je wist dat het niet goed mocht vinden. Dat gebeurt wel eens. Dat mensen hun mening proberen te verkondigen aan de hand van lijstjes. Maar bij jou is dat blijkbaar niet het geval. Daarin heb ik me vergist, sorry.

Verder heb ik niets tegen lijstjes. Ik vind het altijd leuk om er naar te kijken. Toch hecht ik er geen echte waarde aan. Het probleem met dit kerstlijstje is dat ze It's a Wonderful Life denk ik niet gekozen hebben omdat ze hem werkelijk het slechtste vinden (volgens mij zal zelfs Onderhond It's a Wonderful Life niet slechter vinden dan Jingle All the Way), maar dat ze die kozen om gewoon tegen de gevestigde orde te schoppen. "We kiezen de meest geliefde kerstfilm als slechtste film om mensen te shockeren." Dat idee.

Dat is ze dus goed gelukt, want ik was zelf ook erg verbaasd, vandaar dat ik de lijst hier op site plaatste om te kijken hoe erg de fans in shock zullen zijn.

Om mij te shockeren zullen ze toch echt wat verder moeten gaan dan dat hoor

Hm...Hoe ver? Frank Capra boeken als slechtste regisseur ooit?

Gisteren herzien. Voor het eerst op het 'grote' doek. Ook voor het eerst dat ik een zo'n oude film zag met een volledig Nederlandstalige aantiteling etc. De film heette "Mens Durf te Leven" als ik het me goed herinner Verder stond er ook allemaal Productieleiding en Regie Frank Capra etc. Ook het telegram en de krant die in de film voorkomen waren helemaal in het Nederlands. Grappig, nooit eerder gezien, maar wist wel dat, dat in oude films gebeurde.

De film verder was schaamteloos sentimenteel natuurlijk. Maar toch werkt het en er was een hoop gesnuf en gesnotter zo tegen het einde. Henry Travers werkt erg goed als de engel. Heerlijk om je in onder te dompelen.

Ik heb inmiddels genoeg Capra's in mijn leven gezien (13 stuks) dat ik diegene die ik nog niet ken en nu in het Filmmuseum draaien verder laat voor wat ze zijn. Het is vrijwel allemaal meer van hetzelfde en dan wordt t toch ineens vervelend en allemaal erg Amerikaans. Maar zo af en toe moet je er maar geen weerstand aan bieden en je weer eens laten gaan. Zo met Kerst wel een mooi moment.

Vandaag weer eens herzien. Na wekenlang aandringen de hele familie thuis (nou ja, bijna dan) overgehaald mee te kijken. Wel een succes, geloof ik. Ik had m al twee jaar niet gezien, en het einde bracht weer net zo veel emotie mee als vanouds. 4,5* blijft dik staan.

De film begint met een klok. Mensen bidden voor hulp. George Bailey blijkt in moeilijkheden. Voorvaderen kibbelen welke engel ze zullen sturen:

"It's that clockmaker turn again"

"Clarence hasn't got his wings yet, has he?"

"We've passed him up right along because he's got the IQ of a rabbit"

"Yes, but he's got the faith of a child, simple"

Capra heeft, als klokkenluider van het goede gevoel en de beschermengel van de feelgoodmovie, veel zelfspot. Want Bailey is Capra en beschermengel Clarence past bij hen. Zoals Bailey bankiert, zo regisseert en produceert Capra zijn films. En Stewart representeert hem perfect. En Capra's 'kinderlijk' postivisme is oprecht: hij krijgt zijn cast steeds weer in die wonderlijk mooie stemming die zo uitzonderlijk aanstekelijk....bij mij....werkt.

Capra maakt deze film vlak na Wo2. Veel mensen zijn "discouraged". En na het maken van propagandafilms gaat hij met extra energie voort met het maken van een feelgood speelfilm.

Het is zijn eigen "Christmas Carol" waarmee hij de mensen een hart onder de riem wil steken. Qua levensgevoel staan Dickens en Capra dicht bijelkaar. Het goede moet overwinnen. Er is voor hen geen andere weg.......

En Stewart is weergaloos meeslepend in zijn ups...maar misschien nog meer in zijn downs. Prachtig aangrijpend die scéne met zijn gezin. Bailey heeft een manisch-depressieve trek: of alles is postiief of alles is negatief. Deze realistische trek van het personage geeft de film extra substantie. Bailey's nukken maken hem menselijk. Maar de film blijft een sprookje: waar Reed en Stewart romantisch de show stelen.

Gelukkig was Capra een filmer die de mens bleef idealiseren.......er zijn genoeg realistische filmers met cynische nachtmerries.

5 kersterren!

"Mens durft te leven" was de Nederlandse titel....(zie Mochizuki Rokuro)....is ook een cabaretliedje van Dirk Witte (1885-1932) uit 1917, die het vitale levensgevoel van Capra's speelfilms mooi weergeven: (in de oude spelling)

MENSCH, DURF TE LEVEN! (MEMENTO VIVRE)

Je leeft maar heel kort, maar een enkelen keer

En als je straks anders wilt, kun je niet meer!

Mensch durf te leven

Vraag niet elken dag van je korte bestaan:

Hoe hebben m'n pa en m'n grootpa gedaan?

Hoe doet er m'n neef en hoe doet er m'n vrind?

En - wat heeft 'Het Fatsoen' voorgeschreven!

Mensch, durf te leven!

De menschen bepalen de kleur van je das

Den vorm van je hoed en de snit van je jas

En - van je leven!

Ze wijzen de paadjes waarlangs je mag gaan

En roepen "O foei!" als je even blijft staan.

Ze kiezen je toekomst en kiezen je werk

Ze zoeken een kroeg voor je uit en een kerk

En wat je aan armen moet geven

Mensch is dat leven?

De menschen - ze schrijven je leefregels voor

Ze geven je raad, en ze roepen in koor:

Zóó moet je leven!

Met die mag je omgaan, maar die is te min

Met die moet je trouwen - al heb je geen zin

En dáár moet je wonen, dat eischt je fatsoen

En je wordt genegeerd als je 't anders zou doen

Alsof je iets ergs had misdreven

Mensch, is dat leven?

Het leven is heerlijk, het leven is mooi

Maar - vlieg uit in de lucht, en kruip niet in een kooi!

Mensch durf te leven!

Je kop in de hoogte, je neus in den wind

En lap aan je laars hoe een ander het vindt!

Hou een hart vol van warmte en van liefde in je borst

Maar wees op je vierkante meter een Vorst!

Wat je zoekt kan geen ander je geven!

Mensch durft te leven!

George Bailey had het zelf bedacht kunnen hebben!

(met dank aan Henk van Gelder, NRC 21-12-2007)

Beetje offtopic maar vooral de versie van de Amazing Stroopwafels van dat lied is briljant .

Het is even wennen aan het sporadisch dik aangezette akteerwerk, maar eenmaal ondergedompeld in het complexe verhaal is het genieten geblazen. Wat een sfeer, wat een prachtige vormgeving. Ook na ruim zestig jaar staat deze ultieme feel-good film nog als een huis.

Off topic het is maar hoe je het bekijkt. Over het maken van keuzes gesproken: liefde, sociale-economische plichten....dromen etc.. Er is een aardig parallel tussen het leven van George Bailey en het leven van Dirk Witte. Ik citeer Henk van Gelder in de NRC:

"Misschien wilde Dirk Wittte met dit nummer niet alleen de toehoorders, maar ook zichzelf moed inspreken. Hij werkte destijds op het kantoor van een Zaanse houthandel en was net getrouwd met een Bussemse rijkeluisdochter - burgelijker kon haast niet. In de loop van 1918 heeft hij zijn brave betrekking opgezegd (...) om tot het gezelschap van Pisuisse toe te treden. Lang heeft dat artiesten bestaan echter niet geduurd; een paar jaar later keerde Witte- wellicht uit geldnood - toch weer terug naar de houthandel. De rest van zijn leven was hij directeur van De Nederlandse Mijnhouthandel. (...) Zijn bestaan moet veel hebben geleken op dat van de lieden die hij in zijn beroemde lied had opgeroepen de kont tegen de krib te gooien.

Op het grafsteen van Dirk Witte heeft zijn familie het laatste couplet van Mensch durf te leven laten beitelen. Die regels staan nog recht overeind. "Wees op je vierkante meter een vorst".... is......zelfs een gevleugelde zinsnede geworden die een jaar of tien geleden nog werd gebruikt op een affiche van het sportschoenenmerk Nike. Of beter: misbruikt. Nike (de moderne Potter dus) zou immers maar al te graag de kleur en vorm en snit van ieders schoeisel voorschrijven. Terwijl de tekst het klakkeloze volgen van modes en conventies nu juist zo krachtig afwijst".

Ik prefereer, (er bestaat een opname daarvan!), de hartstochtelijke versie van Jean-Louis Pisuisse, de oervader van het Ned. cabaret,......de tekst van Dirk Witte kreeg extra lading, omdat Pisuisse om het leven kwam door een..... crime-passionnel.

Kortom ...."It's a wonderful life".

Dankzij Hallmark in mijn jonge jaren de oudere films ('30 tot '60) ontdekt en gekeken tot er niets nieuws meer te kijken was. Helaas op een te vroege leeftijd gekeken en daardoor de meesten weer vergeten .

It's a Wonderful Life is één van de weinigen die de tand des tijds prima hebben weerstaan. Een uitzonderlijke film met een uitstekend verhaal en uitmuntend geacteerd. Stewart hoort in mijn boeken tot de top 10 van beste acteurs aller tijden. Je kan gewoon zijn frustratie voelen bij iedere tegenslag. Soms te sentimenteel en de personages zijn misschien wat stereotiep en zwart/wit gemaakt, maar ze zijn tevens oh zo realistisch. Heerlijk feel-good, leuke humor en vooral bijzonder sfeervol.

5,0* (de 7e uit een lijst van 2200+ die de maximale score krijgt)

Wat een smerige film is dit de term 'zure kerstfilm' vind ik nog zacht uitgedrukt. Ik heb hier gewoon echt geen woorden voor behalve 0.5*

Wordt tijd dat Clarence eens bij jou langs komt...

en dat op mijn 17e..het is toch wel ernstig met mij gesteld dan ;x Ik houd gewoon echt niet van dit soort sentimentele rommel