It's a Wonderful Life (1946)

Dat heeft geholpen zeg ...

Jouw smaak kennende, zou ik zeggen begin er nooit aan, maar Goldenskull kan nog worden gered .

Pas weer eens herzien, en het magische zit er toch echt in. Wederom een 5* voor deze film.

Persoonlijke aanvallen verwijderd. Houd de discussie gewoon inhoudelijk en ontopic bij de film.

Life Is A Cosmic Symphony

Frank Capra was tot op heden onbekend terrein voor mij. Het idee van de film, beschreven in bovenstaand plot sprak mij wel aan, ondanks mijn vooroordelen betreffende oude films (al is dat vooroordeel al meer dan eens ontkracht). Dat idee zette mij uiteindelijk toch aan tot het bekijken van It’s A Wonderful Life. En zoals wel vaker blijken de films waar ik het minst van verwacht het best uit te pakken.

Vanaf het moment dat de jonge George huilend in de armen van Mr. Gower valt werd mijn tot dan toe argwanende houding omgezet in een groeiende interesse en nieuwsgierigheid. Ook was het vanaf die scene wel duidelijke welke zoetsappige geschiedenis mij te wachten stond. En ik blijk daar toch wel gevoelig voor te zijn...

Ook de volwassen George (James Stewart) wist bij mij veel sympathie te wekken. Prima acteerwerk. Draagt de film. Beetje sullig personage, humoristisch, een man met principes. Daarnaast een prachtige Donna Reed. Ik wil ook zo'n telefoongesprek met haar.

Het verhaal keutelt verder een beetje aan van wat highschool puberhumor naar de familie- en Potterontwikkelingen in het Bedford Falls tot groot opofferingsgezindheid van familie Bailey, einde honeymoon. Als we dan al op 2/3 van de film zitten gaat het de verkeerde kant op voor Bailey, tot het dieptepunt op de brug.

Toen pas verscheen de engelbewaarder in beeld, het principe wat voor mij allereerst de aanleiding was deze film te bekijken, maar tot dat moment toe vergeten. (Deed me een beetje denken aan het alternatieve heden uit Back To The Future. Gejat van Robert Zemeckis...) Clarence, de twist in het verhaal, aangekondigd in het begin van de film. Origineel en brengt de film tot nog grotere hoogte. Tot slot nog een explosie van zoetsappig kerst-feelgood, een mierzoete kers op de taart, bij mij een grote grijns tot gevolg. Beetje net zo’n grijns als bij Bijitâ Q, maar dan anders.

Goed uitgewerkte film, kijkt heerlijk weg.
It’s A Wonderful Life, and I like it. Kan er niets aan doen.

Mooi bericht Observator! Behoort tot de mooiste die ik bij deze film heb gelezen, zou ik zeggen.

Troost je, je bevindt je in een groot gezelschap, namelijk het gezelschap dat deze film zijn klassieker-status heeft gegeven.

Waarschijnlijk de grootste en meest intense kerstfilm ooit gemaakt, deze film over een zorgzame, maar gefrustreerde man. Een geweldig opbeurende film met fantastisch acteerwerk.

Wat een ontzettend mooi verhaal! Het is zo mooi!!

Een klein minpuntje was dat ik het wel een beetje lang vond duren.

Maar het is absoluut een aanrader

Uiterst vermakelijke film van Capra, mijn eerste van deze beste man. Een mooi verhaal die echt prima is uitgewerkt, van het begin met de jonge George Bailey, tot even later, wanneer we kennis maken met de ''oudere'' versie gespeeld door James Stewart.

De sfeer is één van de beste punten uit deze film wat mij betreft. Zwart-wit weet eigenlijk altijd wel te werken bij mij, maar de besneeuwde straten waren toch wel prachtig. In het midden begon ik een beetje mijn interesse te verliezen, mede dankzij een ietwat traag tempo dat kwam opspelen, maar het laatste half uur was gradioos. Eén om niet snel te vergeten en ik hield er echt een goed gevoel aan over.

Voor de rest kijkt de film, op een aantal momenten na lekker weg en vermaakt prima. De wisseling van kwaliteit is echter wel een aantal keer goed te merken. Zo zag ik dialogen die erg goed waren, maar ook een paar die niet om aan te zien waren, net als de humor, bij vlagen gewoon hilarisch, maar ook een paar keer vreselijk triest; hotdog! Maarjah, dat zal voor die tijd wel leuk geweest zijn denk ik.

Mijn hoge verwachtingen zijn niet helemaal uitgekomen, maar deze film kan nog wel eens gaan groeien in mijn waardering. Herziening komt zeker nog wel eens en dan hoop ik dat het me allemaal nog wat beter bevalt.

Beroemde sentimentele klassieker die inmiddels niet helemaal de tand des tijds heeft doorstaan. De film is uiterst sfeervol en vermakelijk, maar ook voorspelbaar en moraliserend. Wie het schmieren van Stewart kan waarderen, wacht een prettige zit. Goed.

Deze film heeft echt het allermooiste verhaal ooit!

Ik keek laatst de film nog eens in vogelvlucht, dat wil zeggen dat ik bepaalde scènes nog eens bekeek. De sneeuwval, James Stewart, Mr. Potter, George's woede-aanval, Clarence; allemaal nog net zo mooi als ik me herinnerde. En bij de slotscène schoot ik weer vol.

Deze film is onverwoestbaar.

Merry Christmas, Building and Loan.

Wauw, wat een geweldige, wonderbaarlijke prachtigheid kreeg ik hier te zien, ik werd helemaal de wereld van Capra ingezogen, en geniet nog na, terwijl ik dit stukje typ. Waanzinnig mooi verhaal. In de Filmvalley wordt er naar deze film verwezen, door middel van een column.

Vind het spel van James Stewart hier uitermate fantastisch, eigenlijk alles aan deze film is super. Natuurlijk ben ik bij een echt goede film meteen heel enthousiast, en ik kan niet anders zeggen dan: Te briljant voor woorden, en meteen de volle mik uiteraard.

vanavond de film eens weer gezien. ik heb weinig commentaar.

geen bla bla. heb al eens een waarschuwing gehad dat ik te laag stemde. deze film ( en de meeste films met jimmy) krijgen meer dan een vier.

Call me sentimental....

Maar ik vind dit gewoon een mooie film! Ik had de dvd al driekwart jaar in huis en nu speciaal vlak voor kerst bekeken. Inderdaad een leuke film voor deze tijd.

Op een of andere manier vond ik James Stewart altijd een beetje een droplul, maar daar kom ik toch wel van terug. Ik begin zijn onbeholpen manier (in bijna al zijn films krijgt hij deuren niet open, loopt hij tegen lampen aan of stuntelt hij op andere manieren) en boerse gedrag toch wel te waarderen.

Deze film draagt hij toch wel voornamelijk in zijn eentje. En hoe!

Het verhaal is inderdaad wel wat voorspelbaar. Maar ja, dat doen ze nu in Hollywood nog steeds niet beter!

Een typische Capra-film die weer laat zien hoe goed mensen wel niet zijn voor hun medemens. De film pakte me meteen vanaf het begin dankzij het gesprek van de engelen, dat gebeurde ook al in Mulisch's Ontdekking van de Hemel en ook hier. Zulk soort vertellingen weten mij altijd te boeien, ik ben dol op voice-overs.

Stewart laat zich weer van zijn beste kant zien en ook Donna Reed schittert als Mary. Ze is niet zo goed als Jean Arthur, maar wat een prachtige vrouw en wat een prachtige vertolking.

De twee uur durende film vliegt voorbij en verveelt geen moment.

4.5* voor nu. Ik ben in de kerststemming ineens

De romantiek in deze film is ook geweldig: die kus die maar niet komt met de telefoonhoorn tussen hen in...

Echt 100% top film!

Über positivisme. Sla een man kapot op de grond en hij zal smeken om genade. It’s a Wonderful Life slaagt erin om de boodschap over te brengen, al moet ik zeggen dat het er niet zonder zucht of puf in ging. De antizelfmoord/pro-life moraal is in z’n context best begrijpelijk en zelfs verteerbaar, toch moest ik bij de eindscène even slikken. Zo gladjes en doorzichtig. De voorgaande uren waren echter iets ‘subtieler’ en boden wat ruimte voor gezond pessimisme en levensdrang. Inderdaad een klassieker, ook een fijnere film dan Capra’s You Can't Take It with You (opvallend trouwens Lionel Barrymore daar een ras passivist/anti kapitalist speelt en hier zo ongeveer het omgekeerde belichaamd). Een mij wat lastig verteerbare moraal, maar als feelgood toch best fijn.

Inderdaad gladjes en doorzichtig, maar het werkte bij mij niettemin wel: op het einde werd ik wel degelijk ontroerd. Goed of écht mooi vond ik het echter nergens.

Zonder twijfel mijn favoriete kerstfilm. Erg vaardig geregiseerd door Capra en intens gespeeld door Stewart. De film heeft een enorm warm hart en heeft een erg lekker tempo. Bovendien komt de film niet alleen weg met een clichématig einde, hij laat je er ook nog eens enorm van genieten.

Hele aardige film van Frank Capra, al is deze toch niet zo goed als Mr Smith Goes to Washington. James Steward speelt op prima wijze de goede, soms ietwat sullige George Bailey, die hier een wijze levensles krijgt. De aankleding van de film is erg mooi, met af en toe fraaie beelden van bijvoorbeeld de sneeuwval, wat bijdraagt aan de sterke sfeer die de film bezit. Donna Reed speelt ook zeker niet slecht, maar kan toch bij lange na niet tippen aan Jean Arthur, maar goed dat is dan ook slechts voor weinigen weggelegd.

De film begint goed, maar zakt halverwege toch een tijdje in. Op het eind komt de film dan weer erg sterk uit de hoek, al vond ik het in zijn geheel toch iets minder mooi dan ik gehoopt had. Dat de film ietwat voorspelbaar is en het soms wat zoet overkomt, maakt mij bij deze eigenlijk niet zoveel uit. Het is tenslotte een kerstfilm en met kerst mag men best een fijn gevoel krijgen. Capra is en blijft echter een zeer interessant regisseur, waar ik zeker nog meer van wil zien.

3,5*

Gisteren gezien, uiterst vermakelijke kerstfilm met een goede boodschap.

Kleine kans dat hij de film dan wel leuk vindt. Ik ben 18 en denk niet dat mijn filmsmaak extreem zal veranderen de komende jaren. Ligt sneller aan je karakter dan je leeftijd of je mening over iets niet hetzelfde blijft.

Je filmsmaak zal niet extreem veranderen, maar veranderen zal ie!

Mensen worden milder in hun oordeel naar gelang ze ouder worden. Bovendien ga je onbewust films nostalgiseren en nieuwe films afmeten aan oude die je al hebt gezien.

Het is niet het sentiment/moraal/feel-good gehalte die mij het meest stoort aan It's a Wonderful Life - maar verbazing genoeg de technische aspecten - en minder verbazend, James Stewart.

Techniek gezien is dit echt beroerd, qua zoveel aspecten. Ten eerste heb ik gedurende de film geen enkel interessante shot bespeurd. De cameravoering is miserabel - getuige van een gebrek op gebied van regie als je niet eens weet hoe je een shot moet tonen. De montage is extreem amateuristisch. Ik heb geloof ik 3 á 4 shots gezien die in betrekking tot de decoupage gewoon niet kloppen. Gewoonlijk kunnen dergelijk shots wel door de beugel - hier was het echter niet het geval.

tweede uitschieter is Stewart. Mag ik die kerel nomineren als de meest irritante acteur allertijden? Waar hij zijn roem en gloria aan te danken heeft is voor mij een raadsel. Hij acteert niet, het is simpelweg een kop en een stem (en wat voor een!).

Het verhaal is op zich aardig. Echter nergens groots of pakkend. Af en toe zelf zeer dramatisch, vooral het laatste halfuur. toegeeflijk dat ik wél met een grote glimlach op me gezicht laatste 10 minuten heb zitten kijken. Voor de rest viel dat feel-good status me eigenlijk reuze mee. Best aardige film die vermoedelijk beter tot zijn recht komt als je kniezerige bevlieging absent is.

Ik vind de cameravoering vaak erg mooi juist, vooral in het gedeelte waarin Bailey 'nooit geboren is' en door zijn stadje rent: mooie zwart/wit fotografie daar, met typische film noir belichting en typische noir hoeken/camerastandpunten.

Hûh? Okay, zijn (Texaanse?) tongval is irritant, maar voor de rest komt hij mij zeer sympathiek over. Al moet ik bekennen dat zijn eerste indruk op mij ook slecht was. Maar na deze film en films als 'Rear Window' en 'The Man who knew too much' ben ik wel om. Hij heeft veel zelfspot en ondanks dat hij de ster (en sexsymbool? Als man kan ik daar moeilijk over oordelen!) is in iedere film knalt hij met zijn kop tegen een lamp aan, struikelt over stoelen en blundert raak. Hij is de kwetsbare hunk; de ideale man voor veel vrouwen, gok ik?

Ik moet zeggen dat de belichting her en der best uitblonk maar ik kan de fotografie absoluut niet als welgevormd bestempelen. Ze oogden als doodgewone shots. Beeldkader en camerastandpunten zijn overigens gewoon medium shots, het kwam voor mij over als niet voldoende creativiteit om een fijn compositie te creëren.


Heb hiervoor 2 films van hem gezien. Vertigo en Rear window. In beide gevalen was ie niet te pruimen. Naast zijn zeurige accent heb ik evenzo een ontzettende hekel aan zijn maniertjes. Eerder gênant dan sympathiek. Dit vind ik bijvoorbeeld vre-se-lijk om naar te kijken.

Dat ie verder een sexsymbool is wil ik best geloven. Niets mis mee met zijn uiterlijk, zolang ie maar zijn mond houdt en niet 'acteert'.

Ik vind dat accent juist wel iets hebben. Zeker in Mr Smith Goes. Al die kleine uitspraakjes (gee whiz, jiminy crickets) dragen bij aan de onschuldigheid van z'n personage.

Je bent niet de enige, irritant mannetje.

Iew, It's a Wonderful Life in kleur!

It's a Wonderful Life heeft trouwens wel de mooiste sneeuwvallen ooit. Ik vond zowel het begin als het einde in fotografie (composities, camerahoeken, you name it) uitblinken.

Ik snap toch niet helemaal hoe je deze film als technisch beroerd kunt zien, compleet met miserabel camerewerk en amateuristische montage. Ik ben het er mee eens dat de film vooral conventioneel geschoten is en niet gericht is op beeldesthetisering (dat heeft ook met Capra's filmfilosofieën te maken), maar alles ziet er toch zeer verzorgd uit. Ben je niet gewoon wat aan het trappen, omdat je niet van conventioneel ogende films houdt?

Overigens ben ik het wel met Ramon eens dat die scène die hij aanhaalt zeer sfeervol is.