It's a Wonderful Life (1946)

Nou, nee. voldoende conventionele films (zelfs uit die tijd) die ik makkelijk kan appreciëren.

Mijn kritiek op camerawerk was wellicht niet geheel applicabel aangezien de camera meest van de tijd gewoon statisch is. Laten we zeggen dat ik merendeels niet content ben met de beeldcompositie en niet vanwege het feit dat het conventioneel is geschoten. Het gebruik van kleurcorrectie, lenzen, filters, licht, contrasten, kadrering en camrastandpunten kunnen daar immer een rol in.

Een willekeurig voorbeeldje: Ozu, maakt gebruik van de meest simpele composities maar weet verdomd goed een scene te scheppen. Kortom: het gebruik van mise-en-scène. Het is echt niet zo dat ik een 180° draai wil die helemaal niet in dit context past, dat is dus fout geconstateerd. Het kan zoals je zegt te maken hebben met Capra's filmfilosofieën en die staat in dit geval contra aan de mijne. Ik kom nu misschien zeurig en streng over maar het zijn wel aspecten die in DIT context het meest voor het oog springen.

Wb de montage sta ik evenzo volledig achter mijn standpunt. Als een cineast moet je toch echt over weinig gevoel voor inzicht en ritme bezitten om dergelijke shots in je film te stoppen, shots die qua decoupage eenvoudigweg niet passen.

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat je ondanks je gewichtige termen, je geen idee hebt waar je het over praat. En ja, je zeurt wel een beetje. Technische hoogstandjes is wel het laatste wat deze film nodig heeft.

Bovendien; heb je een kleurenversie gezien van de film? Als dat zo is, heb je al helemaal geen recht van spreken.

Hoeso? Dat jij waarschijnlijk blind tegen die aspecten aan hebt zitten staren, voor mij kunnen ze bij vlagen niet door de beugel.

Hoe kom je in godsnaam daar nou weer bij?

Oke. Je linkte naar iets dat in kleur was en vermelde erbij dat je dat lelijk vond, dus vandaar. En verder;

Zoals? En wat vond je van de techniek in die films en wat was er eventueel beter aan dan bij deze film (en ik heb het dan over films uit de jaren '40)?

Leuke opsomming van dingen die iedereen op kan zoeken. Maar wat concreter, wat bedoel je er mee? En wat bedoel je met 'kunnen daar een rol in spelen'? Lekker vaag. Dat zijn toch juist de meer inhoudelijke aspecten die heel erg belangrijk zijn. Je hebt het bijvoorbeeld over het gebruik van kleurcorrectie bij een z/w film, dus wat bedoel je daar mee? Je noemt nu een aantal zaken, zodat het net lijkt of je er verstand van hebt, maar je zegt er niets over. Dit kan iedereen op wikipedia vinden. En gebruik je woorden als 'applicabel' (zijn toch meer gangbare woorden voor) in het dagelijkse leven echt, of is het bedoeld om wat gewicht aan je tekst te geven?

Het gebruik van een mise-en-scene? Het is geen techniek hoor.

Ik heb nu nog steeds eigenlijk geen idee wat jij mooi vindt. Ben benieuwd naar de verdere inhoud van jouw filmfilosofie. Capra heeft me van de zijne al overtuigd.

Hoe bedoel je? Roep je nu gewoon maar wat termen die je op het internet tegenkomt of zit hier een gedachte achter, want wat je zegt slaat volgens mij nergens op.

Ik heb totaal geen verstand van techniek in films, dus misschien kun je het me uitleggen. Ik denk alleen dat Capra iets meer gevoel er voor had, dan jij.

Ik doelde me op stewart´s apcteerprestatie die ik vreselijk vond om aan te zien.

Citizen kane en Casablanca zijn conventioneel geschoten. Lijkt me ook duidelijk wat beter in dat opzichte is. Betere cameravoering, het gebruik van kader, betere compositie etc. Geen sprake van dat It's a Wonderful Life zou kunnen evenaren aan de twee genoemde films.

hahahaha, Met jou kan ik discussiëren. Iemand die lekker overal en nergens zijn eigen conclusies trekt over alles en nog wat. Zo dadelijk ga je nog beweren dat ik de film niet heb gezien. Maar wat ik hier heb aangehaald zijn gewoon paar willekeurige voorbeelden van aspecten die in mijn filmbeleving een rol kunnen spelen. Wellicht niet helemaal duidelijk maar ze hoeven niet perse in deze film te zitten. Zoals dat kleurcorrectie, natuurlijk zit dat hier helemaal niet in.

Ik weet dat mise-en-scene geen techniek is maar je moet toch gebruik maken van je middelen en weten wat je voor je camera zet.

.

Ik ga hier niet specifiek op in wat mijn filmfilosofie inhoud. Ik vind dit net niet genoeg. Vooral van een van de grootste klassiekers allertijden verwacht ik op regiegebied meer. Maar hoe ik deze film heb ervaren uitte dat Capra geen cinematografisch vakman zou kunnen wezen.

Uhu ik zit maar wat dingen op te roepen. Sterker nog: ik zoek alles lekker vlug op wikipedia en andere sites. Bovendien heb ik geen flauw idee wat ik in het algemeen zit te roepen.

Maar als jij van mening bent dat de decoupage dik in orde is, raad ik je een bril aan.

Je doet net of je verstand hebt van zaken (filmtechniek etc), maar dat is volgens mij niet zo. Maakt verder niet uit, maar ga dan niet heel gewichtig allemaal dingen lopen roepen, waar je te weinig van weet om er op in te kunnen gaan. En dan vervolgens zeggen dat Capra een amateur is. Het lijkt net of je nu heel inhoudelijk bent geweest, maar dat is niet zo. Houd het dan inderdaad gewoon bij 'de film is lelijk'. Nu wil je ons blijkbaar laten geloven dat je er nogal in thuis bent en val je voor mij door de mand. Sorry als dat vervelend overkomt, je kan nog altijd het tegendeel bewijzen. Er zijn er op deze site maar een paar die er echt verstand van hebben. Jij en ik horen daar niet bij.

Veel plezier verder in je zelfingenomen vindingrijkheid kerel.

Anyway, ik heb me punt duidelijk gemaakt en inhoudelijk genoeg geweest, ben je er niet mee eens, pech dan.

Tja, nu vraag ik je om echt in te gaan op de inhoud en dan geef je niet thuis. Over de techniek ben je namelijk nog steeds niet inhoudelijk geweest; je roept lukraak wat termen, waardoor het lijkt of je weet waar je het over hebt.

Prima dat je het lelijk vindt verder, misschien moet ik de film nog maar eens herzien. Ik vind je kritiek an sich ook helemaal niet ongeldig of zo, alleen de manier waarop je het uit, vind ik vreemd. Vind ook je score nog zeer redelijk. Maar waarom doe je net of je inhoudelijk zo onderlegt ben dat je een Capra bij wijze van spreken nog wel wat had kunnen leren? Ik snap best dat ik wat vervelend overkom, maar goed.

Ik vind trouwens technische trucjes bij een film die zo inspeelt op gevoel en zo sterk draait om het verhaal, ondergeschikt. Alleen om het af te doen als amateuristisch (of zoiets) is wat onzinnig.

Grappig, je geeft zelf nota bene in de topic Je grootste blunder aan dat je te agressief overkomt jegens mij, toch ga je gewoon door met afzeiken.

Volgens jou logica zou hier niemand meer iets over filmtechniek mag roepen, omdat ze (schijnbaar!) niets over weten, en worden ze in no time neergezet als nietswetende met iedere vorm van onkunde.

Ik ga er verder ook niet meer met jou in discussie, je hebt ondertussen wel genoeg op de man gespeelt en mij voor alles en nog wat uitgemaakt.

Tuurlijk mag je het wel hebben over de techniek. Alleen dat je allemaal termen erin gooit die er weinig mee te maken hebben of vaag blijven in zijn context zonder verdere uitleg, heeft voor de discussie weinig meerwaarde. Je roept nu maar wat. Ik heb het niet over kleurcorrectie bij een z/w film. En ja, ik verdenk je wel een beetje van interessantdoenerij. Sorry. Zegt ook wel genoeg dat je alleen op de toon van mijn berichten nog reageert. Je had het vrij makkelijk kunnen staven en dan kan je mij vrij makkelijk af zeiken vanwege onterechte conclusies. Ik weet zelf ook niet veel van techniek in films, maar vang genoeg erover op om te vermoeden dat dit ook voor jou geldt.

En ik weet heus wel dat dit niet erg aardig overkomt. Ik kan het toch niet laten hierop te reageren bij een van mijn favoriete films. Maar ik reageer toch allerminst agressief?

Mierenzoete film noem ik deze, toen ik deze film voor de eerste keer

zag , was ik toch wel ontroerd op het einde.

Ik bleef van begin tot einde toch vastgeplakt aan de stoel zitten om maar niks te missen van de film , ik had in eerste instantie ook een kerstfilm verwacht , omdat deze de laatse jaren meestal met kerstmis uitgezonden wordt

Diegene die deze film nog nooit gezien heeft moet deze 1 x gezien

hebben, een echte aanrader

Haha ik weet het beter nee ik weet het beter, bal lek, veter los, vriendin ongesteld ofzo? schrijf gewoon wat je van een film vindt ieder zijn mening toch?. Nutteloze discussies

Discussies kunnen nog vermakelijk en/of interessant zijn. De toegevoegde waarde van jouw bericht ontgaat mij echter volledig. Nutteloos bericht .

mijn mening over ellenlange discussies Ik vond het wel vermakelijk maar inderdaad ook een beetje nutteloos

It's a Wonderful Life is eigenlijk een corny kerstfilm van de altijd te sentimentele Capra. Ik vond er eigenlijk geen bal aan, totdat er fantasie-elementen het verhaal insluipen met Clarence die George de wereld zonder hem laat zien. Vanaf dat moment wordt het boeiend en nam ik dat te zoete einde maar voor lief.

Is dit een aanrader?

Ja: zoet, maar prachtig en op momenten ook zeer scherp, grappig en romantisch. Voor de optimale ervaring: wacht tot kerst!

Vond het eigenlijk maar een zeikfilm, en ik zie niet echt in wat er zo speciaal aan is. Het verhaal kon me niet boeien, ik leefde niet mee met de hoofdpersoon, en van die zoetsappigheid en dat oversentimentele gedoe hou ik al helemaal niet. De film zit best goed in elkaar, maar is niet aan mij besteed. Ik heb wel een paar aardige stukjes gezien, maar die waren erg schaars; in zijn geheel vond ik de film veel te saai en te klef.

Ik snap niet dat de personages het zelf allemaal droog houden in de slotscène. Dat is werkelijk geweldig mooi.

Vond het maar een saaie bedoening.

Alles voor Clarence komt opdagen vond gewoon saai. Er gebeurde te weinig en Bailey zelf was nogal oninteressant mede door het slecht acteerwerk van Stewart. Niks te zien, niks te beleven: zo krijg je 90 minuten slechte film voorgeschoteld.

De andere 30 minuten weten de film dan van een complete ondergang te redden. Clarence komt opdagen en Bailey krijgt een unieke kans te zien hoe het er aan toe zou gaan mocht hij niet geboren zijn. Kortweg een geweldig stuk, even de film op z'n kop zetten en het was een leuke vondst. Erg over-sentimenteel vond ik het niet (buiten de eindscène dan).

Enorme tegenvaller na Mr. Smith Goes to Washington, dat ik wel op elk vlak amusant vond.

**

Mijns inziens wel. Het verhaal is tamelijk 'zoet' om maar over het einde te zwijgen. Echter het scenario tekent gaandeweg een ietwat moralistisch schouwspel, één waarbij het moraal vandaag de dag nog steeds relevant is.

Wow.

Wow.

Kun je ook 5,5 geven aan een film?

Ik moest bij deze film denken aan mijn ouders, vanwege de liefde tussen de personages van Stewart en Reed, waarmee ik ook twee acteurs heb genoemd die de sterren van de hemel spelen (of misschien moet ik in Stewarts geval zeggen: de maan uit de hemel spelen, ). Ben het niet met Spetie eens dat Jean Arthur beter zou zijn dan Reed. Vind Reed hier minstens zo goed. Moet daar wel aan toevoegen dat ik nog weinig heb gezien van Arthur.

Mijn mond hing af en toe open van bewondering van hun spel. Wat moet die Capra goed hebben geweten waar hij mee bezig was. Wat een script.

Wat een gemis om deze film pas op mijn 34ste gezien te hebben, maar wat een voorrecht om 'm nu eindelijk gezien te hebben. Dankjewel, holy internet! Dankjewel! Hark the herald angels sing! Hallelujah!

Gister zag ik Lantana. De twee mensen die daar de meest hechte relatie hadden, hadden ook een relatie van elkaar veel aanraken. Dat viel me ook op in de relatie tussen Reed en Stewart. De fysieke aantrekkingskracht is zo overtuigend. De telefoonscène... wow. Film deed me met al die sterke scènes denken aan Dr Strangelove. Het wordt een soort waterval van fantastische scènes, dat je denkt: houdt het dan nooit op, die genialiteit? Is genialiteit dan zo overvloedig? Heeft dat dan misschien ook met liefde te maken, zulke overvloed? Is daarom George's leven zo rijk, omdat hij beseft dat overvloed te vinden is in je directe omgeving? Nog niet genoemd hierboven, maar wat ik zo ontzettend mooi vond om te zien was dat ruim van begrip zijn, humaan zijn, etc. niet noodzakelijkerwijs verbonden hoeft te zijn met mondiale ervaringen. Dat inderdaad sommigen fantastische idealen bereiken (en het niet altijd beseffen) in hun directe leefomgeving. Ik heb zelf een paar van zulke mensen mogen meemaken, en zij maken het leven rijker. Zij maken de juiste keuzes, zoals George níet de baan kiest met veel geld omdat hij weet dat hij zijn ziel zal corrumperen (in de context van deze film zal ik het woord 'ziel' maar eens gebruiken). Je kunt erover discuzeuren of George inderdaad een soort heilige is, en ik kan zelfs begrijpen waarom anderen zich eraan ergeren, maar iets zwart en wit neerzetten kan de boel soms ook duidelijk maken. Capra is daar een meester in, dat blijkt wel.

Capra maakt datgene groots wat vaak verscholen is, wat klein blijft in het leven. Het is natuurlijk heel Amerikaans om grootsheid te benadrukken, liefst met gezwollen woorden (lees een willekeurige Graduation Speech, en je weet waar ik het over heb, luister naar een willekeurige lezing op een willekeurige Party Convention, en je weet het ook), maar mág het een keertje? Mág het onaanzienlijke eens groots gemaakt worden?

Misschien verbazend, maar voor mij was een veelzeggende scène wanneer Violet leuke dingen met George wil doen, hij begint over met blote voeten door het gras lopen, met het exploreren van een berg even verderop. De groep mensen eromheen lacht het weg, alsof het een grapje is, maar die eeuwige zin in avontuur, ook al kun je dat niet aangaan, en moet je praktischer dingen aangaan vanwege omstandigheden, is wel wat George zo'n levend wezen maakt.

Op mijn koelkast zit een magneetje, waar Jonathan Swift, de geniale Ierse schrijver, het prachtig verwoordt: 'May you live all the days of your life'.

Moest ook denken aan Immanuel Kant, die in zijn leven niet verder reisde dan iets buiten Koningsberg, zijn geboorteplaats. De man voerde een leven van wijds denken. Verloor vader op jonge leeftijd, moest studie afbreken.

Typische George-quotes: 'Always recognize that human individuals are ends, and do not use them as means to your end.' of: 'But although all our knowledge begins with experience, it does not follow that it arises from experience.' 'Happiness is not an ideal of reason, but of imagination. ' 'It is not necessary that whilst I live I live happily; but it is necessary that so long as I live I should live honourably. ' 'Live your life as though your every act were to become a universal law.'

Sorry, gewoon even van een willekeurige quote-pagina gehaald, maar de overeenkomsten tussen Kant en George vragen er gewoon om, en ik vraag mij af of de schrijvers van It's a Wonderful Life veel Kant gelezen hebben.

Om de sterren in de hemel nog eens te noemen waarmee ik dit lange epistel begon, tot besluit nog een Kant-quote, uiteraard volledig in geest van de film: 'Two things awe me most, the starry sky above me and the moral law within me. '

Zucht... nu lekker slapen, en morgen weer proberen te leven alsof de grond waarop ik sta heilig is.

Er is veel over deze film te zeggen maar ik ga het samenvatten in één zin:

"Je zult een hart van steen moeten hebben als deze film je niet raakt"

Of je ergert je gewoon enorm aan zoveel zoetsappigheid en klef gedoe...

Ik had zin in een prachtig feel-good filmpje dus leek het tijd om deze nog eens te herzien. Laat ik eerst en vooral al beginnen met mensen te waarschuwen die van plan zijn om deze film te zien. Als je een hekel hebt aan sentimentele kerstfilms of Kerstmis in het algemeen kun je beter naar het 'Nightmare on Elm Street' -of het 'Halloween'-topic gaan. Als je niet graag feel-good films ziet, ben je waarschijnlijk beter af op het 'Requiem for a Dream' -of het 'Amores Perros'-topic. Als je wel van een sentimentele, feel-good kerstfilm houdt is deze film misschien wél geschikt om te zien.

Deze film laat me ook na de tweede kijkbeurt weer met een vrolijk gevoel achter, Frank Capra slaagt er keer op keer in (Mr. Smith Goes to Washington en A Hole in the Head) om voor een uiterst bevredigend einde te zorgen. Vooral omdat de eindes die hij gebruikt voor zijn films steeds opnieuw na een dramatische wending komen die op het laatste nippertje goed afloopt. Meestal heb ik een hekel aan dat soort happy ends was het niet dat Capra's films veel sfeervoller zijn dan de huidige generatie films binnen het genre. Neem daarbij het overtuigende en zeer genietbare acteerwerk van James Stewart en Donna Reed en verder ook nog eens de memorabele randpersonages (Mr. Potter, Martini, Violet, ...)en ik vind dit weer een geslaagd meesterwerkje. Verder getuigde het verhaal wel van originaliteit, je moet er immers maar opkomen om een film te maken over een suïcidaal personage dat aan de afgrond staat omdat het hem (ondanks zijn hulp aan minderbedeelden) niet meezit, om vervolgens een beschermengel te krijgen die een alternatief, minder vrolijk heden voorschoteld..

4.5 sterren

Maakte een grote indruk op me. Geweldig neergezet. Wel alle cliché's wegdenken want deze film was de trendsetter

Had deze film al een tijdje liggen maar ik wilde wachten tot de kerstsfeer een beetje begon te leven. Vandaag bleek een goede dag te zijn; het had gesneeuwd.

Wat een heerlijke film, een echte feel good zoals we die van Capra gewend zijn. Zet James Stewart erbij en je hebt een super film! Ik heb echt genoten van de personages, het verhaallijn, de omgeving van het stadje en daarmee de sfeer die de film uitademt.

Het laatste half uur is ontzettend sterk als de film ineens omslaat. Natuurlijk is het einde lekker zoetsappig, maar dat vind ik wel in de film passen.

Deze wil ik graag nog eens zien!

4.5*

Als de acteur James Stewart je niet ligt, zal dat raken toch moeilijk worden.

Niet helemaal waar . In Rear Window vond ik James Stewart echt helemaal niet goed, hier steeg hij boven die ene slechte rol uit, hoor, en ik had dat nooit verwacht, en ik ging er na Rear Window toch echt vanuit dat hij me niet zo zou liggen..

Prachtige film! Redelijk onrealistisch en idealistisch allemaal, maar toch, het verhaal is echt geweldig. Ik heb me geen minuut verveeld terwijl ik deze film keek.