It's a Wonderful Life (1946)

Tegenvaller, na talloze lovende beoordelingen verwachtte ik iets groots, dit bleef bij mij helaas achter. Natuurlijk is het kwaliteitswerk van de bovenste plank, maar IAWL is te traag om mij te pakken. Bovendien vind ik dat de "edge" ontbreekt (die ik bij andere 'oude' meesterwerken wel ontdek).

De romantiek en het sentiment voelde ik maar gedeeltelijk aan, helaas, hierdoor werd het verhaal gelijk een stuk minder interessant. Sommige scénes waren ook erg rommelig, storend zelfs. Verder deed het terug in de tijd gedeelte van de film me weinig, het was niet nieuw voor me aangezien ik bekend ben met de Scrooge films.

Een positief punt vond ik het einde. Eindelijk een sequentie waar het kerstgevoel vanaf spat (hoewel vrij cheesy). Snap trouwens niet wanneer ik had moeten huilen (wil niet bot klinken), heb totaal neiging hiertoe gehad. Wat had me moeten raken, het einde? - De zelfmoordpoging?

Toen de film al een tijdje bezig was kreeg ik echt het idee dat dit een klassieker is die uitluitend bij het Amerikaanse publiek geliefd is, maar er blijken ook meer dan genoeg Nederlandse fans. Ik vraag me af of ik dezelfde waardering kan ontwikkelen in de loop der jaren. Nu is dat helaas nog niet het geval.

Geen idee, ik keek hem een jaartje geleden op aanraden van Fisherking zo rond de kerst voor het eerst en ik vond hem meteen goed.

Ik heb nog steeds geen idee hoe Capra het voor elkaar kreeg om "sneeuw" (en de sfeer eromheen) echt op het "witte" doek vast te leggen, want ik heb dit zelden herhaald gezien (a Simple Plan en Fargo waren vrij slappe aftreksels wat dat betreft)

Elke herhaling van de film ervaar ik weer als een nieuwe film, welke andere films kunnen dat ? Het is een ervaringsfilm waarin elk deel van een leven voorkomt, van jongen tot volwassene, van getrouwde tot deceptie, en met een unieke insteek, die al zichtbaar is in 't begin. "Het staat in de sterren geschreven" kun je hier heel letterlijk nemen. En al die mensen die meeleven...

Straks gaat ie voor de zoveelste keer op.

Mijn poging om deze film aan mijn zussen te tonen met kerst is jammerlijk mislukt. Het verhaal sprak ze aan, maar toen ik ze vertelde dat de film zwart-wit was verloren ze hun interesse. Toen ik vroeg waarom zwart-wit zo vervelend was kreeg ik als antwoord: "Zwart-witfilms zijn sfeerloos." Ik reageer vervolgens met deze vraag: "Denk je dat mensen in de jaren '40 geen sfeer in films wilden?" Antwoord: "In die tijd wisten mensen niet beter en vonden ze dat niet belangrijk." Ik probeerde er tegenin te gaan, maar het mocht niet baten. Het vervelendste is dat mijn zussen nooit een zwart-witfilm gezien hebben. Zelfs Schindler's List willen ze niet zien omdat die zwart-wit is. Ik vind het een van de slechtste redenen om een film niet te kijken.

Mijn ouders keken wel mee en wat blijkt: mijn vader bleek de film te kennen en had zelfs mooie herrinneringen aan de dansscène boven het zwembad. Dat is mooi.

Ik had It's a Wonderful Life al een tijdje op 5* staan. Een jaar geleden zag ik hem voor het eerst, maar vooral de eindscènes waren me bijgebleven. Bij de herziening van gisteren leek het haast alsof ik een nieuwe film zag. De eerder scènes doen nergens onder aan de latere scènes, maar zijn gelijkwaardig. De dansscène is geweldig inderdaad, maar welke scène is dat niet? Een van mijn favoriete momenten is die waarin Stewart naar Reed gaat. Hij is verliefd op haar, maar probeert dit te ontkennen omdat hij bang is voor het huwelijk. Hij doet dan ook zo bot mogelijk tegen haar. Maar als dan een vriend van beide opbelt worden ze heel dicht tegen elkaar gedreven, omdat ze samen door de hoorn van de telefoon moeten luiseteren. Heerlijke scène en perfect geacteerd.

In feite is It's a Wonderful Life vooral een geslaagde film omdat twee mannen op de juiste plaats waren: Frank Capra en James Stewart. Een andere regisseur of een andere acteur in de hoofdrol en de film was waarschijnlijk niks geworden. Soms heb ik het gevoel dat men in Hollywood probeert de combinatie Capra/ Stewart probeert te herhalen in de combinatie Ron Howard/ Tom Hanks, maar het werkt toch echt niet zo goed. Een totaal onlogische keuze voor de regie van It's a Wonderful Life zou Howard niet zijn en George Baily lijkt ook wel een rol voor Hanks. Maar zou het een goede film opleveren? Ik denk het niet.

Capra was namelijk een man die oprecht geloofde in de goedheid van de mensen en in de kleine mooie dingen van het leven en dat straalt van de film af. Hij stopt de film vol met kleine details en deze doen onbeschrijfelijk veel voor de film. It's a Wonderful Life mag dan een tikje sentimenteel en misschien zelfs wat naïef, maar Capra brengt het heel oprecht zoals geen andere regisseur dat zou kunnen. En het maken van een feel-goodfilm die oprecht aanvoelt is niet zo makkelijk als het lijkt. Capra hoeft ook niet eens alles goed te laten komen om je vrolijk te maken. Hij had ook ervoor kunnen zorgen dat Baily op het einde wel een grote reis gaat maken of dat Potter zijn verdiende loon krijgt, maar daar sta je niet bij stil. Het einde dat we krijgen is genoeg en eigenlijk ook overtuigender. Gek eigenlijk dat ik in het afgelopen jaar geen enkele andere Capra meer gekeken heb.

Stewart zet hier een van de beste acteerprestaties ooit neer. George Baily is een personage dat op mij heel echt overkomt, alsof het een echt mens is. Baily is een oprecht goede man, maar is daarin niet perfect. Hanks zou de rol waarschijnlijk zo neergezet hebben dat er niks op Baily aan te merken valt, maar Stewart is gelukkig een stuk genuanceerder. Stewart kent echte irritaties en kan ook flink boos worden en wordt zelfs bijna verleid door de kwaadaardige Potter. De latere scènes, waarin Baily de wanhoop nabij is en zelfs woedend wordt op zijn eigen kinderen zijn wat mij betrefd net zo essentieel als de goedhartige scènes. En Stewart speelt dit perfect. Stewart krijgt ondersteuning van prima acteurs in de bijrollen, met name Lionel Barrymore als schurk, maar de film steunt toch geheel op zijn rol. Niemand had het beter gekund.

Het lijkt haast onmogelijk dat iemand niet gegrepen wordt door de goedhartigheid van de film. De film is perfect gemaakt. Er is wel iets waar ik niet zo blij mee ben: de scène waarin Baily ziet wat er van Mary zou worden als hij er niet was geweest. Ze zou dan een ouwe vrijster geworden zijn die ook nog eens bibiothecaris is, een bril draagt en zelfs contactgestoord overkomt. Dat was iets te veel van het goede als je het mij vraagt. Maar ik kan me er nauwelijks druk over maken. Deze film behoort nu echt tot mijn favorieten. Een plaats in mijn top 10 kan uiteraard niet uitblijven.

5*, maar dat mag duidelijk zijn.

En nu maar meteen Mr. Smith Goes To Washington gaan kijken!

Mooie recensie, The One Ring!

_O_

mooi bericht, The One Ring!

Ik ben het volkomen met je eens. Ik denk trouwens dat zwart-wit films juist veeeel meer sfeer kunnen hebben dan kleurenfilms. De poster hierboven is in kleur, en dat past gewoon niet in mijn beeld van It's a Wonderful Life.

De rol van Stewart is inderdaad niet te evenaren, en zoals je al aangaf, hij speelt een écht persoon. Iemand die ook heel goed boos kan worden, of juist zijn vrolijkheid totaal voelbaar maakt. Bijvoorbeeld het stuk dat hij het geld van z'n huwelijksreis gebruikt op zijn bedrijf te redden, en een vrouw vraagt hem 17,50 dollar. Zó mooi.

En het klopt helemaal dat deze film veel slechter had kunnen zijn als andere mensen eraan hadden gewerkt. Wie ik hier ook bij wil noemen is Donna Reed. Zij speelt die rol ook zo onweerstaanbaar. Ik denk niet dat iemand anders dat zo goed had gekund.

Ik ga er vanuit dat ze toch ook gewoon op iemand anders verliefd had kunnen worden als Baily er niet was. Ik wil best geloven dat haar leven misschien minder was, maar dat ze bijvoorbeeld een bril gaat dragen vind ik wat overdreven. Maar erg veel maakt het me verder niet uit.

Ga jij maar eens 20 jaar lang boeken lezen (en /me is brildrager daardoor)

Las je bericht bij deze film omdat ik binnenkort It's a Wonderful Life ook graag eens wil gaan bekijken. Zat vanavond zelf te kijken naar Imitation of Life en moest denken aan het verhaaltje van jou over je zussen en hun apathie voor zwart-wit films. Misschien krijg je ze volgend jaar kerst wel mee om naar de meer dan prachtige fullcolor film van Douglas Sirk te kijken. Geweldige tear-jerk momenten. Zelf benieuwd welke van de twee mij beter bevalt, ze lijken me beide een beetje van hetzelfde genre met nog echte (h)eerlijke ...

Hoe komt het dat Capra wel wegkomt met mierzoete scenes, zonder dat het glazuur van je tanden springt? Ik denk zoals al velen eerder hebben gezegd, door de sfeer.

Er straalt een soort positivisme vanaf, een echt feel-good gehalte, zoals in andere films van Capra. Daardoor komt hij ermee weg, want hij weet je te raken. Films met sympathieke karakters, meestal een gewone burger die in uitzonderlijke situaties terechtkomt en met een andere visie de corrupte maatschappij probeert te veranderen.

Ik vind Jimmy Stewart echt heel goed, niet alleen in deze film, maar ook in bijv Mr. Smith. Zijn oprechtheid en eerlijkheid en de manier waarop hij het speelt, de gewone burger met een hart van goud, is erg mooi gedaan.

Jammer dat deze niet in de Capra Box zat, maar dat maakt niet uit, ik heb hem alsnog gekocht apart, wat kan mij het schelen, deze film is een must.

ik vind de combinatie Zemeckis/Hanks met Forest Gump daarin wel weer geslaagd. Die film heeft ook zo'n bepaalde sfeer en Hanks speelt darin voortreffelijk als simpele ziel die tot grote dingen in staat is.

Een hele goede film. Ik ben een humanist, maar ik houd wel van films met een regilieus tintje. Nr. 10 in mijn top 10.

Enne? Is deze in zwart/wit? Anders wil ik hem best wel eens zien.

Religieuze mensen kunnen ook humanisten zijn hoor. Ik neem aan dat je atheist bedoelde.

Deze is in zwart/wit. Geheel onkijkbaar dus.

Ik geloof alleen in mensen, niet in een of andere god. Dan ben ik toch een humanist?

Een humanist is iemand die er naar streeft humaan (menslievend) te zijn. Dat kunnen dus zowel religieuze als niet-religieuze mensen zijn. Je uitspraak suggereert dus een tegenstelling die er helemaal niet is.

Zeer stimulerend Ramon

Gewoon kijken Nummervlinder! Er zijn ergere dingen dan zwart-witfilms (zwart-witfilms die later ingekleurd zijn bijvoorbeeld).

Dan is het bij levensbeschouwing verkeerd uitgelegt. En Rob je ziet bijna niet of een film ingekleurd is of niet.

Of je hebt niet goed opgelet.

Dat doet er natuurlijk helemaal niet toe, of je het ziet of niet. Je moet een film kijken zoals hij door de maker bedoelt is. Een film inkleuren verprutst gewoon de hele sfeer. Is hetzelfde als een kleurenfilm in zwart/wit kijken. De film wordt echt verminkt door hem in te kleuren.

Dit raakt een beetje off-topic bij de film, maar humaan en humanistisch zijn toch echt twee heel verschillende dingen. Humanisme is een levensbeschouwelijke stroming die (kort samengevat) stelt dat menselijke waarden en het onderscheid tussen goed en kwaad inherent is aan de mensheid zelf (en daarin universeel is), en niet aan een opperwezen of heilige geschriften.

Zoals met wel meer van dit soort termen lopen de details nogal uiteen tussen de verschillende aanhangers, en Wikipedia maakt een onderscheid tussen humanisme als filosofisch concept (dat niet per se strijdig is met religie an sich), en humanisme als levensbeschouwing (dat per definitie non-theïstisch is). Daarnaast is er nog humanisme in historische zin: een zekere stroming in de Renaissance die niet direct meer gerelateerd is aan een van beide huidige begrippen (zie Wikipedia onder 'geschiedenis'). In geen van al deze definities gaat het echter om 'humaan zijn', zoals jij suggereert.

Toch heb ik dat zo verschillende malen op het net gelezen. Wat ik niet wist is dat humanisme (als levensbeschouwing) per definitie 'God' uit sluit. Wat dat betreft heeft veron35 dus gelijk. Aan de andere kant: wie kent die definities nu allemaal?

Hier staat een heleboel over het begrip 'humanisme': http://nl.wikipedia.org/wiki/Humanisme. Onder het kopje 'Hedendaags humanisme' staat dit: 'Aan het begin van de 21ste eeuw wordt steeds meer duidelijk dat binnen het humanisme zowel atheïsten, agnosten als gelovigen een plaats vinden.' Een humanist hoeft dus niet per definitie atheïst te zijn.

Goed, zullen we het maar weer over de film hebben? Bedankt.

Deze heb ik gister besteld, hopen dat die bevalt.

Daar is geen twijfel over mogelijk

Denk ik ook.