Shao Lin San Shi Liu Fang (1978)

Ik heb eigenlijk nog geen enkele kung-fuflick uit de jaren '90 gezien, zelfs nog geen enkele Bruce Lee film. Mijn kennis van kungfufilms bestaat dus alleen een klein beetje uit de films van de Shaw Bros. Maar ik hou wel van kungfu en van goed camerawerk, dus zijn die films uit de jaren '90 misschien nog iets leuker voor mij. Zal er eens eentje bekijken.

Wel een compleet ander soort film, waar het camerawerk en het vele editen de complexiteit van de moves eigenlijk helpt over te komen. Verwacht alleen niet teveel rechttoe rechtaan martial arts, er komt veel meer choreografie en creativiteit aan te pas.

Wat Bruce Lee betreft, daar maakt het camerawerk inderdaad geen fluit uit. Werkt de films vaak tegen zelfs.

Ik heb enkel fragmentjes gezien en daarin zie je alleen Bruce Lee, ingezoomd, wat stoten uitdelen. Vind ik niet leuk, daarom nog nooit eentje gezien.

En wat die '90 films betreft, is Crouching Tiger... daar een voorbeeld van? Da's de enige recentere kungfu-film die ik gezien heb en ik vond die namelijk niet zo heel leuk.

Net zoals Matchostomos was dit mijn tweede kennismaking met de kung-fu uit de jaren '70, en wat mijn dierbare landgenoot omschrijft als "een tijdloze aantrekkingskracht die van het genre uit gaat" geldt voor mij als een rake typering.

Toegegeven, de plot is ronduit flauw en zelfs voorspelbaar, het acteerwerk is er zwaar over, de geluidsband snijdt niet altijd hout en het zenuwachtige camerawerk komt hier en daar nogal amateuristisch over.

Toch is het de grootste gemene deler van al deze "minpuntjes" die een onderhoudende en aangename film oplevert waar je zorgeloos, met de glimlach der gelukzaligen, kunt bij wegdromen. Meer valt hier niet over te zeggen.

Absoluut niet, da's meer het kung fu ballet van na de eeuwwisseling. Probeer eens een trailertje van Iron Monkey of Fong Sai-Yuk zou ik zeggen

(vond Crouching Tiger zelf ook niet goed trouwens)

Ok, bedankt voor de tip.

Voorspelbaar? Dat zijn toch al die kung fu flicks? Maar flauw?

36th Chamber of Shaolin is nu juist zo'n kung fu film waarin de hoofdpersoon zich via martial arts training zowel lichamelijk ontwikkelt als geestelijk. En dat is vrij uniek. Liu gaat de Shaolin Tempel in als een wereldvreemde tiener en hij komt er uit als volwassen wijze kung fu meester. Dat zag je tot dan toe bijna nooit in de kung fu cinema. En alles wat ie geleerd heeft in de Tempel wordt ook toegepast in de gevechten die volgen. Hij vindt zelfs de drie-staf uit. Er wordt erg veel aandacht besteed aan de trainingsscenes (het hele middenstuk) en een echt gevecht zie je enkel in het begin van de film en op het eind. En de kung fu die gebruikt wordt is echt en traditioneel. Die Chia-Liang Liu deed voorheen ook de choreografie voor Chang Cheh, maar hier gaat hij eindelijk eens echt los. Chang Cheh onderstreepte in zijn films toch vaak het geweldadig karakter van de strijd (veel bloed) en dan schoot de choreografie er nogal eens bij in. Chia-Liang Liu was getraind in de martial-arts en dat zie je echt in de gevechten, maar ook in de kamertraining terug.

Toevallig gisteren de film nog eens gezien en na een milde start (volgens mij begon ik ooit op 2,5*) heb ik inmiddels veel waardering gekregen voor deze film. Plot is echt niet flauw (voor de kung fu maagden misschien wel). Nee, het is geen Bergman maar voor een kung fu film heeft 36th Chamber of Shaolin best veel diepte: martial-arts als een way-of-life, maar ook als wapen tegen onderdrukking (politiek dus, de 36ste Kamer).

Dat is even wennen, maar dat soort acteerwerk zie je altijd in de Hong Kong cinema terug. Wil je toch van deze cinema kunnen genieten dan moet je je er op een gegeven moment overheen kunnen zetten.

Totaal niets van gemerkt. In bijna geen enkele Shawproductie zelfs. Ik vind juist dat Chia-Liang Liu zijn films immer verzorgd in beeld brengt. En de actiescenes al helemaal: in lange takes/aanhoudende shots waarin je de vaardigheden van de acteurs goed kunt waarnemen. Ik vind het veel lelijker en weerzinwekkender wanneer zo'n stijve gast als Keanu Reeves geholpen wordt door computer-effecten en de montagetafel.

Deze film is echt niet amateuristisch in beeld gebracht. Ook mooi gebruik van licht ooit.

En Chia-Liang Liu is wat mij betreft gewoon de koning van de martial-arts film.

Ik vind dat in deze film het camerawerk juist behoorlijk goed verzorgd wordt, dat viel me goed mee.

Over de plot:

Ik kan uiteraard niet vergelijken met andere films uit het genre, maar zoals je het zelf zegt klinkt het in de context van een plot nogal belachelijk: "Hij vindt zelfs de drie-staf uit." Dat vind ik dus flauw: alsof je je geestelijk moet trainen om zo'n wapen uit te vinden.

Over het acteerwerk:

Daar heb ik me ook overgezet, ik heb er zelfs van genoten. Net als in 'The Magnificent Butcher' overigens - nog een slag erger...

Over het camerawerk:

Ja, de gevechten zijn goed te volgen, maar in meer "beschrijvende" scènes zie je af en toe een 'misplaatste' zoom-beweging of iets dergelijks. Ah, omdat je alle moeite hebt geïnvesteerd in je lange bericht laat ik dat punt van kritiek graag vallen, het is inderdaad irrelevant.

En eens te meer wil ik er op wijzen dat de film juist door bovengenoemde elementen een geslaagd geheel vormde. Ik ben dus wel degelijk enthousiast.

Tuurlijk moet/doet ie dat. Hij leert denken binnen binnen de martial-arts-leer die hij volgt. Hij vindt dat ding niet random uit: hij zoekt een manier om zijn opponent (waar hij telkens slaag van kreeg) te verslaan. Ik zie echt niet in waar dat flauw is.

Twijfel ik ook niet echt aan. Maar ik ga wel in op argumenten natuurlijk.

Dan liggen onze definities van "flauwte" gewoon anders. Kunnen we de "martial arts" als gegeven eigenlijk wel serieus nemen? Dat doen jullie schijnbaar wel, maar vanuit mijn oogpunt zie ik entertainende films zonder psychologisch fundament. Of ben ik jullie liefhebbers nou aan het schofferen?

Dat hij die drie-staf uitvindt is juist een van de coolste scènes!

Tuurlijk. De regisseur doet dat iig wel. Heeft zelf ook een dikke martial-arts background. Films als deze en King Hu's A Touch of Zen staan bekend als martial-arts films die zich ook met de geestelijke kant van martial-arts bezig houden. Ik snap dat men daar als Westerse kung fu newbie misschien een beetje lacherig over doet, maar het is zeker een welkome aanvulling binnen dit genre vind ik.

Vroeger (tot een paar maanden geleden) vond ik martial arts films heel cool (heeft zelfs nog even in m'n top 10 gestaan ) maar nu ben ik het wel met je eens. Al zijn dit soort films wel erg vermakelijk en zelfs verslavend. Deze film is trouwens wel bijzonder, vind ik. De beste die ik gezien heb, maar na deze gezien te hebben, ben ik opgehouden met kung-fuflicks te kijken. En nu interesseren dit soort films me helemaal niet meer.

Vind ik vreemd. Dus het was eerst leuk, toen werd het top 10 materiaal, en nu is het genre niet meer aan jou besteed?

Ja. Ik ontdekte dat er nog veel meer was dan dat ik al had gezien; in de voorbije maanden heb ik meer films gekeken dan ik vroeger in een paar jaar en in die paar maanden heb ik regisseurs als Eisenstein, Bergman, Fellini en Welles leren kennen. Zij doen zoveel meer dan vermaken: zij raken me, doen me nadenken, intrigeren me. Ik heb geen behoefte meer aan een kung-fuflick, een actiefilmpje of zelfs een voetbalmatch. De films van deze regisseurs geven me nu een kick.

Ik ben films als deze wel dankbaar. Door hen kreeg ik interesse in cinema, een medium dat uniek is en waar zoveel variatie in zit, dat het nooit verveelt.

Dat riedeltje ken ik. Dat heb ik zo ongeveer zelf uitgevonden. Maar op het einde van de rit kom je er achter dat het gewoon perfect naast elkaar kan bestaan. Daar kom je dadelijk wel achter als je alle grote erkende meesterwerken gezien hebt. Dan ga je weer op zoek naar iets anders. Ik zou in ieder geval niets weg gaan strepen. Zeker niet na een paar maanden.

En zeggen dat er een tijd geweest is dat ik jou hiervan nog tot treurens toe probeerde overtuigen.

Ik ben trots op je Ramon.

Kan best. Heb er voor het moment alleen geen behoefte aan.

.... jij kwam met slecht entertainment aan zetten....... jij probeerde me te overtuigen met filmvoorbeelden als Home Alone. Dus die credit krijg je niet.

Begrijpelijk. Maar in 3 maanden tijd van top 10 materiaal naar 'minderwaardige cinema' gaat wel heel erg ver.

Ik spreek louter over die "entertainment versus" -discussies waarbij je nog niet inzag dat het perfect naast elkaar kon bestaan. Zover ik me herinner heb ik nooit titels gebruikt om je te overtuigen (is ook niet relevant in die discussie, gezien de kwaliteit van aparte voorbeelden dan weer voor ieder persoonlijk ligt). Maar ik neem er ook geen credit voor, want ik heb je daarin nooit kunnen overtuigen. Je hebt het nu zelf ontdekt. Het enige dat je me nu wel moet nageven is dat ik al die tijd gewoon gelijk had.

Ik heb dit nooit minderwaardige cinema genoemd. Vroeger was ik hier gewoon dol op. Nu heb ik iets anders ontdekt., misschien vind ik dit later weer interessant. Punt.

Nou, laat me dat even opnieuw verwoorden: ik zag wel dat het naast elkaar kon bestaan, maar ik vond de ene functie van cinema een stuk belangrijker dan de andere functie. Die kloof is minder groot geworden. Niet vanwege discussies met jou (die waren enkel irritant), maar simpelweg omdat ik takken van 'luchtigere' cinema heb leren kennen die wel voldoen aan bepaalde kwaliteitscriteria. Dat blijken nu bepaalde (tijdsgebonden) subgenres te zijn, waarin regisseurs opereerden die een stempel op hun films konden drukken.

Absoluut niet! Als ik jou had moeten geloven dat had ik domme slecht geacteerde actiefilms uit de jaren 80 hoog moeten beoordelen simpelweg omdat de opzet van die films dom is. Of iets in die trant.

Best hoor! Als je er maar rekening mee houdt dat HK nooit iets Bergmanesque heeft geproduceerd.

Welja. Over dat soort discussies heb ik het. Daar hebben we het zo vaak over gehad, ik heb me daar zo vaak tegen verzet... Ik kan inderdaad niet zeggen dat ik degene ben die jou mening deed herzien, je hebt het zelf gedaan. Maar dat neemt niet weg dat ik het dus wel bij altijd bij het rechte einde heb gehad daaromtrent.

Een discussie omtrent een jaren 80 actiefilm oid is een andere discussie die daar los van staat overigens.

Nee. De discussie was een stuk complexer toen, met twee partijen die te veel zwart en wit aan het verdedigen waren terwijl het 'gelijk' in het grijze gebied lag. Jij verdedigde amusement enkel aan de hand van Amerikaanse 80's/90's actieflicks, waarin ik toen (en eigenlijk nog steeds niet) geen enkele meerwaarde kon ontdekken.

Die meerwaarde ontdek ik in een Hard-Boiled en niet in een Hard Target, terwijl ze beiden gemaakt zijn 'om te entertainen'. Zelfs onze definities van luchtige cinema verschilden.

Omdat het wat teveel offtopic gaat: klik.

Erg fijne Shaw film. De lol zit hem vooral in de trainingen die Liu moet ondergaan, waar echt geinige vondsten tussen zitten. Het slot is helaas zoals ik het al vaker zag in oudere kung-fu films, erg snel afgeraffeld. Leuk filmpje voor de liefhebbers in ieder geval.

3,5*

Hmmm, ik hoop niet dat ik precies hetzelfde ga neerzetten als degene boven mij.

Goed. De film begint met een mooie intro en een clichématige plot: "Oh help, we worden onderdrukt. Kende ik maar kung-fu om aan al mijn broeders te leren zodat we de vijand kunnen verslaan!" Gelukkig weet de film daarna iets origineels met het verhaal te doen. Het is echt een genot om onze kale vriend zich in de kamers van Shao Lin te zien ontwikkelingen tot een fantastische vechtersbaas en monnik. Van mij hadden ze alle kamers wel mogen laten zien.

Dat ze de training hebben ingekort is begrijpelijk. Als de hoofdpersoon de tempel heeft verlaten is het echter allemaal wel heel erg snel afgelopen. Hij is oppermachtig en we zien natuurlijk al van mijlenver aankomen dat hij met zijn eigen drie-stok zijn opponent zal verslaan. Jammer van dit snelle einde, dat had echt beter gekund. Redelijk onbevredigend op deze manier; wel leuk om de 36ste kamer nog even te zien.

3.5*

Leuk.

Heb een pre-sale BluRay mogen aanschouwen. En die is retestrak qua beeld. De prachtige en mooi gekleurde kostuums springen in het oog. Had er de 2.0 originele audio bij, maar vermoed dat de uiteindelijke relase goed verzorgd zal zijn.

De film is uitermate sfeervol en met name het deel in de tempel is erg vermakelijk. Prachtige score ook, zoals menig hiphop-artiest later ook zou vinden. Maar dat terzijde.

E.e.a. hapt lekker weg, maar het wraakdeel is toch een stuk minder interessant. Dat geldt tevens voor een aantal gevechten. Ook het eindgevecht stopt vrij abrupt met een still van de kop-techniek. Beetje jammer. Vooral omdat het èchte wauw-gevoel tijdens de meeste gevechten niet overheerst.

Toch over het algemeen erg prettig kijkvoer.

Zeer goed.