Monty Python and the Holy Grail (1975)

'k was eigenlijk niet vertrouwd met de humor van Monty Python, maar na het bekijken van de film ben 'k er ook geen fan van geworden. De humor kon me niet echt bekoren. Er zaten wel enkele leuke stukjes in, maar meer dan een glimlach kon 'k toch niet geven.

Het verhaal vond 'k wel leuk en kon me boeien, alleen jammer van het plotse einde. Dacht dat er dan nog iets ging komen na een tweetal minuten zwart scherm, maar niks meer.

'k had wel niet verwacht dat er muziek in ging zitten en de animaties waren leuk gemaakt, dus dit was goed meegenomen.

Maar al bij al is het niet echt m'n ding.

Top film die maar weer bewijst dat de basis van een goede humor-film de personages zelf zijn. Perfect neergezet en soms is het ook zooooo Monty Python. Meesterlijk en dan te bedenken dat het grappigste wat zij in die tijd hadden Laurel and Hardy waren. Ik heb mij doodgelachen, 4 volle sterren.

Van de humor moet je houden, laten we maar zeggen...

En ik houd ervan. Heel erg!
Al vanaf het moment dat de film begon lachte ik me helemaal kapot.die kokosnoten, echt geniaal
Alle lof voor de makers dat het verhaal zo tijdloos is.

Helaas is het beeld dat niet. Soms ergerde ik me er echt kapot aan. Maar dat kun je de makers niet kwalijk nemen, de film komt immers uit 1975.

Het enige minpunt is in mijn ogen het einde, fantastisch bedacht, maar ik miste toch een ontknoping.

Welverdiende 4 sterren

Het is na vele jaren eens tijd voor mij om de Monty Python films opnieuw te zien. Gister was het de beurt aan The Holy Grail. Jammer genoeg was de herziening niet zo geweldig als ik vooraf hoopte. De film begint erg geestig met het paardrijden en de kokosnoot geluiden die daarbij horen. Schitterend! Op dit flauwe niveau blijft de film wel zitten, maar niet elke grap of dialoog is nog zo leuk. Soms zit er een briljant moment in (de afgehakte armen en benen van The Black Knight ) en het einde vond ik ook geinig, zo lekker droog, maar ik hoopte af en toe wel op een echt goede grap. Sowieso knap dat je zulke bizarre onzin kan verzinnen. Alleen al daarom moet iedereen deze reeks eens kijken.

3,5* (was 4*)

"What is the airspeed velocity of an unladen swallow?" Een vraag die wetenschappers voor een raadsel stelt, al is het duidelijk dat het belangrijk is of het om een Europese of een Afrikaanse zwaluw gaat. Alle remmen los in deze absurde, anarchistische Python-film, gemaakt voor een appel en een ei [de beroemde kokosnoten zouden ingezet zijn omdat er geen geld was voor paarden] behoort tot de meest quotebare films aller tijden. Meer een serie losse sketches waarin de Pythons niet alleen de draak steken met het leven in Engeland in ´The Dark Age, maar ook de moderne maatschappij op de hak nemen. Minder scherp als hun latere meesterwerk Life Of Brian, maar bijzonder grappig... en met een briljant einde!

De meeste regisseurs sloven zich uit om hun vertelling zo echt mogelijk te doen lijken. Hier geldt het tegenovergestelde. Je wordt er voortdurend aan herinnerd dat je naar fictie zit te kijken, bijvoorbeeld wanneer dat hoevengetrappel van kokosnoten blijkt te komen. Er wordt zelfreferende humor gebruikt, zoals wanneer de animator (Terry Gilliam) een hartaanval krijgt. De personages zijn zich ervan bewust dat ze fictief zijn. Zo verwijzen ze naar een tegenpersonage als "die oude man uit scène 24" (opnieuw Gilliam). Dit heet metafictie. Anachronismen maken duidelijk dat we niet echt in de middeleeuwen zitten. De vierde muur wordt herhaaldelijk doorbroken.

Het is een parodie op de ridderroman en zijn ideaal van dapperheid. Koning Arthur beschouwt zichzelf als door God uitverkoren, maar hij wordt tegengesproken door een socialist met opvallend twintigste-eeuwse ideeën. Traditioneel zou zo'n queeste met een triomf eindigen: het monster wordt geslacht, de graal gevonden, de jonkvrouw gewonnen. Hier is het einde ironisch: ze worden gearresteerd door een hedendaagse politieman, en die dekt de camera af.

Er wordt gespot met genreconventies. Wanneer de ridders zich op de Bridge of Death begeven, krijgen we een pauze met een vrolijk orgeldeuntje - een letterlijke cliffhanger!

In het middenstuk splitsen de ridders zich op, wat ruimte laat om enkele sketches in te bouwen. Doordat ze één gemeenschappelijk doel nastreven en door terugkerende elementen als de zwaluwendiscussie blijft het toch als één geheel aanvoelen.

Er vallen heel wat doden en zwaargewonden. Deze mate van geweld in een komedie was ongebruikelijk. John Cleese illustreert wat Britse humor is met z'n droge replieken op deze actiescènes. Wanneer hij z'n vier ledematen kwijt is, stelt hij gelijkspel voor. Wanneer hij acht mensen gedood heeft op een bruiloft, verontschuldigt hij zich beduusd. Na de aanval van het moordkonijn klaagt hij dat ze niet naar z'n waarschuwing geluisterd hebben.

Met hun snelle opeenvolging van grappen, hun metafictie en hun lak aan conventies hebben de heren een komedie gemaakt die sindsdien zelden geëvenaard is. Nog twee weetjes: een Europese zwaluw of boerenzwaluw haalt zo'n 40 km/h, en de hoofdstad van Assyrië is Assur.

Monty Python vond ik geweldig toen ik een jaar of 16, 17 was, maar nu ik deze weer eens heb gezien valt me toch op hoeveel stukken ik eigenlijk niet leuk vind- misschien te vaak gezien, misschien niet in de juiste stemming, ik weet het niet, maar bij te veel scenes had ik het gevoel: Get on with it!

Terry Gilliam heb ik altijd de minst leuke Python gevonden (daarnaast kan ik hem ook niet vergeven verantwoordelijk te zijn voor het verschrikkelijke Jabberwocky en het bijna even erge Baron Munchausen). Ook zijn animaties kunnen me maar weinig bekoren. Zijn ze in the Flying Circus nog wel OK, ook niet meer dan dat, in The Holy Grail vond ik ze nu storend. Ook de episodes van de heks, Galahad en Sir Robin deden me maar weinig, en zo zijn er nog wel wat.

Blijft over de grappige momenten, die er natuurlijk ook zijn, alleen niet in die mate zoals ik het vroeger beleefde.

Een film die helaas aan kracht ingeboet heeft sinds m'n laatste kijkbeurt zo'n 10 jaar terug.

De film moet het enkel hebben van de grappen. Wie meer verwacht komt wellicht van een kale reis terug. En daar wringt het schoentje, want niet alles is even geslaagd. Geweldige situaties zijn die op het einde, het gevecht met het konijn, de Fransen, de communist avant la lettre, ..
Minder geslaagd is de zwarte ridder, de ridders die 'ni' zeggen, de seksgeile nonnen. Dan zijn het wel lange minuten.


3,0*

Goeie film over koning Arthur die op zoek gaat naar de ridders voor zijn ronde tafel. Alhoewel het gewoon een verhaal betreft, is de film nogal fragmentarisch. Uiteraard doorspekt met de typische humor van de mannen van Monty Python. En dat betekend dat er genoeg te lachen valt.Tegen het einde zakt het wel een beetje in. Een kleine 3.5 sterren.

Ondanks dat het misschien te makkelijk is, vergelijk ik hem toch met Life of Brian. Welke naar mijn mening gewoon beter is.

Simpelweg omdat Life of Brian mij meer plezier heeft bezorgd. Waar ik bij Brian regelmatig proestte van het lachen, bleef dat bij deze echt uit. Ondanks dat staat deze op IMDB toch flink wat hoger met een 8,3. Blijkbaar zijn er dan toch liefhebbers die meer heil zien in deze, toch ietwat flauwere comedy. Of spreekt dit verhaal over de ridder meer aan? Geen idee.

Humor blijft wat dat betreft altijd ontzettend iemands eigen gevoel, dus kan ik een heel relaad af gaan steken over van alles en nog wat. Dat is niet nodig.

Het sprak minder aan, maar was nog redelijk. Ben wel benieuwd wat Monty Python nog meer in petto heeft.

Ok, eindelijk ook eens Monty Python gezien. En neen, fel tegen de stroom in zo te zien de film onvoldoende bevonden. Hoezeer ik John Cleese kan appreciëren in bijvoorbeeld Falthy Towers of ik de grappen in Black Adder wél kan smaken, hier lukt het me niet.

Het zal wellicht van de humor afhangen, maar veel humor zag ik er niet in. Dat zwaardgevecht in het begin vond ik nog ok, maar voor de rest (dat zwaardgevecht overigens ook) was het maar vrij onnozel, ludiek tot zelfs clownesk. De film is ook fragmentarisch zodat ik er telkens werd uitgehaald. Ik deed nog wel een poging - ik zag de film tegen mijn zin namelijk uit, anderhalf uur is nu niet bepaald zo lang - maat het baatte niet. De nonnen, het konijn, de Almachtige, ... Neen, neen en nog eens neen. Laat ons zeggen dat de "flauwheid" het overnam van de humor, en dan kàn je het gewoon niet goed vinden.

Leuk!

Monty Python, de typische Engelse humor waar ik zo van hou. John Cleese, Eric Idle, Terry Gilliam, Terry Jones en Graham Chapman spelen allemaal een hoop rollen en voeren ze stuk voor stuk geinig uit. Toch wel knap, wat deze groep wel niet kan.

Het verhaal is ook niet eens zo slecht. De film bied genoeg originele gekkigheid en grappen en grollen. Het geweld is soms ook overdreven lomp in beeld gebracht en verveelt nergens. Hiermee kan de film zichzelf dus erg geslaagd noemen.

Top komedie, die misschien hier en daar duidelijk uit 1975 komt, maar ja, wat maakt dat uit. Dit zijn de typische films die ik eigenlijk vaker wil zien. Jammer dat de Monty Python groep het slechts bij 3 films heeft gehouden, (of zijn er toch nog meer).

“Now stand aside, worthy adversary!”

Uitstekende Monty Python film. Niet alles werkt en sommige running gags zijn zelfs pijnlijk ongrappig, maar voor het grootste gedeelte van de tijd valt er veel lachen. Vooral het begin is sterk, en alle acteurs (vooral Chapman en Cleese en Gilliam) weten precies de juiste toon aan te slaan. Het is een satire op King Arthur en de heilige graal, en het werkt bijna perfect.

Toch werkelijk de eerste keer van m'n leven dat ik de hele film zie, in plaats van een paar korte fragmenten.

Je moet de jaren '70 meegemaakt hebben om de hallucinatoire idioterie te begrijpen, denk ik dan maar. Precies hetzelfde idee als wat ik altijd bij Jiskefet heb gehad - de spelers zelf vonden het vast erg leuk, maar het komt niet over. Op mij niet, dan toch. En waar ik sommige van de teksten - niet de situaties - dan leuk heb leren vinden doordat mijn vriendenkring daar hun eigen idiote situaties omheen gebouwd hebben, de film zelf blijft toch tamelijk onleuk. Een stelletje over het paard getilde dronken halve garen, meer is er niet aan de hand. De enige vondst die ietwat werkt, al is het dan in de verte, is de scene met het konijn en de Holy Hand Grenade of Antioch. De rest is eigenlijk gewoon prut - de echo van iets wat grappig was, maar het zelf nooit kan zijn.

Best oké.

Ik kan me er wel iets bij voorstellen dat dit anno 1975 baanbrekend was op verschillende vlakken. De absurditeit van talloze scènes is torenhoog. Dat laat niet geheel verrassend weinig ruimte tot een middenweg: je bent veelal voor of tegen.

In dat extreme denken ga ik niet mee, want ik vind dat de balans bij mij uiteindelijk wel in evenwicht blijft. Ja, de absurditeit is niet voor iedereen weggelegd en zeker ook niet altijd voor mij. Maar de film levert uiteindelijk wel een aantal scènes op die zeer de moeite zijn, hoewel ik eigenlijk nooit over de grond heb liggen rollen van het lachen.

De creativiteit van de heren van Monty Python is bewonderenswaardig, zelfs 45 jaar na dato. Ik zal The Life of Brian en The Meaning of Life niet te lang laten wachten, al kunnen die evengoed zwaar tegenvallen. We zullen zien.

3

Hmmm...bloody wheater!

In het tijdperk opgegroeid dat de herhaling van de herhaling ervoor was, in de vorm van de kleine sketches. En zoals zo vaak met korte sketches en films, zo ook bijvoorbeeld Bottom of Mr. Bean dat vaart bij een korte aanpak, slaagt het in een langere verpakking wel eens wat minder. Nu speelt met Monty Python mee dat de humor me altijd al wat te absurdistisch en flauw was. Maar uiteindelijk dan toch eens geprobeerd en hoewel ik de eerste tien minuten het ergste vreesde, viel het uiteindelijk toch nog mee.

Absurdistisch, flauw, gevat, maar vaak ook repetitief met iets dat best flauw is. En alles krijgt een sneer, geen heilige huisjes bij de Pythons, dat is dan wel weer grappig, niets is veilig voor spot. Zoals ik al zei brak het zweet me toch uit bij de uitermate flauwe discussie over de kokosnoot en zwaluwen. Een discussie die duurt en duurt, de toon meteen zet, maar ook meteen zijn zwakke kant laat zien. Als de grap zelf niet leuk is maakt herhaling het niet beter, het gaat natuurlijk om het idee van de oeverloze discussie er achter, toch is het een wankel evenwicht op een dun koord. Gelukkig is de grap er na, 'bring out your dead' meteen beter. Een afwisseling van best wel aardig humor en wat mindere momenten wisselen elkaar daarna af.

Het kasteel met de vrouwen is best grappig, het riddergevecht prima, de 'Ni' ridders vielen me nog mee en, hoewel kort, is de aanwezigheid van Connie Booth altijd goed. Dat had die Cleese toch lekker voor elkaar. Teleurstellend is The Holy Grail niet te noemen en bepaalde momenten komen absoluut uit de verf, toch is de fragmentarische vertelstijl niet helemaal mijn ding en weet de geslaagde humor op zijn best een gniffel los te krijgen. Daarom aardig voor een keer, en daar blijft het bij.

Monthy Python heeft de naam komedie te maken voor hoog opgeleide kringen. Een label dat voornamelijk is gebaseerd op de tv-serie Monty Python’s Flying Circus. En dat is grotendeels terecht, denk ik.

Met de films ligt dat anders. The Holy Grail is behoudens enkele klassieke referenties en een enkele spitse dialoog over staatskundige inrichting, vooral een film vol absurde, scherpe, platte en flauwe humor waar geen bijzonder hoog ontwikkeld referentiekader voor nodig is.

De film heeft een plotlijn over koning Arthur en de heilige graal. De film bestaat eigenlijk uit een grote hoeveelheid sterk uiteenlopende sketches, die door die plotlijn met elkaar verbonden worden tot één film. Die opzet maakt van de film een fragmentarische warboel die onrustig wegkijkt.

De kwaliteit en de lachfactor van de sketches fluctueren. De sketch die mij nog het meest bijstond en waar ik ooit erg om heb moeten lachen, is een sketch waarin de ridders van Ni hun omgeving met het woord Ni terroriseren. Tja, geen idee waarom ik dat ooit zo grappig vond.

Andere sketches zijn nog even sterk en goed voor een schaterlach. De zwarte ridder die in een zwaardduel wordt beroofd van beide armen en benen. Hilarisch. Of die sketch met een spraakverwarring over wie nu wie moet bewaken. Ook hilarisch.

The Holy Grail heeft toch wel iets van zijn faam moeten prijsgeven. Gewoon minder hilarisch en leuk dan jaren geleden. Wat mij trouwens nu wel opviel, is de fantastische set- en costume design. De Middeleeuwen in Engeland zien er werkelijk schitterend uit. Ook het camerawerk, dat het met nevelflarden behangen Engelse landschap zo melancholisch vangt of het regenachtige klimaat zo heerlijk onaantrekkelijk vastlegt, is opvallend en van grote klasse.

The Holy Grail is een komedie met een paar hilarische fragmenten en bijzonder geestige dialogen. De Holy Grail is ook een komedie met een aantal teleurstellend zwakke en flauwe scènes. In mijn herinnering was het allemaal veel leuker. In mijn herinnering was elke scène fantastisch. Het viel me in de herziening na vele jaren gewoon wat tegen.

“On second thought, let's not go to Camelot. It is a silly place.”

Eigenlijk een beetje op gestuit tijdens het surfen door ‘Netflix’ heen, komend van mijn avond dienst en nog zin om een filmpje aan te slingeren. Ik wou wel graag weer even een film kijken die ik mooi kon in sturen voor ‘De 70s challenge’. Echter staan er helaas niet zoveel boeiende films uit dat tijdperk op de streamingdiensten en naar ‘Grease’ wou ik ook niet echt kijken. Toch had ik een beetje mijn twijfels, ik ken de hele ‘Monty Python’ scene niet en dat komt denk ik wel meer door mijn leeftijd, ik ben er simpelweg niet mee opgegroeid (dat was weer met andere films/series). Het blijkt een heel iets te zijn geweest in die tijd, en ik moet zeggen dat ik me ook wel heb vermaakt met deze film verder, helaas dat ik het begin erg sterk vond en naarmate de film doorspeelt ik het steeds minder boeiend vond worden.

De humor is op sommige vlakken hard maar vooral erg droog, en daar moet je wel van houden. Hou je hier niet van, dan kan je deze film beter overslaan aangezien het eigenlijk constant dit soort humor bevat. Ik hou daar wel van, over het algemeen dan. Maar, dit is wel heel flauw soms dat de grappen ook niet bepaald altijd even fijn doordringen. Ik heb echt wel gelachen tijdens deze film maar, over het algemeen boeide het me niet heel erg.

De film bevat overigens wel leuke sketches verder, waar de film het ook over het algemeen mee doet. Is de serie ook constant met dit soort sketches? Lijkt me haast wel. Enfin, de sketches waren leuk, en tijdens elke sketch word het legendarische verhaal van ‘King Arthur’ besproken en ook weer op een soort van grappige manier vertoond, misschien ook wel een beetje bespottelijk soms maar ik vond het leuk. Het verhaal stelt niet veel voor, ‘King Arthur’ is eerst opzoek naar zijn leden voor de ronde tafel en gaat kastelen af deze krijgers op te zoeken. Wanneer hij deze had gevonden wil hij terug keren maar krijgt van ‘god’ te horen dat hij de heilige graal moet gaan zoeken, ze zetten een andere koers om de graal te halen maar komen verschillende obstakels tegen wat best vermakelijk kon worden.

Ik wist niet zo goed wat ik er van moest verwachten, dus ging er eigenlijk met weinig verwachtingen in. De actie was overigens wel geinig, en we zien hoe ledenmaten en zelfs een hoofd er af word geslagen met het zwaard, dat was denk ik wel het vermakelijkste in mijn ogen. Al om al, een prima Britse komedie film die vaak de grens wat opzoekt maar dit erg leuk doet.

3.5*