Dead Man (1995)

Misschien als je electrische gitaren weet te appreciëren. Mij werkte het zodanig op de zenuwen dat ik de film na een uur gewoon heb afgezet. Uiterst irritant gejengel, dat vooral veel klotedingen opwekte, ipv rust en magie.

Het begin was nog best leuk, met mooie shots, lekker aparte vormgeving en zelfs een wat steampunk achtige setting. Jammer genoeg komen de Western settings elementen snel bovendrijven (guns, huurlingen, macho baas, indianen met wat spiritueel geblaat...). De film zakt helemaal weg in flauwe humor, saaie conventies en obsceen slecht gepresenteerde filosofie. Typische film waar je ofwel voor valt, of die je totaal afstoot.

1*, voor een paar mooi geschoten scenes, al haalt dit voor een b&w van 1995 ook niet het onderste uit de kan.

Deze film wordt iedere keer beter. Ik heb het zelfs zo te pakken na vanavond dat ik hem patsboem mijn top 10 binnen laat stormen. De perfecte soundtrack van Neil Young, de perfecte cinematografie van 'onze' Robbie Müller, de perfecte casting, de perfecte regie, en het perfecte verhaal over de spirituele ontdekkingsreis van onze vriend William Blake: in één woord ge-wel-dig!

De beste van Jarmusch. Geweldige combinatie van indrukwekkende momenten, explosief geweld en heerlijke stiltes. Prachtig gefilmd, geweldige muziek van Neil Young (die zijn stem niet eens nodig heeft om indruk te maken) en heerlijke acteerprestaties (Depp in een van zijn beste rollen, ondersteund door de ene briljante bijrol na de andere). Geweldige ervaring. 4,5 sterren.

Fantastisch hallucinante tripfilm met bijpassende gitaarklanken. Hij spookt al een poosje door mijn hoofd, vooral vanwege Gary Farmer die de show steelt, maar ook vanwege dat vreemde, lichte sfeertje dat als een geïmpregneerde deken over de film rust. Wat lijkt Farmer trouwens veel op Edward G. Robinson.

Ik had nogal gemengde gevoelens na het zien van Dead Man. Nogal een typische reactie na het zien van een film van Jarmusch. Het begint met de opening in de trein, werkelijk een ijzersterke scène. Dit niveau wordt helaas niet de gehele film behaald. Er vielen wat mij betreft iets teveel momenten wat uit de toon. Wellicht is de poging van Jarmusch om dit genre opnieuw aan te pakken niet geheel gelukt, maar voor zijn poging stijgt mijn waardering voor hem in ieder geval weer.

Niet alleen filosofisch, de film is één brok cinematografische poëzie. Niet dat ik de werken van WIlliam Blake zo ontzettend goed ken, hoor. Ik ben dol op Engelstalige poëzie, heb hier naast mij menig volume staan met verzamelde auteurs en verzamelde werken van specifieke auteurs (Shakespeare, Poe, Eliot, Wilde, Burns, Tennyson, Longfellow, Chaucer, Scott, Shelley, Byron, Wordsworth, Browning en Colerigde). Deze ken ik ook lang niet allemaal uit mijn hoofd, soms blader ik ze door en lees eens wat. Maar ik neem zomaar aan dat er heel wat taferelen zijn die de gedichten van -de originele- Blake moeten weerspiegelen, afgezien van degenen die WikiPedia aangaf.

Het intro van de film is erg traag, zoals sommigen hierboven reeds aangaven, maar daar ik al meerdere werken van Jarmusch heb mogen aanschouwen, deden de openingsscènes me alleen maar verkneukeld raken over wat nog komen ging. En de film stelde me niet teleur. Sowieso, over Anton Corbijns Control werd al gezegd dat elk frame een prachtige foto was. Dat klopt, maar dat geldt evenzo voor deze film, indien niet meer! Prachtige locaties, decors -alleen is dat Indianendorp op het einde wel iets teveel uit de lucht gegrepen, lijkt me, hoewel het ook niet stoort-, een psychedelische setting -versterkt door de muziek van Neil Young- en een geweldige babbelende Indiaan, met dia/monologen die ik nu nog steeds probeer te doorgronden .

Het blijft fascinerend hoe Jarmusch in deze film het concept western compleet uit elkaar trok om het helemaal opnieuw uit te vinden. Het resultaat mag er zeker wezen, hoewel mensen die hopen op een 'western met Johnny Depp' zich inderdaad bekocht zouden kunnen voelen, want een conventionele western is het allesbehalve!

Ergens zijn de dialogen van Jarmusch overigens te vergelijken met die van Tarantino; aanvankelijk lijken ze nergens over te gaan, dat is de eerste overeenkomst. Maar bij Tarantino willen ze eigenlijk vaak wat meer zeggen over de karakters die ze uitspreken, hoewel uiteindelijk toch meer over de schrijver/regisseur zelf. Jarmusch is een eigenheimer die een hekel heeft aan de huidige conventies en heeft ooit gezegd dat ie liever een film maakt over een man die zijn hond uitlaat dan over de Keizer van China. Mooi statement is dat ! Dus veel van de dialogen die hij schrijft zijn meer de tussenpraat, hetgeen normaal gesproken gezegd wordt tussen de scènes van de film in, maar wat we niet te zien/horen krijgen. Dat merk je erg aan de dialogen van de drie bounty hunters. Zo'n mooie vraag van Conway Twill -schitterende rol van Michael Wincott: 'You guys ever wanted to be the moon?' Alsmede de monoloog waarin ie uitlegt dat ie blij is dat de zon geleidelijk aan opkomt en ondergaat, omdat ie zich anders dood zou schrikken, geweldig!

De karakters, de psychedelische setting, het poëtische script, de sublieme cast, Jarmusch en de woorden van Nobody maken dit voor mij een waar festijn en eentje die ik graag met mijn broer zou willen delen. Als ik rookte, zou ik de DVD ruilen voor een portie tabak !

- Who are you travelin' with?
- Uhm... Nobody.

Vreemde, maar geweldige film van Jim Jarmusch. Visueel is deze film een pareltje, maar het is vooral de briljante humor die ik erg kan waarderen in deze film. Ik heb me een paar keer doodgelachen in ieder geval. De scéne dat Johnny Depp de man neerschiet, nadat hij met die zijn ex-vrouw heeft geslapen is bijvoorbeeld briljant. De shoot-out is intens, terwijl het moment erna, wanneer hij uit het raam donderd gewoon briljant hilarisch is. Althans, dat vond ik. De film zit trouwens vol met dit soort scénes, ook wanneer Dickinson binnenkomt om de drie mannen de opdracht te geven om Depp te vermoorden is geweldig; hoe hij binnen komt lopen, gewoon rechtdoor Misschien vreemd, maar ik heb me bescheurd.

Johnny Depp zet een prima prestatie neer, net als Gary Farmer, als Nobody. He Who Talks Loud, Saying Nothing. Geweldig, net als de vele uitspraken van hem en Depp die er elke keer geen bal van snapt. Ook Lance Henriksen als ''psycho'' is goed op zijn plaats. Hij en zijn twee collega's staat eveneens garant voor geweldige scénes. De openingsscéne van de film is al prachtig en het eerste half uur weet de film dit makkelijk vol te houden. Daarna zakt het op sommige momenten wat in, maar krijgen we toch zeker genoeg ''interessants'' te zien. Niet dat ik het altijd evengoed snapte, maar fascinerend was het wel. De scéne wanneer Depp die vrouw ontmoet vind ik ook erg mooi trouwens. De prachtige beelden worden op een, misschien ietwat vreemde, maar wel prachtige manier ondersteunt door een geweldige score van Neil Young. Ik lees dat niet iedereen zijn bijdrage helemaal kan waarderen; ik kon het wel. Geweldige deuntjes, die blijven nog wel even in mijn hoofd zitten denk ik.

Binnenkort maar wat meer werk van Jarmusch opzoeken. Deze was geweldig en is volgens mij echt een film die bij herziening alleen maar beter wordt. Die herziening gaat er ook zeker komen. Voor nu een dikke voldoende, voor deze vreemde, fascinerende film.

Vond t maar een saaie bedoeling, regisseur heeft duidelijk hele oude Westerns bekeken en net gedaan of hij er zelf eentje maakte. Zwart-wit waar composities waar ik niet bepaald blij van word. Wat grappige mannetjes en momentjes hier en daar, maar voornamelijk grijsheid en saaiheid. Boe! 2*

Na het boeiende begin is het beste er helaas wel af. Er volgt daarna vooral veel van hetzelfde. Jarmusch' humor kan ik altijd wel waarderen, maar deze film is wat te saai en kent te weinig grappige momenten. De muziek is wisselvallig, net als de personages trouwens.

Inmiddels mijn 5e Jarmusch, 2x kleur en 3x zwart/wit. Ik heb tot nu toe in ieder geval veel meer met zijn kleurenfilms dan met zijn zwart/wit films.

2.0*

Niet helemaal overtuigd. Ik mis vooral de humoristische ondertoon die ik in andere films van Jarmusch terug zag. Niet dat het niet aanwezig is, maar het is wel erg schaars. Naarmate de film vorderde des te meer het allemaal wat eentonig aanvoelde en dat elektrische deuntje wekte op een gegeven moment aardig wat irritaties op.

Wazige maar gave film, typisch Jarmush ook. Dat wil zeggen bizarre personages,die constant onderweg zijn, bevreemdende dialogen, een nogal apart gevoel voor humor, een film die zich via een sukkeltempo ontwikkeld en prachtig zwart/wit camerawerk.

Dead Man is een poetische trip, een spirituele reis naar...? Ja naar wat eigenlijk? Toen ik de film zat te kijken deed het me wel een beetje aan Stalker denken. Een reis naar het ultieme weten waar alle eenvoudige stervelingen op deze aardkloot aan begonnen zijn op de dag dat het levenslicht werd gezien. Maar ook iets wat in de hectiek van het (westerse) leven vaak is verloren gegaan. Zoiets dus
Jarmusch bekleedt zijn reis wel met meer humor en verwijzingen naar de populaire cultuur, zijn personages krijgen quotes uit gedichten en songteksten.
De reis begint in Machine, wat al "The end of the line" wordt genoemd. Een smerig, donker Charles Dickens-achtig western stadje. De verwezenlijking van het aardse doucheputje, zweet, hoeren, drank, geweld, modder. Door het noodlot moet Blake dit oord verlaten en onder begeleiding van zijn spirituele gids, de Indiaan Nobody, en achternagezeten door een drietal geschifte premiejagers onderneemt hij een gewelddadige reis naar een beter iets, een spirituele verlossing. Volgens mij door de kijker vrij in te vullen wat dit dan is...

Depp is prima in zijn rol als schuchtere accountant die zich ontpopt als een van de meest gezochte outlaws van het Wilde Westen. Een veel meer ingetogener rol dan zijn capriolen uit Pirates of Fear and Loathing, deed me bv meer denken aan zijn optreden in Edward Siccorhands. Verder zijn de andere rollen echt lekker bizar. Zo'n Indiaan Nobody, die vooral in gedichten en raadsels spreekt, een fabrieksdirecteur die tegen zijn opgezette beer praat, een premiejager die met een knuffelbeer slaapt, Iggy Pop in een jurk die zijn eigen interpretatie geeft van Goldie Locks. Hoe verzin je het? Maakt niet uit, heb er veel plezier aan beleeft.

Het zwart/wit camerawerk van Robby Muller is fantastisch, blijkt toch iedere keer weer een vruchtbare samenwerking op te leveren samen met Jim Jarmush. Daarbij komt de muziek van Neil Young, die ik och wel erg mooi vind passen in deze Dead Man. Het breekt ook met wat bij een western zou horen en werkt daarom extra bevreemdend.

Meer dan prima film dit. 4 dikke sterren voor mijn 1111e stem op de site.

- You William Blake?

- Yes I am, do you know my poetry?

Briljante sfeerfilm met een waanzinnige soundtrack van Neil Young.

De film is echt zo'n typische belevenis met veel symboliek en poethische scenes die je gewoon over je heen laat komen. Geweldige muziek dus, geweldige dialogen/monologen, lang nazinderende scenes. Verder heeft Jarmusch de film weer prachtig geschoten. Waar zijn laatste (The Limits of Control) me toch wel behoorlijk tegenviel is dat hier zeker niet het geval. De terugkomende herhalingen, typisch Jarmusch, komen weer terug (You got Tabacco?), en de subtiele humor is keer op keer fijn en absoluut niet storend.

Grootse, nagenoeg perfecte film. Eigenlijk wel mijn favoriete Western, is dan ook eigenlijk amper een echte Western te noemen. Geweldig gewoon.

4.5*

Phoe, wat vond ik nou van dit Dead Man. Aan de ene kant was dit een erg fasinerende film, die een erg sterk eerste uur kent. Daarin zaten ook nog een paar geniale scenes. Neem bijvoorbeeld de treinrit en de scene als hij Machine binnenloopt. Geweldig! Ook vond ik de soundtrack van Neil Young briljant. Past ook perfect in deze film waar toch al weinig normaals aan is.

Maarja, hier zit helaas ook nog een andere kant aan, want het tweede uur vond ik een heel stuk minder. Sommige momenten waren zelfs erg saai, en had ik moeite om mijn ogen open te houden. Ik was wel wat moe, dus dat kan ook hebben meegespeelt. De film zit vol poethische scenes, die je zoals Montorsi al zeg, maar gewoon over je heen moet laten komen. Niet alles was even interresant, en hier en daar was de film ook vrij vermoeiend. Al zaten er toch ook weer een hoop komische momenten in het tweede deel. Verder is de film erg mooi in zwart-wit geschoten en zitten er een hoop hypnotiserende scenes in. Met als toppunt de eindscene.

Johhny Depp ben ik normaal niet zo'n fan van, maar hier zetten hij wat mij betreft de sterkste rol uit zijn carriere neer. Wat een acteerprestaties zeg, totaal niet verwacht. Maar verder vond ik het eerste uur bij vlagen geniaal, maar het tweede uur soms zelfs erg saai. Een herziening verdient deze film zeker, heb zo'n gevoel dat de score dat wel eens veel hoger uit kan vallen.

3*, ben benieuwd naar meer van Jim Jarmusch

Een bijzondere en fantastische film. En met een Indiaan die Nobody heet. Geweldig!

Helemaal geen gekke film.

Als bepaalde karakters iets minder karikaturaal geweest waren had ik hem denk ik nog sterker gevonden.

Jarmusch, betrouwbaardere regisseurs zijn er nauwelijks. Nog niets van gezien dat me tegenviel eigenlijk. Ook deze surrealistische spirituele western niet. Depp die de verleiding dit keer weerstaat om een typetje van zijn karakter te maken. De sfeer, de soundtrack en de fotografie van Müller (Jarmusch weet zijn camaramannen altijd wel uit te zoeken). Ik heb gesmuld. En Jarmusch humor is nog steeds erg mijn humor. Waardoor deze film die vol met thema's zit waar de meest serieuze films over gaan erg lichtvoetig blijft.

4.0*

Zonder meer een sfeervolle reis en de zwart/wit beelden pasten goed. Diep onder de indruk ben ik niet; Blake had enkele premiejagers achter zich aan zitten en werd rustig begeleid door de verstandige indiaan. Er schieten wat kleine bijrollen voorbij en steeds wanneer het einde van een voorval nadert wordt de elektrische gitaar ingeschakeld. Om een voortreffelijk niveau te bereiken bleef het me allemaal iets te kaal en ik vond het frapant om rustig bij een kampvuur ging zitten met drie vreemden terwijl je ieder moment aangevallen kan worden. De moord aan het begin was wèl naar mijn smaak: vrouw gaat dood (zie je niet zo vaak) en Bill schiet eerst twee keer mis. Al bij al wel aardig om een keer gezien te hebben.

Meesterwerk! Sfeervol en schitterend gefilmd. Jarmusch's regiewerk is heerlijk. Vette soundtrack ook.

Jim Jarmusch is op zijn minst een interessant regisseur te noemen. Hij duikt overal op in lijstjes en de twee films die ik tot nu toe van hem zag, waren ook verre van slecht te noemen. Het werd daarom ook hoog tijd om weer eens wat van hem te zien en toen kwamen we uit bij deze Dead Man, een surrealistische western met Johnny Depp in de hoofdrol.

Wat gelijk al hieraan opvalt is het prachtige zwart-wit, waarin Dead Man geschoten is. Visueel ziet het er bij vlagen echt prachtig uit en daarnaast zorgt het zwart-witte voor een soort van versterking van het surrealistische sfeertje. Naast de sfeer ben ik hier vooral onder de indruk van de soundtrack. Die soundtrack is krachtig, mooi en past vooral erg goed bij de film en het verhaal dat hier geschetst wordt. Dead Man bevat een hoop rare personages. Depp zelf is, zoals wel vaker, vrij apart, maar speelt hier een redelijk ingetogen rol. De bijrolletjes zijn wat dat betreft nog iets bizarder, waarbij vooral Nobody op een bijzondere wijze opvalt.

Ondanks dat is het mooi vond om naar te kijken mistte de pogingen tot humor soms net hun doel bij mij. Ik vond sommige zaken soms net wat te geforceerd overkomen, waardoor het juist minder grappig was dan bedoeld. Ook zaten er af en toe wel wat stukjes in dat het algehele niveau wat inzakte. Gelukkig duurde dat niet al te lang. Dead Man is in ieder geval een aparte kijkervaring. Lekker surrealistisch en bevreemdend, met een sterke soundtrack.

Jammer dat de humor niet echt aan mij besteed was hier. Jarmusch is echter wel een regisseur waar ik meer van wil zien. Als alles op zijn plaats valt, zou er bij hem nog wel eens een meesterwerkje tussen kunnen zitten. Dat gevoel heb ik tenminste wel.

3,5*

Dit vond ik eigenlijk een mindere van Jarmusch, wat wilt zeggen dat hij nog altijd aan schone 3.5* verdient

Zoals altijd bij Jarmusch terug een goed verhaal dat niet echt diep wordt uitgespit maar sterk gehouden wordt door de goede (, korte en schunnige) dialogen, vreemde doch logische situaties, prachtig geschoten beelden en de humor die voortvloeit uit deze elementen. En de soundtrack zeker niet vergeten!

Dit alles in een ingetogen sfeertje dat rustig zijn gang gaat zonder zich te haasten noch te dralen.

Deze keer kon het mij echter minder pakken dan in zijn andere films. Ik kan er niet direct mijn vinger op leggen maar alles vind ik niet net niet zo goed als in zijn andere films. Wat ik zeker deze keer een mindere vind is de soundtrack, die anders bij Jarmusch toch altijd meer dan zeer goed is.

Een aanrader maar niet de beste van Jarmusch vind ik.

Ik ben een liefhebber van de Western, en ik moet toegeven dat ik op dat vlak iets minder open sta voor gemengde genres. Films als Wild Bill, Blueberry, Django Unchained en Blazing Saddles hebben zeker hun fans, maar waren te weinig western voor mij. Dan vielen zelfs Cowboys vs Aliens en Wild Wild West nog beter mee. Deze Dead Man experimenteert met het western genre met elementen uit het psychedelische, zwart-wit en aparte humor.

Met momenten is het wel mooi, dus slecht is deze film zeker niet. Maar het kan me in z'n geheel weinig boeien. Depp is zo'n twijfelachtige figuur die ik wel eens graag bezig zie in een film, maar die met moeite ook in een hoofdrol perfect een film kan dragen. En de muziek van Neil Young is ook niet zo boeiend als z'n grote hits.

Een ietwat aangename film met z'n momenten, maar niet mijn ding helaas. Net als bij Blueberry te psychedelisch naar mijn smaak. En te weinig western an sich.

Jim Jarmusch, Robby Müller én Neil Young, wat wil je nog meer? Dit is ook precies wat de film te bieden heeft. Een eigenlijk stupide plot met surreële trekjes en flegmatieke personages (Jarmusch), prachtig strakke cinematografie, vooral in het laatste deel (Müller) en dreigende gitaar riffs die zich met kleine variaties continu herhalen (Young). Het middenstuk mag wat saai zijn, het laatste kwartier is niet minder dan hallucinant. Sowieso zit het geheim van de film in de staart, want bij de aftiteling kan je pas ten volle genieten van het gitaarwerk van Young, terwijl dat in de rest van de film nogal gefragmenteerd maar wel heel vaak gebruikt wordt (wat de ene keer, zoals in de beginscène, beter uitpakt dan de andere keer). Depp is trouwens ook prima op z'n plek in een aangezette rol als deze. Gewoon een coole film, waar Jarmusch een patent op lijkt te hebben.

Prima artistieke western die vanaf de eerste minuut (geweldige opening) wist te boeien. Het simpele verhaal is misschien niet bijzonder maar wel de uitvoering ervan. De fraaie zwart-wit beelden, de continue aanwezige jengelende gitaar en de indrukwekkende sterrencast maken deze film toch wel bijzonder om te kijken. Met name de cast doet het uitstekend (heerlijke rol van Lance Henriksen) en de dialogen zijn vaak geweldig en hilarisch. Ook zit er best veel actie in welke soms best grof is. Hier en daar is de film wel wat langdradig en soms een beetje saai.

P.S. Ik moet zeggen dat ik Johnny Depp vroeger best een aardige acteur vond. Maar toen hij aan de "Pirates of the Caribbean" shit begon, ben ik een beetje afgehaakt van hem.

Een matige drama/fantasy/westernfilm...

Saai verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Johnny Depp...

Redelijk achtergrond geluid, wel

Dolby Digital aanwezig...

Alleen zwart/wit breedbeeld...

Geen moeite waard...

Veelbelovend begin maar daarna een moeizaam op gang komende film. Het sfeertje is wel oké, er zijn een paar fraaie buiten-shots (die vaak te snel worden afgebroken) en het gegeven van de spirituele tocht is best mooi maar de herhalende gitaarstukjes begonnen me flink tegen te staan en deden me naar de volumeknop grijpen (behalve tijdens de aftiteling). Vind sommige personages ook te dik aangezet, al zal het de bedoeling zijn maar als het storend is werkt het niet lekker, het deed me allemaal weinig. Het laatste halfuur maakt wel een hoop goed maar alles bij elkaar is Dead Man de eerste van Jarmusch die me licht tegenvalt.

Grote bewondering heb ik zeker voor de wijze waarop dit verhaal filmisch is neergezet. Onderkoeld, in sepia, fragmentarisch en sferisch. Dat is best uniek, en sterker, deze film - toch al 20 jaar geleden gemaakt - staat nog als een huis, en komt nog steeds modernistisch over. Dat is echt een prestatie. Toch... ja daar komt 't, ga je je gedurende het verloop van de film ongemakkelijk voelen. De vaart komt er niet in door het consequent doorvoeren van de gekozen stijl, en blijft het eigenlijke verhaal (voor zover er daar al sprake van was) haken. De muziekkeuze was net zo pakkend en goed gekozen, maar ook deze klanken bleven zich herhalen. Dat is misschien gedurfd, maar niet nodig, en het werkt - inderdaad - irritatie opwekkend.

Al met al zit ik te hinken op twee benen... Moet je de lef en de visie waarderen van de filmmaker, of, hoe een en ander overkomt op de kijker... Ik kom dan op 'middelmatig' uit.

2,5*

Redelijk.

Daarbij moet gezegd dat de eerste helft niet al te best is, maar dat de tweede helft dat wel goed maakt. De film is rechttoe-rechtaan, nou ja, je kan het zien als het vagevuur maar verder stelt de symboliek heus niet zo veel voor.

Het tweede uur is wat minder komisch bedoeld en wordt zowaar nog wat meeslepend.

De cast bevat redelijk wat bekende namen - of bekende gezichten, althans - maar niemand weet echt te imponeren. Zeker Johnny Depp vind ik in zijn "verbaasde fase" weinig overtuigend. Vanaf het moment dat hij geregeld mannetjes neerknalt acteert hij beter en beter.

Jim Jarmusch en z'n collagestijl werkt wel - ondanks de soundtrack van Neill Young. Elektrische gitaren in een western? Oké, want dit is geen doorsnee western. Maar elektrische gitaren die constant volgens dezelfde akkoordjes bespeeld worden? Neen, bedankt. Een klein beetje afwisseling had leuk geweest.

Qua humor is het hier ook niet altijd mijn ding - maar het occasionele getaffel bij het herladen tijdens vuurgevechten is leuk gevonden.

3

In het begin is dat lome sfeertje in zwart/wit nog wel aardig. Het electrische gitaarspel brengt ook bijzonder veel sfeer mee. Maar na een tijdje begint de traagheid op te vallen, worden scènes onnodig lang uitgeraakt en begint dat gitaarriedeltje echt ontzettend op de zenuwen te werken. Jarmusch overspeelt hiermee zijn hand en weet eigenlijk op een gegeven moment niet meer van ophouden.

Wat goed begon eindigde in mineur en ik was maar al te blij dat ik de film af kon zetten omdat ik geen seconde van die gitaar meer kon aanhoren.

2,5*

“The eagle never lost so much time as when he submitted to learn from the crow.”

Deze film deed me helaas niks. Het western thema vind ik altijd wel leuk, en ik ben ook vaak geïnteresseerd door zulke films. Het zwart-wit thema is dan niet helemaal mijn voorkeur en vaak vind ik dat niet heel erg tof als regisseurs daarvoor kiezen, al creëer je er zeker een bepaald effect en setting mee, je moet er wel erg van houden. De film weet met vlagen toch nog wel te overtuigen, al zijn dit korte briesjes. De film is zeker op het begin vermakelijk om te volgen, met een leuke situatie en een beetje spanning. Daarna rekt de film teveel uit, duren dialogen erg lang waardoor de film al heel snel traag aan gaat voelen, om dit een beetje op te wakkeren met een paar senescence weet ‘Jarmusch’ de film nergens meer te redden.

‘Depp’ deed het zeker leuk, hoewel ik hem wel beter heb gezien weet hij toch nog wel wat leuks toe te voegen. Toch is het plot spannender om te lezen dan de film om te volgen, waar het plot over komt als een spannend avontuur is het erg slaapverwekkend. En dan blijkt al gauw dat dit gewoon niet echt een film voor mij was. Het psychedelische effect was oké maar, daar is alles al wel mee gezegd.

2.0

De laatste tijd maakte ik een kleine inhaalbeweging voor Jarmusch en ik kan nu al besluiten dat het niet mijn type regisseur is. Zijn films hebben haast allemaal dat bizarre absurde kantje dat ik moeilijk kan plaatsen. Dat het geen gewone western betrof, werd al snel duidelijk. Best wel een sterk begin met karaktervolle scènes in dat sfeervolle zwart-wit.

Het plot wordt langzaam aan alleen maar vreemder en trok me jammer genoeg minder en minder aan. Weliswaar wel een fijne rol van Depp, hoewel ik van zijn personage ook maar weinig hoogte kreeg: een slungel die alsnog niet onderschat diende te worden, zo blijkt...

De soundtrack was fijn, wel wat repetitief. De film was best sfeervol mede ok door de mooie beelden. Ook de andere personages deden hun ding, karakteristiek dat ze waren.

"It is preferable not to travel with a dead man.---Henri Michaux"

Met een prijs op zijn hoofd is William Blake op de vlucht voor een stel psychopathische huurmoordenaars. In de loop van zijn vlucht krijgt hij hulp van de indiaan Nobody, die hem voor de gelijknamige reeds gestorven dichter aanziet. Nobody beschouwt het als zijn edele plicht de gestorven dichter op zijn terugkeer naar het dodenrijk te begeleiden. Dead Man is een apocalyptische parabel die met stemmingsvolle zwart-witbeelden en onder begeleiding van opmerkelijke muziek van Neil Young een heerlijk deprimerende, benauwende en duistere sfeer genereert.

De film is een treurige ballade die ergens tussen een western en een roadmovie zweeft. Het verteltempo, de cameravoering en de montage hebben een rustig ritme. De kijker heeft ruim de tijd en de gelegenheid zich rustig mee te laten voeren door het verhaal en zich in de zwaarmoedige sfeer onder te dompelen. Hij wordt daarbij indringend begeleid door de muziek van Neil Young, die poogt de gangen van William Blake in gitaarklanken te vangen en daarmee de onheilspellende sfeer waaronder die gangen gebukt gaan van extra beklemmende voeding voorziet.

De openingsscènes die zich in een trein afspelen, behoren in die zin tot de sterkste scènes. In deze scènes wordt de kijker net als William Blake met een veranderende wereld geconfronteerd. De keurige boekhouder Blake die van zijn thuisstad Cleveland afreist naar het eindpunt Machine dat ver in het wilde westen is gelegen, verwondert zich en maakt een onzekere indruk. Beelden van een ruiger wordend landschapen, van geplunderde huifkarren en van pelsjagers die geheel zinloos buffels neerschieten trekken aan het raampje van de treincoupé voorbij. De reis eindigt in Machine. Een smerig gat waar god noch gebod geldt. Jarmusch heeft me. Wat een mistroostige ellende.

En met het mistroostige plaatsje Machine houdt het niet op. Blake ontvlucht het gat en trekt verder westwaarts. De mensen die hij in de wildernis tegenkomt worden steeds vreemdsoortiger en staan steeds verder van zijn beleving van de werkelijkheid af.

Johnny Depp is goed als de naïeve boekhouder die tegen wil en dank besmet raakt door de mensen waarmee hij in aanraking komt en de omstreken waar hij doorheen trekt. In het verloop van de film ondergaat hij dan ook een verandering. Zijn ogen steeds meer toegeknepen en killer. Zijn gezicht steeds valer en meer toegetakeld. Hij legt zijn naïviteit neer en verkent andere percepties. Blake is een intrigerend personage. En hij is niet het enige intrigerende personage. Vele leuke personages en bekende namen komen voorbij. Robert Mitchum in zijn laatste filmrol. Iggy Pop als verwijfde pelsjager. Lance Henriksen als meedogenloze huurmoordenaar. En natuurlijk Gary Farmer als de merkwaardige Indiaanse metgezel Nobody. Het is maar een greep. Het is genieten.

‘He who talks loud, saying nothing’. Dat is de betekenis van de Indiaanse naam van Blake’s reisgezel Nobody. En die strekking geldt ook vaak voor de teksten in de film. Die zijn vaak nietszeggend spiritueel en hilarisch absurd en staan averechts op de diepzinnige sombere grondtoon van de film. Datzelfde averechtse gevoel kreeg ik bij een aantal slapstickachtige en een aantal hardvochtige scènes. Mij bevallen dergelijke sfeerbrekers wel. Ze voorkomen dat je niet helemaal wegzinkt in een zwart gat en kunt blijven relativeren. En vooral van dat laatste houd ik zeer.

Films van Jarmusch hebben altijd humor maar ik hou er niet van als die humor domineert en het een klucht wordt (zoals met name gebeurt als Benigni meespeelt). In deze film blijft de humor gelukkig op de achtergrond – alleen de schietpartijen zijn als een slapstickklucht vormgegeven maar dat kan ik wel hebben (je krijgt de indruk dat Jarmusch met name de films van Chaplin als voorbeeld heeft maar hij heeft niet Chaplins genie). De film lijkt evengoed een karikatuur of parodie van de western en doet dat op een interessante manier. Wel meandert het verhaal wat lang door zonder een duidelijke spanningsboog zodat het verhaal wat gaat slepen.