Silence (2016)

mijn stem
3,19
96 stemmen

Verenigde Staten / Mexico / Taiwan
Drama / Historisch
159 minuten

geregisseerd door Martin Scorsese
met Liam Neeson, Andrew Garfield en Adam Driver

Twee jezuïten, Sebastião Rodrigues en Francis Garupe, reizen in de zeventiende eeuw af naar Japan, dat onder het Tokugawa-shogunaat het katholicisme en alle andere buitenlandse contacten verbood. Daar zijn ze getuige van de vervolging van Japanse christenen door hun eigen regering die Japan wil zuiveren van elke westerse invloed. Uiteindelijk scheiden de wegen van de priesters en reist Rodrigues naar het platteland, waar hij zich afvraagt waarom God zwijgt terwijl Zijn kinderen lijden.

  • Vanaf 9 februari in de bioscoop

TRAILER

59 BERICHTEN 9 MENINGEN
zoeken in:
avatar van zoutzak
3,0
0
geplaatst: 7 februari, 22:55 uur [permalink]
Fikse tegenvaller. Mijn 23e Scorsese en voor mij zijn minste. Veel retorisch religieus geneuzel waardoor het een wat oppervlakkig emotioneel drama wordt. Waar ik hoopte op een diepere spirituele verkenning van de historische ontmoeting tussen monotheïsme en boeddhisme blijft dit goeddeels op de achtergrond gedurende de eerste pak'embeet 2 uur. Om zo'n lange speeltijd te rechtvaardigen dient mag er wel waf meer geboden worden, zeker afkomstig van Scorsese. Daarnaast was het acteerwerk ook nergens bijzonder overtuigend.

avatar van xgogax
 
0
geplaatst: 8 februari, 17:10 uur [permalink]
Andrew Garfield in deze film doet mij heel erg aan Christian Bale denken die ik overigens in Rescue Dawn (2006) sterker vind dan Garfield in Silence (2016) .

Deze film ziet er fantastisch uit . De fotogenieke exotische locaties zijn adembenemend mooi en de composities zijn enorm artistiek , komen dikwijls overeen met de artistieke composities van Carl Theodor Dreyer en dan met name in La passion de Jeanne d'Arc (1928) al vind ik de laatst genoemde film veel beter dan deze film van Scorsese . Deze film duurt bijna 3 uur lang en desalniettemin voelt het allemaal erg afgeraffeld en incompleet aan , vooral naar het einde toe .

Heb er geen idee van wat ik van deze film moet denken . Aan de ene kant is Silence (2016) een vintage Scorsese , aan de andere kant heeft deze film mij op het inhoudelijke vlak niet weten te overtuigen en de film is nergens origineel of vernieuwend .

Ben geen liefhebber van Dreyer , maar het lijden van Joana d'Arc in La passion de Jeanne d'Arc (1928) is oneindig veel overtuigender in beeld gebracht dan het lijden van Rodrigues in Silence (2016).

Ik heb Chinmoku (1971) niet gezien ( en dat zal ook zo blijven ) , echter ben ik heel erg benieuwd naar de overeenkomsten tussen Chinmoku (1971) en Silence (2016) ...

avatar van baspls
4,0
0
geplaatst: 10 februari, 09:35 uur [permalink]
hvdriel schreef:
Ik zag Silence, viel in slaap en ben na anderhalf uur weggelopen. Hopelijk mag ik er toch wat over zeggen: zoveel theater in film is onverdraagbaar.

Ik wil niet flauw doen, maar volgens mij is het een regel op Moviemeter dat je niet mag stemmen als je een film niet hebt afgekeken.

avatar van tbouwh
3,0
1
geplaatst: 10 februari, 10:56 uur [permalink]
baspls ga je een recensie schrijven? Benieuwd πŸ™‚

avatar van baspls
4,0
0
geplaatst: 10 februari, 13:38 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Silence is Martin Scorsese's verfilming van de roman van de Japanse schrijver ShΕ«saku Endō. De Aartsbisschop van New York had hem dat boek in de jaren '80 cadeau gegeven. Scorsese probeerde het boek al sinds de jaren '90 te verfilmen, maar het lukte nooit om de financiering rond te krijgen. De uiteindelijke productie verliep door de hoge kosten en de moeilijke omstandigheden op de locaties (aardbevingen o.a.) ook moeilijk. Op 29 November 2016 ging de film in première in het Vaticaan waar de film door Jezuïeten en bisschoppen is bekeken (of de Paus hem ook gezien heeft is onbekend) en sinds deze week is de film dan eindelijk ook in Nederland te zien.

1640. Nadat bijna heel Japan succesvol tot het Katholicisme is bekeerd besluit het Shogunaat om het land te zuiveren van buitenlandse invloeden. Een grootschalige Christenvervolging is het gevolg. Twee jezuïeten reizen naar Japan opzoek naar hun oude leermeester, die naar verluid zijn geloof heeft afgezworen. Tijdens hun verblijf in Japan wordt hun geloof op de proef gesteld.

Mensen die een film met actie en spectaculaire dialogen van Liam Neeson verwachten zullen bedrogen uit komen. Scorsese maakt een serieuze film, zoals Hollywood dat veel te weinig doet tegenwoordig. Als je niet bent geïnteresseerd in geschiedenis of theologie zal de film ook niet heel interessant zijn. Toch denk ik niet dat je perse gelovig moet zijn om de film te kunnen waarderen. Ik snap op zich wel dat de film het in Amerika slecht doet. Je moet geduld hebben en open staan voor de boodschap van de film wil je een prettige kijkervaring hebben. Silence is geen popcornvermaak.

De Ierse Katholiek Liam Neeson speelde eerder al een jezuïtische missionaris in het prachtige The Mission. Na zijn vele actie-rollen is het een verademing om Neeson weer in zo’n serieuze rol te zien. Neeson zet een sterke rol neer als Ferreira, al moet ik er wel bij zeggen dat het slechts een kleine rol is. Van Adam Driver had ik nog niet veel soeps gezien, maar hij bewijst zich hier toch een zeer degelijk acteur. Andrew Garfield blinkt het meeste uit. Zijn lijdensweg en innerlijke tweestrijd is bijzonder sterk vertolkt. Driver en Garfield zijn allebei erg afgevallen voor hun rol en hebben een tijdje in Portugal als Jezuïeten geleefd ter voorbereiding. De Japanners deden het verder ook wel aardig allemaal. Ik snap dat er voor Engels is gekozen in plaats van Portugees, al waren de accentjes soms een beetje flauw.

De cinematografie is uitstekend en de beelden van de opnamelocaties in Taiwan en China zijn werkelijk prachtig. De setting is goed verzorgd en zover ik het kan beoordelen historisch correct. Zo zitten er zelfs Nederlandse kooplieden in de film die even een enkel woordje Nederlands spreken. Scorsese benut stilte op een manier die een beetje doet denken aan het werk van filmmakers als Akira Kurosawa en Andrei Tarkovsky. Met name de long shots waren indrukwekkend. Voor de belichting en het kleurgebruik liet Scorsese zich inspireren door 17e eeuwse schilderijen met het Barokke clair-obscur belichting en goudgekleurde Japanse prenten uit die tijd.

Ik was eerst vooral benieuwd wat voor invalshoek Scorsese zou kiezen. The Last Temptation of Christ was bijvoorbeeld een controversiële film in religieuze kringen, hoewel ik hem wel kon waarderen. Toch is ondanks al dat geweld en gevloek van maffiosi het geloof altijd een rol blijven spelen in zijn films, dat word meer dan duidelijk uit Silence. Scorsese noemt het maken van de film 'zijn pelgrimstocht'.

De christenvervolging doet denken aan de Holocaust en was best heftig om te zien. Zowel fysiek als mentaal worden mensen gemarteld om hun overtuiging af te zweren. De martelingen vormde een vreemd contrast met de prachtige locaties waar ze plaatsvonden. Het stappen op de beeltenis van Jezus als symbolische afzwering van het geloof was vergelijkbaar met de manier waarop de Romeinen Christenen vervolgde. Als ze de keizer als god erkende mochten ze blijven leven, maar ze stierven liever een martelaarsdood. Zo ook de christelijke Japanners.

Scorsese blijft trouw aan de essentie van het boek, maar brengt tegelijkertijd ook zijn eigen visie over. Thema’s als verraad en verloochening zie je dan ook veel terug in het verhaal. Kichijiro is een soort personificatie van Judas en het concept van vergeving en als Rodrigues dan uiteindelijk zijn geloof verloochend horen we een haan kraaien, net als toen Petrus Jezus ontkende in de bijbel. De film bevat kritiek op de uitbreidingsdrang van het Christendom in de vorm van de tolk en de inquisiteur maar gaat tegelijkertijd ook in op de essentie van het geloof. De stilte waarmee gebeden worden beantwoord en of geloof nou van buiten of van binnen zit. De film bied in ieder geval veel stof tot nadenken, voor zowel gelovigen als ongelovigen.

De geslaagde historische setting, de uitmuntende cinematografische kwaliteiten en de sterke filosofische achtergronden maken Silence tot een heus meesterwerk.

avatar van baspls
4,0
0
geplaatst: 10 februari, 13:39 uur [permalink]
tbouwh schreef:
baspls ga je een recensie schrijven? Benieuwd πŸ™‚

Het duurde even, maar zie hier mijn eerste poging om mijn bevindingen te verwoorden πŸ˜‰.

avatar van tbouwh
3,0
1
geplaatst: 10 februari, 13:53 uur [permalink]
Als ik vanavond nog genoeg concentratie heb (vereiste bij deze film), plak ik 'm achter een andere voorstelling aan. Ik had ergens wel verwacht dat jij deze zeer zou kunnen waarderen, maar ik heb ook al veel negatiefs gelezen en gezien. Film wordt met name aangepakt op de eenzijdige overdaad aan religieuze motieven en de duidelijke polarisatie tussen goed en kwaad. Ik ben erg benieuwd waar ik ga staan.

avatar van baspls
4,0
1
geplaatst: 10 februari, 14:08 uur [permalink]
Gezien ik zowel Japan als het Katholicisme een warm hart toedraag en religieuze symboliek en historische settings erg kan waarderen is het inderdaad niet gek dat de film mij goed is gevallen πŸ˜„.

Van die polarisatie tussen goed en kwaad merkte ik zelf niet heel veel. Het Shogunaat wordt in de film natuurlijk door de gruwelijke martelingen niet echt als nobel gezien, maar ze blijven op zich wel waardig en respectvol (gezien cultuur en tijdsbeeld dan). Zoals ik in mijn recensie schreef geeft de film ook kritiek op de missie en is het dus niet puur de visie van het Christendom, maar ook het standpunt van de Japaners die hun cultuur willen behouden dat een rol speelt. Toch is dit in de film mischien net wat minder belicht dan in het boek denk ik.

avatar van arno74
 
0
geplaatst: 10 februari, 15:11 uur [permalink]
Ik was verbaasd dat deze buiten de oscarrace bleef, het lijkt met toch een film met alle kenmerken van films die daarvoor gaan. Draait hier al een tijdje maar ik kijk wat op tegen de duur ervan.

avatar van tbouwh
3,0
0
geplaatst: 10 februari, 22:17 uur [permalink]
Is flink afgebrand door de critici. Daarnaast voor de academy te veel theologie/religieuze thematiek. En dan nog de belangrijkste reden: het is ook niet zo'n heel goede film πŸ™‚

avatar van Rvdz
3,5
0
geplaatst: 11 februari, 00:35 uur [permalink]
tbouwh schreef:
Is flink afgebrand door de critici.


Ik hamer hier misschien een beetje op door, maar dat valt toch wel mee? Ik heb eerlijk gezegd nog nergens zo veel negativiteit over deze film gezien als op deze pagina, maar misschien let ik gewoon op andere critici dan jij. πŸ˜‰

Vind het overigens ook geen meesterwerk en lig er ook niet wakker van dat ie buiten de boot gevallen is in de Oscar-race (al had Garfield voor mijn part voor deze film ipv Hacksaw Ridge genomineerd mogen worden), maar dat terzijde.

avatar van tbouwh
3,0
0
geplaatst: 11 februari, 01:48 uur [permalink]
Ik heb inderdaad een aantal andere gelezen πŸ™‚ overigens niet allemaal erg negatief, veel ook gematigd (+- 3*). Garfield vind ik hier ook net iets beter dan in HR, al word ik van beide rollen niet echt warm.

avatar van wibro
1,0
0
geplaatst: 11 februari, 02:11 uur [permalink]
tbouwh schreef:
Is flink afgebrand door de critici. Daarnaast voor de academy te veel theologie/religieuze thematiek. En dan nog de belangrijkste reden: het is ook niet zo'n heel goede film πŸ™‚
Volledig eens met de critici. Het is dat het een film is van Scorsese, anders was ik vroegtijdig de zaal uitgelopen. Allemaal Rooms-Katholiek fundamentalistisch geleuter. Zo ervoer ik deze film. Ik had gewoon sympathie met de Japanners, hoe wreed ze ook waren.
Morgen meer hierover.

avatar van horizons
 
0
geplaatst: 11 februari, 09:02 uur [permalink]
Afgebrand door critici?
83% op Rottentomatoes.

Gtfo... Als dat al afbranden is.... πŸ˜„

avatar van wibro
1,0
0
geplaatst: 11 februari, 10:19 uur [permalink]
Dat ik deze film niet kan waarderen is vooral mijn enorme antipathie tegen het Rooms Katholieke fundamentalisme, dat destijds in de 17e eeuw aan iedereen opgelegd moest worden, desnoods met geweld. De methode hoe zij te werk gingen verschilde niet veel met die van de moslimfundamentalisten van de Islamitische Staat. Als ik de wiki Christenvervolging in Japan mag geloven werden toen het christendom in Japan op zijn hoogtepunt was ook tal van o.a. Boedhististische tempels of meer van dat door de christenen vernietigd. En dan maar dat bekeren, bekeren en nog eens bekeren. Zich verdiepen in de cultuur van Japan, nee ho maar. Wij hebben de waarheid in pacht. Wij zijn superieur, jullie onwetend. De Japanners accepteerden dat terecht niet. De christenen hebben hun vervolging daarom ook helemaal aan zichzelf te danken.
Wat de film verder betreft; op visueel vlak stelde het i.m.o. toch weinig voor. Verder werd ik doodmoe van dat soms hysterische gejank van die priester. Sorry, dat ik het zeg, maar Silence is voor mij verreweg de minste film van Martin Scorsese.

1.0*

avatar van tbouwh
3,0
0
geplaatst: 11 februari, 10:38 uur [permalink]
horizons schreef:
Afgebrand door critici?
83% op Rottentomatoes.

Gtfo... Als dat al afbranden is.... πŸ˜„
ik had het anders moeten formuleren. Ga af op een paar recensies die ik voorbij heb zien komen. Is niet representatief.

avatar van tbouwh
3,0
1
geplaatst: 11 februari, 11:33 uur [permalink]
wibro schreef:
Dat ik deze film niet kan waarderen is vooral mijn enorme antipathie tegen het Rooms Katholieke fundamentalisme, dat destijds in de 17e eeuw aan iedereen opgelegd moest worden, desnoods met geweld. De methode hoe zij te werk gingen verschilde niet veel met die van de moslimfundamentalisten van de Islamitische Staat. Als ik de wiki Christenvervolging in Japan mag geloven werden toen het christendom in Japan op zijn hoogtepunt was ook tal van o.a. Boedhististische tempels of meer van dat door de christenen vernietigd. En dan maar dat bekeren, bekeren en nog eens bekeren. Zich verdiepen in de cultuur van Japan, nee ho maar. Wij hebben de waarheid in pacht. Wij zijn superieur, jullie onwetend. De Japanners accepteerden dat terecht niet. De christenen hebben hun vervolging daarom ook helemaal aan zichzelf te danken.
Wat de film verder betreft; op visueel vlak stelde het i.m.o. toch weinig voor. Verder werd ik doodmoe van dat soms hysterische gejank van die priester. Sorry, dat ik het zeg, maar Silence is voor mij verreweg de minste film van Martin Scorsese.

1.0*


Ik begrijp niet helemaal dat je juist het missionaire karakter van het (R-K) christendom aanhaalt in een film over christenvervolging. Ik kan me voorstellen dat je, als je al een antipathie koestert tegen die bekeringsdrang, moeite hebt sympathie te voelen voor de twee hoofdpersonen. Maar neem in gedachten dat dit Jezuïtische priesters zijn, en dat dat de situatie al complexer maakt dan hoe jij haar schetst (uitleg volgt).

Het is waar dat de Kerk verantwoordelijk kan worden gesteld voor het nodige geweld ten opzichte van ‘de ander’. Het gaat dan niet alleen over Azië, maar bijvoorbeeld ook over Zuid-Amerika (even uitgaand van de vroegmoderne tijd). In Silence gaat het echter niet primair om de kerk als een overkoepelend gezagsorgaan, maar om de Jezuïeten (al werden die uiteraard wel door de kerk aangestuurd). Naar wat ik ervan weet, staat het personage van Neeson dichterbij de realiteit van Jezuïeten in Azië dan het personage van Garfield. De nadruk die Jezuïeten legden op intellect, studie en onderwijs zorgde ervoor dat zij vaak in grote mate accultureerden met de nationale cultuur en gebruiken van de landen waar ze resideerden. Ergens is dat ook logisch; het doel was het christendom aan de man te brengen, en dat kon gewoonweg niet als er geen enkele inleving was in de cultuur van het missieland.

Die nadruk op geweld die je hier benoemt is dan (volgens mij) ook wat anachronistisch als je haar plaatst in de context van het zeventiende-eeuwse Japan (zeker als je dan ook IS erbij haalt). Het geweld wordt hier m.n. uitgeoefend door het shogunaat, zoals ook te zien in Silence. Dat dat geweld wel erg excessief wordt doorgedreven, en dat de Japanners allemaal wel heel karikaturaal worden neergezet, is een ander punt.

Lees ook even je eigen bron terug. Het bewuste stukje dat je aanhaalt (missionarissen gebruiken geweld, vernietiging boeddhistische tempels) zou afkomstig zijn uit een brief die Hideyoshi onder invloed (en relatief uit het niets) schreef. Om vervolgens zelf met geweld jegens de jezuïeten terug te slaan. Dit wil niet zeggen dat in de beschuldigingen geen waarheid zou kunnen schuilen, maar het maakt ze wel direct stukken minder plausibel.

Dat je dit de minste film van Scorsese vindt kan natuurlijk. Ik vond ‘em ook niet zo goed, maar om andere redenen. Recensie volgt nog. Maar ik hoop dat dit stukje discussie wat positieve zelfreflexie (of onderbouwd tegengas) als gevolg heeft πŸ™‚

avatar van Drs. DAJA
2,5
0
geplaatst: 11 februari, 15:08 uur [permalink]
baspls schreef:
(quote)

Ik wil niet flauw doen, maar volgens mij is het een regel op Moviemeter dat je niet mag stemmen als je een film niet hebt afgekeken.


Hoezo is dat een regel? Als je het anderhalf uur hebt volgehouden vind ik toch eigenlijk wel dat je stemrecht hebt (het zou dan wel gek zijn heel positief te stemmen).

avatar van mrklm
3,0
0
geplaatst: 11 februari, 18:58 uur [permalink]
Een die persoonlijke film van Martin Scorcese, waarbij het helpt als je redelijk wat weet over het katholicisme. De film draait namelijk om de pogingen van Japanse samurai om twee jonge Katholieke priesters [Andrew Garfield en Adam Driver] ertoe te dwingen hun geloof af te zweren. Hiertoe moeten ze met een voet de beeltenis van Jezus Christus aanraken. Het is behoorlijk zware kost en de film duurt onnodig lang, aangezien het verhaal weinig actie bevat en vooral bestaat uit de overpeinzingen van de hoofdpersoon, de gesprekken met de Inquisiteur [Issei Ogata, die de film steelt met een geniale vertolking] en martelingen. Ogata laat een onvergetelijke indruk na, maar het acteerwerk is over de hele linie uitstekend en Rodrigo Pieto brengt alles op sublieme wijze in beeld. Scorcese's visuele regie is prima, maar het tempo ligt te traag waardoor het mij niet meeviel om 150 minuten bij de les te blijven. Als deze film 50 minuten korter was geweest, had ik het waarschijnlijk een extra ster gegeven.

3,5
2
geplaatst: 11 februari, 19:06 uur [permalink]
Toen ik de negatieve berichten over de film las, dacht ik (zoals menigeen): een slechte Scorsese-film, is zoiets überhaupt mogelijk? Welnu, laat ik met het negatieve beginnen. De film is als (verhalende) film erg langdradig en saai. De film gaat over beproevingen maar eerlijk vond ik de film zelf ook wel een beproeving. Menigeen verliet voortijdig de bioscoop tijdens de voorstelling, ik neem aan om die reden plus dat de film het christendom en de kerk positief benadert terwijl het kenmerkend voor de Europeaan is dat hij een diepe aversie tegen de kerk (en in het verlengde soms ook tegen het christendom) heeft. De film komt ook wel een beetje over als een film van en voor christenen.

Ik bleef wel zitten, ook al ben ik een overtuigde atheïst en ben ik nooit een christen geweest maar door mijn filosofiestudie ben ik het christendom wel gaan waarderen als aanjager van de moderniteit en sowieso als fenomenale kracht in de wereldgeschiedenis omdat het christendom in zekere zin boven alle andere religies uitstijgt doordat het een ‘transcendente’ leer vormt. Het overstijgt bewust het aardse en daarmee ook elke cultuur en menselijke wetgeving, waardoor het christendom de mensheid als het ware uit haar baan om de zon heeft geschoten en andere culturen zich er fundamenteel door bedreigd voelen. Zijn waarheid is even universeel als onbereikbaar en zoals de film impliciet laat zien is met name de socialistische utopie de grote seculiere erfgenaam van het christendom: door in elk mens te geloven, door onvoorwaardelijke liefde en vertrouwen in de medemens kunnen we ons egoïsme en wantrouwen overstijgen en een betere wereld scheppen (maar daarmee dus ook de traditionele vernietigen). Voor andere culturen maakt het christelijke voorbeeld van Christus aan het kruis dat het christendom als een slang is waarvan er drie koppen terug groeien als men er één afhouwt: christelijke martelaren vormen het zaad van de kerk. De Japanners in de film zijn dan ook intelligent genoeg te beseffen dat ze de christelijke priesters niet moeten doden maar in een positie moeten brengen waarin ze het christelijk geloof verloochenen.

Dat brengt me tot het positieve van de film. Scorsese zou zelf katholiek zijn en ik denk dat de film moet worden opgevat als zijn persoonlijk christelijk zelfonderzoek: wat is het christelijk geloof eigenlijk? Daar gaat de film over en ik acht de film in dat opzicht geslaagd. Het hoofdthema is het christelijke dilemma of men zijn geloof publiekelijk mag of eigenlijk moet afvallen als men daarmee het leven van anderen kan redden of moet men onvoorwaardelijk voor het martelaarschap – het sterven voor God – kiezen? Wat betekent sterk in je geloof zijn als dat geloof het lijden in de wereld vergroot (waarmee ik het – mijns inziens juiste – antwoord van de film al verklap)? Anders dan andere religies, inclusief de Japanse uitwerking van het christendom, is het christendom geen leer van dogmatisch of ritualistisch handelen maar van geloof en liefde.

Het is opmerkelijk dat Scorsese de vervolging van christenen in het 17de eeuwse Japan tot het decor voor zijn christelijke meditatie kiest. Maar de elementen en de thema’s zijn evengoed universeel: de vervolging herinnert ons aan de vervolging van de eerste christenen in het Romeinse Rijk maar ook aan hoe in onze tijd Islamitische Staat in Syrië en Irak christenen martelt en vervolgt. De film kent ook een mooie gelaagdheid, zoals in de titel ‘Silence’: de film gaat erover hoe God zwijgt (zelfs toen zijn eigen zoon aan het kruis hing) en zijn gemeenschap in de steek laat in tijden van vervolging en lijden waardoor men aan het geloof kan gaan twijfelen, maar de stilte – als het transcendente dat de wereld overstijgt – is ook de plek waar men God juist kan vinden en waar God zogezegd juist luid spreekt.

Kortom, de film is een goede en mooie christelijke, welhaast theologische, meditatie, maar als film is hij bijna mislukt in zijn gebrek aan een boeiend verhaal. Als je niet geïnteresseerd bent in het christendom of de thema’s die ik hier heb benoemd, dan kun je beter thuis blijven.

avatar van tbouwh
3,0
1
geplaatst: 12 februari, 20:11 uur [permalink]
Een wereld van verschil. Wie the Last Temptation of Christ (1988) zag, weet dat Martin Scorsese één van de meest controversiële Jezusfilms ooit regisseerde. De Jezus die Willem Dafoe portretteert is een twijfelende man, wiens vleselijke verlangens duidelijk de overhand lijken te hebben boven zijn goddelijke aard. Nu, dertig jaar later, zegeviert de ironie. Scorsese, zelf katholiek, werd in 1988 nog verguisd door alles wat katholiek en/of conservatief was. Silence beleefde haar première in het Vaticaan. Niet zo gek ook; christelijker dan dit religieuze manifest gaat Scorsese z’n films niet meer maken. Gebaseerd op een klassieke Japanse roman van Shusaku Endo (1966) is Silence de katholieke bedevaart van deze uiterst bekwame Italiaans-Amerikaanse cineast.

Japan, 1640. Na een periode van relatieve voorzienigheid voor Japanse christenen (in de eeuw ervoor gekerstend door katholieke missionarissen) vierden nu angst en vervolging hoogtij. Onder de shoguns van de Tokugawa-clan (>1603) kreeg een concrete vreemdelingenpolitiek vorm. Buitenlandse invloeden werden gezien als een bedreiging. Silence is gesitueerd in die setting. De twee hoofdpersonen, Rodrigues (Andrew Garfield) en Garupe (Adam Driver), zijn Jezuïtische priesters die in geheimenis het land van de opgaande zon betreden. Ze zijn op zoek naar Ferreira (Liam Neeson), een Jezuïtische metgezel die naar verluid van zijn geloof gevallen is. Rodrigues en Garupe komen in aanraking met de onorthodoxe martelingen die de Japanse christenen moeten doorstaan, en gaan mede daardoor twijfelen aan hun eigen overtuigingen. Waar is hun God in deze beproevingen? Waarom zwijgt hij als zijn volgelingen aan vervolging worden blootgesteld?

Het zijn fundamentele theologische vragen die Scorsese hier aan de orde stelt. Sterker nog, je zou gerust kunnen beargumenteren dat het (onterechte) lijden hét centrale thema is binnen het christendom. De religieuze thematiek is in Silence een medaille met twee zijden. Voor wie religieus geïnteresseerd is, biedt de film een intrigerend inzicht in een centraal theologisch vraagstuk. Wie zich hiertoe niet aangetrokken voelt, zal snel(ler) vallen over de wijze waarop religieuze thematiek op de voorgrond wordt geplaatst. Neutraal is Scorsese immers niet. Zijn filmtitel is paradoxaal. Waar stilte (lees: het zwijgen van God) centraal staat, gooit Scorsese zijn eigen glazen in door in het laatste halfuur (vrij letterlijk) met antwoorden te komen.

Nog storender is de wijze waarop de Japanners in de film worden gerepresenteerd. Dieptepunt is de inquisiteur (an sich wel sterk gespeeld door Issey Ogata), die achterlijk en psychisch gemankeerd overkomt en zijn dialogen slist in gebrekkig Engels. Pijnlijk, want waren de vervolgingen er niet juist op gericht alle buitenlandse invloeden af te wenden? Het blijft niet bij die ene rol: de Japanners in de verschillende dorpjes doen aan als karikaturen, die allemaal even hysterisch om vergiffenis en zegen smeken als Garfield en Driver zich onder hen begeven. Het is het soort acteerwerk dat zich lastig serieus laat nemen, en een evenwichtig beeld onmogelijk maakt. En dat is jammer.

Andrew Garfield acteert daarentegen weer uitstekend, en belichaamt sterk de twijfel die zijn rol tekent. Duidelijk is daarnaast dat Garfield al zijn toewijding heeft gestopt in deze ene rol, vastbesloten over te brengen wat Scorsese van hem verwachtte. Driver (nu ook te zien in Jim Jarmusch’ film Paterson) krijgt minder screentime, maar overtuigt wel. De verschijning van Neeson (ook al te zien als Jezuïet in the Mission uit 1986) komt op het juiste moment, en leidt tot een beslissende ontmoeting met een ontgoochelde Garfield. Diezelfde Garfield is zojuist definitief Scorseses Christusfiguur geworden. Een déjà vu, want ook in Mel Gibsons Hacksaw Ridge (2016) was Garfield de belichaming van ultieme religiositeit. Veel subtieler dan Gibsons pacifistische boodschap op het slagveld is Scorseses bedevaart niet. Garfield nadert op een ezel van de residentie van de inquisiteur, haalt Getsemane aan en hoort een haan driemaal kraaien. Zelfs een Judas ontbreekt niet (de gluiperige Kichijiro). Het past allemaal in het verhaal dat Scorsese wil vertellen, maar dat verhaal is eenzijdig en mist geloofwaardigheid. Scorsese, zelf co-auteur van het scenario, gaf zelf toe dat Rodrigues the best and the brightest van het katholieke geloof representeert. Garfield is een standvastige man van de kerk, die niet buigt onder de vervolging die hem ten deel valt.

Toch blijft Silence meer dan tweeënhalf uur boeien. De cinematografie is schitterend, Garfields intellectuele kwelling intrigeert. De film is bij vlagen traag en loom, maar daardoor is er wel meer ruimte voor de uitwerking van psychologische elementen. De tekortkomingen van Scorseses reliproject laten zich dus voelen, maar het gaat me te ver te spreken van een slechte film. Silence biedt stof tot nadenken, en brengt een onderbelicht stukje niet-westerse geschiedenis onder het voetlicht. Dat die geschiedenis verteld wordt vanuit een duidelijk winnaarsperspectief, is een tragisch gegeven binnen talloze koloniale en imperiale vertellingen. Silence is daarin geen uitzondering, maar het zijn de onmiskenbare kwaliteiten van Scorsese als regisseur die de film zonder meer de moeite waard maken.

Op website (met beeldmateriaal)

avatar van pampelonne
2,5
0
geplaatst: 14 februari, 19:42 uur [permalink]
het lag me zwaar op de maag, deze film, enerzijds door het thema, religie en anderzijds ook door sommige gruwelijke scenes. het is moeilijk te zeggen of dit nou een goeie film is.
de film had sowieso wat korter gekund!

avatar van LPereboom
3,5
0
geplaatst: 14 februari, 23:29 uur [permalink]
Ik kan de film waarderen op sommige punten, zo vind ik het verhaal interessant en zijn de acteer prestaties heel goed. Driver, Neeson en Garfield spelen echt heel sterk. Ook het camerawerk en de mooie setting zijn van grote kwaliteit.. het probleem is wel dat ik er me heb moeten doorsleuren, vond het iets te langdradig en in de zaal was het toevallig extra warm dus het speelde allemaal wel een rol dat de film persoonlijk iets te lang duurde ( daarom geef ik hem zeker een 2de kans) er zitten een paar heel sterke scenes in die me boeien maar ik vond mijn emotie niet helemaal terug in de film.. spijtig. Ik geef de film voorlopig een 6,5 a 7/10.

avatar van Walter S.
2,0
0
geplaatst: 16 februari, 00:24 uur [permalink]
Wel wat getwijfeld of ik zou gaan door de berichten over de lange duur en dat het een trage saaie film zou zijn.

Ik vond het niet direct saai maar wel (te) lang. Een interessante geschiedenisles die er soms mooi uit zag (al had ik me daar ook wat meer van voorgesteld), maar qua verhaal wel veel van hetzelfde en daardoor toch langdradig. Niet de gehoopte topper, wel de gevreesde ietwat tegenvaller.

avatar van AC1
 
0
AC1
geplaatst: 16 februari, 13:59 uur [permalink]
De trailer voorspelt al niks goeds. Is het echt zo'n rechttoe rechtaan drama filmpje? Lijkt wel Oscar bait eesteklas!

avatar van mjk87
1,0
1
geplaatst: 17 februari, 19:48 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Hoe vaak hoopte ik wel niet dat men zijn voet op een afdruk van Christus zette. Zij van de problemen af, ik van de film - deze was echt gewoon niet door te komen en daarmee veruit de slechtste (en enige slechte van) Scorsese.

Wat vooral meespeelt is dat ik die mensen niet begrijp. Wat is er nu moeilijk aan voor de bühne je geloof af te vallen en verder te genieten van je leven? Dan wordt dit vertolkt via hoofdrolspeler Garfield en hij is gewoon een matig acteur die dat gevoel ook niet aan mij als kijker weet over te brengen, al probeert hij dat 158 ellenlange minuten wel. Nee, dan wist Driver in die paar minuten dat hij in beeld was toch meer indruk te maken, net als Qui-Gon Jinn die een zekere autoriteit uitstraalde. Vanaf dat moment werd het niveau ook iets beter.

Ik wist ook niet wat de film nu wil zeggen, Scorsese is een gelovig man maar deze film leek me eerder anti-reclame voor het geloof. Buiten dat was nu juist dan het slot het meest interessant en had van mij de hele film mogen zijn, maar dat werd nogal afgeraffeld met een voice-over die sowieso vervelend is in de hele film waarin alles wordt uitgelegd, ook door de acteurs trouwens. Show, don't tell om een cliché erbij te pakken. Zo blijft dit een afstandelijke film waar men mij als kijker nooit meekreeg.

Maar als film is dit ook gewoon vreselijk saai gebracht in een tergend traag tempo. Geen muziek aanwezig (althans, niet op de band) en redelijk duf camerawerk. Je merkt wel dat nagedacht is over de composities, maar in een saai kleurenfilter en veel mist waar weinig mee gedaan wordt maakt dit gewoon dat het visueel erg karig blijft. Af en toe nog wel een mooi plaatje van golvend water, maar dat is het dan ook. 1,0*.

avatar van russo
2,0
0
geplaatst: 21 februari, 00:37 uur [permalink]
Jammer, mn eerste scorsese die ik gewoon echt niks vond. Dit terwijl ik groot fan ben van zn films en japan en haar geschiedenis met oa de hollanders erg interessant vind.

De eerste 2uur waren bijzonder traag, vooral heel erg veel geneuzel over het geloof zonder verdere diepgang. Laatste half uur zat er voor mijn gevoel wat meer verhaal in. Maar ik miste een band met de hoofdrolspeler.

Qua acteerwerk vond ik het ook allemaal tegenvallen, zowel bij de japanners sls bij de hoofdrolspeler(s) was het het gewoon allemaal net niet.

Er zaten een paar mooi gedraaide stukken in maar meer dan dat vond ik het niet.

Viel me overigens op dat in het begin de montage erg rommelig overkomt. meer mensen opgevallen?

avatar van Verhoeven
 
0
geplaatst: afgelopen vrijdag om 22:44 uur [permalink]
MAGNUM OPUS.

avatar van Pazmaster
3,0
0
geplaatst: afgelopen zaterdag om 06:33 uur [permalink]
De eerste helft van deze trage film is een behoorlijk eenzijdig verhaal over het Christendom. Gelukkig is de tweede helft, waarin het geloof aan de kaak wordt gesteld een stuk interessanter. De cast speelt redelijk en Neeson heeft godzijdank slechts een kleine bijrol. De film had, vooral in de eerste helft, wat korter en bondiger mogen zijn.