Silence (2016)

Misschien ligt het ook wel aan de mensen zelf?

Voorbeeld:

Communisme en Christendom, het heeft vaak mensen (aan)getrokken die de leer ervan in de praktijk niet naleven.

Denk aan de vroegere Sovjet-Unie waarin de kleine kring geleefd werd en de arbeider nauwelijks een brood kon kopen en aan de rijke Christenen die volgens de Bijbel "moeilijker in het Koninkrijk Gods kunnen komen dan een kameel door het oog van de naald kan gaan".

Communisme heeft als basis dat je met zijn allen een samenleving opzet waarin iedereen gelijk is en waarbij de bezittingen gedeeld worden.

Ook het ongemak van het bezit!

Christendom heeft als hoofdregel: "Heb je naaste lief als jezelf".

Zo te zien naar de geschiedenis, hebben veel mensen een ontzettende hekel aan zichzelf gehad!

En zo zijn er wel meer stromingen met een prima basis maar ........ inderdaad, misbruikt.

Basis en uitvoer, zal het 'eeuwig' een probleem blijven?

Ik vond het echt een matige film. Tegen beter weten in heb ik Silence uitgekeken, want het was me al snel duidelijk dat ik deze film niet ging waarderen. Het duurde echt veel te lang en verviel constant in herhalingen. De afwisseling bevond zich in de martelmethoden. Wat dat betreft zijn die Japanners wel creatief, verder kwam het neer op een hoop religieuze flauwekul.

Hoe de overtuiging een houvast vormt in het desolate bestaan van 2 priesters die uit vrije wil de confrontatie aangaan met zichzelf gekoppeld aan een Japanse bevolking die lijdt onder het juk van een Shogun en in de priesters een uitweg zien door hun geloof te omarmen. De priesters zelf kampen met hun eigen zieleroerselen en de aardse last die zij daarin met zich mee dragen. De immense onverzettelijkheid van het Japanse systeem wordt goed vormgegeven. Weetje: Nederland was het enige land wat in de 17e eeuw zaken mocht doen met Japan. Traag doch goed. Speciaal: de waterreflectie i.c.m het verraad.

De film dwingt mij om te zeggen dat Scorsese geen films kan maken maar ik verzaak niet aan mijn geloof in Scorsese. Zelfs martelingen en het vooruitzicht op een dood kunnen mijn mening niet veranderen. Ik blijf Scorsese trouw.

Toch moet ik toegeven dat ook ik niet echt heb kunnen genieten van Silence. Het grootste gebrek is de herhaling van het thema geloof. Opnieuw en opnieuw mensen die gemarteld worden in variaties om toch maar die ene zin te willen horen. Ondanks prachtige fotografie en mooie score trappelt de film steeds ter plaatse en het lijkt of de film eerder een documentaire geschiedenisles wil maken van priesters die het geloof verkondigen in een vijandig Japan 17de eeuw dan een volwaardig dramatisch verhaal.

Scorsese is een fantastische filmmaker. Ik blijf het zeggen al is het niet gemakkelijk zo, onderste boven hangend in een put met vuur.