Love (2015)

Huh.

Al die seks in de film... Da's toch typisch Nederlands?

Teaser (Filmtotaal)

Haha, die jizz die ineens over het scherm loopt... Dat ziet er wel echt goedkoop uit.

Belooft al een stuk meer dan dat eerste trailertje.

Dit gaat weer een film worden dat ik hooguit met drie anderen in de zaal zit tijdens de premiere

Ideaal toch, meestal is publiek om je heen toch alleen maar irritante afleiding. Tijdens de premièreavond van Enter the Void in Arnhem zat ik met vier andere personen in de zaal waarvan er halverwege ook nog eens twee wegliepen

Ironisch dat je toch nog afgeleid werd dan.. Anders zou je niet weten dat er twee wegliepen

Afleiding is een groot woord, als twee mensen een paar rijen voor je zitten in een verder lege zaal en dan opeens weglopen dan merk je dat wel op ja. Was niet echt irritante afleiding in de trend van continu pratende, knagende, krakende, vrijende, gapende of giechelende mensen om je heen...

Is er trouwens al een stemmer die iets wil zeggen over deze film? Ik zie dat al na 5 stemmen zowel de minimale als de maximale score uitgedeeld is, dat voorspelt weer een mooie tweedeling van het publiek.

Ik wil wel een poging doen! Mijn initiële reactie was absolute ergernis. Ondertussen is mijn oordeel nog steeds negatief, maar ben ik iets gematigder. Dit is pas de tweede Noé die ik zag (na Irréversible) en ik kreeg bij Love een onaangenaam déjà-vu gevoel. Het is een erg autobiografische prent, die naar mijn inziens nogal wat nare trekjes van Noé blootlegt: zijn drang om stoer te doen (pronken met druggebruik en agressie) komt weer erg naar boven. De hele film heeft wat weg van het laatste halfuur van Irréversible: 'wat is ongeremde liefde toch mooi en esthetisch' (vooral in een trio met 2 jonge grietjes natuurlijk) plus bijhorende cliché dialogen. Het verhaal is zeer ongestructureerd, maar dat vind ik dan weer een pluspunt. Hier en daar is er wel eens een mooie scène. De acteurs zijn amateurs, maar hun onbeholpenheid past wel bij de film. Noé relativeert zichzelf ook gelukkig wel wat: zijn alter-ego wordt voorgesteld als nogal een poseur die niet verder komt dan enkele pseudo-artistieke ideetjes. Je zou hem al die infantiele provocatie haast gaan vergeven.

P.S.: bij mij in de zaal enkel zeer ruimdenkende (oudere) koppels. Gaven zelfs geen kik bij de cumshot scène

Fijn dat jij überhaupt nog een poging doet, itt tot de mensen die tactloos een kutcijfer uitdelen en het voor gezien houden. Al lijk je mij - gezien je stemmen - absoluut geen potentiële Noé liefhebber.

Snap trouwens nog immer niet wat er mis is met een beetje provocatie .

Ik hou juist van provocatie! Maar het moet een beetje onvoorspelbaar, ondoorgrondelijk zijn. Bij Noé vind ik het redelijk doorzichtig. Zeker omdat ik Irréversible al zag. Heel wat stijve lullen, een enge seksclub (onder begeleiding van Assault on Precinct 13 van John Carpenter-om de horror van de hele situatie écht te illustreren) en natuurlijk weer een trannyhoertje als kers op de taart. Een moraalridder zou zelfs kunnen stellen dat het aanbrengen van deviantie als shockfactor nogal clasht met het uitgangspunt van de film (een compromisloze viering van seks in het dagelijkse leven), maar dat ben ik gelukkig niet.

Begrijpelijk, al ben ik het er allicht niet mee eens. Het volslagen compromisloze in Irrév is nét hetgeen wat me aanspreekt. Subtiliteit is uiteraard in geen velden of wegen te bekennen, of het realistisch is kun je ook zo je vraagtekens bij zetten, maar als het zo'n audiovisuele belevenis oplevert ben ik daar niet rouwig om. Beetje vergelijkbaar met de aftakelings-sequentie uit een Requiem for a Dream (zie na dit getypt te hebben pas dat je die ook 0,5* gaf ).

Wellicht gooit Enter the Void hogere ogen bij je, al moet je daar ook maar net zin in hebben. Iets als Seul Contre Tous zou ik je in ieder geval zéker niet aanraden.

http://www.demorgen.be/film...

recensie

Belachelijk trouwens dat je Irréversible 0.5 punten geeft, en jij wilt dan dat wij je serieus nemen? Een the wolf of wall street krijgt dan 5 punten. Jij pretendeert veel van films te kennen, maar ik betwijfel dat toch ten zeerste.

Kinepolis Hasselt toont pornofilm in 3D - Het Belang van Limburg Mobile - m.hbvl.be

Niet echt een fan van Noé lijkt het.

Veel meer dan de zogenaamd spitsvondige 'constatering' dat het om een 3d pornofilm gaat, staat daar niet in. Echt argumenten heeft men er niet voor. De helft van het stukje zijn zelfs nog dingen die Noe er zelf over te zeggen heeft. Ben eigenlijk wel benieuwd (maar eerst mijn dvd van Enter the Void eindelijk eens opzetten).

Aan mij dan de eer om hier als eerste iets positiefs over Love te schrijven!

Aangezien Noé misschien wel mijn favoriete regisseur is (zowel Irréversible als Enter the Void pronken in mijn top 10) keek ik natuurlijk ten zeerste uit naar deze film. Door de vele commotie rond al de expliciete seks in de film vroeg ik me vooral af of hij deze keer doorgeschoten was in zijn provocatie of er gewoon weer een erg fijne film afgeleverd had. Gelukkig is het het tweede geworden.

Love heeft zijn titel niet gestolen: de film handelt over de liefde in al zijn aspecten: zowel positief als negatief, zowel lichamelijk als emotioneel. De film is wat gematigder dan de vorige films van Noé wat de shockfactor betreft, maar het is nog steeds geen vrolijke cinema. De personages gaan uiteindelijk allemaal ten onder aan de liefde. De (vele en lange) seksscènes voelen zelfs niet eens zo provocatief aan, omdat ze vaak erg sereen in beeld gebracht worden. Op het internet las ik enkele mensen klagen over de simpliciteit van de dialogen, maar dit vind ik geen storende factor. De film portretteert de interactie tussen geliefden, en die praten nu eenmaal niet de hele dag door over hun mening omtrent filosofische vraagstukken. Het verhaal voelt ook meer aan als een middel om de emotie 'liefde' rond te simuleren dan dat het echt de kern van de film is.

De stijl is wel wat anders dan in zijn vorige films. Terwijl Noés vorige werken opvielen door het wilde camerawerk, is dat hier eerder rustig. Er wordt vooral veel gebruik gemaakt van statische camera’s en tracking shots die de personages volgen, maar geen camera’s die overal rondzweven en in de gekste hoeken gebogen worden. Qua thematiek geen slechte keuze, want op dat vlak is de film ook wat gematigder is. Denk echter niet dat de film daardoor op het visuele vlak teleurstelt: de beelden op zich zijn vaak erg mooi. Veel scènes maken gebruik van erg fijne, diepe kleuren (veel rood: de kleur van de liefde?) en in een paar scènes komen de stroboscopen en neonlichten van Enter the Void zelfs even terug. Verder nog een paar leuke knipogen naar Noés vorige werk (op een bepaald moment bedrijven de twee hoofdpersonages de liefde in een rode tunnel, dit keer iets aangenamer dan in één van zijn andere films ) en zo was het al bij al een zeer geslaagde filmervaring. Iets minder dan Irréversible en Enter the Void, maar dat had ik ook wel verwacht.

Fijn, eens wat positief geluid. Wordt steeds benieuwder!

Als ik het release-overzicht zie lijkt het erop dat Love enkel in 2D gaat uitkomen in Nederland. Waarom?

Ik zie dan hij in lux nijmegen in 3d komt, dus dan neem ik aan dat dat in meerdere steden het geval is.

Vijf jaar geleden is het alweer dat ik in het toen net geopende, nog helemaal naar verf en schuursel ruikende, nieuwe pand van mijn favoriete filmhuis Lantaren/Venster zat te wachten op Noe's eerste tekenen van leven na Irreversible en me aan het eind van die voorstelling naar adem happend, door de achtbaanrit onderuit gegleden in mijn nog maagdelijke, zonet van plastic ontdane stoel (voor mijn gevoel op dat moment voor eeuwig bevuilt van het stinkende mannenzweet) afvroeg hoe hij dit van zijn leven zou moeten gaan overtreffen. Laat ik al zei die de dagen op de kalender zitten af te tellen en iets nog flitsender als Enter the Void verwachten maar adviseren hun euforie iets bij te schroeven want dat is hem natuurlijk niet gelukt en gelukkig heeft hij het niet geprobeerd ook.
Love is veel meer plotgericht en minder style-over substance dan we gewend mogen zijn. De flitsende, nog altijd uniek aanvoelende combinatie van psyschedelische neon strobes en Nan Goldin achtige fotografie zijn gelukkig gebleven maar het is vooral een wat rustigere film met een, voor zijn doen, wat optimistischere kijk op dingen. Zijn personages gunt hij nog altijd geen happy end maar het doet goed om iemand wiens debuut zowaar de meest deprimerende film is die ik ooit zag te horen beweren dat liefde het leven zin geeft. Gelukkig is hij verder nog niets van zijn streken verleert (zo getuigd het bijvoorbeeld niet bepaald van bescheidenheid om personages zowel je voor als achternaam mee te geven, rekwisieten uit je vorige films midden in het beeld zetten en stiekem zelfs een paar van je eigen films in de dvd kast van je hoofdfiguur stallen) hoewel dat ook wel weer van humor getuigd natuurlijk. Daarbij blijft het natuurlijk voornamelijk een provocateur bij uitstek die er genoegen in schept om geregeld een cumshot of penetratie in beeld te vertonen en hier gerust ook een openingsshot van ruim vijf minuten aan wijd. Of we Love daarmee maar meteen als pornofilm moeten betitelen vind ik ook weer wat ver gaan, al (even vanuit het oogpunt van mijn door testosteron getormenteerde alter ego gezien) moet ik wel stellen dat als de helft van alle neuk scenes in genoemde ''natuurfilms'' zo prikkelend, smaakvol en sexy in beeld gebracht zouden worden als hier ik er een stuk vaker naar zou kijken. Zelden zulke mooie, rauwe beelden daarvan gezien. Bijna niet voor te stellen dat het geacteerd is soms zelfs, en dan ben je knap bezig. Daar kunnen von Trier en zijn pretentieuze Nymphomaniac niet aan tippen.
Opvallend goede muziekkeuzes daar in ook. Wie had bijvoorbeeld ooit verwacht Maggot Brain van Funkadelic (in zijn volledigheid) onder een stomende threesome afgespeeld te horen worden? En hoe geniaal ben je als je de soundtrack van de originele Assault on Presinct 13 remixt en het onder een duistere club-orgy gooit. Zowiezo zijn er voor de oplettende kijkers heel wat leuke cult references. Zo is de kamer van Murphy volgestampt met filmposters, uiteinlopend van Pasollini tot Birth of a Nation. En zag ik daar nu werkelijk een poster hangen van underground roughie The Defiance of Good, hehe? Ik weet niet wat 3D nog had toegevoegd maar ik baalde wel lichtjes dat mijn filmhuis die print niet vertoonde, zeker omdat het wel zo stond aangekondigd en ik al een hele week tegen mensen in mijn omgeving aan het grappen was dat ik met een astronauten brilletje naar een pornofilm zou gaan kijken. Ga hem van de maand (zodra hij regulier draait) eens herzien, hopelijk heb ik dan wel de keuze. (4*)

23 Augustus draait hij overigens in filmhallen (3D), waarna er na afloop een Q&A met Noé himself plaats zal vinden.

*24 augustus

Een buitengewoon bijzondere filmervaring, dat staat buiten kijf. Maar wel de minste Noé tot dusver, naar mijn mening althans. Nu is het ook bepaald geen eenvoudig klusje voor hem om zichzelf nog te overtreffen; de vorige Noé's konden immers allen op een vette 5* rekenen. 'Love' lijkt, hoewel doorspekt met traditionele Noé elementen, toch net even uit een wat ander vaatje te tappen dan zijn vorige films (Enter the Void komt nog het dichtst bij). Love is namelijk vooral wat gevoeliger, wat intiemer, en wat zwoeler. Wat er in casu voor zorgt dat het wel een beetje mist aan de echte mokerslagen die zijn voorgaande films wel uitdeelde.

Anyway, plotgewijs is deze enigszins vergelijkbaar met Enter the Void. Aan de hand van flashbacks/herinneringen wordt er uit de doeken gedaan hoe de relatie tussen de twee hoofdpersonen tot stand kwam, verliep, en uiteindelijk op de klippen is gelopen. Geen keurig A naar B verhaaltje; de flarden die je van hun relaas te zien krijgt sluiten meestal niet chronologisch bij elkaar aan, nochtans had ik geen last met het volgen van de film. Maar evengoed kan dat te maken hebben met de intrigerende sfeer, die me al aanvankelijk bij de strot greep en pas na afloop losliet. Louter op audiovisueel gebied is de film al dik de moeite waard, allicht niet verwonderlijk met Debie achter de camera. Tja, tja, what's to say? Visueel is het gewoon grandioos; lumineus kleurgebruik, prachtig lichtspel, pientere editing (eyeblink effect, gebruikte Noé reeds eerder), en een eindshot om U tegen te zeggen. De soundtrack is vooral erg apart: soms van het allooi waarbij ik vaak ietwat negatieve connotaties heb, maar binnen de film wordt de muziek meestal fenomenaal gebruikt, met een paar absolute uitschieters.

Verder is het ook voornamelijk een film die je niét moet gaan kijken als je al angstig achter de sofa wegkruipt van wat gespuit, geneuk, gesnuif, en wat ostentatief in beeld gebrachte snikkels en vagina's. Het verbaasd me eigenlijk nog dat de film geen 'erotiek' predicaat opgeplakt heeft gekregen. Al zijn de velen pregnante, erotische scenes die de film rijk is absoluut functioneel voor de belevenis, en stoorde ze me nimmer. De redelijk onbekende cast deed het ook niet onverdienstelijk, zeker niet slechter dan een hoop van die zogenaamde sterretjes.

Maar tóch - ofschoon het beslist een ijzersterke film is geworden - heb ik toch net wat meer met het volstrekt compromisloze, rauwe stijltje uit Noé's vorige films. Deze is zoals reeds boven mij gezegd gewoon inderdaad wat 'gematigder', qua algehele look ook iets 'gelikter', wat de film er zeker niet slecht op maakt, maar er voor zorgt dat ik niet echt zó murw gebeukt werd als in een Irrév of Seul Contre Tous.

Ach ja, dat neemt verder niet weg dat dit veruit één van de gaafste bioscoopervaringen (voorpremière filmhallen, in 3D) sinds tijden was. 'Love' is één grote wervelstorm aan emoties, op prachtige wijze vertaald naar beeld. Voor nu hou ik het op een voorzichtige, maar dikke 4*, vermits ik de film ook nog in 2D wil kijken zodra mogelijk. Wellicht dat het dan nog eens kan oplopen.

Weer een nieuwe release strategie...???

Love draait in Utrecht (LHC), met maar één voorstelling in de premièreweek.

Alleen op zondag 21u15. Wel in 3D.

Wat zit daar nu weer voor idee achter?

Noé gaf gister tijdens de NL-première toe de film alleen in 3D geschoten te hebben omdat hij simpelweg 3 ton subsidie kreeg van de Franse overheid. Zit weinig esthetiek achter. Zonde, want vond het ook weinig toevoegen aan een visueel erg aantrekkelijke film.