Love (2015)

Niet helemaal waar, hij vertelde dat hij privé al eerder bezig was met een 3D handheld camera en dat erg interessant vond. Daarna hoorde hij dat er een veel subsidie beschikbaar was voor schieten in 3D...

En de scene waarin Murphy foto's van Electra bekijkt op zijn stereoscoop verraadt misschien ook een oprechte interesse in het medium 3D.

Ik vind dat hij verrassend weinig met 3D heeft gedaan, had - zoals met bijna alle films - liever een 2D-versie gezien.

Had hem persoonlijk ook liever in 2D gezien, echt bijster veel werd er niet gedaan met het 3D. Behalve wellicht enkele schaarse momentjes, waaronder een flinke cumshot met als onvermijdelijk gevolg wat geginnegap in de zaal.

Dit blijkt niet helemaal te kloppen. Naast die ene voorstelling in LHC draait de film tweemaal in Springhaver (zaterdag en woensdag). Nog steeds geen idee wat daar de diepere filosofie achter is, maar het maakt de kans om m te gaan zien wat groter.

Gezien de enorme berg releases die op stapel staan de eerste drie donderdagen in september kon het wel eens bij een of twee weekjes blijven.

Salem - King Night

Muziekkeuze door de hele film sowieso weer geniaal.

Love haalt het alleen niet bij Irreversible & Enter the Void. Dat waren toch duidelijk wat ambitieuzere films qua cinematografie en script. Deze film wil vooral verhalen over bloed, sperma en tranen. Ik voel het kloppend hart van de film wel, maar kon niet altijd evenveel met de hoeveelheid melodrama. Sexscenes zijn wel erg mooi en sereen in beeld gebracht. Hoogtepunt is absoluut de disco scene, er viel uiteindelijk ook nog genoeg te genieten. Veel leuke referenties ook naar Noe`s eerdere films en andere klassiekers.

Acteerwerk erg sterk, Karl Glusman is een uitstekende eikel en weet toch te overtuigen met zijn pijnlijke relaas. Nu hopen dat Noe zich na deze autobiografische film weer gaat wagen aan een wat uitdagender project. Dik 4*

Deze Love heeft alles mee vermoed ik stilaan Muziek van Salem of in die aard ben ik denk ik nog nooit tegengekomen in films, en heb er een goed oog in dat ook dat geweldig gaat uitpakken!

Soundtrack is inderdaad op en top, vooral de manier waarop deze binnen de film gebruikt wordt (individueel vond ik niet alle nummertjes even goed). Eén van de gedeelten die me het meest bijbleef, is die met dat prachtige nummertje van Brian Eno.

Dat nummer van Salem wordt inderdaad geweldig gebruikt. Die scène speelt zich ook wat verder terug in de tijd af, toen witch house dus nog helemaal hip was.

Een film waar ik al tijden naar uitkeek, en die alleen maar kon tegenvallen. Inderdaad niet helemaal wat ik ervan hoopte, maar het is zeker een bijzondere ervaring. Stel je het einde van Irréversible voor, alleen dan veel langer uitgesponnen, veel explicieter en veel intenser, zonder dat je er als kijker echt zelf van opgewonden raakt. Dat is toch wel bijzonder.

De niet-chronologische uiteenrafeling van de relatie van de hoofdpersonen aan de hand van flashbacks is an sich aardig om te volgen, al voelt het recept erg bekend aan. Het drama werkt alleen niet heel erg goed. Deels omdat de acteurs niet al te best zijn, met name als er tegen elkaar geschreeuwd wordt, maar ook deels omdat de mannelijke hoofdpersoon - uit wiens oogpunt het verhaal gevolgd wordt - eigenlijk best wel een lompe domme eikel is.

Visueel wordt er minder uitgepakt. Wat ook opvalt, is dat Noé op twee gedachten lijkt te hinken wat 2D/3D betreft. Veel onscherpe achtergronden, wat je in 2D vaak graag wilt hebben, maar in 3D juist helemaal niet. Wellicht heeft hij toch vooral een 2D versie in het achterhoofd, veel bijzondere 3D-effecten had de film ook niet, met als uitzonderingen de discoscène en met name de golden shower, die het publiek over zich heen kreeg. Nog nooit in real life ervaren, ook geen behoefte aan, maar zo in de bioscoop was het best een interessante ervaring.

Muzikaal sterk, soms behoorlijk hypnotiserend, en ook behoorlijk variërend. Van rock naar elektronisch tot klassiek. Wel moet ik zeggen dat ik de aria uit Goldbergvariaties van Bach, en met name het gebruik van Gymnopédies en Gnossiennes van Satie enigszins clichématig begin te vinden. Maar passend is het wel.

Bijzonder, maar zeker niet het beste werk van Noé. 3,5*.

Na een half uur er de brui aan gegeven en dat ligt niet aan het bloot of aan het verhaal maar aan de 3D die in mijn ogen geen enkele toegevoegde waarde heeft. Integendeel zelfs. Ik werd er zo moe van dat ik de helft van wat ik gezien heb zonder 3D bril bekeken heb. Ik vraag me trouwens toch af wat Noé er toe bewogen heeft deze film in 3D te vertonen. Om de uitvergrote piemels? Je zou het haast denken. Maar nogmaals, dit soort films leent zich gewoon niet voor 3D. Ik hoop in ieder geval dat dit geen navolging krijgt want dan houd ik het bekijken van dit soort films in de bioscoop wel voor gezien en ga ik gewoon gepindakaasde kopies thuis bekijken, in 2D wel te verstaan.

Niet afgekeken, dus niet gestemd.

Ik deel helaas niet in de feestvreugde. Gaspar Noé gaat hier flink de mist in.

Het grote verschil met Into the Void is dat je bij deze film als kijker haast gedrogeerd wordt, terwijl ik hier alleen maar naar een stel gedrogeerde acteurs leek te kijken.

Oeverloze onsmakelijke jaren '70 seksscènes tussen een beginnende acteur en actrice waartussen geen enkele chemie voelbaar is. Een paar aardige visuele momenten van Benoît Debie (die ook zelf een rolletje heeft) konden het geheel niet redden.

1,5 *

Irritante lui in een potentieel boeiende film.

Her en der erg gaaf, vooral wanneer de soundtrack meewerkt (Maggot Brain, Lucifer Rising, Vertigo). Her en der tenenkrommende dialogen (of monologen), die dan wel weer (onbedoeld?) grappig uitpakken. Visueel is het verzorgd en strak, maar waarom steeds die rare editing met 'zwart'?

Enter The Void beviel me toch beter (ook die duurde te lang) maar ook daar wist ik soms niet of ergernis mij parten speelde, of fascinatie.

Was alsnog verrast door de expliciete aanpak. Noé-logismen in de film waren grappig (Seul Contre Tous-VHS!).

Deze film zo'n 2½ maand geleden geprobeerd in 3D in de bioscoop te bekijken, maar dat werd helaas een grote mislukking. Ik werd zo moe van die rotte 3D bril dat ik er na zo'n 20 à 30 minuten de brui aan gaf.

Vandaag deze film op mijn PC scherm bekeken in 2D wel te verstaan en dat beviel me stukken beter. Ook de film waarvan ik niet zo veel van verwachtte viel me 100% mee. Op visueel vlak was het allemaal best mooi. Dat kan zeker ook gezegd worden van de mooie erotische scènes met Electra - die in die sexclub uiteraard niet meegerekend, want dat was gewoon porno, had met erotiek niks te maken. Uitstekende score ook met o.a. muziek van Satie en opzwepende dansmuziek. Minpuntje vond ik Murphy die ik een vreselijk irritant maar ook oh zo zielig mannetje vond. Op Electra daarentegen viel niets aan te merken . Ik moest bij deze film trouwens toch vaak denken aan Noé 's bekendste film "Irréversible" en dan heb ik het over het rustige 2e gedeelte van die film. "Love" weet die film helaas niet te evenaren en ook "Enter the Void" niet, maar niettemin heb ik "Love" ervaren als een zeer onderhoudende film.

4,)*

Nee, dit is toch een herhalingsoefening van Noé. Herken veel elementen uit Enter the void, alleen is het in deze film ontdaan van de scherpe randjes. Gedrogeerde acteurs icm met strboscooplicht begint me nu toch echt te ergeren. Op mij komt deze film halfslachtig over en zoals eerder benoemd als herhalingsoefening.

Een iel verhaaltje over een oversekste sukkel, die het na een triootje nog eens dunnetjes overdoet met zijn buurmeisje. Een paar jaar later is hij op zoek naar zijn spoorloos verdwenen ex-vriendin en laat hij het verleden met veel expliciet bloot en veel schreeuwerig misbaar nog eens de revue passeren. Dat is het wel zo’n beetje.

Tot mijn verwondering wordt deze film in dit forum best hoog gewaardeerd. Aan de acteurs en hun acteerprestaties kan dat niet liggen, want die zijn beide van een bedroevend niveau. Tenminste als je in ogenschouw neemt dat neuken, fellatio en aftrekken weinig met acteren te maken hebben.

Ook het camerawerk is niet om over naar huis te schrijven. Menige pornofilm is beter geschoten.

Dan blijft er niet zoveel over of het moet zijn dat de talrijke seksscènes op sommigen toch nog de nodige indruk maken. Prima, maar ik was allang blij dat na ruim twee uur een einde kwam deze jammerlijke mispeer.

Gaspar Noé stond bij mij niet hoog aangeschreven. Dat is er met deze film niet beter op geworden.

2 Sterren voor het lef, maar wat een ellende.

Ik had duidelijk te hoge verwachtingen van 'Love'. Ik wist natuurlijk wel dat er veel seks in zou zitten, maar ik had gehoopt op wat meer diepgang. En hoewel het verhaal an sich niet heel slecht is, raakte het me nooit. Wat ook gewoon te maken heeft met de casting. Het is vrij duidelijk dat de vrouwen in de film puur op hun looks zijn gecast, want acteren kon geen van hen. En die jongen overigens ook niet echt. Vind het ook vrij dubieus hoe Noé die dames heeft gecast. In discotheken vrouwen zonder enig acteerervaring casten vind ik maar raar.

Wat de film wel enigszins glans geeft is het visuele aspect. Ik vond de film schitterend geschoten en daarmee is het ook vrij duidelijk dat dit meer een stuk kunst moet zijn dan een vermakelijke film. Ook de muziek was erg sterk, vooral de elektrische gitaar tijdens de trio. Dat was een magische scene.

Audio en visueel dus behoorlijk indrukwekkend, vandaar nog een 3.5*

Ik vond het visuele aspect juist weer zeer gemakzuchtig. Zelfde kleurgebruik als in Irreversible en dezelfde effecten als Enter the void.

De geluidsband vond ik ook sterk, behalve dan de electrische gitaar van Roger Waters bij het triootje. Hier had ik op een psychedelische bandje gerekend, de scène zelf was behoorlijk gezapig en had wel wat ondersteuning kunnen gebruiken.

Ik heb die films niet gezien

Ik dacht dat dit wel een film moest zijn die Stephan erg goed zou vinden. Ik had een instant 5* verwacht van jou..

Dat verbaast me niet

Hoewel ik bekend sta om mijn erotisch beladen films zoek ik in die scènes wel altijd het drama. Je zult bij mij niet lang naakt zien zonder dat er een extra laag in zit. Zoals de scène in Swingers waar je minutenlang naar vrijende mensen kijkt, maar parallel iemand in de badkamer er naast kapot ziet gaan. Of in Caged waarin een lekker potje vrijen verandert in een date-rape.

De reden om deze expliciete visuals te tonen ontgaat me echter. Het is niet het groeien van een personage, of een plottwist die onafwendbaar opdoemt... Deze seksscènes lijken de lengte te hebben puur om de kijker te prikkelen / choqueren. Ik ben blij met wederom een mainstream film waarin ongesimuleerde seks te zien is. Ik sta op het punt mijn nieuwe project ook alle grenzen te nemen, maar voor mij hebben dit soort scènes alleen bestaansrecht als er meer gebeurt dan enkel seks.

Noé had inderdaad niet de intentie elke seks-scene te doorspekken met semi-filosofische boodschappen en wat dies meer zij. Wat is er mis met slechts 'prikkelen'?

Lastig uit te leggen. In La Vie d'Adèle vond ik het helemaal goed. Hier ging het me irriteren. Waarschijnlijk omdat de personages me tegenstaan en het spel niet overtuigt. Hier kreeg ik niet het gevoel dat ik door die scènes meer inzicht kreeg in de personages.

Er is uiteraard niets mis met geile scènes maar ook dan is dat wat er achter de ogen schuil gaat, wat er aan vooraf gaat of wat de impact is, interessanter dan de grootte van de zaadlozing.

In de kern is dit best een tedere film te noemen, gemaakt met nobele ambities. en ik geloof ook wel in de oprechtheid van Noé. Maar alles verzuipt een beetje in overdaad. De seksscènes zijn nog smaakvol en mooi gemaakt, maar moeten het er zoveel zijn? En moeten de emoties zo gigantisch worden benadrukt? Keer op keer op keer. Lijkt me geen goed idee met zulke slechte acteurs. Het rare is dat ze soms nog best meevallen, maar op momenten van het echte melodrama is echt vreselijk. Dan krijgen we ook nog weleens tenenkrommend slechte dialogen voorgeschoteld. Omdat je dit niet altijd ziet vroeg ik me tijdens de film af er een of andere boodschap is of zo die ik niet begrepen heb. Vond het maar vaag.

Leukere hoofdpersonages (met wat subtielere namen ook misschien) zou ook geholpen hebben, en de film had ook een stuk korter kunnen zijn. Vond het verder maar ijdeltuiterij hoe de regisseur niet alleen zijn naam een paar keer terug laat keren in de film maar zelf ook nog een rolletje voor zijn rekening neemt. Visueel wel weer echt heel goed. En ook de muziek wist me wel te bekoren. Maar de film viel me over zijn geheel echt flink tegen. Wat later leek de film wat interessanter te worden als de personages zich buitenshuis begeven, maar ook dan volgt er al snel weer zo'n seksscène. Ik kan hier niet eens een voldoende voor geven. 2.0*.

Net niet goed genoeg.

Dat deze film zich niet zou gaan meten met Irreversible en ETV was me ondertussen wel duidelijk, maar het blijft toch Noé en dus had ik nog best wat verwachtingen bij deze film. Die worden ook wel deels ingelost, maar toch werd ik verrast door wat lakse puntjes links en rechts.

De film deed me qua opzet eigenlijk vooral denken aan 9 Songs, maar dan met wat dramatische uitbreidingen tussen de erotische scenes ipv concertoptredes. Er zit aardig wat erotiek in deze film, maar elke scene staat in functie van het punt waarop Murphy en Electra zich in hun relatie bevinden. Het is dan ook niet zo dat er zich veel dramatiek ín de erotische scenes zelf bevindt, maar wél in combinatie met dramatische gedeelte waar de film om draait. Op dat gebied dus niet teleurgesteld.

Wel visueel. Jaja, fijne kleurtjes, af en toe mooie shots en goeie kadreringen. Benoît Debie is gewoon een vakman, maar wat oogde het allemaal statisch voor een Noé. Veel ellenlange statische shots, weinig interessante camerastandpunten, weinig creativiteit. Het oogt bijna klassiek, daar zit ik dan toch niet op te wachten.

Ook de soundtrack vond ik te braaf, met als grootste negatieve uitschieter die clubscene. En dan niet eens het nummertje, maar de geluidslevels waren gewoon belachelijk daar. Alsof die muziek uit een zaaltje ernaast kwam. Die hele scene kwam absoluut niet over, terwijl dát nu net de scenes zijn waarvan ik verwacht dat Noé voluit gaat.

Acteerwerk was ook niet altijd super. Glusman en Muyock hebben best chemie samen, maar beiden slagen er niet in om op een goeie manier hun schreeuwende personages neer te zetten. Vooral Muyock is compleet niet geloofwaardig als ze kwaad is. Vervelend aangezien Noé's Love uiteraard geen rozengeur en manenschijn drama is.

Klinkt negatief en da's vooral omdat ik van Noé véél meer verwacht. Maar al bij al is dit nog steeds een bijzondere film. Wat leuke verwijzingen naar z'n eerdere werk (die maquette van het Love Hotel bijvoorbeeld), lak aan subtiliteit en altijd zoekend naar een ervaring in plaats van een plot. Maar het zijn wat details links en rechts die nét in z'n eerdere werk voor een meerwaarde zorgden, die hier wat flauw, gemakzuchtig en vooral braaf zijn uitgewerkt.

Hopelijk is het uit z'n systeem en krijgen we als volgende project weer een volbloed Noé.

3.5*

Noé toont aan dat hij sterk is in sfeer creëren. Ik ken hem voordien van Irréversible en Enter the Void, warme dynamische films. Love is misschien minder dynamisch, maar wel warm. Mooie intieme beelden en prachtige kleuren. Ik vond de muziek wel passend. Soms zelfs in contrast met de beelden en toch erbij horend.

Wat Noé met Love wil tonen is me echter wel niet duidelijk. Dat 'lust' duidelijk is maar 'love' minder evident lijkt te zijn? En of 'love' door velen wel eens verward wordt met 'lust'? De film overdonderde ook niet meteen. Goed gemaakt, maar meer ook niet.

“My biggest dream is to make a movie that truly depicts sentimental sexuality.”

Een aparte filmbelevenis, dat kan ik Love wel noemen. Een film van Gaspar Noé die wel houdt van een beetje shockeren. Irréversible was een briljante film maar ook keihard en gruwelijk. Love is wat tammer en vlakker maar door de expliciete seksscènes weet Noé de kijker toch weer te trakteren op een onconventionele filmervaring. De seksscènes zelf laten weinig aan de verbeelding over en vertellen op zichzelf ook een verhaal. In het begin is de seks tussen Murphy en Electra nog intiem en liefdevol maar naar het einde toe wordt het steeds vunziger en onpersoonlijker. En hun relatie bewandelt dezelfde weg. Soms balanceert Noé op het randje van porno (de seksclub) maar hij gaat er nooit helemaal overheen. Het verhaal over de (destructieve) liefde tussen Murphy en Electra komt helaas niet helemaal goed uit de verf. De personages zijn vlak en soms ook irritant en buiten hun overduidelijk goede seksleven blijft het vaag wat Murphy en Electra verder nog gemeen hebben en waarom ze zo hopeloos verliefd op elkaar zijn. Het gedeelte met Murphy, zijn nieuwe vriendin en baby hangt er een beetje bij en wordt niet helemaal goed uitgewerkt. Karl Glusman is wat saai en zijn voice-overs zijn soms bloedirritant. Of Aomi Muyock goed kan acteren weet ik eigenlijk nog steeds niet want ik staarde de hele tijd naar haar prachtige ogen. Wauw.

Love is op sommige momenten erg intiem maar over het geheel genomen ook wat vlak en onpersoonlijk. Toch weet de film je wel te raken en visueel heeft de film een aantal aardige vondsten. Ik had iets meer verwacht van Noé maar teleurgesteld ben ik zeker niet.

En 'Enter the Void' was nog zo'n meesterwerk. Nodig eens herzien, maar in mijn herinnering echt geweldig. Wat Noé met deze 'Love' allemaal wou betekenen voor de filmwereld, geen idee.. maar enige impact maakt deze prent absoluut niet. Storende factoren zullen me eerder bijblijven; de irritante ''zogenaamd zwoele'' voice-over, het vreselijke accent van Electra en dan nog het bijzonder belabberde scenario.

Wat deze matige acteurs allemaal uitbraken, ongelofelijk. Beneden alle pijl, bij vlagen echt lachwekkend. Ergens tussen het pretentieuze en kinderachtige in. Noé zit ook nogal vol van hemzelf volgens mij - ja, de baby heet Gaspar en de ex heet Noé. Echt waar, net of steekt-ie de draak met zichzelf. En dat terwijl het gevoel heerst dat Noé het verhaal(tje) echt vreselijk serieus wil brengen steeds, vooral naar het einde toe barst deze prent van de tenenkrommende scenes, dat babygedoe o.a. of de scene in het bad. Brr.

Ondertussen wordt o.a. John Carpenter bestolen van een geniaal stukje muziek. En als ik ergens niet van hou is het dit soort jatwerk. Ja in 'Assault on Precinct 13' klinkt het veel beter. Noé weet best wel hoe die een leuk plaatje moet schieten, maar ook hier doet-ie zichzelf tekort. Waar ik in 'Enter the Void' nog werd overdonderd door al het mooie wat de camera had geschoten, werd ik hier teleurgesteld door alles wat miste. Veel stilstaande beelden en pretentieuze tekst. Jammer maar helaas. Noé faalt hier wat mij betreft.

Had er erg weinig van verwacht, maaarrrr... stiekem toch wel prettig, al gaat het naar het einde toe wel wat vervelen.

Ik bedoel, zo'n 10 minuten lange schitterend gefilmd trio onder de sublieme tonen van Maggot Brain... daar kun je gewoon niet op haten. haha.