Love (2015)

Van een script van zeven A4tjes kan je natuurlijk niet veel meer verwachten dan dit ranzige (pornografische)werkje, van een gefrustreerd regisseur. De enige actie die er te zien valt zijn de neukscènes, voor de rest gebeurt er totaal niets in dit baggerwerkje. Dialogen van het ‘Franse navelstaren’ niveau. Hier zit werkelijk niemand op te wachten (Zowel niet op de film, als op de regisseur) Jawel, 0 sterren. This is so pathetic.

Jawel, ik.

Dan hoop ik voor jou dat je er veel pezier aan beleeft.

Wat is er ranzig aan? Vind je sex ranzig?

Deze film is meer voor jou denk ik. Love Actually (2003)

Je komt behoorlijk small-minded over verder. Ik weet niet of mensen dat eerder tegen jou hebben gezegd?

EDIT: persoonlijke aanval verwijderd

Na het zien van drie van zijn films zit ook ik niet op Noe te wachten:

À propos, seks is allesbehalve ranzig, maar soms wordt het ranzig gemaakt.

Inderdaad en dat is hier het geval.

Wat is er mis met ranzige seks dan?

Ik ben ook geen grote fan van de film, maar is de ranzigheid juist niet de bedoeling? Het begint liefdevol en vol passie maar naarmate de relatie steeds meer bergafwaarts gaat, worden ook de seksscènes steeds onpersoonlijker. Met de scenes in een parenclub als dieptepunt. De seksscènes in het begin waren toch intiem en normaal? Threesome included

Lol, onder ranzige seks versta ik toch echt andere zaken dan hetgeen in deze film te zien is. Lijkt erop dat 'ranzig' verward wordt met expliciet. Of gewoon preuts volk dat al schrikt als er een ongeschoren vagijn frontaal in beeld komt.

Vraag ik me ook af... niet iets shokkerend ofzo.

Persoonlijke aanval verwijderd

In ieder geval waren ze totaal overbodig. De film had ook zonder deze scènes gemaakt kunnen worden. Nu riekt het naar exp[loitatie.

Heb je überhaupt ooit een pornofilm gekeken? Heb je er ooit bij stilgestaan wat de bedoeling is van een pornofilm? Bij pornografie gaat het puur en alleen om bij de kijker opwinding te creëren. Dat is het laatste wat Noé voor ogen heeft naar mijn mening. Een film van Joe D'Amato zoals Emmanuelle heeft dan eerder een rare softcore look. Dit is allemaal behoorlijk filmisch.

Nauwelijks doorheen te komen.

Ik denk dat het drugsgebruik sporen heeft achtergelaten bij noe en co. Puberale dialogen, verschrikkelijke montage waardoor de film nog langer duurt en worst of all het acteerwerk. De acteurs moeten gedegradeerd worden naar de amateur pornografie.

Enige lichtpuntje is de soundtrack want ook visueel was het makkelijk. (Standpunt van god, kader in kader, neongloed. Been there, done that... Boring) die langzame travel out (retro-zoom?) in het café was dan weer wel technisch vakmanschap.

Een miskleun.

Geef mij maar nymphomaniac.

Ik kan je La Vie d'Adele ook van harte aanraden.

Matige film met een onrechtvaardige uitgerekte speelduur.

Goede film met mooi in beeld gebrachte sexscenes.

Wel iets te veel...

Hoofdrolspeler vond ik matig, dat meisje daarentegen.....

Niet oninteressant, maar inmiddels ook niet meer opzienbarend. Grootste teleurstelling Is dat het nogal plat is. En dan heb ik het niet over de seksscenes, maar over het dramatische aspect. Hoewel ik de verliefdheid wel geloofde, gaat Noe veel te lang in op het gehuilebalk, wat iedereen in zijn leven wel eens meemaakt. Ik vond het niet zo veel toevoegen aan het onderwerp Love uiteindelijk. En het wel erg opzichtige self-conscious gedoe is een beetje vermoeiend. Visueel aardig, enkele goede scènes ( ook wel enkele seksscenes) en vond Muyock erg overtuigend (als enige eigenlijk). Daardoor heel nipt 3 sterren.

Sorry dat ik het zeg maar deze film is gemaakt om te shockeren in Hollywood daarom dat Gaspar deze film maakte hij wou laten zien dat niet alles een blockbuster moet zijn of moet met computer gemaakt worden om goed te zijn. Deze film staat trouwens in mijn Top 10. Gewoon omdat ik Gaspar snap tegenwoordig wordt alles gemaakt met computers van films waar zijn de dialogen en het acteren naartoe ? Dus voor mij krijgt deze film een 5 !

Wat weet Noé toch altijd afgrijselijk onsympathieke personages te creëren. Zo bevat deze film ook weer van die navelstaarderige figuren die zichzelf verdrinken in hun eigen zelfmedelijden en de consequenties van hun eigen domme acties niet kunnen accepteren. Bijzonder vermoeiend om 2 uur lang naar te moeten kijken. Daartegenover staat dat Noé wel weer een aantal bijzonder fraaie beelden op het scherm weet te tevoren. Vooral de in neonlicht doordrenkte scenes die zich afspelen in vuige nachtclubs leveren gave plaatjes op. De soundtrack is ook meer dan prima. De overdaad aan explicitie seks had ik niet zo'n problemen mee, maar het zou beter hebben gewerkt als het mogelijk was om me in te leven in de personages. Het acteerwerk laat helaas ook wat te wensen over. Wel grappig dat Noé en Debie zelf ook even voorbij komen. Als ik het goed begrepen heb poogde Noé hier om voor het eerst oprechte seksuele sentimentaliteit op film vast te leggen. Het probleem is echter dat die schoonheid hem vaak zit in de subtiliteit en Love is alles behalve dat.

2.5*

“Do you know what my biggest dream in life is? My biggest dream is to make a movie that truly depicts sentimental sexuality.”

Love blijft een vreemde en dromerige, maar uiteindelijk ook sterke en originele filmbelevenis. Een film van Gaspar Noé, die wel houdt van een beetje shockeren. Maar Noé doet het niet alleen om te shockeren, en vooral de seksscènes vertellen op zichzelf ook een verhaal. In het begin is de seks tussen Murphy en Electra nog intiem en liefdevol, maar naar het einde toe wordt het steeds onpersoonlijker. En hun relatie bewandelt dezelfde weg.

En dat is het knappe van het script, en het zorgt ervoor dat Love ook erg menselijk en intiem aanvoelt. Love heeft wat problemen, en de verschillende subplotjes worden nauwelijks uitgewerkt. En in de onlosmakelijke band tussen Murphy en Omi geloofde ik ook niet echt, maar dat was natuurlijk ook de bedoeling van Noé. Glusman en Muyock zijn beginnende acteurs, maar vooral Glusman is sterk op dreef. En de ogen van Muyock blijven betoverend.

Secrets make you stronger
No. Secrets make you darker.

Ondanks dat de prenten Seul Contre Tous, Irreversible en Enter the Void me erg geraakt hebben; hikte ik wel een beetje tegen Love aan, waardoor de dvd twee jaar op de plank bleef liggen. Ja, allemaal leuk en aardig; een pornofilm in 3D... Maar om nou bij de aftiteling een rauwe lul over te houden of om handelingen te zien die je ook gewoon op Pornhub kan vinden (en niet twee uur duurt)... Ja, ik had gedacht dat het niet veel zou worden. 9 songs van Winterbottom zat ook nog vers in mijn achterhoofd.

Maar gelukkig was dat niet het geval. Het begin wil er echter al wel op wijzen dat de piemels en de kutten niet worden gecensureerd. Daarna werd ik toch wel alsnog in een typische Noé sfeer gegooid. De innerlijke stem van de zekere Murphy en dan vooral de benauwende uitzichtloosheid en wanhoop die je mee weet te zuigen; ondanks dat de man gewoon een vriendin en een zoontje heeft. Nee... op een Seul Contre Tous achtige wijze krijgen we wederom te maken met diepe zelfhaat en desintegratie. Maar waarom eigenlijk? Het telefoontje van de moeder van een ex vriendin, de zekere eigenzinnige Electra beloofd al niet veel goeds.

En zo volgen we verschillende tijdsbestekken die zich voordeden in de periode tussen Murphy en Electra. De subtiliteit ontbreekt hieraan en we krijgen meteen de harde werkelijkheid te zien; afwisselend met wat rustigere momenten, betoverende momenten, pijnlijke momenten... Nee, niet toewerkend naar een climax, niet van achter naar voor... Nee, op een manier waarbij je soms hoop voelt tussen de scene's waarin het allemaal totaal niet aan de haak is.

Het is eigenlijk bijna een beetje een film dat in de categorie van Shame valt. Waarin het al duidelijk wordt dat seksualiteit en affaires je kunnen maken of breken... ook al lijkt het zo alledaags te zijn. Noé weet je toch opnieuw mee te slepen in een claustrofobische nachtmerrie, en toch wel afwisselend met iets romantisch. Hoogtepuntjes waren die cumshot; waarbij de klodders zelfs in de zwarte beeldbalken te zien zijn, die travestiet, die scenes met Noé, die droogkomische scene met die politieagenten in de hoerentent, die orgyscene, die hartverwarmende eerste ontmoeting... De soundtrack was ook keurig op zijn plaats.

Wat ik echter niet vond linken was: Het feit dat Electra resoluut Murphy in het gezicht spuugt en de benen neemt wanneer ze te horen krijgt dat het buurmeisje per ongeluk is zwanger gemaakt. Iets waar de relatie ook permanent eindigde, terwijl ze hiervoor al wel vaker hebben ingestemd met overspel en triootjes (of dat Murphy zich met een weddenschap door een travestiet liet neuken). Die scene voelt net aan alsof het Murphys allereerste slippertje is.

De acteurs waren ook behoorlijk overtuigend en realistisch. De wispelturige Electra, de lieve naïeve Omi, de labiele Murphy... en zelfs Gaspar Noé mag ook een rolletje spelen als die perverse kunstenaar. Ook de typische Noé elementen geven wederom de handtekening: Zijn favoriete kleur rood, die filmposters, psychedelische beelden, schaduwkanten van Parijs... Jaja...

Ja, dan wel twee jaar verkeerde verwachtingen van deze prent gehad. Terwijl deze gewoon prima werkte op de donkere, ijskoude en winderige herfstavond... en waarbij de lome claustrofobie zelfs nog tot een dag later te voelen is.

Erg grappig ook om erachter te komen dat deze al erg snel out of print is gegaan en er hoge prijzen voor geboden worden.

Gelukkig hoef ik ook niet zo lang te wachten op Climax.

4,5*

Herzien.

Hij viel stukken beter dan ik verwachtte. Heerlijke warme kleuren die het thema versterken. Het verhaal komt een stuk boeiender over door het niet chronologisch te vertellen. Door de seksscènes sta je echt dichtbij het koppel, met al deze intimiteit krijg je het gevoel alsof je 24/7 met de liefde en lust van ze meekijkt. Iets wat in andere films vaak ontbreekt en dus zorgt voor afstand tussen het koppel en de kijker.

Ondanks dat Murphy fouten heeft gemaakt waarvan je denkt ‘ja, eigen schuld’ voel ik/je zijn lijden en spijt echt. Het verhaal is erg realistisch waardoor het extra deprimerend overkomt, iets wat me bij de eerste kijkbeurt wel meeviel. Deze keer vielen Murphy’s onbevredigende verlangens, spijt en uitzichtloosheid me een stuk zwaarder. Toch nog een mokerslag ervaren zoals ik van Noé gewend bent. Wel een wat andere film dan je normaal van hem gewend bent, maar oh zo sterk nog steeds op zijn eigen manier.

Lachen ook dat Noé dat lullige ex-vriendje speelde, met die pruik en bril ook echt.

Gebeurtenissen in Noe z'n films worden vaak uitgesmeerd over een hele lange speelduur. Meestal vullen de 'saaie' stukken zich op met fantastische sets of audiovisuele pracht. In Love bleef het allemaal wat gewoontjes. Verhaal was erg dun en er gebeurde gewoon te weinig boeiends om mij niet te vervelen.

Tikkeltje saai, maar voor de Noe liefhebber alsnog het kijken waard. De scene's met de agenten waren erg komisch en het rolletje van Noe zelf was zo absurd dat ik het wel fijn vond even goed te kunnen lachen.

Na de horror, Nederlandse en Belgische films, de Grindhouse collectie wordt dit dan het volgende genre die ik ga verzamelen.

Nog meer titels in dit genre, zou niet weten waar te zoeken....

’’I'm a loser. Yeah, just a dick. And a dick has no brain. A dick has only one purpose: to fuck. And I fucked it all up. Yeah. I'm good at one thing: fucking things up.’’

Lol, hoe verzin je het

Mijn tweede Noé film. Heel anders dan Irreversible. Veel expliciete bloot- en seksscenes, maar dat konden we van Noé verwachten! Geen film voor jonge kijkers of preutse volwassenen. Film is denk ik niet pornografisch bedoeld, maar toont de liefde in al zijn aspecten. En al die baby's in de wereld komen toch ergens vandaan. Het verdriet van Murphy kon ik meevoelen, want wie heeft er nooit liefdesverdriet gehad? Cinematografie was ook mooi, bekende rode (en groene) Noé kleuren. En Noé zijn eigen bijdrage als ex-vriendje was wel komisch te noemen!