Lady Macbeth (2016)

De eerste helft van de film wist me nog niet te pakken (ik vond de film vermakelijk maar niet meer dan dat) maar daarna ontpopte de film zich als een aangrijpend drama en uiteindelijk zelfs als een volwaardig bloedstollende MacBeth in z’n vrouwelijke (volgens sommigen daarom: z’n feministische) variant. Met name het puike acteerwerk van Florence Pugh tilt de film c.q. het verhaal op doordat ze je als kijker weet te obsederen door haar strijd tegen de wereld waarin zij telkens een nieuwe grens moet overtreden om haar liefde (of vrijheid of dominantie) en uiteindelijk zichzelf te redden. Het interessante is dat ze zowel slachtoffer als dader is: de film is niet moralistisch maar laat juist zien dat het echte leven niet zwart-wit maar eindeloos gelaagder en interessanter is.

Gevangen is ze op meerdere manieren, de jongvolwassen Katherine (Florence Pugh). Gevangen in een kil landhuis, gevangen in een korset dat ademhalen tot een kunst verheft, gevangen door een echtgenoot die haar meer als object dan als mens beschouwt. Lady Macbeth speelt zich af in het Engeland van 1885, als de wet die vrouwen bij hun huwelijk het eigendom van hun man maakt nog net niet is afgeschaft. Wat volgt ligt al in de titel besloten; de tweede langspeelfilm van William Oldroyd (In Mid Wickedness) is een Shakespeariaanse liefdestragedie die laveert tussen romance en moordmysterie.

Verder lezen

Kostuumfilms zijn nu niet bepaald mijn ding. Zeker niet als ze in het Victoriaanse Engeland van de 19e eeuw afspelen. Waarom dan toch deze film bekeken? Vanwege de zeer mooie Florence Pugh natuurlijk die toch wel zeer geknipt was voor de femme fatale Lady Macbeth. Film was misschien wat traag maar dat deed toch niet af aan het uitstekende verhaal waarbij je toch wel tegen het einde behoorlijk op het verkeerde been gezet werd. Maar dat maakt de film juist zo interessant. De laatste scène zegt eigenlijk genoeg. Prima kostuumfilm dus dit Lady Macbeth en Florence Pugh hoop ik toch wel meerdere keren in een film te zien.

Florence Pugh speelt Katherine, die 'gekocht' is door een man van middelbare leeftijd om te trouwen met zijn zoon. Maar wanneer die lange tijd van huis is, duikt ze veelvuldig in bed met de staljongen Sebastian [Cosmo Jarvis], tot slechte ontzetting van de glurende bediende Anna [Naomi Ackie].

Uiteraard komt Katherine hier niet zomaar mee weg en moet ze drastische maatregelen nemen die de titel enigszins verklaren.

Dat het leven zich 150 jaar geleden wellicht iets langzamer leek te voltrekken dat nu, wil ik best aannemen. Maar ik kan me toch niet voorstellen dat de mensen tussen iedere zin een lange pauze lieten vallen en hun tijd verspilden met eindeloos getreuzel. De vele seksscènes aan het begin van de film zijn volstrekt oninteressant, zoals seksscènes dat meestal zijn, en lijken vooral bedoeld te zijn om deze film nog verder te rekken. Want dit verhaaltje had in 25 minuutjes afgerond kunnen en moeten zijn. Helaas duurt de film nog een uur langer, maar is het niet de moeite waard om te ontdekken hoe regisseur Oldroyd die tijd vol heeft weten te krijgen. Eerder grappig dan dramatisch, maar denkt niet dat hier echt iets valt te lachen.

Vreemde overdreven reacties en dito lage beoordelingen van met name de twee mensen hierboven.

Film is geen hoogvlieger, maar ik heb het helemaal niet als lachwekkend of ongeloofwaardig ervaren. Het verhaal had niet zoveel om het lijf, maar het acteerwerk was puik en de deprimerende sfeer prima neergezet.

Visueel haarscherp psychodrama met Vermeer-cinematografie en een ijzersterke hoofdrol van Florence Pugh. Deze elementen zijn sterk genoeg voor een ruime voldoende, want de mix van Victoriaanse beklemming en moderniteit (doorbreken van hiërarchische verhoudingen) hobbelt over een onverhard pad van soapy plotverwikkelingen. Deze regisseur heeft stijl, maar moet de inhoud nog vinden.

Op date. Ze heeft zwart haar, ondeugende ogen, een schattige nonchalance. Een wat vormeloze t-shirt probeert haar prikkelende vormen te maskeren - zonder succes. We zijn bijna te laat voor de vertoning – mijn schuld. Ademloos kijken we. Om daarna, tussen twee glazen wijn door, terug adem te happen - samen. Echter, plots vertelt ze dat ze al een vriend heeft. Het kan me, na de verpletterende vertoning, nauwelijks nog dieper doen zinken.

Ah, de vrije val van lelijkheid in schoonheid – het slechte van de mens in al het moois dat cinema te bieden heeft – de afgrond van verderf netjes esthetisch omkaderd. Het is die paradoxale frictie die 'Lady Macbeth' tot een mokerslag maakt.

Film zonder landschap. Kille kamers. In een kaal huis. In een leeg land. Vlaktes zonder reliëf. Mist lost de einder op. Een ruimte zonder einde, zonder zuurstof. Een wereld waar niet aan valt te ontkomen. Nooit.

De vernedering aller vernederingen: de ontkenning van iemands zijn via de negatie van diens seksualiteit. Katherine, vol verwachtingen voor haar huwelijksnacht...en wat dan? De zuiverste brutaliteit. Een bevel, een laatdunkende blik, een lijf dat zich afwendt. Zelfs verkrachting (en dus penetratie door de man en dus receptie door de vrouw) zou minder krenkend zijn geweest.

Vervolgens: een bestaan waarin Katherine kapot wordt gezwegen. Het is het einde van haar identiteit - bijna. De mens is dood, het dier nog niet. Haar laatste blijk van leven is een schreeuw om seks. Sebastian hoort hem, die schreeuw…en hij geeft er gehoor aan. Vanaf dan is eros het enige waar de dame des huizes nog oog, oor, smaak, kortom gevoel voor heeft.

De omstandigheden doen Katherine voorbij goed en kwaad gaan. Ze bevindt zich achter elke moraliteit. Ze is niet onethisch of amoreel, ze is niet-ethisch. Niet-moreel. U leest: ze is beest geworden. Voor Sebastian, mens in hart en nieren en onderbroek, gaat dat evenwel niet zo gemakkelijk. Hij kan het niet, dat blind gehoorzamen aan zijn genitaliën. Overigens, cruciaal moment in de film: Katherine vraagt hem of hij zonder haar kan. Hij antwoordt niet. Omdat hij weet dat wat hij met Katherine heeft niet exclusief hoeft te zijn. Ze spreken de universele taal van lichamen. Heerlijk? O ja! En toch: niets uniek.

De komst van Teddy luidt hoop in. Misschien kan ze terug een empathiserende rol opnemen. Misschien kan ze terug houden van. Misschien leert dat kind haar de dingen opnieuw te zien. De vogels. Of: de horizon. Een horizon van menselijkheid, bijvoorbeeld. Maar helaas, de lust is sterker. Hij krauwt opnieuw. En opnieuw. Want hoe weinig exclusief ook, de lust eist een monopolie. Wie in de weg staat, gaat eraan.

En ondertussen? Ondertussen zwijgt de engel. Anna's pekzwarte onschuld is maagdelijk wit. Haar voorlaatste beeld maakt dat manifest: een macabere, donkere, doofstomme schreeuw tegen een kraakheldere achtergrond. Terwijl Katherine ook nu weer manipuleert. Aan een geluidloos gebaar heeft ze genoeg om te zeggen: "ga je behalve mij ook dit onschuldige leven in mijn buik vermoorden?"

En ondertussen dwarrelt het stof. Ondertussen kijkt de kat. Ondertussen sluit het wolkendek, steeds claustrofobischer. Ondertussen hult Katherine zich in een gewaad met de kleur van lapis lazuli - het blauw van de Vlaamse Primitieven - blauw dat pijn doet aan de ogen. Ah. En ademnood. Ademnood!

Een film die pijn doet aan de ogen. En aan de longen. En aan het hart. Aan de maag, de tenen, de oren.
Muisstil de aftiteling – daar klinkt de schreeuw die als een brok in de keel van het publiek blijft steken.
Kortom: meesterlijk.

Toch een lichte tegenvaller. Het idee is wel leuk, een soort kostuumhorror die je niet veel ziet. Ook hoe je als kijker langzaam verandert van mening over Katherine is erg sterk gedaan. Maar het is ook een enorm kille film. Deels ligt dat ook aan de setting en het statistische camerawerk binnenshuis (in tegenstelling vaak tot de handgehouden camera in de natuur) met enkel de knalblauwe jurk die wat opleeft in de groen-grijs-bruine pasteltinten. Maar ook de rest van de film wordt nergens heel warm. Daarvoor is ook Pugh met enorm poezelig gezichtje te kil. Ze doet het echt heel knap met haar gezichtsexpressie heel veel zeggen, maar wel steeds in verschillende gradaties van koud en onberekenbaar en dat maakt wel dat de film nergens meelevend wordt. Ook het feit dat die vader en man zo weinig subtiel worden neergezet en je al snel een hekel krijgt aan iedereen in de film, het helpt allemaal niet mee om ook maar iets te voelen. Goed voorbeeld is dat je wel snapt waarom Pugh valt voor een wildeman staljongen, maar nergens is het invoelbaar waarom dat nu net deze vieze vent was, want dat kon ik me weer totaal niet indenken. Vervelen doet de film nergens, daarvoor zijn die 90 minuten precies goed, en de film is op momenten ook goed gemaakt. Dus nog wel 3,0*.

Had gehoopt dat het een film in de traditie van Wuthering Heights en Lady Chatterley zou zijn, maar wat een afknapper! Na een half uur gestopt met kijken. Bordkartonnen karikaturale personages (echtgenoot, schoonvader) en een 'Lady of the Manor' die eerst wordt opgetild door een landarbeider (absoluut ondenkbaar in die tijd!!) en die vervolgens een poging tot verkrachting door diezelfde landarbeider binnen een minuut laat overgaan in vrijwillige sex??????

De grens van wat een kijker aan onzin kan verwerken was voor mij toen echt bereikt.

Een vrouwelijke Macbeth.

Ik heb ondertussen toch al wat verfilmingen van Macbeth gezien, maar op de één of andere manier vergeet ik steeds weer de kern van het verhaal. Ook deze film zal daar niet al te veel aan bijdragen, want zo apart is het allemaal niet.

Wel iets meer wanneer je genre en setting in rekening neemt. Dit soort kostuumdramas zijn zelden erg to the point, daar maakt deze film toch een klein beetje komaf mee. Maar als niet-fan is dat eerder een zeer klein stapje dan de aardverschuiving die sommigen er in zien.

Acteerwerk is wel oké, Pugh doet het goed, beter zelfs naarmate de film vorderde. Jarvis is eerder apart maar dat geeft zijn rol wel een eigen identiteit. De meest dramatische rol is die van Anna, ook netjes neergezet door Ackie.

't Is op zich geen slechte film. Genoeg tempo, ijzige regie die mooi aansluit bij het thema, maar verder is het ietwat braafjes allemaal. En vooral niet echt memorabel. Bij de volgende Macbeth verfilming zal het weer graven zijn naar de kern van het verhaal, zoveel is nu al duidelijk.

2.0*

Hoewel Florence Pugh in dit misdaaddrama goed bezig is als het kille en tegelijkertijd hartstochtelijke personage om wie alles draait, ben ik niet onverdeeld enthousiast over deze film. Naar ik begrepen heb uit informatie over het oorspronkelijke verhaal van Nikolaj Leskov, komt het mij voor dat de vrijheden die de filmmakers zich gepermitteerd hebben ten opzichte van het origineel, de film geen goed doen. Misschien dat ik toch maar het boek moet lezen.

Dit is niet gebaseerd op Shakespeare, maar wel op een novelle van Nikolai Leskov over een vrouw met die bijnaam. Door het verhaal te verplaatsen van het Russische platteland naar Noord-Engeland brengen ze de locatie wel dichter bij de echte Lady Macbeth. Een tweede verschil is dat ze geen zelfmoord pleegt op het einde. Dat is een breuk met de negentiende-eeuwse opvatting dat overspel tot de ondergang van de vrouw moet leiden. In plaats daarvan wint ze, al is het meer een pyrrhusoverwinning.

Florence Pugh is een ontdekking. Ze straalt een mengeling uit van kinderlijke onschuld en meedogenloosheid. Met haar kobaltblauwe jurk steekt ze af tegen de bruin-witte achtergrond. Wanneer ze centraal in beeld komt met een symmetrisch decor, heeft ze iets despotisch. Hetzelfde geldt voor haar kat, een devon rex. Ondanks haar misdaden kun je met haar meeleven, aangezien haar omgeving zo bekrompen en victoriaans is en omdat ze als een gebruiksvoorwerp tot dat huwelijk gedwongen was. Schuldbesef toont ze nauwelijks, alleen na het verstikken van haar pleegkindje pinkt ze een traantje weg.

In tegenstelling tot bij veel kostuumdrama's is hier geen overbodige sentimentele muziek gebruikt, waardoor het realistisch overkomt.

Uitstekende film waarin een jonge vrouw wordt uitgehuwelijkt aan een man wiens vader het huis met ijzeren hand regeert. Gestileerd en enigszins afstandelijk in beeld gebracht, wat naadloos aansluit bij het hoofdpersonage. En dit personage is boeiend neergezet (niet in de laatste plaats vanwege de sterke rol van Florence Pugh).

“She's a disease!”

Wat een fantastische acteerprestatie van Florence Pugh. Deze (nu nog) onbekende Engelse actrice spat van het scherm als Lady Macbeth, en vanaf het begin zie je dat er meer achter haar, op het eerste gezicht, onderdanige rol van huisvrouw zit.

Ze straalt kracht en een bepaalde sluwheid uit, en ze weet van Katherine ook een assertieve vrouw te maken die haar mannetje staat. Maar het interessantste is de morele teloorgang van Katherine, en bij bepaalde scènes zat ik met open mond naar haar acties te kijken. Uitstekend acteerwerk ook van Naomi Ackie als de werkster Annie. Het laatste shot van Pugh is briljant, en de complete leegte en eenzaamheid laat zien dat haar acties verregaande consequenties heeft.

Indrukwekkende film met de prachtige Florence Pugh, maar vooral het kleurenpalet, kostumering en cinematografie tillen de film ver omhoog. Het is geen verfilming van Shakespeare, ondanks de titel doet uitschijnen, maar het verhaal heeft wel iets van de tragedie van de schrijver weg, net als oude Griekse verhalen. Het personage groeit ook duidelijk en zie je gaandeweg het verhaal veranderen vanwege diverse motieven. Dat heeft Pugh geweldig gedaan en hopelijk zien we nog veel van haar.

Mwa.

Weer een film met een aantal statische shots en weinig muziek om het staande te houden. En wederom werkt het naar mijn mening opnieuw niet. Het voelt allemaal simpel aan en zeker in het begin hebben de random scenes geen meerwaarde, gecombineerd met statische camerashots die ook niets toevoegen.

Alleen gekeken voor Pugh dan, en die doet het dan ook behoorlijk. Maar eigenlijk is de hele cast goed bezig, en ook een beetje de redding van deze film. Vooral dat kleine jongetje Palmer maakt behoorlijke indruk, goed voorbeeld van een perfect gecast kind. Kan Newell in Guernsey nog behoorlijk wat van leren.

Zodra de camera wat in beweging komt, is de film ook wat interessanter en toegankelijker. Maar om door de eerste helft heen te komen was eigenlijk behoorlijk vermoeiend. Ik vond namelijk dat er visueel zo weinig te genieten was, en dan wordt het al snel saai. Daar kan ook Pugh niks tegenin brengen.

Maar zodra de donkere wendingen en ruzies het wat beginnen over te nemen, komt de film wat opgang en wordt wat sfeervoller. De film is dus gewoon een stuk interessanter in de tweede helft, waar net genoeg gebeurd om je geboeid te houden. Jammer dat de eerste helft dan zo afstandelijk en saai is.

Dat is ook een beetje het probleem van de eerste helft, het is zo afstandelijk, waardoor er geen chemie tussen Pugh en Jarvis voelbaar is, terwijl beide het best goed doen. Maar je voelt je dan ook geen moment blij of ellendig voor het stel, dat toch wel zonde is.

Net geen voldoende, als de indrukwekkende Fairbank wat meer mocht mopperen en wat langer in beeld mocht zijn was dit een stuk beter geweest. Hij en Pugh zijn dan de sterren van deze film eigenlijk.

Het langspeeldebuut van regisseur William Oldroyd is een voltreffer.

In het begin van de film wordt de destijds traditionele ondergeschiktheid van de vrouw sterk geïllustreerd, de veronachtzaamheid die ze ervaart, haar vernederingen...

In een mooie, sterke filmstijl brengt de regisseur echter een vervolg dat omwille van de uitbeelding van het hoofdpersonage op vele vlakken verbazing oproept.

Het moet gezegd dat actrice Florence Pugh een uitzonderlijke geslaagde act neerzet van een keiharde -sommige scenes komen bepaald onbehaaglijk over - , erotiek uitstralende vrouw. Film houdt je hierbij wel degelijk in de ban. Verrassend goed en wat gedurfd.

Indrukwekkende prestatie van Florence Pugh die me ook was opgevallen in Midsommar. Met haar rustige lichaamstaal en algehele uitstraling geeft ze de Lady iets gedistingeeerds. De beeldcomposities zijn steeds fraai en het verhaal weliswaar vrij dunnetjes en zonder veel uitdieping blijft boeien. Vooral de protagoniste zorgt voor een aangename kijkervaring, hoewel aangenaam, haar meedogenloze gedrag is ook verontrustend en geeft de kijker een ongemakkelijk gevoel.

"Lady Macbeth" (het is van origine een Russisch verhaal naar het boek van Nikolai Leskov) is het beeldschone speelfilmdebuut van William Oldroyd en is o.a. te zien op "Film 1", waarop ik hem ook gezien heb.

Het verhaal speelt zich af op het Engelse platteland, midden negentiende eeuw, en draait om Katherine (Florence Pugh), die gevangen zit in een kil huwelijk met de veel oudere Alexander Lester (Paul Hilton) en ze moet gehoorzamen aan haar schoonfamilie, waaronder vader Boris (Christopher Fairbank). Als haar man en schoonvader beiden voor lange tijd op reis zijn voor zaken wordt ze verliefd op de arbeider Sebastian (Cosmo Jarvis). Dit maakt in haar een kracht los die ervoor zorgt dat ze zich niet meer de wet laat voorschrijven door haar man en schoonvader.

Het verhaal zit goed in elkaar en weet van de eerste tot de laatste minuut te boeien. De chronologie klopt en de wijze van filmen laat goed de saaiheid en leegheid van het leven van Katherine zien. Ze is zeker een interessant personage, maar niet per se een sympathiek personage. Ze zit vast in haar korset, haar haar strak gevlochten, gekaderd in een bijna rigide opstelling. Ze kan geen kant op en Je voelt bijna haar wanhoop en verveling. Dit maakt ook dat je bijna haar daden, waarvan haar affaire met Sebastian nog de minst erge is, vergoelijkt.

Terwijl je aan de andere kant met afschuw aanziet wat ze in haar blinde liefde doet met degenen die haar geluk in de weg staan. De koele en als gewetenloos overkomende wijze waarop ze dit doet en de mensen om haar heen hierin weet mee te slepen zorgt voor kippenvel. Het verhaal zorgt hierin voor een goede opbouw waarin Katherine steeds een stap verder over haar grens gaat. Het verhaal stopt vrij abrupt en maakt nieuwsgierig naar hoe het Katherine de rest van haar leven zal vergaan.

Katherine wordt gespeeld door Florence Pugh (waarvan ook wat naaktheid te zien is, zo moet ze een keer poedelnaakt in de kamer staan met haar gezicht naar de muur toe, terwijl haar oudere man Alexander Lester zichzelf bevredigt omdat hij niet in staat is om met haar te vrijen) die deze rol met een angstaanjagende geloofwaardigheid neerzet.

Ze heeft een goede chemie met haar tegenspeler Cosmo Jarvis die Sebastian speelt. Deze komt in eerste instantie als zeer wereldwijs over wat Katherine ook vooral aantrekkelijk in hem lijkt te vinden. Hoe verder de film vordert, hoe meer blijkt dat Katherine de wereldwijze is en Sebastian nog veel te leren heeft. Cosmo Jarvis zet deze rol op een zeer geloofwaardige wijze neer wat zeker bijdraagt aan het totaalplaatje van deze film.

Verder kan zeker actrice Naomi Ackie niet vergeten genoemd te worden. Zij speelt Anna, het donkere kamermeisje van Katherine, die alles stiekem in de gaten houdt (o.a. glurend door een sleutelgat) terwijl ze de terugkeer van haar meester afwacht. Haar reactie op alles wat zich afspeelt in het huis zorgt voor een goede gewetensvolle tegenhanger van het gewetenloze gedrag van Katherine.

De omgeving waarin de film zich afspeelt is prachtig. Zowel het mooie oude landhuis als de prachtige ruwe natuur zorgt voor een mooi en passend decor bij dit verhaal en verder mogen ook de decors, kleurgebruik, kostuums en het cameragebruik er wezen. Al met al is "Lady Macbeth" een fraaie Drama film, waarbij je steeds verder wordt meegezogen in het venijnige en egocentrische gedrag van Katherine, die als slachtoffer over lijken moet gaan om haar leven te kunnen leiden, maar de grens daarbij wel overschrijdt.

Misleidende titel aangezien dit helemaal niets met de bard te maken heeft. Florence Pugh is uitstekend als een uitgehuwde vrouw in het Engeland van1865 die over lijken gaat om te bemachtigen waar zij naar verlangt. Economisch in elkaar gezet en vertolkt; de film heeft duidelijk geen groot budget tot beschikking maar regisseur William Oldroyd weet slim om te gaan met de beperkte lokaties en visueel ziet alles er bijzonder fraai uit. Een genadeloos grimmige kijkervaring, maar niet zonder humor en mededogen.

Een film waarbij ik een ander plot in gedachten had, niet in het minst door Shakespeare. We volgen een eenzame Catherine. Welvarend, maar hoegenaamd niet gelukkig. Ze wordt genegeerd door haar man en schoonvader en zelfs bij momenten gekleineerd. Ze mist warmte, liefde en aanhankelijkheid. Ze verveelt zich ook, want wat moet je hele dagen doen als je overal wordt buitengehouden.

Het kostuumdrama krijgt echter een macaber kantje wanneer blijkt dat Catherine niet het onnozele en neerbuigende wicht is voor wie iedereen haar aanziet. Een meer dan uitstekende Pugh die de rol van Catherine met verve neerzet. Koel en beredeneerd.

Dacht ze dat haar broodje gebakken was toen echtgenoot en schoonvader uit de weg werden geruimd, komt daar één of andere akte een stokje voor steken. Wroeging en meedogenloosheid komen om de hoek leunen. Ik blijf het merkwaardig vinden dat de toy boy het niet haalt. Alsof het verhaal van Sebastian niet gestaafd kan worden? Of het andere personeel niet kan getuigen hoe het eraan toeging op het landhuis ... Maar dat de rijken steeds een streepje voor hebben op de armen, dat is zeker waar.

Vrij originele film waarbij de rustige 19e eeuwse context contrasteert met het choquerende en nare gedrag van vrijwel alle personages.

Florence Pugh is geknipt voor deze rol.

Goed.

Florence Pugh is ijzersterk als op het eerste gezicht breekbaar hoofdpersonage. Het is de vroegste van haar rollen die ik tot dusver zag, maar de maturiteit waarmee ze acteert is indrukwekkend. Ze past ook perfect in de verder erg kil geregisseerde film. Daar waar kostuumdrama's vaak rijk aan details en overvloed zijn, is deze film kil aangekleed en in beeld gebracht. De film oogt triestig, vol grijsgrauwe kleurtinten. Het voornamelijk statische camerawerk is daar ook niet vreemd aan.

Het past bij hetgeen men wil vertellen. Het bronmateriaal ken ik niet, maar de film laat verder weinig aan de verbeelding over. Kil en afstandelijk, maar net daardoor sterk in sfeer. Ik was er alleszins in mee, maar ik kan me best voorstellen dat, als de sfeer je niet weet te grijpen, dit een trage en té afstandelijke zit kan zijn.

3,5

Nadat ik Eileen (2023) heb gezien van dezelfde regisseur kwam ik deze film tegen. Die films hebben allebei veel overeenkomsten. Beide films hebben het over een soort 'schone schijn,' ophouden, dat je een rol speelt maar achter de muren, achter die schone schijn is het anders, een eenzaam leven, een oneerlijk leven. En in beide films willen de vrouwen uit dat oneerlijke leven en gaan heel ver omdat te bereiken. Te ver eigenlijk. Veel te ver waardoor het interessant wordt omdat het vrouwen zijn maar ook omdat het zo realistisch overkomt. De vrouw neemt wraak maar is geen held en handelt zelfzuchtig, uit eigen belang voor een beter leven. En daar komen moralistische dilemma's aan te pas die je als kijker ziet maar je weet niet hoe de hoofdpersoon erover denkt.