Lady Macbeth (2016)

Vanaf 13 april 2017 in de bioscoop (Cherry Pickers Film)

Trailer ziet er best aardig uit, al zou ik hier op het eerste oog minder van verwachten.

Betreft een verfilming van het boek Ledi Makbet Mcenskogo Uezda - Nikolaj S. Ljeskow (1865) - BoekMeter.nl

Daarbij is het verhaal door William Oldroyd dan wel verplaatst van Rusland naar Engeland.

Een andere verfilming van hetzelfde boek, door Andrzej Wajda, is Sibirska Ledi Magbet (1962)

Die film speelt zich wel in Rusland af, zoals het boek.

De eerste helft van de film wist me nog niet te pakken (ik vond de film vermakelijk maar niet meer dan dat) maar daarna ontpopte de film zich als een aangrijpend drama en uiteindelijk zelfs als een volwaardig bloedstollende MacBeth in z’n vrouwelijke (volgens sommigen daarom: z’n feministische) variant. Met name het puike acteerwerk van Florence Pugh tilt de film c.q. het verhaal op doordat ze je als kijker weet te obsederen door haar strijd tegen de wereld waarin zij telkens een nieuwe grens moet overtreden om haar liefde (of vrijheid of dominantie) en uiteindelijk zichzelf te redden. Het interessante is dat ze zowel slachtoffer als dader is: de film is niet moralistisch maar laat juist zien dat het echte leven niet zwart-wit maar eindeloos gelaagder en interessanter is.

Aparte "kostuumfilm" soms gewelddadig en luguber voor een film uit dat genre. Al met al nogal ongeloofwaardig maar wel spannend en soms grappig. Goed acteerwerk van Florence Pugh wordt wat teniet gedaan door de matige (over)acting van Cosmo Jarvis.

Origineel filmpje, 3,5*

Gevangen is ze op meerdere manieren, de jongvolwassen Katherine (Florence Pugh). Gevangen in een kil landhuis, gevangen in een korset dat ademhalen tot een kunst verheft, gevangen door een echtgenoot die haar meer als object dan als mens beschouwt. Lady Macbeth speelt zich af in het Engeland van 1885, als de wet die vrouwen bij hun huwelijk het eigendom van hun man maakt nog net niet is afgeschaft. Wat volgt ligt al in de titel besloten; de tweede langspeelfilm van William Oldroyd (In Mid Wickedness) is een Shakespeariaanse liefdestragedie die laveert tussen romance en moordmysterie.

Verder lezen

Kostuumfilms zijn nu niet bepaald mijn ding. Zeker niet als ze in het Victoriaanse Engeland van de 19e eeuw afspelen. Waarom dan toch deze film bekeken? Vanwege de zeer mooie Florence Pugh natuurlijk die toch wel zeer geknipt was voor de femme fatale Lady Macbeth. Film was misschien wat traag maar dat deed toch niet af aan het uitstekende verhaal waarbij je toch wel tegen het einde behoorlijk op het verkeerde been gezet werd. Maar dat maakt de film juist zo interessant. De laatste scène zegt eigenlijk genoeg. Prima kostuumfilm dus dit Lady Macbeth en Florence Pugh hoop ik toch wel meerdere keren in een film te zien.

Mooie beelden van het Engelse platteland uit 1860, mooie kostuums ook. Maar wat een dramatisch slechte film zeg. Zo ongeloofwaardig dat het op de lachspieren werkte. Alleen die ploerterige man en schoonvader al, pure comedy ? alleen zo was het niet bedoeld. Vermakelijk, maar wel op de verkeerde manier.

Florence Pugh speelt Katherine, die 'gekocht' is door een man van middelbare leeftijd om te trouwen met zijn zoon. Maar wanneer die lange tijd van huis is, duikt ze veelvuldig in bed met de staljongen Sebastian [Cosmo Jarvis], tot slechte ontzetting van de glurende bediende Anna [Naomi Ackie].

Uiteraard komt Katherine hier niet zomaar mee weg en moet ze drastische maatregelen nemen die de titel enigszins verklaren.

Dat het leven zich 150 jaar geleden wellicht iets langzamer leek te voltrekken dat nu, wil ik best aannemen. Maar ik kan me toch niet voorstellen dat de mensen tussen iedere zin een lange pauze lieten vallen en hun tijd verspilden met eindeloos getreuzel. De vele seksscènes aan het begin van de film zijn volstrekt oninteressant, zoals seksscènes dat meestal zijn, en lijken vooral bedoeld te zijn om deze film nog verder te rekken. Want dit verhaaltje had in 25 minuutjes afgerond kunnen en moeten zijn. Helaas duurt de film nog een uur langer, maar is het niet de moeite waard om te ontdekken hoe regisseur Oldroyd die tijd vol heeft weten te krijgen. Eerder grappig dan dramatisch, maar denkt niet dat hier echt iets valt te lachen.

Vreemde overdreven reacties en dito lage beoordelingen van met name de twee mensen hierboven.

Film is geen hoogvlieger, maar ik heb het helemaal niet als lachwekkend of ongeloofwaardig ervaren. Het verhaal had niet zoveel om het lijf, maar het acteerwerk was puik en de deprimerende sfeer prima neergezet.

Visueel haarscherp psychodrama met Vermeer-cinematografie en een ijzersterke hoofdrol van Florence Pugh. Deze elementen zijn sterk genoeg voor een ruime voldoende, want de mix van Victoriaanse beklemming en moderniteit (doorbreken van hiërarchische verhoudingen) hobbelt over een onverhard pad van soapy plotverwikkelingen. Deze regisseur heeft stijl, maar moet de inhoud nog vinden.

Hij werkte voor mij ook nét niet helemaal vlekkeloos, maar ik vond hem toch de moeite waard, met name door Pugh. Knap koppie ook.

Lady Macpsycho.

Wat begon als vrij interessante film (lekker bare bones gefilmd en een best boeiende kijk in het leven van zo'n verveelde lady of the house), ontaarde al snel in een wat te grotesk schouwspel met telkens weer die overtreffende trap. Vond ik wel jammer, want dus filmisch best boeiend. En inderdaad wel een leuk meisje ja.

Zaten we daar ook in dezelfde zaal, Danuz? 19.15?

Neh, vandaag om 17 uur

Het was de bedoeling om naar Raving Iran (2016) - MovieMeter.nl te gaan. Die film verkocht zowaar de grote zaal van Kriterion uit, dus toen werd het dit door verschillende vrienden afgeraden alternatief. Het was een soort thriller zonder spanning. Op zich best knap en wel zo kalmerend, qua kijkervaring. Aan de andere kant kun je je afvragen of je erg geschikt bent als filmmaker wanneer Drulko Vlaschjan geen enkele emotie voelt op het moment dat een schattig kind gewurgd wordt. Dat kan natuurlijk ook aan Drulko liggen. Sorry trouwens dat ik in de derde persoon over mijzelf praat. Ik heb te veel Trump-filmpjes bekeken de laatste dagen.

Disclaimer: ik heb het boek van Leskov niet gelezen en de opera van Sjostakovitsj nooit gehoord. Ook Shakespeares MacBeth las ik nooit. Wel zag ik de vertekenfilming van de gebroeders Finkers. Die heeft niet zo gek veel met deze film te maken, maar ik vond hem een stuk vermakelijker.

Op date. Ze heeft zwart haar, ondeugende ogen, een schattige nonchalance. Een wat vormeloze t-shirt probeert haar prikkelende vormen te maskeren - zonder succes. We zijn bijna te laat voor de vertoning – mijn schuld. Ademloos kijken we. Om daarna, tussen twee glazen wijn door, terug adem te happen - samen. Echter, plots vertelt ze dat ze al een vriend heeft. Het kan me, na de verpletterende vertoning, nauwelijks nog dieper doen zinken.

Ah, de vrije val van lelijkheid in schoonheid – het slechte van de mens in al het moois dat cinema te bieden heeft – de afgrond van verderf netjes esthetisch omkaderd. Het is die paradoxale frictie die 'Lady Macbeth' tot een mokerslag maakt.

Film zonder landschap. Kille kamers. In een kaal huis. In een leeg land. Vlaktes zonder reliëf. Mist lost de einder op. Een ruimte zonder einde, zonder zuurstof. Een wereld waar niet aan valt te ontkomen. Nooit.

De vernedering aller vernederingen: de ontkenning van iemands zijn via de negatie van diens seksualiteit. Katherine, vol verwachtingen voor haar huwelijksnacht...en wat dan? De zuiverste brutaliteit. Een bevel, een laatdunkende blik, een lijf dat zich afwendt. Zelfs verkrachting (en dus penetratie door de man en dus receptie door de vrouw) zou minder krenkend zijn geweest.

Vervolgens: een bestaan waarin Katherine kapot wordt gezwegen. Het is het einde van haar identiteit - bijna. De mens is dood, het dier nog niet. Haar laatste blijk van leven is een schreeuw om seks. Sebastian hoort hem, die schreeuw…en hij geeft er gehoor aan. Vanaf dan is eros het enige waar de dame des huizes nog oog, oor, smaak, kortom gevoel voor heeft.

De omstandigheden doen Katherine voorbij goed en kwaad gaan. Ze bevindt zich achter elke moraliteit. Ze is niet onethisch of amoreel, ze is niet-ethisch. Niet-moreel. U leest: ze is beest geworden. Voor Sebastian, mens in hart en nieren en onderbroek, gaat dat evenwel niet zo gemakkelijk. Hij kan het niet, dat blind gehoorzamen aan zijn genitaliën. Overigens, cruciaal moment in de film: Katherine vraagt hem of hij zonder haar kan. Hij antwoordt niet. Omdat hij weet dat wat hij met Katherine heeft niet exclusief hoeft te zijn. Ze spreken de universele taal van lichamen. Heerlijk? O ja! En toch: niets uniek.

De komst van Teddy luidt hoop in. Misschien kan ze terug een empathiserende rol opnemen. Misschien kan ze terug houden van. Misschien leert dat kind haar de dingen opnieuw te zien. De vogels. Of: de horizon. Een horizon van menselijkheid, bijvoorbeeld. Maar helaas, de lust is sterker. Hij krauwt opnieuw. En opnieuw. Want hoe weinig exclusief ook, de lust eist een monopolie. Wie in de weg staat, gaat eraan.

En ondertussen? Ondertussen zwijgt de engel. Anna's pekzwarte onschuld is maagdelijk wit. Haar voorlaatste beeld maakt dat manifest: een macabere, donkere, doofstomme schreeuw tegen een kraakheldere achtergrond. Terwijl Katherine ook nu weer manipuleert. Aan een geluidloos gebaar heeft ze genoeg om te zeggen: "ga je behalve mij ook dit onschuldige leven in mijn buik vermoorden?"

En ondertussen dwarrelt het stof. Ondertussen kijkt de kat. Ondertussen sluit het wolkendek, steeds claustrofobischer. Ondertussen hult Katherine zich in een gewaad met de kleur van lapis lazuli - het blauw van de Vlaamse Primitieven - blauw dat pijn doet aan de ogen. Ah. En ademnood. Ademnood!

Een film die pijn doet aan de ogen. En aan de longen. En aan het hart. Aan de maag, de tenen, de oren.
Muisstil de aftiteling – daar klinkt de schreeuw die als een brok in de keel van het publiek blijft steken.
Kortom: meesterlijk.

(Gezien op 27/04/17)

Wat een verhaal! Wat een film! Als negentienjarige wordt Katherine uitgehuwelijkt aan een rijke man.

In een heerlijk landhuis en met personeel. De man gebruikt zijn macht. Maar zij wil een eigen leven. Seksuele beleving, wraak en jaloezie krijgen de bovenhand.

Een Victoriaans kostuumdrama met pit. Katherine is een sterke vrouw.

William Oldroyd regisseerde een beklijvende film. Prachtige beelden. Onvergetelijk slot.

Ik ben het in heel grote lijnen eens met JJ_D (net hierboven).

De zwijgende Anna kijkt toe.

De kat gaat haar gang.

Toch een lichte tegenvaller. Het idee is wel leuk, een soort kostuumhorror die je niet veel ziet. Ook hoe je als kijker langzaam verandert van mening over Katherine is erg sterk gedaan. Maar het is ook een enorm kille film. Deels ligt dat ook aan de setting en het statistische camerawerk binnenshuis (in tegenstelling vaak tot de handgehouden camera in de natuur) met enkel de knalblauwe jurk die wat opleeft in de groen-grijs-bruine pasteltinten. Maar ook de rest van de film wordt nergens heel warm. Daarvoor is ook Pugh met enorm poezelig gezichtje te kil. Ze doet het echt heel knap met haar gezichtsexpressie heel veel zeggen, maar wel steeds in verschillende gradaties van koud en onberekenbaar en dat maakt wel dat de film nergens meelevend wordt. Ook het feit dat die vader en man zo weinig subtiel worden neergezet en je al snel een hekel krijgt aan iedereen in de film, het helpt allemaal niet mee om ook maar iets te voelen. Goed voorbeeld is dat je wel snapt waarom Pugh valt voor een wildeman staljongen, maar nergens is het invoelbaar waarom dat nu net deze vieze vent was, want dat kon ik me weer totaal niet indenken. Vervelen doet de film nergens, daarvoor zijn die 90 minuten precies goed, en de film is op momenten ook goed gemaakt. Dus nog wel 3,0*.

mjk87 hoe geloofwaardig vond je Pugh's transformatie in deze film?

Met dat laatste kan ik enkel instemmen
Ik struikelde er enorm over, misschien mede omdat ik het dus als een transformatie zag (die er bij mij gewoonweg niet in ging). Ik zie de Pugh van het begin geen kindermoord begaan, dat gaat toch veel verder dan het loskomen uit een gekooid bestaan. Uiteraard is het bronmateriaal al daar, maar breng e.e.a. dan wel geloofwaardig, was mijn voornaamste gedachte destijds. Maakte me ook benieuwd of niet meer kijkers/users hier zo over dachten.

Had gehoopt dat het een film in de traditie van Wuthering Heights en Lady Chatterley zou zijn, maar wat een afknapper! Na een half uur gestopt met kijken. Bordkartonnen karikaturale personages (echtgenoot, schoonvader) en een 'Lady of the Manor' die eerst wordt opgetild door een landarbeider (absoluut ondenkbaar in die tijd!!) en die vervolgens een poging tot verkrachting door diezelfde landarbeider binnen een minuut laat overgaan in vrijwillige sex??????

De grens van wat een kijker aan onzin kan verwerken was voor mij toen echt bereikt.

Een vrouwelijke Macbeth.

Ik heb ondertussen toch al wat verfilmingen van Macbeth gezien, maar op de één of andere manier vergeet ik steeds weer de kern van het verhaal. Ook deze film zal daar niet al te veel aan bijdragen, want zo apart is het allemaal niet.

Wel iets meer wanneer je genre en setting in rekening neemt. Dit soort kostuumdramas zijn zelden erg to the point, daar maakt deze film toch een klein beetje komaf mee. Maar als niet-fan is dat eerder een zeer klein stapje dan de aardverschuiving die sommigen er in zien.

Acteerwerk is wel oké, Pugh doet het goed, beter zelfs naarmate de film vorderde. Jarvis is eerder apart maar dat geeft zijn rol wel een eigen identiteit. De meest dramatische rol is die van Anna, ook netjes neergezet door Ackie.

't Is op zich geen slechte film. Genoeg tempo, ijzige regie die mooi aansluit bij het thema, maar verder is het ietwat braafjes allemaal. En vooral niet echt memorabel. Bij de volgende Macbeth verfilming zal het weer graven zijn naar de kern van het verhaal, zoveel is nu al duidelijk.

2.0*

IJzig en kil, dat is deze film zeker.

Florence Pugh speelt goed al wordt er in deze film niet veel gesproken, toch heeft zij hier een rol die perfect bij haar past.

Een film die apart is en je niet al te vaak ziet, ik ben prettig verrast !

Lekkere film met een alternatieve kijk op het genre kostuumfilm.

Diepzinniger dan je op het eerste gezicht zou denken.

Ok. Kostuumfilms lijken meestal niet zo pittig interessant maar soms overstijgen die het theatrale. Bekijken we The Beguiled (S Coppola) dan zit er enige erotische spanning in maar je blijft toch afstandelijk bij. In deze film gaat men duidelijk de grens over door juist die afstandelijkheid intrigerend interessant te maken. Het zogenaamd onvermogen om seksueel contact te hebben met zijn vrouw maar wel met een ander, zo blijkt, stelt vragen over de 'verstandshuwelijken'. Mede doordat ze bevrediging kan krijgen bij de knecht (zoals bij Lady Chatterley ) krijgt ze langzaam aan zekerheid over haar identiteit als vrouw en als meesteres. Niets zal haar nu nog tegenhouden. Diegene die haar in de weg komt wordt geliquideerd, met een verrassende slotscène die dat bevestigt. De titel van de film is niet voor niets Lady Macbeth. Je hoeft het boek van Leskov niet gelezen of de opera van Sjostakovitsj te hebben van (The Lady Macbeth van Mtensk) De film staat op zich en laat interpretaties mogelijk, wat niet van elke film kan gezegd worden. Analoog met Shakespeare trouwens wordt ze verplicht om steeds meer te doden of uit te schakelen om zichzelf te beschermen tegen ontmaskering. Door de ijzersterke vertolking van Florence Pugh en van haar dienstmeid, Naomi Ackie die in een ijskoele omgeving leven. De scènes in de natuur dienen enkel om geheimzinnigheid, bedreiging, afstandelijkheid en de dood te suggereren. Kortom, een film die verrast en tot nadenken stemt. Een regisseur waar we nog zullen naar uitkijken.

Hoewel Florence Pugh in dit misdaaddrama goed bezig is als het kille en tegelijkertijd hartstochtelijke personage om wie alles draait, ben ik niet onverdeeld enthousiast over deze film. Naar ik begrepen heb uit informatie over het oorspronkelijke verhaal van Nikolaj Leskov, komt het mij voor dat de vrijheden die de filmmakers zich gepermitteerd hebben ten opzichte van het origineel, de film geen goed doen. Misschien dat ik toch maar het boek moet lezen.

Naar het einde toe slaat de overdrijving er lichtelijk in maar desondanks een scherp vormgegeven meedogenloze film!

Goede film met een ietwat bizar verhaal, maar het kon me wel boeien.

Raar einde ook, maar het typeert de ganse film wel.

Keek vlot weg.