Mulholland Dr. (2001)

Een duidelijke hint dat Diane bij Winkies werkzaam was, zie ik niet meteen.
Er is in de droom een serveerster met de naam Diane, maar dit was enkel om Rita/Camilla op een spoor te brengen.
Het was Lynch' bedoeling om een déja-vu in de droom te verwerken, niet om aan te geven dat de echte Diane er zou gewerkt hebben.
Er steken meer déja-vu’s in de droom dan je aanvankelijk zou denken : het zien van een naamkaartje in Winkies leidde namelijk bij Diane ook al tot een ingeving : om de hoofdpersoon in haar wensdroom Betty te laten noemen.
Het is natuurlijk wel zo dat Diane’s carrière mislukt is, maar volgens mij was ze, zolang ze met Camilla was, niet afhankelijk van een bijverdienste. Sinds de breuk met Camilla was ze dan weer zo gebroken dat ze helemaal geen job aankon. Ze drogeerde zichzelf om hallucinaties te kunnen krijgen (iets wat ze als espresso bereidde : ook dit thema herhaalt zich in de droom).

Een ander voorbeeld van een déja-vu : het verrassend stoppen van de wagen op Mulholland Drive.
Dit was in realiteit zo, toen Diane naar het avondfeest gebracht werd.
In de droom “gebruikte” Diane deze gebeurtenis voor de moordpoging op Camilla.

Ik heb gelezen dat Silencio staat voor de regisseur zelf, die dingen 'real en unreal' kan laten blijken.

Nee toch een te onduidelijke film om echt een goede film te zijn.

Eenmaal je de grote lijnen van het verhaal kent, is van onduidelijkheid écht geen sprake meer, vind ik.
Silencio staat voor het bewust worden van de droom, blijkt achteraf. Alle scènes die erbij te pas komen (de presentator, de zangeres, de blauwe sleutel, etc), laat de kijker toe om Lynch’ interpretatie van dit (duidelijke) feit te bewonderen, te ondergaan.
Beetje gek dat iedereen er maar blijft theorieën tegenaan gooien.

Eigenlijk is deze film, achteraf gezien, totaal niet onduidelijk. Ik heb bijvoorbeeld veel meer moeite met het volgen van de Godfather-films, waar je steeds weer zeer geconcentreerd moet blijven kijken, en personages bijhouden.

De Silencio scene is volgens mij de bewustwording dat ze gewoon dood is. Al die mensen in de zaal zijn verdwaalde geesten. Alles lijkt echt maar je hoort niks, je bent dood. Een duidelijk teken van de eerste fase in haar afterlife.

Ze is dan toch nog niet dood? Ze schiet haarzelf toch pas later door haar hoofd?

De wensdroom (inclusief Silencio) heeft ze inderdaad vóór haar zelfmoord. Het scenario dat ze hierbij voorstelt, heeft evenwel betrekking op een tijdstip nadat ze zelfmoord zal gepleegd hebben (ze is sowieso van plan om dit te doen).
Bij het fantaseren van haar droom, weet ze al dat de sleutel van de huurmoordenaar bij haar thuis ligt. Ze probeert die gedachte te bannen, maar gaandeweg sluipt de confrontatie met die sleutel haar droom binnen. Een eerste maal wanneer een blauwe sleutel in Rita's handtas gevonden wordt. Een tweede maal, en voorgoed, tijdens de gebeurtenissen in Silencio : daar wordt ze eerst, aan de hand van de voorstellingen geconfronteerd met het feit dat dromen of illusies niet standhouden. Daarna vind ze de blauwe doos die bij de blauwe sleutel hoort. De link met de sleutel van de huurmoordenaar is nu reëel. Haar droom wordt, tegen wil en dank, afgebroken.

Wat een GEweldige film!!! Ongelofelijk. Niks dan superlatieven. Ik heb nog nooit, maar dan ook nooit zo geboeid naar een film gekeken. Eigenlijk is alles aan deze film perfect.

Het begint al met het auto ongeluk. De kijker wordt meteen geconfronteerd met een crash, die geweldig in beeld wordt gebracht . Lynch heeft de kijker meteen te pakken.

De eerste 90 minuten zit je gewoon te wachten tot er structuur in het verhaal komt en zit je te genieten van de briljante acteer momenten.
(ik vroeg me wel eens af wat Naomi Watts(mm-er) nou precies zag in de actrice Naomi Watts), maar wat kan zij acteren in deze film. Hoogtepunt in de eerste 70 minuten is toch wel de auditie. Rillingen over mijn lijf en wat zou ik graag haar tegenspeler zijn... Onge-evenaard stukje acteerwerk!!
Ook het stuk met de huurmoordenaar en het stuk waarin de regisseur thuis komt zijn echt heerlijk. Voor mij 2 stukken luchtigheid à la guy richtie alleen dan perfect ingepast in de film.

Dan ineens na anderhalfuur een omwenteling waar ik eerst geen antwoord op had. Ik zat echt te kijken met het gevoel van 'what the fuck' gebeurd me nu. Een half uur genieten van een mindfuck die zijn weerga niet kent.

Ik ben nu na 6 uur nog steeds verdwaasd over deze film. Een geweldige achtbaanrit die je op de onverwachte momenten een lachkick geeft via wat rare bochten maar die op de juiste momenten een looping plaatst waar je pas een antwoord op hebt als je al kilmoters verder bent!

5* en een knaller in mijn top 10 op de 2de plaats

Mooie recensie Respekked! Respect
@ vdc
Ik zie de hele film als haar afterlife. Dus meteen vanaf het moment dat je het gezicht op de kussen ziet vallen en die zucht. Ik heb altijd gedacht dat ze al meteen dood was vanaf dit moment en vond dit ook steeds logisch na herzieningen. Het oude koppel zijn ook de guardian angels die haar begeleiden naar de wereld van de engelen. Lynch laat ook nog een duidelijk de billboard met Los Angeles zien (los angeles betekent de engelen). Vind dit een indrukwekkende theorie. Hersens leven nog n bepaalde tijd door na de dood en het is best mogelijk dat ze dit dus allemaal "droomt" na dr zelfmoord.
Ik krijg weer kippevel nu ik denk aan de film. Toppertje hoor

Enkele bemerkingen bij jouw theorie :
- Bij aanvang van de film zie je lakens en een hoofdkussen, en hoor je (langere tijd) zuchten. Ik stel me er makkelijker een in-leven-zijnde dromer bij voor, dan iemand die neervalt en sterft (zie je dan werkelijk iemand vallen ?).
- Na de droom zien we Diane ronddolen in haar huis, krijgt ze bezoek van de buurvrouw, en probeert ze hallucinaties te verwekken (met jouw verklaring is dit dus allemaal flashback). In geval van zo’n after-life droom lijkt me deze opvolging van scènes niet echt geslaagd. In het geval van de wensdroom (terwijl ze nog leeft) past dit perfect in de chronologie. (vanaf het begin van de film tot aan de flashbacks rond Adam en Camilla, verloopt de gehele film in de juiste chronologische volgorde - de openingsscène met die danswedstrijd niet meegerekend).
- De droom eindigt met de cowboy die haar komt wekken : “time to wake up” : duidend op het feit dat er nog gebeurtenissen volgen na de droom.
- Ik vind dat zo’n after-life droom steeds waziger zou moeten worden omdat de hersenen steeds minder functioneren. Ik merk dat het verhaal tot op het einde zeer concreet en gedetailleerd is. Ik vraag me ook af wat de volgende stap is na die after-life droom. Ze komt tot de conclusie dat wat ze wenst, niet in werkelijkheid kan. Concludeert ze ook dat ze dood is ? Hoe ? Eindigt de droom dan plots zonder meer ? Waar zijn die verdwaalde geesten van Silencio plots gebleven wanneer ze terug thuis is en het doosje opent ?
- Je moet sowieso al geloven dat een wensscenario na de dood kan. Soms wordt aangenomen dat een bijna-dood ervaring gepaard gaat met een snelle film van je leven (echter niet een soort wensscenario).
In de theorie van de wensdroom bij leven (mijn versie dus), hoeven helemaal geen bovennatuurlijke feiten aangenomen te worden.

Deze zal nog wel naar de 1ste plaats gaan in je top tien

Nu het toch wat over theorieën gaat over de film, onlangs vond ik deze analyse van MD, ik wou hem eerst uitprinten maar dat bleek maar liefst 59 pagina's te worden

http://www.imanisystems.com/Mulholland_Drive_Analysis.html

nee, snatch. is onbetwist

Hier hebben ze het idd ook over een 'levende' droom zoals vdc ook zegt.

Vdc, jouw opmerkingen klinken ook erg goed maar niemand weet hoe een eventuele afterlife in elkaar zit dus daar kan je urenlang over discussieren zonder conclusie. Wat de chronologie betreft, het is en blijft Lynch dus met opmerkingen als "logische" chronolische volgordes pas ik, in zijn geval, meestal mee op.

Toch heeft mijn theorie me altijd wel goed bevallen en zette de puntjes op de i op een paar details na. Als ik dit artikel zo lees (gedeeltes dan ) klinkt het ook allemaal erg logisch. Feit is dat wij, MD liefhebbers, het nooit 100% met elkaar eens zullen zijn en dat is nou 1 van de aspecten die deze film zo'n enorme meerwaarde geven. Ik heb zoveel gelezen en hier en daar ged8 van : verrek dat klinkt erg logisch en dan lees ik ergens anders weer wat anders en denk ik : hey dat kan ook nog. MD zal me nooit gaan vervelen denk ik. Genoeg stof tot denken

Inderdaad, wat een uitgebreide analyse ; ik hou het ook voorlopig bij fragmenten doornemen.

Ik dacht dat ik een freak was, maar ik moet die mening herzien.

Stukje snelweg was weer typisch Lynch! Prachtige beelden, ook de plot werd me bij deze 2e kijkbeurt geheel duidelijk. Ergens fijn, ergens jammer.

De film was me allemaal veels te moeilijk

maar toch 3,5 *

No Worry, mijn zwager, de neuroloog, snapte er ook niets van. Geen grap.

Ik kan me niet inbeelden dat er iemand deze film van de eerste keer snapt. Het is een beetje een ontdekkingstocht waarbij je, als je de film meerdere keren bekijkt, de puzzelstukjes in mekaar past.

Ik houd wel van films met een diepere betekenis die een beetje aandacht vragen, maar dit ging me net iets te ver. Ik ben niet zo'n fan van Lynch.

Nou, deze dan maar eens herzien, en wat een fout heb ik daar gemaakt toen ik deze 3* gaf(oorspronkelijk maar 2*), want wat een ongelooflijk meesterwerk heb ik hier mogen aanschouwen. De eerste keer was ik er duidelijk nog niet klaar voor, nu dus wel. Alles aan deze film vond ik gewoon geweldig.
Nou, dan maar eens over de film zelf. Nou, het verhaal ga ik niet proberen te vertellen, maar wat ik iedereen wel kan zeggen, is dat ik eindelijk een steengoede rol van Naomi Watts heb gezien, en ook direct de bewonderaars van haar begrijp, en misschien zelfs dat selecte groepje ga bijtreden.
Laura vond ik net iets minder, maar zeker geen minpunt.
Alle scenes waren zeer mooi in beeld gebracht en ik had op het einde van de film echt een beangstigend gevoel. Ik weet niet hoe het komt, want echt eng is hij niet, maar toch moest ik bekomen van de angst die door mijn lichaam ging, bij de scene met de twee oude mensen die Naomi achtervolgen in haar huis, en dat ze dan zelfmoord pleegt, voor mij de mooiste scene, samen met de operascene.
Nou, ik denk dat ik nu wel genoeg heb gezegd.
Natuurlijk volgen een dikke 5* en een nummer 8 plaats in mijn top 10. Dit vind ik toch wel straf voor een film waar ik echt geen knijt van begreep.

Nou, dan ga ik nu wat lezen in het spoilertopic, want ik wil nu echt ook wel alles weten over deze film.

Het lijkt mij leuker je eigen theories op te doen na het kijken van de film. Zelf analyseren en je eigen conclusies trekken.

Maar het is wel leuk daarna alsnog het spoilertopic door te lezen

Daarna wel inderdaad maar wel als je zo'n beetje je eigen theorie samengesteld hebt. Je ziet dingen wat overeenkomt met elementen uit jouw theorie en je kan dingen lezen wat voor jou 'werkt' en dat kan je dan toevoegen aan je theorie.

Dat lijkt mij het leukste, MD is meer dan een unieke filmervaring.

Daar geef ik je totaal gelijk in. Ik had ook al een eigen interpretatie aan het verhaal gegeven toen ik ging kijken, en vreemd genoeg leek mijn interpretatie het meest op die van jou.

En het is inderdaad meer dan een unieke filmervaring. Ik ben blij dat ik hem heb herbekeken. Waarschijnlijk had ik dat niet gedaan als niet iedereen hier zo enthousiast was geweest, dus ik dank iedereen die deze film zo goed vind daar dus voor.

Ik blijf over deze nadenken, en heb hem daarom nog maar wat verhoogd in mijn top 10. Gewoon echt geweldig!

Ah, mooi zo. Dan heb je Mulholland op zijn puurst beleefd.

en vreemd genoeg leek mijn interpretatie het meest op die van jou.

Dat is heel goed om te horen, dat is niet raar maar dat is heel logisch!

Herzien.

Verhaal plaatste zich nu voor mij. Diane pleegt zelfmoord, en net voor het moment schiet haar leven aan haar voorbij. Niet hoe ze het geleefd heeft, maar hoe ze het wilde beleven. Ze heeft succes als actrice, vindt de liefde van haar leven; maar komt er uiteindelijk achter dat het niet zo voor haar bestemd is.
Dit staat gelijk aan club Silenzio. Zelfs in haar droom komt ze erachter dat het geen zin heeft om iets dat 'inevitable' is te voorkomen.

In het waarheid deel zie je hoe haar echte leven uiteindelijk ging. Diane mislukt als actrice en mislukt in de liefde. Doordat Camilla haar liefde niet kan en uiteindelijk niet wil beantwoorden, probeert ze op een vrouw-onvriendelijke manier van Diane af te komen. Dit wordt Diane teveel, ze knapt en de dood van Camilla is het liefste wat ze wil. Als uiteindelijk blijkt dat de missie is geslaagd(de blauwe sleutel ligt op de afgesproken plek) beseft Diane wat ze heeft gedaan. De droom die ze door de danswedstrijd(ge-ju-reerd door de oudjes) wilde bereiken is compleet mislukt en ze maakt ook een einde aan haar leven.


Dat is de kern. (voor mij dan).


Ook de tweede keer blijft het een toppertje. Met nog steeds de auditie als beste scène. In de misbruik theorie zie ik op dit moment weinig. Verder moet ik wel zeggen dat Mulholland drive de eerste kijkbeurt meer impact had, dan de tweede keer. Een kleine bevestiging dat nr.1 niet van zijn rotsvaste plek wordt verstoten.

Shit, moet deze film echt nog eens een keertje kijken, het is veel te lang geleden. Daarom verhoogd van 2,5 naar 3,5*

Misschien beter pas verhogen na herziening? Tenminste, zo doe ik het dan toch...

Ik vind de mooiste scene toch echt wel de operascene. Zeker met ons prachtige dolby systeem, als de vrouwen begint te zingen, is het echt genieten. Echt gewoon geniaal!

De auditiescene is inderdaad ook zeer goed.

Heb je inderdaad gelijk in, maar in mijn herinnering is de film veel beter dan de 2,5* die ik m eerst gaf. Na herziening kan ik altijd nog bepalen wat ik definitief stem. Voorlopig dus maar even 3,5*.

Wat een ontzettend goeie film. Vanaf het begin wordt je compleet in de beelden gezogen: prachtige scenes, bizarre voorvallen, constante spanning. De stilte in heel veel scenes vond ik ook erg sterk. Dat maakte de film soms heerlijk traag, maar nergens saai.

Deze film moet je vaker gezien hebben als je een echte analyse wil maken van het verhaal. Toch is die eerste kijkervaring voor mij al heel bijzonder. Dit laat zien dat het begrijpen niet zo belangrijk is. Sterker nog: ik vind dat de droomtheorie de glans van het magisch-realisme dat over het grootste gedeelte van deze film ligt enigszins doet verbleken. Zelf vind ik de gedachte dat alles echt is gebeurd (vanuit de film gedacht) mooier. Alleen de tijdsprong is dan een filmtruc. Op een onverklaarbare, surreele manier zijn Diane/Bette en Rita/Camilla na hun dood of iets dergelijks teruggekeerd in een ander leven, een leven zoals ze dat wellicht gewenst hadden, maar waarin ze onherroepelijk op zoek gaan naar de waarheid. Alles is dan magisch-realistisch op te vatten.
Hoe dan ook, ik vind dit een geweldige film. Nog even denken over een plaatsje in mijn top 10.

4,5*