American Graffiti (1973)

Heerlijke nostalgische film, met veel liefde gemaakt en met een geweldige cast van nieuwelingen. Smith en Howard stelen de show. Harrison Ford speelt ook nog een aardig minirolletje.

4*.

Kan niet zeggen dat ik hier enthusiast van werd. De personages zijn nog redelijk maar de verhaallijnen stellen verrekt weinig voor en het geheel komt niet veel verder dan wat simpele puberaffaires en gereutel over "een vertrek". De vele vermoeiende autoritten zijn ook nog eens bijzonder slecht verlicht waardoor de afstand tussen kijker en scherm alleen maar groter wordt. Leuke muziek, goede sfeer maar geen body.

Toch erg duidelijk dat Linklater voor z'n meesterlijke Dazed And Confused de mosterd heeft gehaald bij deze American Graffiti.

Ook hier veel doelloos rondrijden, drinken en stoeien tijdens de zorgeloze zomervakantie, maar dan tegen de achtergrond van de fifties. En 'k moet toch zeggen dat de seventies-sfeer van Dazed And Confused me meer aanspreekt (de muziek, de kapsels, de kleren en vooral de tijdsgeest).

Niettemin weet George Lucas ook een sfeervolle prent af te leveren die niet altijd even subtiel is maar wel zeer genietbaar. Redelijk wat grappige momenten ook, die ondanks de aanzienlijke leeftijd van de film nog fris overkomen.

Minder overtuigend dan Linklater, maar toch een puik werkje met leuke acteurs.

Sorry dat ik iedereen uit de droom moet helpen, maar deze film speelt zich toch echt af in 1962. Waar jullie de jaren '50 vandaan halen is mij een raadsel.



Inderdaad, Dazed and Confused is praktisch een remake gezet in een ander decennium. De film lijken gigantisch veel op elkaar.

Deze film zette ik gisteren aan omdat ik na 3 dagen achter elkaar Star Wars toch eens wou zien of George Lucas meer in zijn mars had dan science-fiction. Kennelijk wel. American Graffiti is niet het soort film waar ik echt gek op ben (komedie over ronddolende tieners), maar is binnen zijn genre best aardig. Ik moet altijd erg lang in dit soort films komen en op een bepaalde manier heb ik moeite om me met dergelijke personages verbonden te voelen. De film moet het van mij vooral hebben van het tijdsbeeld, de leuke acteerprestaties van Richard Dreyfuss, Bo Hopkins en Cindy Williams, enkele geestige scènes en natuurlijk de muziek. Ik vond het allemaal in ieder geval aangenamer dan de meeste vergelijkbare films, met name dankzij scènes als die waarin de politieauto kapotgereden wordt, er een overval plaatsvind op de drankzaak, het lekprikken van de banden van een auto en meer van dat soort ongein. Het werd daardoor allemaal iets meeslepender dan verwacht. Ik denk echter dat mensen die deze periode meegemaakt hebben het nog leuker zullen vinden. Het is nu toch wel ietwat veroudert.

Het gegeven van het cruisen wordt ook vreemd gebruikt. Dat ze zo meiden oppikte geloof ik wel, maar deze film werd een beetje absurd doordat het bijna verplicht was voor een meid om in te stappen. Zie de scène waarin Laurie na haar ruzie met Steve instapt bij Falfa, terwijl ze niets van Falfa moet hebben en zelf een auto heeft. Nogal een geforceerde manier om Laurie in dat ongeluk te betrekken in ieder geval.

Ook bizar is de keuze van Lucas om de film te eindigen met berichten over wat er later gebeurt is met de personages en dan ervoor te kiezen om een van de personages te laten vermoorden en een andere in Vietnam te laten verdwijnen. Wat moeten we met dergelijke neerslachtige berichten in een wat duidelijke bedoelt is als een feel good movie?

Al met al echter een leuk niemandalletje. Genoeg voor een kleine 3 sterren. De vele negatieve reacties, vooral aan het begin van dit topic zijn overdreven, al snap ik de klassiekerstatus ook weer niet helemaal.

Teenagers die voortdurend in grote Amerikaanse bakken rondrijden als symbool van de besluitloosheid en doelloosheid van een jongerengeneratie uit de jaren 60 ? Een andere opzet kan ik er niet aan vastknopen.

De consumptiemaatschappij uit die tijd met lawaaierige, ondertussen gekgedraaide, hits van Anka, the Platters, Presley... als duidelijke tijdssituering fleurt het eigenlijk erg oppervlakkig gedoe wat op.

Zeer leuke coming of age film over een stel rond dolende tieners die net geslaagd zijn voor hun examen.

Wat volgt is een hectische nacht waarin van alles gebeurt, voor de verandering is het niet eens volledig gebasseerd op het drinken van alcohol. Dat heeft de film ook helemaal niet nodig, wat Curt (gespeeld door een jonge Dreyfuss) overkomt is gewoon grappig en hetzelfde geldt voor de noob Toad en de stoere Milner.

Ook de bijrol van Ford, als uitdager van de sportieve Milner is erg grappig, moest eerst wel even goed kijken of het hem echt was. Zal ook wel 1 van zijn eerste rollen zijn geweest?

Daarnaast is de film extreem vrolijk en word je constant belaagd met de vrolijke jaren 60 muziek(overigens niet allemaal even leuk), gespeeld door de radio dj Wolfman, een cultfiguur in de film.

Alles eindigt natuurlijk volgens het boekje, maar dat hoort juist bij dit soort film, moet wel zeggen dat het wat ongepast aan voelde toen na het einde de berichten in beeld kwamen over het verdere verloop van de 4 hoofdrolspelers, iets wat (zoals the One Ring ook al zei) een beetje misplaatst aanvoelt en helemaal niet binnen de rest van de film paste.

Voor de rest een prima coming of age film.

3,5*

Oioioi, wat een bazenauto's had men toen in de jaren '60. Meer dan de helft van deze film speelt zich in en rond auto's, die door net-niet-puisterige jongeren gereden worden. Verder gebeurt er niet zo veel. Het is uiteindelijk een noch boeiende noch vervelende sfeerfilm geworden. De soundtrack is wel leuk om te horen, evenals de leipe diskjockey Wolfman Jack.

Wat nog startte met wat scepsis, mondt toch uit in een fijn ritje door de early sixties. Heerlijk aangekleed, Mel's drive-in is het natuurlijk helemaal. Het wint nog wat meer aantrekkingskracht door de hoofdrollen die vrij subtiel worden uitgewerkt.

De vertelwijze werkt wat dat betreft erg mee. Elk karakter wordt met een facet opgescheept dat haaks staat op de persoon. De ogenschijnlijk aardige Steve die een aandenken van z'n bijna ex-vriendin vraagt, de stoere Milner met z'n 13-jarige bijrijdster, de (soms te) klungelige Toad die ineens de coole jongen kan uithangen en de gerespecteerde Curt, misschien wel de interessantste, die zich genoodzaakt ziet tot wat foutere acties. Lucas zal wel iets bedoelen met de dame die hij najaagt.

Uiteindelijk draait het allemaal soepeltjes en zonder al te veel te overdrijven naar een feel good drama met toch nog een addertje onder het gras. De nostalgie die 1962 oproept maakt plaats voor verloren onschuld. Een scherp voetnootje in een verder sympathieke film.

American Graffiti is een film met een enorm hoog “Happy Days” gehalte. De intro van de eerste twee seizoenen is gelijk aan de intro van deze film en daarnaast speelt Ron Howard ook daar een grote rol in en verder zijn er nog wel meer vergelijkingen. Je zou kunnen stellen dat die serie toch wel enigszins geïnspireerd is door deze film.

American Graffiti is overigens wel een leuke film. Het is vooral de muziek van bijvoorbeeld de Beach Boys, die goed werkt en een mooi tijdsbeeld creëert van de jaren zestig. De veelal jonge acteurs doen het ook niet slecht al duurde het wel even voordat ik iets voor ze voelde. Zowel Ron Howard, Richard Dreyfuss als Harrison Ford doen het aardig. Elk personage heeft zijn of haar tekortkomingen, maar daardoor ook automatisch iets sympathieks over zich heen. Hoewel de film op zichzelf niet heel hoogstaand is, kijkt het allemaal wel lekker weg. Wel heb ik mee het idee naar een aardig tussendoor filmpje te kijken, dan naar een of andere klassieker.

Al met al best een charmante film dit, misschien ietwat gedateerd, maar helemaal niet onaardig.

3,0*

Lucas, de man die ik vooral van Star Wars ken. En dan zie je ineens deze film in de schappen liggen. En het is een film waarvan je niet zou geloven dat deze van Lucas is. In alles anders dan Star Wars. Dit maal kiest hij ervoor om de mensen de ruimte geven. Lucas is geïnteresseerd in de opgroeiende tiener, in liefde, in auto’s, in opgroeien zelf. Ook betere dialogen dan Star Wars en fotografie die soms veel mooier is, en vooral spannender.

Allereerst wat opvalt is dat de hele film in slechts 1 nacht speelt. Wel een bijzondere nacht, maar toch knap hoe het opgroeien en loslaten van je jeugd toch overtuigend overkomt in slechts een nacht. Dat is goed schrijfwerk. Ook helpt het dat de tieners alle veel plezier uitstralen, zich raad weten met de naturelle dialogen en zo bijzonder sterk acteerwerk leveren.

Het grootste voordeel van filmen in de nacht is het gebruik van belichting. Daar is zoveel meer mee te doen dan overdag in de zon. De neonverlichting (dat eerste shot al), de prachtige auto’s zo schoon en helder zijn dat ze lijken te glimmen, de scènes in de bosjes waar enkele lichtstraaltjes doorheen vallen, de hele stad. De film is met een beperkt budget gemaakt, maar werkelijk alles is eruit gehaald. Het ziet er kitsch uit soms, over gestileerd, maar dat mag en past prima in de film en de tijd. De auto’s vind ik persoonlijker mooier dan in de nieuwe Fast Five, waar het toch ook erover gaat. Maar hier zit duidelijk iets meer talent en liefde achter.

Daarnaast, er gebeurt genoeg in de hele nacht om de aandacht erbij te houden, al wordt het net iets te langdradig naar het eind toe. Ondanks de keur aan personen (een ensemblefilm is dit zeker te noemen) verveelt het naar het einde toch. Een reden kan ik niet echt geven, enkel het feit dat.

Toch grotendeels vermaakt, mooie fotografie, prima spel. Dus dikke 4*

Het is vast een hele belangrijke film en schetst ongetwijfeld een mooi tijdbeeld, maar hij kon mij niet vasthouden (en ik heb wat trage films gezien!) helaas!

4de keer bekeken en het blijft voor mij een film die ik kijk met een grijns op mijn gezicht, het is niet een typische comedy maar om het een drama te noemen is misschien ook weer te ver gegrepen.
Een luchtig coming of age filmpje die zich afspeelt in het prille begin van de jaren 60 is denk ik de beste beschrijving die je kan geven, de personages zijn in ieder geval menselijk en laten dit geheel wel realistischer over komen.

Natuurlijk heeft American Graffiti ook wat zoete momenten maar dat valt zeker in vergelijking met velen andere films behoorlijk mee en is het nooit te geforceerd.
Nogmaals, het einde met de overlijdensberichten is totaal misplaatst en blijf ik zelfs na 4 keer kijken nog steeds niet snappen.

American Graffiti zit heel erg dicht tegen de 4,5 sterren aan maar weet dit door een paar kleine schoonheidsfoutjes net niet te halen.

Stem blijft op 4.

Heerlijke flauwe tieneronderbroeken lol

Je moet er voor in de stemming zijn en ook ergens ervan houden, anders raakt deze film bij jou de snaar niet die nodig is. Het is niet (waar ik heel veel van houd) te vergelijken met Britse humor, de Amerikanen zijn dol op flauwigheid, snelle en ook vergetelijke humor. De grap van de Britten blijft bij mij tenminste langer hangen dan die van de Amerikanen.

Voorbeeldje uit deze film: ze roepen naar een van de hoofdrolspelers die aan het "cruisen" is door de straten, hij kijkt naar hen en hun auto terwijl de achterste passagier hem zijn kont door het autoruit laat zien, dat is letterlijk bijna de onderbroekenlol . Zoals ik al noemde, je moet ervan houden en er voor in de stemming zijn, gisteren waren wij dat en nadat de film bijna 2 maanden op de 'wachtplank' had gelegen, was het zover!

Een mooie 7!

Met nostalgie doordrenkte jeugdherinneringen van regisseur George Lucas, grotendeels plotloos maar aangenaam voortkabbelend. De cast met piepjonge akteurs als Richard Dreyfuss, Ron Howard en Harrison Ford maakt veel goed. Volgepropt met leuke muziek en mooie auto's. Let op het nummerbord waarop de titel van de vorige film van George Lucas te zien is!

Meh.

Nog niet zo lang geleden Dazed & Confused gezien, die film is eigenlijk gewoon een doorslag van deze American Graffiti. Een groep jongeren die de hele nacht wat rondrijden, groepjes vormen en dan weer uit elkaar gaan. Veel meer is het niet.

Vind het wel gek om in '73 al een melancholische film te maken over '62 ... stel je voor dat één of andere regisseur hetzelfde zou doen met het magische jaar ... 2007? Ik dacht altijd dat er 30 jaar overheen moest gaan voor nostalgie weer waarde kreeg, 10 jaar is toch wel erg kort.

Leuk natuurlijk voor mensen die wat met de 60s hebben. De kapsels, de wagens en vooral de muziek natuurlijk. Je kan zowat een dubbelaar met muziek uitbrengen van deze film, elke scene heeft wel zijn bekende popnummertje dat op de achtergrond ingezet wordt.

Maar heb je niks met de 60s, dan heb je ook niet veel aan deze film. Wat irritante personages, vervelende muziek en een totaal gebrek aan plot. Da's betrekkelijk weinig voor een film die 110 minuten duurt. Naar het einde zit er iets meer tempo in, maar da's veel te weinig. Er zitten dan nog wel een paar grappige details in (de nummerplaat van de gele wagen bijv: THX 138), maar dat zijn geen zaken die een film maken.

Mnee, blij dat Lucas daarna aan Star Wars begonnen is. Niet dat ik een geweldige fan ben, maar stukken interessanter dan dit.

1.0*

Happy Days, the movie

Eén nacht in het leven van vier jongeren die op het punt staan om hun jeugd vaarwel te zeggen. Is me niet echt goed bevallen. Er gebeurt van alles en niks eigenlijk... kleine avontuurtjes door toevallige ontmoetingen, break-ups en herenigingen, kwajongensstreken; terwijl dit allemaal gebeurt, blaat de sixties muziek van een illegale radiozender voortdurend door op de achtergrond. Hadden de jongeren trouwens werkelijk niks anders te doen dan de hele nacht in een auto rond stad te rijden?

De film schetst een nostalgisch beeld van wat het was om jong te zijn in 1962 en verdiende daarmee heel wat lof. George Lucas (zelf afkomstig uit Modesto, Ca) greep hierbij terug naar zijn eigen jeugdherinneringen en ervaringen. Persoonlijk vond ik het maar zus en zo want er waren heel wat oppervlakkige karakters. Enkel de pathetische nerd Toad zorgt nog wat voor humor.Kleine 3*

American Graffiti is George Lucas' nostalgische uitstapje naar de tijd van zijn tienerjaren. We volgen een aantal jongemannen die op het punt staan volwassen te worden. Twee jongens twijfelen of ze de volgende dag het dorp verlaten om te gaan studeren. Wat volgt is een nachtelijk avontuur met heel veel auto's.

Richard Dreyfuss, die later in Jaws zou spelen en voormalig kindacteur en regisseur in spe Ron Howard speelde leuke hoofdrollen. Verder heeft ook Harrison Ford een kleine rol.

De film heeft een heerlijk nostalgisch sfeertje. Mooi geschoten nachtscènes met typerend kleurgebruik, veel glanzende auto's en typerende kleding en kapsels voor die tijd. De soundtrack bestaat volledig uit klassiekers uit die tijd. Ik vind het altijd wel wat hebben die jaren '50/'60 muziek.

De film is in principe plotloos maar door de luchtige humor en het solide script weet de film de aandacht prima vast te houden. De personages zijn gebaseerd op verschillende fases in de jeugd van George Lucas. Zo was hij een nerd met dramatische uitgaanservaringen, een straatracer en ging hij studeren (wat in Amerika een hele verhuizing inhoud). Studio's waren niet echt kapot van Lucas idee om een zestigerjaren-film te maken en dus moest hij het met een klein budget doen. De film is chronologisch opgenomen, veel is ter plekke geïmproviseerd (de scooter-crash en de waterballon bijvoorbeeld) en acteurs als Ford schijnen de helft van de tijd dronken geweest te zijn. Uiteindelijk werd de film een succes en volgde een vervolg en vele andere nostalgische films.

Leuk om een keer gezien te hebben en zeker vermakelijk werkje van Lucas dit.

"When I went to see George Lucas’s “American Graffiti” that whole world -- a world that now seems incomparably distant and innocent -- was brought back with a rush of feeling that wasn’t so much nostalgia as culture shock. Remembering my high school generation, I can only wonder at how unprepared we were for the loss of innocence that took place in America with the series of hammer blows beginning with the assassination of President Kennedy. The great divide was November 22, 1963, and nothing was ever the same again." -Roger Ebert, 1973

Het is een van de laatste avonden van de zomer, en de jongeren in American Graffiti cruisen: ze rijden wat rond in hun hotrods en thunderbird door het stadje, geconfronteerd met keuzes die je op dat moment zou hebben. Ga ik studeren ver weg, of blijf ik hier? Hoe krijg ik die mooie meid in mijn auto? Hoe kom ik aan drank als minderjarige? Het is niet allemaal Shakespeare, maar voelt wel trouw aan hoe het geweest moet zijn als tiener op dat moment, en op veel manieren, ook hoe ik het mij zelf herinner. Wij liepen begin/midden jaren '90 iedere vrijdagavond (koopavond) als jongeren rondjes door het dorp, voordat ons kroeg en dansstadium aanbrak. Dat bestaat nu niet meer. Eerst stierf het rondlopen, en vervolgens de complete koopavond. Waar het vroeger een komen en gaan van flanerende mensen was, met alle bankjes langs de route bezet, is het nu uitgestorven, constateerde ik met enige weemoed, toen ik weer eens op Texel was. Niet langer gaat men op pad om te zien en gezien te worden, meisjes te ontmoeten, of jongens. Of gewoon wat te hangen en te kletsen. Het was eigenlijk een soort van armetierige versie van wat de Amerikaanse tieners hier doen, maar daar hadden we toen natuurlijk absoluut geen last van.

Het is makkelijk om American Graffiti af te doen als een onbeduidend coming of age filmpje, ‘een groep jongeren die de hele nacht wat rondrijden, groepjes vormen en dan weer uit elkaar gaan. Veel meer is het niet.’, zoals Onderhond schrijft. Daarmee doe je op zijn zachtst gezegd de film tekort, of harder, heb je misschien niet goed begrepen wat Lucas hier mijns inziens probeert te doen. Voor mij is American Graffiti niet alleen een ingevoelde coming-of-age film, maar bovenal een met nostalgie doordrenkt tijdsdocument, een hoofdstuk van de Amerikaanse jongerencultuur op een specifiek moment in de geschiedenis, vlak voor zoals Ebert hierboven aangeeft de maatschappij volledig zou veranderen. Vietnam, counterculture, hippies... Een 'verlies van onschuld', zoals hij dat zag.

De auto’s en muziek in American Graffiti zijn niet alleen belangrijk, maar een integraal onderdeel. Waar normaal gesproken muziek gemaakt wordt om het drama te versterken, draait Lucas dat hier om: de muziek is er altijd, maar wanneer er iets gebeurt, maakt hij bij voorkeur gebruik van stilte en geluidseffecten. Het valt amper op, maar werkt uitstekend. Ook de goedkopere film (techniscope ipv cinemascope) is mij niet opgevallen. Vanaf het eerste shot van Mel's Drive-in vond ik American Graffiti een fijne look hebben, en het verbaasde me daardoor niet helemaal de naam van grootheid Haskell Wexler kort daarna voorbij te zien komen als visual consultant. Jaren later zou Fincher toegeven dat American Graffiti de grootste inspiratiebron was voor de look van Fight Club.

Nochtans was Universal niet echt tevreden en wisten ze van meet af aan niet goed wat ze met de film aan moesten. Lucas had wat extra budget los weten te peuteren toen Francis Ford Coppola aan boord kwam, die later zijn waarde andermaal zou bewijzen toen hij wist te voorkomen dat Universal de film op zou knippen voor een tv release. Graffiti werd echter een enorm succes aan de box office en leverde Lucas miljoenen op, waarvan een deel gereserveerd werd voor een project waar hij al een tijdje aan dacht, een soort space-opera. Counterfactuals hebben beperkt nut, maar het had natuurlijk heel anders kunnen lopen. Dan was Harrisson Ford de timmerman gebleven die hij was op het moment van filmen (hij gaf weinig om acteren of zijn rol in deze film op dat moment). Dan had niemand geweten wat een wookie was. Aan de andere kant, dan hadden we ook geen Jar Jar gehad.

Leuk is dat we naast Ford, andere namen zien die daarna bekend zouden worden: Richard Dreyfuss, Ron Howard, Paul Lemat en Cindy Williams. Hoewel American Graffiti fictie is, is er wel degelijk een autobiografisch element aanwezig: de karakters Curt Henderson, John Milner and Terry "The Toad" Fields representeren Lucas zelf, in verschillende stadia van zijn jeugd. Onbegrijpelijk trouwens, dat er maar 2 jaar verschil zit tussen deze Dreyfuss en zijn Matt Hooper karakter in Jaws.

American Graffiti blijkt achteraf een onuitwisbaar stempel gedrukt te hebben op de coming-of-age film, waarbij Linklaters Dazed and Confused (1993) terecht vaak genoemd wordt. Voor ons Nederlanders is het wellicht moeilijker om Graffiti op waarde te schatten zoals iemand als Eberts dat deed, omdat we de tijd zelf en de periode erna niet mee hebben gemaakt. Toch denk ik dat het voor velen van ons niet persé moeilijk hoeft te zijn, om ons in die jongeren te verplaatsen. Boys will be boys, and girls will…well... Ik laat het antwoord daarop wijselijk aan iemand anders.

Een onderschatte film dus, wat mij betreft, die meer toont dan de oppervlakte doet vermoeden.

4*

“Jesus, what a night!”

Sterke film. American Graffiti geeft een mooi inkijkje in een andere tijd, maar het voelt tegelijkertijd ook erg vertrouwd aan. Nog een laatste avond samen met je vrienden of met je vriendin van de middelbare school doorbrengen, voordat je allemaal de weide wereld intrekt en (naar alle waarschijnlijkheid) elkaar uit het oog verliest. Of in ieder geval elkaar een stuk minder gaat zien.

Als je warme gevoelens koestert voor je middelbare schooltijd, dan zal Graffiti als een nostalgische trip aanvoelen. Gewoon lekker rondrijden met je vrienden, bekvechten met je vriendin, meisjes versieren, alcohol drinken, niet te veel nadenken over je toekomst etc. Je kent het wel, het makkelijke leven. Maar dan gesitueerd in de jaren 60 met schitterende auto's en aanstekelijke muziek. En dan heb ik misschien wel de grootste kracht van Graffiti nog niet genoemd. De cinematografie en gewoonweg de look van de film is waanzinnig mooi.

Een klassieker volgens velen, maar mij kon de film alvast niet bekoren. Er gebeurt veel en tegelijkertijd ook weer niet (al zal hun leven na die nacht nooit meer hetzelfde zijn, zo leert de zware epiloog ons). Achteraf gelezen dat hier ook een vervolgfilm van gemaakt werd, maar die raakte blijkbaar minder bekend. Voor mij hoefde overigens ook niet...

American Graffiti schetst ongetwijfeld een aardig tijdsbeeld, maar daarmee houdt het ook wel op. Een film waarin van alles en eigenlijk ook niks gebeurt. We zien enkele tieners een beetje rondjes rijden door de stad en er gebeurt eigenlijk niet zo heel veel interessants, ook de diverse personages komen niet heel denderend uit de verf. De soundtrack is wel best aardig en geeft, samen met de klassieke auto's, wat extra vorm aan de tijdsgeest waarin het zich afspeelt. In dit genre zijn echter wel beduidend betere films te vinden (waaronder het latere Dazed and Confused). Deze film deed mij vrij weinig.

Ik was best benieuwd naar één van de eerste films van George Lucas. American graffiti kent een geweldige sfeersetting van de golden sixties (en fifties) met zijn prachtige bolides in een decor van veel kleur, glitter en glamour. Ook de evergreens zijn erg catchy waardoor je dat decennium zou wil induiken en mee wil profiteren van het onbezorgde studentenleven in die periode. Maar de sfeerbepaling gaat verder met de drive in, de diensters op rolschaatsen, fancy kapsels en kledij ... de nostalgie druipt er van af.

American graffiti is een aangename feel good movie van twee studerende jongens die bij wijze van afscheid de bloemetjes nog eens buiten zetten. De personages zijn boeiend en hoewel het verhaal niet zo heel veel voorstelt, is het een aangenaam kijkstuk. De jonge Harrison Ford kent een leuk bijrolletje, maar vooral de nerd Terry steelt de show. American graffiti was een waar succes destijds, gelukkig maar zo denk je achteraf zodat we later van Lucas' epos konden (en nog steeds kunnen) genieten.

Ook de humor werd best gesmaakt. Alleen de aftiteling vond ik wat vreemd met die overlijdensberichten. Toch wel een "domper" op het losse leuke gevoel dat ik eraan overhield.

Your car is uglier than I am!

Eigenlijk is het grappig hoe je met een beperkt oeuvre toch één van de meest gekende cineasten aller tijden kunt worden. Technisch gezien heeft George Lucas maar 3 films gemaakt (Star Wars reken ik voor de gemakkelijkheid maar even als één geheel) maar het heeft hem in ieder geval geen windeieren gelegd. Ik wou echter wel is wat zien van de man voor hij aan Star Wars begon en dan leek deze American Graffiti wel een interessante zit te kunnen zijn. Zo'n nostalgisch portret a la Last Picture Show doet het alvast altijd goed ten huize Metalfist.

Alleen is dit wel wat een tegenvaller te noemen. Lucas had als regisseur al wel wat faam gemaakt met THX 1138 (zie ook ook de nummerplaat van de wagen van Milner) en blikt als bijna dertiger meteen al terug naar zijn schooljaren. Een nostalgische tijd ware het niet dat hier eigenlijk bijzonder weinig gebeurt en het meteen ook nog eens verschrikkelijk cliché wordt gebracht. De verplichte breakup tussen highschool sweethearts die allebei ergens anders gaan studeren, de nerd die wanhopig een griet probeert te scoren, de tough guy die halverwege de film ontdooit en natuurlijk het hoofdpersonage dat met zichzelf geen blijf weet. Het is als het ware een checklist die je in de openingsscène al volledig kunt afvinken en het was dan ook goed om te zien dat Lucas hier en daar toch nog positief uit de hoek weet te komen. Dat hij de altijd coole Wolfman Jack nog voor een bijrol heeft weet te strikken is al veel waard, maar ook qua soundtrack is hier veel te genieten.

Alleen zo enorm jammer van die title card op het einde waarin eventjes wordt uitgelegd hoe het met de personages is afgelopen. Het past werkelijk absoluut niet in de film en het vreemde is dan ook dat enkel de mannen een vermelding krijgen? Dat zou je niet verwachten doordat Lucas doorheen de film zijn vrouwelijke personages toch ook van vlees en bloed maakt en ze eigenlijk toch ook hun einde verdient hebben. Qua cast wel wat toffe figureren die toen hun naam nog niet hadden waargemaakt. Harrison Ford is cool als Bob Falfa, Richard Dreyfuss overtuigd als jonge knul die niet weet wat hij met zijn leven wil en Ron Howard & Charles Martin Smith zijn op het randje van het vervelende. Zeker Smith is bij vlagen werkelijk tenenkrommend te noemen. Ik ben wel benieuwd naar de sequel geraakt eigenlijk waar praktisch iedereen van de cast terugkeert.

More American Graffiti is echter wel niet onder regie van Lucas, maar hij was blijkbaar wel mee verantwoordelijk voor het script. Ik vraag me af wat een andere regisseur met deze personages kan doen, al lijkt de verhaallijn van Curt (Dreyfuss, toch wel één van de hoogtepunten in deze film) wel te zijn afgesloten. Soit, leuk om eens een keer gezien te hebben maar hier had volgens mij meer uitgehaald kunnen worden.

3*