Plemya (2014)

Volstrekt unieke film die een compleet eigen universum creëert waar alle manieren van communicatie die wij als mens kennen volledig wegvallen. Je bent dus zonder enige voorkennis van gebarentaal vanaf minuut één op jezelf aangewezen en hierdoor noodgedwongen het geheel intuïtief te benaderen. Want even voor de duidelijkheid, er wordt de gehele speelduur geen woord gesproken, door niemand niet. Zelfs als het groepje zich buiten de school bevind zien we voorbijgangers, niet ondertitelde, gebaren gebruiken. Ook muziek ontbreekt. De geluiden die we wel waarnemen als vuistslagen in een vechtpartij, agressief gestoot tijdens een seks-scene, gedempt gesnik of brekend glas zijn dan ook meteen van het heftige soort. Zo behoord die abortus in dat smerige badkamertje tot een van de meest ongemakkelijkste en gruwelijkste scenes uit de filmgeschiedenis, er liepen zelfs mensen weg op dat moment. Een makkelijke film is het dus beslist niet, zeker omdat emoties ook nog eens heel ver weg lijken. Iedereen loopt rond met een stoïcijns gezicht dat niet lijkt te matchen bij al het ingrijpends dat ze meemaken en de cameravoering speelt daar ook nog eens heel droog op in door zo nu en dan wat over de schouder te kijken maar vaak gewoon ver weg te blijven om je zo nu en dan te verrassen, zo zijn die nachtelijke shots van ongure parkeerplaatsen en verlaten kermissen echt uitstekend. Toch heeft het niets van de theatraliteit in zich dat een echt ''stille film'' normaal zo kenmerkt, de energie die er vanuit gaat is vooral rauw en kil. Hevig geëmotioneerd heeft het me dan ook niet, daarvoor lukte het me te weinig grip op de hele kijkervaring te krijgen maar besef wel dat ik naar een heel uniek en vernieuwend stukje cinema heb zitten kijken dat me nog lang bij zal blijven en waarvan vooral het eind echt een slag in het gezicht was die nog altijd na brand, damn wat hard!
Naast me in de zaal zaten toevallig twee doofstomme vrouwen aan wie ik, als ik dat had gekund, dolgraag had willen vragen wat hun er nou uithaalde (aangezien zij de ''taal'' wel machtig waren) maar ben achteraf wel blij dat dat niet mogelijk was want ik had de ervaring zoals ik hem nu beleeft heb niet willen missen, de regisseur heeft er immers niet voor niets voor gekozen om geen gebruik te maken van ondertitels. (4*)

Best aardig. Het idee is sowieso prima natuurlijk, alhoewel de keuze om wel omgevingsgeluiden te laten horen en iedereen gebarentaal te laten spreken niet per se een keuze is die ik 100% ondersteun, levert dat niettemin een geinig gestileerd beeld op. Ook de keuze om alle volwassenen en onderwijzers helemaal weg te laten levert eerder een filmische wereld op dan een echte waarin men toevallig van het spoor geraakt.

Wel is het jammer dat er veel herhaling in de film zit, weinig ontwikkelingen en dat de cameravoering ook niet heel erg veel variatie kent. Die lange en zwierige shots zijn mooi, net als de omgevingen, maar na een uurtje is daar ook de lol wel vanaf. Sowieso duurt de film te lang. Het tweede uur is niet beter of slechter dan het eerste, maar je begint wel langzaamaan een houten reet van het zitten te krijgen. Verder moest ik bij die abortusscène wel glimlachen. Ik houd daar van, sowieso van mensen die heel provisorisch iets op lossen, maar ook waarin een meisje loopt te huilen en de andere vrouw onverstoorbaar doorwerkt zonder enige vorm van emotie. Dat is gewoon humor. Gitzwart, maar humor. 2,5*.

Pfff, flinke onderwaardering hier...

De film deed me denken aan mijn tijd op de middelbare school, wat een speciaal onderwijs was wat ook voornamelijk voor doven bestemd was, dus ik zat dagelijks tussen het gebarentaal en de geluiden die ze er emotioneel nog uitgooien tijdens de gebaren. Deze film laat op een originele wijze zien dat er ook onder de doven een onderwereld bestaat en dat wordt ook op een lekkere rauwe wijze vertoond. Zoals vermeld; de film bevat geen woorden, voice over of ondertiteling, en misschien zal je je de halve film wel afvragen wat de personages nou precies bedoelen, maar dat de film effect heeft is wel heel zeker. We krijgen te maken met Sergey, die op een internaat komt voor doven en slechthorenden en komt al heel snel terecht in de onderwereld der doven, waar drugssmokkel en het prostitueren van dove vrouwelijke plaatsgenoten op vrachtwagenparkings. En deze wereld is keihard en ook de vanoudse code's en regels gelden. Wanneer Sergey echter verliefd wordt op een van de dames, beseft hij niet dat daar ook nog wel eens problemen van gaan komen.

Ook de zieke scenes, oa die abortus-scene die wel op een hele middeleeuwse manier wordt uitgevoerd, zijn niet weg te denken.

We hebben dit thema wbt gebarentaal al eens eerder gezien met de Nederlandse 170HZ, die ook behoorlijk krachtig en soms Gasper Noé achtige trekjes had wat montage betreft, maar in Plemya (The Tribe) word dat weer eens hardnekkig overgedaan. Alles is ook lekker troosteloos en de kille grouwe Oost-Blok sfeer zit er dik bovenop. Het einde is ook meedogenloos, maar toch net even iets anders dan je zou verwachten.

Ijzersterk!

4,0*

Een film met uitsluitend gebarentaal. Dat went toch vrij snel doordat de beelden voor zichzelf spreken, net als destijds bij de stomme films.
Het is een rauwe, gewelddadige film en dat is niet echt mijn pakkie an. Vooral de abortusscène en de afrekening op het einde zijn zeer heftig.

Een mooi kruising van een stomme film en een hard Oost-Europees/Russisch drama met een harde wereld die hier getoond wordt. Het verhaal zelf zijn dingen die we al meer gezien hebben, al wordt het hier toch realistisch en droog gebracht. Het is geen Hollywood. Hoofdzakelijk tieners die niet verder kijken in de toekomst, maar zich aanpassen aan wat voor hun het normaal leven blijkt te zijn. Eén van de wet van de sterkste, zorgen dat je aan geld komt, en waar je mee moet gaan in de stroom om niet te verdrinken.

In de 21e eeuw een stomme film maken, doe je als een ode (The Artist) of je toont een wereld waarin gewoon niet gesproken wordt: doof-stomme mensen. De geluiden en het ontbreken van dialoog zorgen voor een constante dreiging. Bovendien val je terug op enkel de beelden en de mimiek. Een film die visuele beelden als troef heeft, zonder met special effects, kleurenfilters of dergelijke te spelen.

Het idee van een semi-stomme film (er zijn nog geluiden) door enkel doof-stomme acteurs te gebruiken, is zeker origineel en zorgt voor een unieke filmbeleving. Plemya is geen topfilm, maar wel een hele goeie die door z'n originaliteit en aanpak blijft hangen.

Ondanks dat er slechts met gebarentaal gecommuniceerd wordt is dit verhaal zonder meer zeer goed te volgen. Seks, drugs en geweld. Daar gaat het om in deze toch wel best originele film. En sommige scènes liegen er echt niet om. Vooral die abortusscène en de uiterst gewelddadige scène aan het eind van de film. Enkele erotische scènes oogden best mooi, dat moet gezegd worden, m.u.v. de laatste. Dat leek meer op een verkrachting . Wat me wel tegenstond in Plemya was dat er veel herhaling van scènes waren die zich allemaal in de gangen en de slaapruimten van de school en op de vrachtwagen parkeerplaats afspeelden. Verder oogde ook alles zo grauw. Op visueel vlak vond ik Plemya dus niet bepaald een mooie film, die wat lengte betreft best een half uur ingekort had mogen worden.

3,0*

Redelijke film waarin een jongen terecht komt op een internaat voor doofstomme kinderen. Een gedurfde en originele aanpak waarbij geen gesproken woord, enkel gebarentaal. Het verhaal over het geheel is wel goed te volgen, maar de 'dialogen' eigenlijk niet. Rauw en realistisch in beeld gebracht (ook zonder muziek). Prima camerawerk met veel lange takes.

Een film vrijwel zonder geluid en in gebarentaal, weer eens wat anders. De stijl heeft wat contemplatiefs, maar qua verhaal is het wat aan de zwakke kant. Ook jammer dat men ervoor kiest om de film niet te ondertitelen, een bewuste keuze, maar wel flauw aangezien films wel voor doven worden ondertiteld, maar een film in gebarentaal voor horenden ondertitelen, dat gebeurt niet. 2,5*

Bij aanvang van de film wordt een bizarre boodschap de kijker toegestuurd dat alle communicatie via gebarentaal verloopt dat op zijn beurt niet vertaald of ondertiteld wordt. Een niet alledaags uitgangspunt dat af en toe toegejuicht moet worden. Alleen wordt de filmkijker meer een observator die alles vanop een afstand bekijkt, zowel letterlijk als figuurlijk. Doordat je weinig voeling creëert met de personages laat je het gewoon allemaal betijen. Je begrijpt ook niet altijd wat of hoe iets gebeurt, maar ik stelde me er ook niet te veel vragen bij. De sterkte is tegelijk de zwakte van de film, zo ervoer ik het toch.

Ik las ergens dat het uitgangspunt/experiment was om te laten zien dat dove mensen hetzelfde (immorele) gedrag kunnen stellen als anderen, dat zij ook maar mensen zijn. Lijkt me nogal wiedes en vooral een foute gedachte. Vervang "doven" door "zwarten" en je zou de hetze nogal horen, en terecht.

Wel wordt duidelijk als wanneer orde, structuur en regels wegvallen de anarchistische toer wordt opgegaan, in navolging van de bestseller "Lord of the flies" van William Golding. Prostitutie, afpersing, geweld, drugs ... nemen de bovenhand.
Vrij grove of expliciete film. De setting is rauw, maar de acties evenzeer. Hoewel niet altijd letterlijk in beeld wordt de suggestie sterk gevoed zoals bvb die abortus of de seksscènes. Ook de slotscène is hard en emotieloos. Ook voor mij vond ik ... als een soort voyeur die naar een bizarre mindf*ck van ruim 2 uur heb gekeken.

Die schokkende scènes redden de film geenszins en zijn een te goedkope manier om de film aan te dikken. Voor de rest stelt het bitter weinig voor en heeft het uitgangspunt gefaald. Goed om eens gezien hebben en deze insteek te mogen ervaren, maar dat is het dan ook.

Een jonge man wordt op een school voor doven lid van een bende en werkt zich op tot één van de sleutelfiguren in een formulematig misdaadverhaaltje met een overdosis seks en enkele van de minst overtuigende vechtpartijen uit de recente geschiedenis. Kreeg veel aandacht omdat er geen enkele dialoog is, dat de acteurs communiceren door middel van gebarentaal en dat er geen ondertiteling is voor degenen die die taal niet verstaan. Dat leverde Slaboshpytskyi weliswaar veel lof en prijzen op, maar het lijkt meer een gimmick om het belabberde niveau van de beoogde dialogen te verhullen. Het verhaal is namelijk niet meer dan een opeenstapeling van clichés.

Film die nogal wat negatieve reacties oproept. Niet zo vreemd, een nihilistisch drama zonder enige hoop, bevolkt door louter onsympathieke, gewelddadige figuren. Ik vond het wel bijzonder, maar mag op zijn tijd graag een portie maatschappelijke ellende voorgeschoteld krijgen (on film, that is). Natuurlijk is Plemya niet alleen om die reden bijzonder: een film zonder dialogen, waarin alleen in voor een leek onnavolgbare gebarentaal gecommuniceerd wordt, in lange, registrerende shots zonder editing, close-ups of zelfs maar filmmuziek, en dan ook nog uit Oekraïne, je moet er voor open staan.

Het went overigens verrassend snel, en hoewel ik me wel eens afvroeg wat er nu precies bediscussieerd wordt (ik dacht het maar bij: "Waar zijn de fucking zakken met rare gekleurde prullaria!?" "Kweetnie, ze liggen denk ik bij die kleine jochies op de kamer" "We gaan hun bedden doorzoeken, en kijken wie er prullaria achteroverdrukt om ze in de trein door te verkopen, wee hun gebeente" et cetera) is het verhaal prima te volgen. De stijl deed me wel denken aan Elephant (1989), vooral als ze in driftige pasjes richting hun volgende wandaad lopen. Het geweld is behoorlijk heftig, zeker naar het einde, en je zou kunnen zeggen dat Slaboshpitsky iets te ver gaat in zijn poging de doofstomme gemeenschap te ontdoen van een hulpbehoevend imago. Maar vond het wel een unieke film, met enkele intense scenes (de abortus met name). De regisseur zou nu bezig zijn met een verfilming van het boek The Tiger met o.a. Alexander Skarsgard.

Een vrijwel geluid- en muziekloze film uit de Oekraïne, volledig in gebarentaal, zonder ondertiteling, bijna zonder montage, van ruim twee uur... zie dat maar eens commercieel aantrekkelijk te maken. Regisseur Miroslav Slaboshpitsky komt echter een heel eind. Er is bijna geen plot en de cast bestaat uit amateurs, maar toch blijf je op de één of andere manier gebiologeerd kijken naar de vaak gewelddadige gebeurtenissen op en vooral rond een gespecialiseerd internaat. Niet alles is even overtuigend in beeld gebracht en door de lange takes werkt de ene scene beter dan de andere (met name de vechtpartijen ogen wat knullig), maar overwegend is dit een fascinerende kijkervaring, resulterend in een memorabele, bijzonder grimmige finale.