Plemya (2014)

Prijswinnaar in Cannes. De hele film is in gebarentaal zonder voice over of ondertiteling.

Dan sla ik het toch af, ga geen 130 min naar gebarentaal film zitten kijken.

IMDB zegt trouwens 90 min

Plemya (2014) - IMDb

Die 130 minuten klopt.

Deze film won alle prijzen in de Semaine. Het is ook een bijzondere film. Voornamelijk door het gegeven van de gebarentaal, dat wat geforceerd is, want niet alleen de hoofdpersonages spreken in gebarentaal, maar ook alle bijpersonages en figuranten. Maar het werkt wonderwel. Het verhaal is prima te volgen en gaandeweg vergeet je zelfs dat je niet al het "gesprokene" kunt volgen. Door soepele cinematografie blijft het zelfs lange tijd boeien. Al vind ik de film uiteindelijk wel te lang. En vergis je niet: het is geen vriendelijk gebarentaaldrama. Er zit nogal wat geweld in de film, uiteindelijk uitmondend in een "splatterscene".

Vanaf 5 februari 2015 in de bioscoop (Amstelfilm)

Een film uit Oekraïne? Zal wel de eerste zijn in Nederland denk ik...

Klinkt een beetje als 170 Hz, ben wel benieuwd!

Is de release van de baan?

Wel in elk geval op het IFFR meen ik.

Mochizuki Rokuro

Volgens mij niet. link

EDIT: wel uit de NVF lijst zo te zien. Ik zal toch eens navragen.

De filmrelease datum is hier verdwenen, vandaar. Maar mooi dat-ie gewoon uitkomt.

EDIT: Oh, even afwachten dan...

Mochizuki Rokuro

Ik bedoelde eigenlijk concreet het Filmdepot (het digitale systeem van de NVF met alle releases)

De PDF met alle releases vermeldt de film wel gewoon, dus ik vermoed dat het een fout in het Filmdepot is. Wij hebben automatische link met het Filmdepot, vandaar dat de datum bij ons dan ook weg is.

EDIT: De snelle zoekmachine van Filmdepot vond 'm niet, maar bij uitgebreid zoeken vond ik 'm alsnog.

Waarom de datum bij ons dan is verdwenen snap ik niet, maar ik heb 'm zojuist teruggeplaatst!

The Tribe krijgt van Sasja Koetsier in de nieuwe Filmkrant 0 sterren bij een recensie. Dat is volgens mij ook een unicum. In de lijstjes van de critici 'achterin' gebeurt het soms, maar bij de besprekingen toch echt zelden. Ik dacht nog even aan een zetfout, maar gezien haar review (mottige stoplap, clichématig, langdradig, simplistisch, schouderophalen) is het toch wel echt waar.

Maar een andere redacteur van de filmkrant heeft daar al een exegetische repliek op geschreven.

Ik heb eigenlijk het idee dat Koetsier haar eigen betoog al onvermijdelijk tegenspreekt. Want: als de film voor haar niet meer is dan een 'clichématige opeenvolging van geweld, seks en ruzies over geld', dan betekent dat toch dat de film, zonder dat er een regel dialoog voor gebruikt is, er juist in is geslaagd om 'duidelijk te maken wat er gebeurt'. Dan doet de film toch klaarblijkelijk iets heel erg goed in het gebruik van beeldtaal?

Nouja, ik wil het in ieder geval wel met eigen ogen gaan zien.

Edit: deze (uit dezelfde repliek van Naafs) kan zo op een tegeltje:

Ik ook.

Duurt toch écht wel 130 minuten (ook volgens IMDb hoor).

Ben wel benieuwd naar deze, intrigeert me wel.

Zo. Dat is niet mis.

Ik heb juist hele hoge verwachtingen van deze film.

Diezelfde mevr. Koetsier gaf Anna Karenina de volle *****, Kitsch die ik na een minuut of 30 voor gezien hield. Gaat eigenlijk op voor alle filmcritici, vindt degene die dezelfde smaak heeft als jijzelf. Deze mevr heeft duidelijk een andere smaak. Wel jammer dat het zo in de filmkrant komt, zonde van het papier en iedereen zijn tijd. Net als al die sneren naar Hollywoord overigens in de Filmkrant, nergens voor nodig/ totaal oninteressant.

Er gaat wel meer mis in de NL filmpers. Zo lijkt bijna niemand van de NL filmpers in te zien dat What we do in the shadows erg leuk is. Dat gaat dan in de Engelse pers wel weer goed. Cover van de Filmcomment, Guardian "Best Comedy of the Year" etc.

Volstrekt unieke film die een compleet eigen universum creëert waar alle manieren van communicatie die wij als mens kennen volledig wegvallen. Je bent dus zonder enige voorkennis van gebarentaal vanaf minuut één op jezelf aangewezen en hierdoor noodgedwongen het geheel intuïtief te benaderen. Want even voor de duidelijkheid, er wordt de gehele speelduur geen woord gesproken, door niemand niet. Zelfs als het groepje zich buiten de school bevind zien we voorbijgangers, niet ondertitelde, gebaren gebruiken. Ook muziek ontbreekt. De geluiden die we wel waarnemen als vuistslagen in een vechtpartij, agressief gestoot tijdens een seks-scene, gedempt gesnik of brekend glas zijn dan ook meteen van het heftige soort. Zo behoord die abortus in dat smerige badkamertje tot een van de meest ongemakkelijkste en gruwelijkste scenes uit de filmgeschiedenis, er liepen zelfs mensen weg op dat moment. Een makkelijke film is het dus beslist niet, zeker omdat emoties ook nog eens heel ver weg lijken. Iedereen loopt rond met een stoïcijns gezicht dat niet lijkt te matchen bij al het ingrijpends dat ze meemaken en de cameravoering speelt daar ook nog eens heel droog op in door zo nu en dan wat over de schouder te kijken maar vaak gewoon ver weg te blijven om je zo nu en dan te verrassen, zo zijn die nachtelijke shots van ongure parkeerplaatsen en verlaten kermissen echt uitstekend. Toch heeft het niets van de theatraliteit in zich dat een echt ''stille film'' normaal zo kenmerkt, de energie die er vanuit gaat is vooral rauw en kil. Hevig geëmotioneerd heeft het me dan ook niet, daarvoor lukte het me te weinig grip op de hele kijkervaring te krijgen maar besef wel dat ik naar een heel uniek en vernieuwend stukje cinema heb zitten kijken dat me nog lang bij zal blijven en waarvan vooral het eind echt een slag in het gezicht was die nog altijd na brand, damn wat hard!
Naast me in de zaal zaten toevallig twee doofstomme vrouwen aan wie ik, als ik dat had gekund, dolgraag had willen vragen wat hun er nou uithaalde (aangezien zij de ''taal'' wel machtig waren) maar ben achteraf wel blij dat dat niet mogelijk was want ik had de ervaring zoals ik hem nu beleeft heb niet willen missen, de regisseur heeft er immers niet voor niets voor gekozen om geen gebruik te maken van ondertitels. (4*)

Had verwacht dat hier veel meer user naartoe zouden gaan. ik was een keer niet lekker en een keer geen zin en nu draait hij al niet meer in Utrecht. eigen schuld, maar vind het wel jammer.

Dat zal VOD worden dan in de loop van het jaar, In A'dam en A'foort draait hij wat laat om nog thuis te komen

Best aardig. Het idee is sowieso prima natuurlijk, alhoewel de keuze om wel omgevingsgeluiden te laten horen en iedereen gebarentaal te laten spreken niet per se een keuze is die ik 100% ondersteun, levert dat niettemin een geinig gestileerd beeld op. Ook de keuze om alle volwassenen en onderwijzers helemaal weg te laten levert eerder een filmische wereld op dan een echte waarin men toevallig van het spoor geraakt.

Wel is het jammer dat er veel herhaling in de film zit, weinig ontwikkelingen en dat de cameravoering ook niet heel erg veel variatie kent. Die lange en zwierige shots zijn mooi, net als de omgevingen, maar na een uurtje is daar ook de lol wel vanaf. Sowieso duurt de film te lang. Het tweede uur is niet beter of slechter dan het eerste, maar je begint wel langzaamaan een houten reet van het zitten te krijgen. Verder moest ik bij die abortusscène wel glimlachen. Ik houd daar van, sowieso van mensen die heel provisorisch iets op lossen, maar ook waarin een meisje loopt te huilen en de andere vrouw onverstoorbaar doorwerkt zonder enige vorm van emotie. Dat is gewoon humor. Gitzwart, maar humor. 2,5*.

Ik zat toevallig afgelopen week in de trein naast een doofstel en was erg onder de indruk van de expressiviteit van ogen en gezicht naast het gebruik van gebarentaal. Weer eens wat anders als een coupe vol mensen die enkel met hun telefoon bezig zijn.

Waarom in deze film is gekozen voor zon ontzettend afstandelijke aanpak snap ik niet. Er zit voorzover ik zag geen enkele close up in van een gezicht. Net alsof je naar een stel criminele mieren zit te kijken. Daar heb ik ook niet zoveel mee. De film zit echt potdicht wat dat betreft.

Hij staat op Mubi nu de komende dertig dagen, leuk! Al doet hij het nu (nog) niet. Toch maar even melding van gemaakt via tweet, ik wil hem zien!

Pfff, flinke onderwaardering hier...

De film deed me denken aan mijn tijd op de middelbare school, wat een speciaal onderwijs was wat ook voornamelijk voor doven bestemd was, dus ik zat dagelijks tussen het gebarentaal en de geluiden die ze er emotioneel nog uitgooien tijdens de gebaren. Deze film laat op een originele wijze zien dat er ook onder de doven een onderwereld bestaat en dat wordt ook op een lekkere rauwe wijze vertoond. Zoals vermeld; de film bevat geen woorden, voice over of ondertiteling, en misschien zal je je de halve film wel afvragen wat de personages nou precies bedoelen, maar dat de film effect heeft is wel heel zeker. We krijgen te maken met Sergey, die op een internaat komt voor doven en slechthorenden en komt al heel snel terecht in de onderwereld der doven, waar drugssmokkel en het prostitueren van dove vrouwelijke plaatsgenoten op vrachtwagenparkings. En deze wereld is keihard en ook de vanoudse code's en regels gelden. Wanneer Sergey echter verliefd wordt op een van de dames, beseft hij niet dat daar ook nog wel eens problemen van gaan komen.

Ook de zieke scenes, oa die abortus-scene die wel op een hele middeleeuwse manier wordt uitgevoerd, zijn niet weg te denken.

We hebben dit thema wbt gebarentaal al eens eerder gezien met de Nederlandse 170HZ, die ook behoorlijk krachtig en soms Gasper Noé achtige trekjes had wat montage betreft, maar in Plemya (The Tribe) word dat weer eens hardnekkig overgedaan. Alles is ook lekker troosteloos en de kille grouwe Oost-Blok sfeer zit er dik bovenop. Het einde is ook meedogenloos, maar toch net even iets anders dan je zou verwachten.

Ijzersterk!

4,0*

Een film met uitsluitend gebarentaal. Dat went toch vrij snel doordat de beelden voor zichzelf spreken, net als destijds bij de stomme films.
Het is een rauwe, gewelddadige film en dat is niet echt mijn pakkie an. Vooral de abortusscène en de afrekening op het einde zijn zeer heftig.

Ik vind het uiteindelijk een van de naarste vervelendste films die ik zag. 'T is inderdaad echt seks, vechten, delinquente jongeren, roken, aanpapper, prostitutie. Veel gekende elementen uit de sociale drama's maar dan in droge beeldtaal met enkel gebaren. Interessant als concept, maar het werkt voor geen meter. 130 minuten gapen.

Dit is een vrij sterke film, met een unieke stijl gekenmerkt door een rauwe sfeer, en met een opvallende typerende Oost-Europese setting, waar we een vrij realistische blik te zien krijgen op die regio. Deze wordt met andere woorden niet verbloemd zoals vaak met Hollywoodfilms gedaan wordt, en dat is tevens ook de reden waarom ik nogal sceptisch ben over het overgrote deel van Amerikaanse films.

Ik vind het een vrij gewaagde keuze om de film enkel uit gebarentaal te laten bestaan. Ik vind dit tevens een keuze die goed uitpakt, althans voor mij toch. Het moet gezegd worden dat het niet altijd gemakkelijk is om te weten wat men doet, maar door de vrij conventionele vertelstructuur (dat ik tevens toejuich omdat het hier wel gepast is), en doordat de gebeurtenissen allemaal voor zichzelf spreken is communicatie hier nodig. Het motto van de film is namelijk: voor liefde en haat zijn geen woorden nodig. En daar ga ik zeker meer dan akkoord mee. Het kan soms vervelend zijn voor ons dat er geen duidelijke communicatie is, maar voor doven geldt dit altijd. Ik denk dat de regisseur ons met deze film mede wou aantonen hoe lastig het is om - als doof persoon zijnde - een mens te verstaan die geen gebarentaal kan. Dit wordt niet in de film getoond, maar wordt wel geprojecteerd in de beleving van de filmkijker. Ik weet niet of de regisseur dit bewust gedaan heeft. Maar ik vind het wel een zeer sterke keuze.

Bovendien is de film gekenmerkt door gewelddadige en krachtige scenes waardoor de film niet snel in verveling valt. De abortusscene is één van de bruutste scenes die ik ooit gezien heb in een film, en valt voor mij te plaatsen in dezelfde categorie als een bepaalde scene uit Irréversible.. Deze film kan ook beschikken over sterke acteerprestaties. Actrice Yana Novikova verklaarde na de film dat gebaren wellicht meer talent hebben voor acteren, omdat men ook in het dagelijkse leven acteert, doordat men voortdurend afhankelijk is van beeldtaal en mimiek. Dit verklaart ook waarom het acteerniveau hier van een zeer hoog niveau is. Novikova stijgt hier duidelijk boven zichzelf uit, en de acteerprestatie van haar is voor mij één van de sterkste acteerprestaties uit één film die ik tot nu gezien heb.

Over het verhaal kan ik weinig zeggen, dit is zeker goed tot zeer goed, maar toch ondergeschikt aan andere aspecten uit de film. Het is nu niet dat het verhaal al eens niet eerder is verteld, wel echter niet op deze manier. Deze film heeft potentie om op termijn mijn top 10 in te duiken.

In eerste instantie dacht ik na het bekijken van de film dat Plemya weliswaar ongemakkelijk, maar ook gedurfd en creatief was en daarom ook wel geslaagd. Deels denk ik dat nog steeds, want een week na het bekijken moet ik nog aan de film terugdenken. Anderzijds moet ik er ook op terugkomen.

Soms helpt het mij, bij het beoordelen van een film, van twee uitersten uit te gaan: de film is een instant klassieker dan wel waardeloze prut. Het laatste gaat niet op. Daarvoor is het camerawerk, acteerprestaties en verhaal te goed en ook het oproepen van een grauwe sfeer is 'geslaagd'. Het resultaat is ook zeker niet top, omdat bij nadere analyse er nauwelijks een coherent concept overblijft. Dat blijkt vooral uit grote hoeveelheid dialoog in de film. Als de kijker geacht wordt zonder ondertiteling te kunnen kijken, blijft het onduidelijk waarom er zoveel en vaak zolang gecommuniceerd wordt. Dit is al door anderen opgemerkt en is wat mij betreft legitieme kritiek.

Daarbij is het ook maar de vraag of de regisseur de uitspraak waar kan maken, dat liefde en haat geen vertaling nodig hebben. Een verhaal komt niet echt van de grond, evenals de personages trouwens. Of dit komt door de beperkingen die de regisseur zichzelf heeft opgelegd? Dat lijkt mij wel. De ontmoetingen en bijbehorende confrontaties blijven voor de horende kijker die ik ben toch behoorlijk vlak. Echt tot leven komt de boel niet.

Verder is het camerawerk eentonig en saai. Dit levert steeds dezelfde plaatjes op, wat nog wordt verergerd door herhaalscenes.

Wat blijft er dan over? Een gedurfd concept dat behalve een veel te lange film sporadisch geslaagde momenten oplevert. En een rauw plaatje van een 'oostblok internaat'. Maar uit ontbreken van een goed verhaal, herhaling en eentonigheid maken van deze film eerder prut dan een gedurfde cultklassieker. Een crowdpleaser is 'Plemya' zeker niet, maar de film bewijst dat dit zeker geen aanbeveling hoeft te zijn.

Een mooi kruising van een stomme film en een hard Oost-Europees/Russisch drama met een harde wereld die hier getoond wordt. Het verhaal zelf zijn dingen die we al meer gezien hebben, al wordt het hier toch realistisch en droog gebracht. Het is geen Hollywood. Hoofdzakelijk tieners die niet verder kijken in de toekomst, maar zich aanpassen aan wat voor hun het normaal leven blijkt te zijn. Eén van de wet van de sterkste, zorgen dat je aan geld komt, en waar je mee moet gaan in de stroom om niet te verdrinken.

In de 21e eeuw een stomme film maken, doe je als een ode (The Artist) of je toont een wereld waarin gewoon niet gesproken wordt: doof-stomme mensen. De geluiden en het ontbreken van dialoog zorgen voor een constante dreiging. Bovendien val je terug op enkel de beelden en de mimiek. Een film die visuele beelden als troef heeft, zonder met special effects, kleurenfilters of dergelijke te spelen.

Het idee van een semi-stomme film (er zijn nog geluiden) door enkel doof-stomme acteurs te gebruiken, is zeker origineel en zorgt voor een unieke filmbeleving. Plemya is geen topfilm, maar wel een hele goeie die door z'n originaliteit en aanpak blijft hangen.

Ondanks dat er slechts met gebarentaal gecommuniceerd wordt is dit verhaal zonder meer zeer goed te volgen. Seks, drugs en geweld. Daar gaat het om in deze toch wel best originele film. En sommige scènes liegen er echt niet om. Vooral die abortusscène en de uiterst gewelddadige scène aan het eind van de film. Enkele erotische scènes oogden best mooi, dat moet gezegd worden, m.u.v. de laatste. Dat leek meer op een verkrachting . Wat me wel tegenstond in Plemya was dat er veel herhaling van scènes waren die zich allemaal in de gangen en de slaapruimten van de school en op de vrachtwagen parkeerplaats afspeelden. Verder oogde ook alles zo grauw. Op visueel vlak vond ik Plemya dus niet bepaald een mooie film, die wat lengte betreft best een half uur ingekort had mogen worden.

3,0*

Ben altijd huiverig om een film te gaan kijken die de heren critici geweldig vinden, want na the lobster (arty farty intellecto film die compleet waardeloos was) heb ik het wel gehad met de zgn Freudiaanse onzin.

Maar moet zeggen dat deze film wel indruk maakt al was dat vooral door de heftige beelden die voor geschoteld worden.

Had d'r alle begrip voor dat deze film zonder enig gesproken woord was als het zich op het internaat afspeelde maar de stukken met vrachtwagens en hun chauffeurs was onlogisch, niet iedereen is namelijk een doofstomme,dus de gimmick was blijkbaar belangrijker.

Ondanks de uiteenlopende reacties ben ik toch benieuwd naar deze film. Dat er geen ondertiteling bij is (tenminste dat dacht ik) hoeft niet echt een probleem te zijn , want net als bij een film als La Guerre du Feu, waar ook geen woord in gesproken word en geen ondertiteling of voice over bij is, kun je de film prima volgen. Ik hoop dat het met Plemya ook zo is.