Plemya (2014)

Een vreemd, keihard jeugddrama, dat vreemd was en tegelijk intrigeerde. De personen, op het internaat voor dove kinderen in Kiev, praatten via gebarentaal met elkaar, waardoor ik als kijker moest gissen wat er zoal gezegd werd. De omgang met elkaar was radicaal, zonder enige vorm van sentiment. Jammer was dat de motivatie van handelen (machtsspelletjes?), in het bijzonder wanneer er sprake was van geweld, in ieder geval voor mij volstrekt onduidelijk bleef. De regisseur maakte het niet mooier dan dat het was, maar regelmatig deed hij ook z'n uiterste best om te shockeren.

Redelijke film waarin een jongen terecht komt op een internaat voor doofstomme kinderen. Een gedurfde en originele aanpak waarbij geen gesproken woord, enkel gebarentaal. Het verhaal over het geheel is wel goed te volgen, maar de 'dialogen' eigenlijk niet. Rauw en realistisch in beeld gebracht (ook zonder muziek). Prima camerawerk met veel lange takes.

Een film vrijwel zonder geluid en in gebarentaal, weer eens wat anders. De stijl heeft wat contemplatiefs, maar qua verhaal is het wat aan de zwakke kant. Ook jammer dat men ervoor kiest om de film niet te ondertitelen, een bewuste keuze, maar wel flauw aangezien films wel voor doven worden ondertiteld, maar een film in gebarentaal voor horenden ondertitelen, dat gebeurt niet. 2,5*

Een heel aparte film. Bijzonder dat de hele film in gebarentaal is en mede daardoor niet altijd duidelijk is. Er komt veel geweld in voor. Daar houd ik niet van, maar ik vind het toch een vrij sterke en vooral unieke film. Ik heb niet eerder zoiets gezien. Wat mij vooral is bijgebleven, is de abortus scène. Die is erg heftig! Zeer realistisch geacteerd, maar de film wist mijn aandacht en interesse niet altijd goed vast te houden. 3*

Bij aanvang van de film wordt een bizarre boodschap de kijker toegestuurd dat alle communicatie via gebarentaal verloopt dat op zijn beurt niet vertaald of ondertiteld wordt. Een niet alledaags uitgangspunt dat af en toe toegejuicht moet worden. Alleen wordt de filmkijker meer een observator die alles vanop een afstand bekijkt, zowel letterlijk als figuurlijk. Doordat je weinig voeling creëert met de personages laat je het gewoon allemaal betijen. Je begrijpt ook niet altijd wat of hoe iets gebeurt, maar ik stelde me er ook niet te veel vragen bij. De sterkte is tegelijk de zwakte van de film, zo ervoer ik het toch.

Ik las ergens dat het uitgangspunt/experiment was om te laten zien dat dove mensen hetzelfde (immorele) gedrag kunnen stellen als anderen, dat zij ook maar mensen zijn. Lijkt me nogal wiedes en vooral een foute gedachte. Vervang "doven" door "zwarten" en je zou de hetze nogal horen, en terecht.

Wel wordt duidelijk als wanneer orde, structuur en regels wegvallen de anarchistische toer wordt opgegaan, in navolging van de bestseller "Lord of the flies" van William Golding. Prostitutie, afpersing, geweld, drugs ... nemen de bovenhand.
Vrij grove of expliciete film. De setting is rauw, maar de acties evenzeer. Hoewel niet altijd letterlijk in beeld wordt de suggestie sterk gevoed zoals bvb die abortus of de seksscènes. Ook de slotscène is hard en emotieloos. Ook voor mij vond ik ... als een soort voyeur die naar een bizarre mindf*ck van ruim 2 uur heb gekeken.

Die schokkende scènes redden de film geenszins en zijn een te goedkope manier om de film aan te dikken. Voor de rest stelt het bitter weinig voor en heeft het uitgangspunt gefaald. Goed om eens gezien hebben en deze insteek te mogen ervaren, maar dat is het dan ook.

Ik heb het geprobeerd, maar ben na 3 kwartier afgehaakt . . .

***Bericht aangepast door moderator Fisico wegens ongepast taalgebruik***

Een jonge man wordt op een school voor doven lid van een bende en werkt zich op tot één van de sleutelfiguren in een formulematig misdaadverhaaltje met een overdosis seks en enkele van de minst overtuigende vechtpartijen uit de recente geschiedenis. Kreeg veel aandacht omdat er geen enkele dialoog is, dat de acteurs communiceren door middel van gebarentaal en dat er geen ondertiteling is voor degenen die die taal niet verstaan. Dat leverde Slaboshpytskyi weliswaar veel lof en prijzen op, maar het lijkt meer een gimmick om het belabberde niveau van de beoogde dialogen te verhullen. Het verhaal is namelijk niet meer dan een opeenstapeling van clichés.

Film die nogal wat negatieve reacties oproept. Niet zo vreemd, een nihilistisch drama zonder enige hoop, bevolkt door louter onsympathieke, gewelddadige figuren. Ik vond het wel bijzonder, maar mag op zijn tijd graag een portie maatschappelijke ellende voorgeschoteld krijgen (on film, that is). Natuurlijk is Plemya niet alleen om die reden bijzonder: een film zonder dialogen, waarin alleen in voor een leek onnavolgbare gebarentaal gecommuniceerd wordt, in lange, registrerende shots zonder editing, close-ups of zelfs maar filmmuziek, en dan ook nog uit Oekraïne, je moet er voor open staan.

Het went overigens verrassend snel, en hoewel ik me wel eens afvroeg wat er nu precies bediscussieerd wordt (ik dacht het maar bij: "Waar zijn de fucking zakken met rare gekleurde prullaria!?" "Kweetnie, ze liggen denk ik bij die kleine jochies op de kamer" "We gaan hun bedden doorzoeken, en kijken wie er prullaria achteroverdrukt om ze in de trein door te verkopen, wee hun gebeente" et cetera) is het verhaal prima te volgen. De stijl deed me wel denken aan Elephant (1989), vooral als ze in driftige pasjes richting hun volgende wandaad lopen. Het geweld is behoorlijk heftig, zeker naar het einde, en je zou kunnen zeggen dat Slaboshpitsky iets te ver gaat in zijn poging de doofstomme gemeenschap te ontdoen van een hulpbehoevend imago. Maar vond het wel een unieke film, met enkele intense scenes (de abortus met name). De regisseur zou nu bezig zijn met een verfilming van het boek The Tiger met o.a. Alexander Skarsgard.

Een vrijwel geluid- en muziekloze film uit de Oekraïne, volledig in gebarentaal, zonder ondertiteling, bijna zonder montage, van ruim twee uur... zie dat maar eens commercieel aantrekkelijk te maken. Regisseur Miroslav Slaboshpitsky komt echter een heel eind. Er is bijna geen plot en de cast bestaat uit amateurs, maar toch blijf je op de één of andere manier gebiologeerd kijken naar de vaak gewelddadige gebeurtenissen op en vooral rond een gespecialiseerd internaat. Niet alles is even overtuigend in beeld gebracht en door de lange takes werkt de ene scene beter dan de andere (met name de vechtpartijen ogen wat knullig), maar overwegend is dit een fascinerende kijkervaring, resulterend in een memorabele, bijzonder grimmige finale.

"een nihilistisch drama zonder enige hoop, bevolkt door louter onsympathieke, gewelddadige figuren", omschrijft Flavio treffend. Nu mocht JM van huis uit graag donker, zwaarmoedig drama kijken, maar The Tribe is echt een niet aflatende bak mistroostige ellende, waarvan ik me afvraag of ik die pakweg tien jaar terug wel meer had kunnen waarderen.

Ik ben in elk geval blij dat ik hem niet zoals destijds gepland, met Miss Milton heb gekeken. Geen film voor docentenmamma's met slaaptekort, ik laat haar wel lekker Bridgerton seizoen drie kijken terwijl ik op de kleine pas.