Naomi Kawase

http://www.screendaily.com/ScreenDailyArticle.aspx?intStoryID=39183&Category=

Ongelofelijk haast. Grote festivals = grote ego's, veel reuring etc etc. Dat past helemaal niet bij Kawase in mijn beleving.

In oktober is er een retrospectief van Kawase Naomi in het Filmmuseum in Amsterdam. Dit ter begeleiding van de release van haar nieuwste film The Mourning Forest. Vertoond worden onder meer haar drie eerdere speelfilms Suzaku (11 en 19 okt), Hotaru (12 en 21 okt) en Shara (14, 23 en 29 okt) maar ook enkele van haar documentaire/dagboekfilms.

Meer info op de site van het Filmmuseum

Wauw, zal proberen enkele films mee te krijgen, toch wel echt een kans!

Persoonlijke website

Voor wie het interesseert. Er is een prijzige box te krijgen met een goed deel van haar "documentaires".

Disc 1:

* Embracing (Nitsutsumarete) (1992) (40 min)

* Sky, Wind, Fire, Water, Earth (Kya ka ra ba a) (2001)

Disc 2:

* Katatsumori (1994) (40min)

* See Heaven (1995) (10min)

* Hi wa Katabuki

Disc 3:

* The Weald (1997)

Disc 4:

* Manguekyo (Kaleidoscope) (1999)

Disc 5:

* Letter from a Yellow Cherry Blossom (2002)

Special Features (Interview with Kawase Naomi, looking back on the developments between "Nitsutsumarete" and "Kya kara Baba," video discussion between the director and her 93-year-old grandmother)

Special Features helaas zonder ondertitels. Helaas, want ik wilde eigenlijk meer van de grootmoeder zelf horen.

====

Wat Mochizuki Rokuro bij Tsuioku no Dansu schrijft, geldt eigenlijk voor alle films in deze box: "(...) de uitwerking deed zo verschrikkelijk pijn aan je ogen (onscherp, donker, dan weer overbelicht, dan weer schokkerig, etc, etc) dat je er gek van werd."

Filmisch is het niet veel meer dan een homevideo, maar wel een die een eigen esthetiek ontwikkeld die me soms aan beelden uit Sombre deed denken. De beelden deden iets met mijn bewustzijn, met de manier waarop ik er naar keek, soms ook dwars door de filmbeelden heen. In Kya Ka Ra Ba A gaat Kawase op zoek naar plekken van haar jeugd, en ik betrapte mij erop dat ik beelden kreeg uit mijn eigen jeugd en tijdens het verder kijken naar de film, op zoek ging naar meer. Van de egodocumenten in deze box - de term documentaire is ongelukkig - heb ik deze dan ook het hoogst gewaardeerd.

Kawase is altijd aanwezig en niet altijd prettig. In de meest persoonlijke films ontmoet ze haar grootmoeder en laat die in de kou poseren, haar protesten negerend. Of Naomi raakt met haar vingertje haar wang aan of duwt de camera bijna in haar gezicht.

"Kijk naar mij", vordert Kawase van haar. Oma kijkt haar aan. "Nee, naar de lens".

Machtsspelletjes worden expliciet in Mange-kyo waar ze een duel aangaat met een fotograaf die een reportage van twee meisjes wil maken. Film versus fotografie. Een oneerlijke strijd, zo blijkt. Opvallend een moment waarop Kawase een fotoshoot filmt en opeens opmerkt dat er met het onzekere model iets gebeurt. Ze moet wat rare fratsen uithalen om het van dichterbij in beeld te kunnen brengen. Raar, temeer in haar oorspronkelijke positie ook de kijker ziet dat er wat aan de hand is. Rennen, een traan!

Uiterlijk bij Kya Ka Ra Ba A wordt duidelijk dat Kawase zelf, of beter, een personage genaamd Kawase dat filmt, hoofdrol is in deze films. Mooi én bevreemdend is het als ze zelf narratieve middelen van film gebruikt om een eigen worstelingen op te lossen.

Niet dat er erg veel verhaal in de films zit. Integendeel. Schijnbaar zinloze gesprekken die dat amper zijn en vooral veel dingen worden in beeld gebracht. Regendruppels zijn regendruppels, zijn symbolen, zijn bewegende vlekjes door mijn druilerige blik die elders verkeerd, zijn, net als alle andere dingen die Kawase in beeld brengt, half of zelfs helemaal onbewuste elementen van mijn leven en kunnen op onverwachte momenten dominante elementen in mijn herinneringen worden.

In Tsuioku no Dansu zet Kawase documentaire tegenover herinnering. Een documentaire zet je in de kast, is deel van het verleden, terwijl je een herinnering altijd met je meedraagt en deel is van het heden. Als kijker heb ik haar meeste documentaires beleefd als mijmering. Ze wekten bij mij een contemplatieve stemming, niet filosofisch, maar net persoonlijk, gericht op de dingen die dicht bij mezelf liggen.

- Ni Tsutsumarete / Embracing ( - )

- Katatsumori / Snail ( - )

- Ten, Mitake / See Heaven ( - )

- Hi Wa Katabuki / Sun on the Horizon (★★★)

- Somaudo Monogatari / The Weald (★★¾)

- Manguekyo / Kaleidoscope (★★½)

- Kya ka ra Ba a / Sky, Wind, Fire, Water, Earth (★★★¼)

- Sharasojyu / Shara (★★★★)

- Tsuioku no Dansu / Letter from a Yellow Cherry Blossom (★★¾)

- Mogari no Mori / The Mourning Forest ( ★★★½ / ★★★★)

- Futatsume no Mado / Still the Water (★★★★)

- An (★★★★)

Zou héél graag Suzaku, Firefly, Nanayo en Hanezu willen zien. Wellicht iets voor de Criterion Eclipse? Of is het daarvoor te klein / te onbekend / te irrelevant?

Ik vrees van wel. Kawase heeft in Nederland relatief best vaak een nette distributie gehad, maar blijft vrij obscuur op wereldschaal. Bovendien brengt Eclipse tegenwoordig in een slakkentempo een boxje per jaar uit ofzo. Meestal van oudere films waar ze al heel lang de rechten van hebben en daarmee kunnen ze nog heel lang voouit.

Suzaku en Firefly ooit in het filmmuseum kunnen inhalen. Ik denk dat de kans groter is dat je het daar ooit terugziet dan een DVD-release in het Westen.