Inori (2012)

Is dit nu een docu zoals IFFR en imdb suggereren over een gedramatiseerde bewerking?

Volgens de regisseur is het een docu, maar dan wel ingebed in zijn persoonlijke thema's, ofzo. Het balanceert voor mijn gevoel een beetje op de grens. De personages zijn zichzelf, maar Rubio is niet zomaar een waarnemer en weet heel goed wat hij wil laten zien en ook waar in het dorpje.

Naomi Kawase was producente en geinitieerd door een filmfestival kwamen ze in deze omgeving uit. Ik heb Alamar niet gezien, maar Rubio en Kawase zijn in elk geval bij deze film zonder meer geestverwanten. Rubio gaf ook zelf aan door Kawase blijvend te zijn beinvloed.

Inori gaat over wat de tijd heeft gedaan met een erg fraai landelijk gebied in Japan. In het dorpje is het leven langzaam weg aan het trekken. De school is er al lang niet meer wegens gebrek aan leerlingen en iedereen in zijn werkzame leeftijd is er ook weg, wegens gebrek aan banen. Er wonen nog oudere mensen, van wie er sommigen vooral naar een geidealiseerd verleden verlangen, maar anderen (zoals een stoere, kleine dame van ergens in de 80, waarvan je wel moet gaan houden) juist vooral in het heden en de dagen nemen zoals ze komen. De kleine beetjes waarop de mensen de natuur daar gecultiveerd hebben zullen in de toekomst wellicht weer terug gaan naar de natuur.

Inori is een kleine, bescheiden en zeer intieme film. En een bijzonder mooie. Ik heb Alamar in huis gehaald om in te halen.

4.0*

Vandaag gratis te zien op YouTube.

Ik moet toch nog eens zijn vorige film, Alamar, gaan herzien!

Je formulering lijkt erop te duiden dat volgens jou het genre documentaire principieel in tegenspraak is met (artistieke) intenties van de regisseur, met bewuste (artistieke) keuzes, interventies en mogelijk zelfs vergaande staging tot gevolg. Als dit je standpunt is, kun je dan dit verder toelichten waarom dat zo is?

Of zijn er in deze specifieke film bepaalde keuzes gemaakt, waardoor dit eigenlijk niet meer als documentaire te benoemen is? In dat geval: welke scene's zijn dat, en waarom zijn deze niet documentair meer of waarom balanceert de hele film erdoor op de rand van het genre?

Ik begrijp wat je bedoeld maar ik quote daar de regisseur vooral, dat is pertinent niet mijn mening.

Dat ik het gevoel heb dat de documentaire op de grens balanceert (en dat is wel eigen interpretatie) een groot deel van de film naar mijn gevoel geënsceneerd is. De optocht tegen het einde en het stervende dier bijvoorbeeld, maar ook de loop over het bruggetje in het begin.

Feitelijk vind ik het zelf een weinig boeiende discussie. Vind de exacte grens niet zo belangrijk om te duiden.

En dan te bedenken dat er minder geënsceneerd is dan de regisseur het liefst had gewild. Hij gaf in de Q&A aan dat de oude vrouw onmogelijk aan te zetten was tot 'natuurlijk' gedrag: ze bleef maar in de camera kijken, tegen de regisseur praten etc. Uiteindelijk heeft hij, met behulp van advies van Naomi Kawase, geleerd om in de productiefase de controle meer los te laten en zich meer te laten leiden door wat zich voordoet.

Je voorbeelden zijn echter een terechte nuancering, of ontkrachting van dit verhaal. Ze zijn duidelijke uitwassen van een onderliggende idee dat hij heeft willen overbrengen, Hij volgt niet zomaar mensen in het dorpje in Japan, maar hij kiest juist tegengestelde persoonlijkheden uit om ze als archetypen te kunnen contrasteren. Een dood dier filmde hij (volgens mij) niet alleen omdat het er lag en esthetisch interessant zou kunnen zijn, maar ook weer om het als symbool in te kunnen zetten.

Ik heb daar persoonlijk geen enkel probleem mee, als een documentaire maker moreel juist handelt - dat wil zeggen: in relatie tot de gefilmde subjecten en het publiek - en wanneer het werk artistieke waarde heeft, en wel in deze volgorde. González-Rubio doorstaat met Inori de test glansrijk op beide punten.

Dat ben ik volkomen met je eens.