Nanayomachi (2008)

meer info

Ziet er weer goed uit, mevrouw Kawase.

Zie ook drie stemmen vandaag. Benieuwd naar recensies.

Dit is de eerste Kawase die ik zie, maar de redelijke verwachtingen die ik had werden toch niet ingelost. De film is gefocust op Saiko, die net in de grote stad in Thailand is gearriveerd, op zoek naar een hotel. Over het hoe en wat laat Kawase weinig los; ze registreert slechts de miscommunicatie van Saiko die de taal niet spreekt. Uiteindelijk in een taxi beland, valt Saiko in slaap en wanneer ze wakker wordt parkeert de taxichauffeur de auto op een plek die ver buiten de stad ligt. Saiko is bang en rent weg en komt zo bij de Franse Greg terecht, die hier samen met wat anderen mensen woont.

Wat dan volgt is vooral rust. Saiko, die duidelijk iets traumatisch heeft meegemaakt voordat ze in Thailand aankwam, begint zich thuis te voelen en nestelt zich tussen de andere mensen. Op zich een interessante opzet, waar Kawase niet veel meer doet dan observeren. Toch is de film niet zo geslaagd. Kawase kiest er bewust voor om niet (te veel) op het verleden van de personages in te gaan, maar dat gaat wel ten koste van de betrokkenheid bij de personages, dat door de kale registraties al lastig wordt. Zo wordt het eigenlijk vrij oninteressant. Verder zijn de scènes nogal van de hak op de tak, deed me nogal denken aan The Dead Girl's Feast (zonder de rare personages dan) .

Uiteindelijk weet Kawase het gevoel dat er meer speelt onder de oppervlakte maar weinig uit te werken, met het gevolg dat het rustgevende van de omgeving verdwijnt, maar dat het ook nergens spannend wordt. En de manier waarop de omgeving gefilmd wordt, doet er aan denken of Kawase zelf op vakantie was.

Geen slechte film, daar is het te degelijk voor, maar wel weinig opwindend.

Een zeer chaotisch en daardoor zeer sterk begin van de film: desoriënterend, meeslepend. Het stuk bij de familie is op zijn minst ook desoriënterend te noemen, omdat de sfeer continu wisselt. Helaas ontstaat die desoriëntatie met name omdat de interactie tussen de personages zwak is en volkomen onovertuigend. Hoe Grégoire Colin (Franse co-productie) hier terecht komt is duidelijk, maar hij dissoneert enorm. Ik heb zo mijn twijfels over de synopsis, maar goed (your guess is...).

De beste stukken waren voor ij de korte stukjes die zich in de stad afspeelden.Sluit me bij Knisper aan voor zijn analyse: het hak op de takkerige deed de film wat mij betreft de das om om een beetje indruk te maken. Het einde is dan ook zomaar ineens daar en is op het oog een verkorte bewerking van Kawase's eigen Sharasojyu (maar de impact is nog tiende van die film), waarna we nog een meditatief (?), berustend (?), bevrijdend (?), illustratief (?) boottochtje krijgen te zien met een Kleine Zilverrreiger in de stress. Verreweg Kawase's minste film tot nu toe (maar de rest moet je dan nog wel proberen hoor! ).

Er zijn een aantal zaken in de wereld die mij compleet tot rust kunnen brengen. Een schitterende zonsondergang met een lekker glas wijn, een vleugje Chet Baker in het holst van de nacht, in de natuur liggen in complete stilte. Een soms even mooi alternatief is een film van Kawase. Dromen.

Wel aardig.

Even beginnen met te zeggen dat de film best oké is, relatief rustig en vanwege de relaxte omgeving ook best aangenaam. De rest van de review is vooral gericht op negatieve punten, maar dat komt voornamelijk omdat ik dit soort films wel al beter gezien heb.

Ik hou normaal wel van films met taalbarrieres, maar Kawase pakt het hier wat onhandig aan. De personages komen er niet echt toe om elkaar toch verstaanbaar te maken naar elkaar, de problemen die daaruit voortvloeien zijn alleen wat random en af en toe op onverklaarbare wijze plots ook weer opgelost (zoals bij de verdwijning van het zoontje). Dat element voelde gewoon niet helemaal solide aan.

Verder is ook de toevoeging van het Franse personage een beetje mak en is het stadsgevoel wat overdriven druk. ik begrijp dat het voor contrast moest zorgen, maar ik vond het effect maar matig geslaagd. Daarnaast deed het einde mij ook teveel aan Shara denken, waarbij het hier vooral uit de lucht kwam vallen.

Beetje wanordelijk dus, en nogal druk voor een film die zich toch meer op innerlijke rust wil richten. Maar Kawase's camera is wel effectief en de setting is mooi en puur genoeg, dus slecht is het zeker niet. Alleen was het volgens mij niet zo moeilijk om het nog beter te maken. Kawase mislukt in een aantal zaken, beetje jammer gezien het uitgangspunt van de film.

3.0*