Mug

Heerlijke romkom-film (alhoewel ik met die term de film te weinig eer geef) die hoofdzakelijk de dertigers onder ons doet watertanden met referenties naar muziekhoogtepunten van The Smiths (de zinsnede "To die by your side is such a heavenly way to die" kan wel degelijk als humor gelden) en een karaoke-versie van Here Comes Your Man van de Pixies (maar ze hebben geen Bruce Springsteen, rare karaoke-tents in de VS). En dan nog wat cinefiele eerbetoontjes aan - jawel - Ingmar Bergman. Jaja, ik voelde me oud in een zaal vol hoofdzakelijk tieners die op die momenten doodstil was met uitzondering van mijn luid echo-ende lach.

Het zou me verbazen als dit geen grote award (Golden Globe/Oscar) voor beste script oplevert. Een 'romantische' film met de juiste proporties drama en komedie, en geloofwaardigheid. De onfrisse cliche's zijn dan wel aanwezig, er druipt een fris alternatief sausje vanaf. Kan het mij wat schelen, ik heb er domweg van genoten.

Credits natuurlijk naar Patrick Swayze's (RIP) last seconds (2x) of fame, ook al zien we 'm niet.

Glenn Close en Gérard Depardieu (zijn entree, hahaha) zijn veeleer de sterren in deze jeugdfilm, die echter geheel verpest wordt door een irritante papegaai (stem: Eric Idle) die denkt dat die een hond is...en nog erger, denkt dat die grappig is. Jammer dat Disney ook nog z'n eigen klassiekertjes gebruikt om leuke scenes te creeren (Lady and the Tramp, die hoogstwaarschijnlijk rond die periode op dvd uitkwam). Vermakelijk, maar zonder Close als Cruella de Vil [fantastische rol] zou het een vervelend produkt zijn. 2,5*

Wat een verschrikkelijk goede film. Een (vinger)nagelbijt-film. Perfekte aanklacht tegen het jury-rechtspraak-systeem, de doodstraf en heersende vooroordelen.
Het acteerwerk is subliem (een soort van masterclass) en de regie van Lumet is uitermate effectief.
Heerlijk. 5 grote sterren.

Kunstig low-budget werkje inderdaad. Leuke gebeurtenissen, goede en grappige personages [leve oma!], en goed bedachte camera- en opbouw-truukjes.

Fijn debuut, snel Whiskey eens op de kop zien te tikken.

Deze film lijkt eerder op Clerks dan (hoe komt men erop?) La Haine. Qua achtergronden hebben 25 Watts en La Haine totaal geen ene moer met elkaar te maken.

Waarom zwart-wit? Aldus de regisseurs [interview op dvd] zou dat de (verveling) sfeer versterken. Een bewuste, 'artistieke' keuze. Had niks te maken met kosten. En deze film is inderdaad op film geschoten.

3,5* voor nu. Een hogere waardering na herziening zoals bij Leviwosc sluit ik niet uit.

Onzinnig? Het is juist de kracht van de film. Daardoor verwordt deze (slappe) western tot een krachtige kerstfilm. Genre-ontstijgend? Het heeft mij verrast in ieder geval in positieve zin. 3,5* is mijn oordeel.

Alleraardigst tienermeisjes-drama dat zich afspeelt in Ierland in 1979. Inclusief puppy love, drugs, vriendschap dat op 't spel staat, potloodventers, strenge nonnen, en - jaja - de eerste bh.

Autobiografische film van de filmmaakster, die naar mijn mening veel meer had moeten spelen met het jaar 1979 qua muziek en snuisterijen. Ach, in die 30 jaar is wat betreft de thematiek weinig veranderd. Ailish McCarthy is een uitermate frisse verschijning.

Zal ik dan maar als eerste een negatieve respons plaatsen.

Frankrijk overtreft Hollywood qua dramatische huilscenes gepaard met nooit stoppende dramatische strijkorkesten. Too much is too much, en dat nekt mijn kijkplezier.

De verwachte rauwe politiethriller zat ook niet helemaal lekker in elkaar tot vervelens toe. Zelfs de verschillende 'plottwists' ziet men aankomen. Om nog maar te zwijgen van vele lelijk geschoten scenes, met als hoogtepunt de scene wanneer de vrouw van Auteuil van de weg wordt gereden. Een lachertje.

Als liefhebber van de Franse cinema was dé reden dat ik de film graag wou zien, de samenwerking tussen de twee grootheden van de laatste decennia: Daniel Auteuil en Gérard Depardieu. [de pr-machine wist wel hoe ze het moest aanpakken] Helaas spelen de beide heren op de automatische piloot, en weten les Messieurs de film niet tot bijzondere hoogte te leiden.

Fikse tegenvaller. Mijn 2,5* is ook geen volle 2,5*.

37 Uses for a Dead Sheep is een opmerkelijke documentaire. De belangrijkste gebeurtenissen uit de geschiedenis van de Pamir Kirgiezen worden nagespeeld door de Pamir Kirgiezen die door de documentaire geweefd zijn als stukjes uit een silent movie, en een soort van 'making of' van die scenes. Daarnaast is er ruimte voor interviews met zowel de oudjes en de jongelingen, ooggetuigenverslagen van de historie, legendes, kookkunsten, sport (dead goat polo!), en de cultuur in de brede zin van het woord. Ook de '37 uses for a dead sheep' worden door de docu verweven, die op het laatst nog eventjes netjes worden opgesomd voor de onoplettende kijker.

Het klinkt haast te mooi en bijzonder om waar te zijn; de makers weten geen volwaardig produkt te maken. Ze wilden iets te veel, maar het komt er niet uit. Sommige verhalenvertellers zijn ontiegelijk saai [verhalen zijn pas echt interessant als ze interessant gebracht worden], de montage bij de interviews zijn wel erg slecht, en de Pamir Kirgiezen worden zelfs nu en dan afgeschilderd - voor mijn gevoel - als domme mensen.

Leuk om eens gezien te hebben door de mix van stijlen, maar als totaalplaatje was ik toch enigszins teleurgesteld. Een kleine 3*.

Een bijzondere bijrol van Julia Roberts overigens...

Goede film. Het is alleen zo ontzettend jammer dat de korte 'appearances' van vele 'vreemde' personages de film veelal onderuit halen. Ook het moment dat de dokter zegt dat Betty knettergek is en Zorg het ziekenhuis uit wordt gezet was belachelijk. Misschien dat het er destijds zo aan toe ging (???), bij mij wekte het enkel ongeloof en irritatie.

Beatrice Dalle overtuigt, de film heeft een fijn tempo en grossiert in prachtige scenes.

Overwegend indrukwekkend en amusant, maar toch te veel irritaties om daadwerkelijk een imponerend cijfer uit te delen.

Juist die tegenstelling vond ik dan weer interessant. Kosmonauten worden vereerd, nationale helden, media-aandacht. De rest: onzichtbaar, inferieur, non-gewaardeerd. Het lucht-segment vond ik wel minder, aangezien daar de 'prachtige plaatjes' minder te vinden waren, en 'de kameraadschap' die een rol speelt in de documentaire hier niet helemaal uit de verf kwam.

Prachtig visuele documentaire. Ik ga eens op zoek naar Untertage.

Behoorlijk indrukwekkend. Echter, Spike Lee komt met zoveel personen/verhalen op de proppen in een te rap tempo waardoor hij de kijker geen tijd gunt om het een en ander te 'verwerken'. De balans is erg zoek. Het lijkt wel alsof de documentaire puur gemaakt is voor degenen die reeds weten wat er allemaal precies is gebeurd en de geschiedenislesjes w.b. de strijd van 'the blacks' jegens het separatisme moeiteloos kunnen opzeggen. Voor de gemiddelde know-not wordt het een 100 minuten 'spektakel' waarbij je je aandacht niet mag laten verslappen.

Persoonlijke smaak: ik houd er toch wel van om hier en daar even een rustpunt in een docu te krijgen om alles even te laten bezinken.

Desalniettemin een respectvol stukje 'zwarte' geschiedenis die de juiste snaar weet te raken. Het interview met George Wallace was inderdaad bizar, had van mij er wel uit mogen worden gelaten. Die man had ze al niet op een rijtje, maar nu was hij echt medisch gezien al te ver heen qua seniliteit.

De laatste jaren is Roemenië qua cinema het hipste van het hipste. Geen een gerenommeerd festival mag het in z'n kop halen niet een prijs te geven aan een Roemeense film....zo lijkt het.

De Gouden Palm in Cannes dit jaar leek dan ook zo op de eerste plaats als een soort van 'ontwikkelingshulp' + "modieus'. Ik hoorde mezelf al zuchten.

Desalniettemin, deze Palm winnaar is wel het beste wat ik dit jaar zag. Ruw en realistisch, de woorden werden al eerder gebruikt. Niet alleen door het hier en daar 'wiebelende' camerawerk, maar zeker door de cast, dat er geacteerd wordt valt totaal niet.

Wellicht zullen er veel kijkers zijn die rode ogen krijgen, ik was alleen stil. De film zit boordevol prachtige scenes; de scene bij de ouders van Otilia's vriendje aan tafel was doorslaggevend om deze film de predikaat 'bijzonder' mee te geven.

Niks geen opsmuk, niks geen al te 'right in your face' tranendal drama, geen art-houserige poetische tintjes. Gewoon een sterk staaltje cinema.

Enigste irritatie: de hele film leek wel een reclame-blok. Geen minuut ging voorbij of er werd weer een produkt-naam genoemd. Dat had wel minder gemogen mijns inziens.

Gaat het zien, zegt het voort.

Goh, ze bestaan, moderne Hollywood blockbuster-komedies die grappig zijn.

Puberale kolder voor volwassenen, zo zou je The 40 Year Old Virgin wel kunnen omschrijven. Ik heb me prima ongegeneerd vermaakt. Ongetwijfeld ook omdat er geen vette moraal wordt gepredikt (is er wel, maar niet tot vervelends toe), en dat is wel eens fijn.

Veelal leuke personages en ontwikkelingen. En een grand finale die de zon spontaan deed laten schijnen.

Een zeer grote 3,5* waardering mijnerzijde. Ze zijn schaars, puberale komedies voor volwassenen, I want more!!!

En natuurlijk hulde voor de poster!

De grootmoeder der musicals.

Leuk script met helaas te veel clichés. Het is inderdaad pas in het laatste kwartier dat de film knalt als een ontkurkte champagne-fles, wanneer de musical-nummers op je afgevuurd worden als gevaarlijk rondvliegende champagne-fles-kurken. Geen man kan zonder open mond kijken naar al die blote vrouwenbenen, zeker niet wanneer de camera het ook nog presteert door tientallen opengesperde vrouwenbenen te rijden/rollen. En wat te denken van sequences dat de camera vanuit toppositie neerkijkt op kronkelende vrouwenlijven die tesamen allerlei bloem-figuren creeren.

Dit laatste kwartier maakt van 42nd Street een instant klassieker, omdat het anno 2006 nog steeds sensueel en uitermate fris is.

Tevens hangt er een mythe rondom de film. MGM stond op het punt van faillissement. 42nd Street was zo'n kaskraker dat de studio zich uit die penibele situatie wist te redden. MGM werd hierna ook de allergrootste studio qua musical-produkties, waar heel wat parels uit zijn voortgekomen.

Het laatste kwartier is een absolute must voor de musical-liefhebber...om te watertanden.

Uitermate persoonlijke documentaire, en vooral verbazingwekkend. Het hield me gekluisterd aan de buis, culminerende in vochtige oogjes.

Tja, het is natuurlijk vreemd als een man hertrouwt een aantal maanden (!!!) na de dood van zijn vrouw [na 54 jaar huwelijk].

Doug Block had ook geen goede relatie met zijn vader, hij (en zijn zusters) waren meer moederskindjes. Het nieuwe huwelijk van zijn vader komt op hen ook neer op verraad jegens hun moeder.

Als dan ook nog eens haar dagboeken (35 jaar beslaand) boven water komen, wat dan? Na lang aarzelen besluit Block ze toch maar te lezen. En dat gaat niet zonder tegenslag. Als hij zelfs stuit op 'het grootste geheim' van zijn moeder, wil hij niet meer verder. Iedereen adviseert hem wel door te lezen, maar niks kenbaar te maken in een documentaire of zo. Block was dit ook van plan, maar naarmate hij verder leest, des te vreemder en interessanter het verhaal wordt. Is dat zijn moeder en is dat zijn vader? De documentaire gaat toch door, maar als de kanteling niet in de dagboeken stond, bestond deze documentaire volgens mij ook niet.

De climax tussen vader en zoon is fabuleus. Hier kan geen Hollywood script tegenop. Humaan en een tear-jerker eerste klas. Dikke 4 sterren.

84 Charing Cross Road werd eerst op toneel opgevoerd, daarna kwam er pas een filmbewerking. Het is dus eerder een filmbewerking van het toneelspel dan het boek van Hanff.

Ik vond het een prachtige, hilarische en meeslepende film met een fabuleus script en een briljante Bancroft. De rest doet het ook prima, maar Bancroft steelt de show. Jammer van het einde, dat had weer niet zo gehoeven, deed afbreuk aan alles. Dikke 3,5* (had meer kunnen zijn). Wel benieuwd naar het boek (+ vervolg) van Hanff.

Visueel ijzersterk, eindelijk een geduchte (westerse) tegenstander van de Pixar studio; maar goed, dat wisten we eigenlijk ook wel - toch??- van het Oscar-genomineerde kort filmpje, waar deze film een toch wel een ietsiepietsie teleurstellend uitvloeisel van is.

Helaas gaat de magie van het dialoogloze kort filmpje verloren door de poppen stemmen te geven en alles uit te leggen wat er maar uit te leggen valt. Een Hollywood script is geboren, maar het rijmt niet gevoelsmatig met de sfeer. Want die is de grootste troef, tezamen met de prachtige en gedetailleerde kwijl-uit-mondhoek-oproepende animatie, zelfs in de actie-scenes die nergens onduidelijk worden.

Met een meer gedegen en gedurfder plot, zal het volgende Acker project wel eens als meesterwerk de geschiedenisboeken ingaan.

Het probleem van de film is dat Winterbottom toch nog een verhaaltje probeert te vertellen. En laat nu net dat falikant mislukken, zodat er bij mij zogenaamde 'yeah right' momenten voorbij vlogen. Sfeerplaatjes over 'een relatie', houd het daar dan ook bij. Flirten (eerder dwepen) met metaforen als de aloude geheimen van Antarctica, tja...

9 Songs straalt intimiteit uit, maar voelt oh zo afstandelijk. Het liet mij in ieder geval koud [over Antarctica als metafoor gesproken...]

Na het boeiende en positief verrassende Rubber's Lover, was ik wel benieuwd naar deze eerste lang-speelfilm (na 2 compleet verschrikkelijke nietszeggende kort-films) van Shozin Fukui. Met dank aan de Pakketservice. Gelukkig heeft de beste man niks meer gemaakt, of ik moet het mis hebben.

964 Pinocchio zit boordevol Bassie en Adriaan typetjes, incl een kersen-etende mad professor, die de term over-acting zelfs overstijgt. Samen met 'de zwerfster' die Pinocchio opvangt. Wat een drama. Het verneukt de gehele film. "Ja, maar het is weird!", roepen de liefhebbers dan. Tja, als dit al weird is... Of lollig.

Maar goed, deze very low budget film moet het hebben van blijkbaar weirdness (die sporadisch te vinden is) en de snelle editing, die nu en dan de hoek om komt kijken. Vervelend is dat dit al stukken beter is gedaan in bijv. het reeds genoemde Rubber's Lover en de betere cyberpunk-klassieker Tetsuo. Het 'je laten voelen' is hier niet aanwezig. Maar ongetwijfeld komt het doordat ik de niet-lollige typetjes al meer dan beu was. Om over de na-aperij van z'n kort-film (slechtste prul allertijden) Gerorisuto maar te zwijgen.

Wellicht heeft het te maken dat het underground-karakter met groezelig zwart-wit hier ontbreekt (naast die vervelende typetjes)? De kleur komt alleen ten goede als ik spreek over kersen, het enige waar ik nog 'smakelijk' om kon grinniken.

Uitermate vervelende film, die nergens echt grappig of opzienbarend is. Ik ga eens naar de brievenbus huppelen (oh oh, wat een lol) om de volgende persoon vrolijk te maken met dit tegenvallend 'produkt'.

À la Folie... Pas du Tout is een zeer aardige Franse film met veel romantiek en spanning. De twist-uitwerking is leuk gedaan, maar toch gaat dat juist met vallen en opstaan.
Tatou straalt met haar flapoortje en donkere ogen weer als een kroonprinses op het scherm. Ook de rest van de cast levert goed werk af, en ook de camera-man doet een flinke duit in de film-beleving.
Een sub-topper die gezien mag worden door een groter publiek (kopen dus voor die 2.50 euro!)

Fascinerend is het wel, het leven van de Toearegs, en de wijze lessen omtrent ässhäk. Mooi geluid, en hier en daar mooie plaatjes van de blote nachtelijke hemel boven de woestijn.

Maar goed, irritaties waren er ook volop. Ik kreeg steeds maar weer de indruk alsof ik de documentaire moest kijken met een soort van werkboek of naslagwerk in de hand. 'Wat gebeurt er nu? Wat is de functie? Wat schrijft die man?' In de plotomschrijving moet ik dan lezen dat 'Hij laat zien hoe hij aan de hand van koranteksten een geneeskrachtige drank bereidt.'. Tja, dat haal ik er niet uit als ik de documentaire bekijk. Uitermate jammer. Een korte uitleg in de documentaire (bijv als ondertekst) haalt toch een irritatie weg bij deze kijker.

De vormgeving, het gros van de special effects, en de strakzit...euh strak vormgegeven stoei...euh kledingstukken van Charlize Theron wisten mijn aandacht zo goed vast te houden, dat het redelijk zwakke verhaaltje vergeven wordt. De lengte van de film (gelukkig zijn er nog blockbusters die niet met urenlang vuurwerk m'n ogen vermoeien) is een pluspunt.

Ik vond het opmerkelijk genoeg een aangename kijkervaring. Een verwachte onvoldoende resulteert in een kleine voldoende. Drie sterren. De animatie-serie is ook uit op dvd zag ik, those memories.

Daar zit je dan, samen met zes andere wildvreemde vroege vogels op de laatste zaterdagochtend (9.15 uur) van het IFFR in de veels te grote Cinerama 1 zaal. Na de screening blijkt ook nog eens regisseur Sylvain George uit z'n bed te zijn gehaald voor een Q&A in de vorm van een kringgesprek. Behoorlijk pijnlijk.

En vooral omdat deze kleine documentaire, gelauwerd in Toronto trouwens, toch zeker de moeite waard is. En dan nog het feit dat deze documentaire eigenlijk beelden bevat die de 2,5 uur durende voorvolger niet hebben gehaald.

Zwartgallig doch humaan portret van het schrijnende leven van vluchtelingen in Calais. Zij die het nieuws enigszins gevolgd hebben weten dat de Franse autoriteiten een aantal jaar geleden het vluchtelingkamp aldaar plotsklaps hebben opgedoekt.

Verhalen komen kort aan bod, in de nachturen zien we de vluchtelingen zoeken in de haven naar een boot waar ze op kunnen klimmen, overdag trachten ze de politie te ontvluchten, en daarnaast weet George nog een aantal pittoreske fotografische zwart-wit beelden op het doek te toveren. Dit alles gepaard met een bluesy soundtrack incl. treurig mondharmonica-spel.

Sylvain George weet het kunstzinnige behoorlijk goed te laten balanceren met de boodschap. Wel in de documentaire, niet in persoon. Zijn idee-beelden en bedoelingen en beeldspraak die hij trachtte duidelijk te maken in z'n documentaire gaan me echt te ver. Als ik hem in een onderonsje nog even vraag of hij niet ook van plan is een foto-tentoonstelling te maken van z'n materiaal (de docu zit namelijk boordevol mooie plaatjes/foto's/snapshots) zegt Sylvain George op bitse en elitaire toon dat hij geen fotograaf is, maar filmmaker en videokunstenaar. Tuurlijk jongen, het was zeker laat geworden gisternacht....?