namingway24

Bloedstollende film met geslaagde schrikmomenten, maar vooral een beklemmende sfeer die gedurende 70 minuten vastgehouden wordt. Net als bij Cloverfield had ik geen probleem bij het volgen van de film, en het geschud van de camera werd nergens te veel; naarmate de film vordert en de situatie escaleert gaat de camera mee in de ervaring.

De special effects zijn goed, maar stelen nergens de show en worden nooit nadrukkelijk in beeld genomen. Het laastste gedeelte is een van de meest intense scènes die ik in tijden heb gezien, zelfs beter dan een gelijkaardige scène uit 28 Weeks Later. Het Medeiros-meisje is één van de meest enge en intense creaties die ik ooi het mogen aanschouwen.

Ik heb deze film samen met Rec 2 achter elkaar gekeken, en dit voelt echt als één groot geheel: een prachtige, bizarre, onvoorspelbare achtbaanrit die de adrenaline door je lichaam doet gieren. Een geweldige ervaring.

Briljant vervolg op een briljante film.

Laat je niet in de luren leggen, dit vervolg bevat weer een aantal prachtige schrikmomenten. De film begint rustig met een paar momenten waar je verwacht dat er wat gaat gebeuren, en ook al gebeurt er niets, toch zit je op het puntje van je stoel omdat je weet dat er elk moment wat kán gebeuren. En als het eerste grote moment zich dan aandient, is het hek ook goed van de dam en besef je dat deze film alle registers opentrekt.

De actie speelt zich ditmaal af vanuit het oogpunt van een S.W.A.T.-team, en de beelden van de helmcamera's zijn in het begin van de film stabieler dan de filmcamera uit deel 1. Maar naarmate de film verder vordert neemt de paniek toe en daarmee het schokken van de camera.

Het kan misschien lijken alsof de sfeer in deze film minder is, maar dat is totaal niet waar. Het plot draagt hier voor een groot deel aan bij: het maakt de film totaal onvoorspelbaar en de monsters hebben een paar geweldige trucs in hun arsenaal. Normaal ben ik niet zo van de de duivel en bezetenen, maar hier wordt het omgezet in een echte bedreiging.

De laatste scène is ronduit briljant. Het hele concept van een schemerwereld die je alleen in het donker kan zien zorgt voor iets wat ik nog nooit eerder gezien had. Het einde is een prachtige downer en een absolute verademing.

Ik heb deze film samen met Rec 1 achter elkaar gekeken, en dit voelt echt als één groot geheel: een prachtige, bizarre, onvoorspelbare achtbaanrit die de adrenaline door je lichaam doet gieren. Ik weet niet zeker of het derde deel te veel van het goede wordt, maar deze 2 films staan allebei als een huis.

Famke Janssen is en blijft een bloedmooie vrouw en ze draagt deze film. Die glimlach deed mijn hart smelten. Ze heeft soms wat moeite haar accent constant te houden, maar ze communiceerde zo goed met haar gezicht, en vooral de Halloween-scène was bijna hartverscheurend. Het draait in deze film allemaal om Famke, en de scènes van haar alleen in het huis waren bijna de beste scènes.

De film gaat pas erg laat helemaal los; het eerste uur was de film vrij subtiel met slechts een paar schrikmomenten en een paar spectaculaire fysieke hoogstandjes. De film bevat nog een paar aardige momenten, inclusief de (waarschijnlijk onbedoeld) grappige scène waarin een lijk door het plafond dreigt te vallen. Het verhaal wordt een beetje snel afgeraffeld, hoewel de laatste scène wel erg spectaculair is.

Het spook ziet er in het begin niet onaardig uit, maar naar het einde toe komt hij te nadrukkelijk in beeld (vanaf de scène waarin hij Marnie's minnaar op spectaculaire wijze doodslaat) en is hij niet meer zo effectief. De gore-scène past niet helemaal in de film, maar het is wel goed gedaan.

Ik wilde deze film eerst 3,5 ster geven maar door Famke doe ik er nog een halfje bij.

Brute, meedogenloze horror van Franse makelij.

De film bouwt rustig op, stelt alle personages één voor één voor, om daarna los te barsten in een zee van geweld waar je tijden na het kijken van de film nog niet overheen bent. De film is precies lang genoeg, zonder echte opvulling. Af en toe zittten er wat minieme rustmomenten in, om daarna weer verder te gaan met de constante aanslag op je zenuwen. De film wordt op het laatst zeker erg sadistisch en het einde komt als een mokerslag. Ja, een film die me wel enige dagen zal bijblijven.

De film heeft genoeg om je aandacht erbij te houden. Is het niet de ondraaglijke spanning, dan zijn het wel de liters bloed die realistisch van het beeldscherm druipen. Bloederigste film aller tijden gaat wat te ver maar in die categorie scoort de film zeker hoog. Slechts in één of twee instanties zijn de special effects een beetje slecht, zoals bij de agent die zijn halve hoofd krijgt weggeblazen, maar voor de rest heb ik zelden zulke realistische gore gezien. Wat de CG baby betreft; dit was toch ook wel een minpuntje; we kennen Sarah's situatie en we hoeven geen slechte animatie te zien war het om gaat.

Béatrice Dalle is meesterlijk als De Vrouw. Haar introductie is erg indrukwekkend. Als ze slechts een schaduw en een stem is is ze al erg intens, maar als ze eenmaal tot de aanval overgaat gaat ze door alle emoties heen. Als ze in woede ontsteekt is ze vreselijk eng, maar bij tijd en wijlen toch ook onbedoeld sympathiek. En dat is in dit geval ook een klein probleem bij deze film: de moordenaar vond ik in dit geval bijna sympatieker dan het slachtoffer; Paradis is in het begin zo apatisch dat het zelfs naarmate de film vordert moeilijk was me echt aan haar te binden, terwijl Dalle haar emoties de vrije loop laat. Het is in dit geval echt een kwestie van wie de baby het liefste wil, en het lijkt of Dalle's personage in deze film wat dat betreft beter uitgediept is, niet door achtergrond maar puur door performance.

Maar één of twee minpuntjes daargelaten is dit een oersterke film uit Frankrijk. Haute Tension vond ik net beter, maar de Fransen laten weer zien dat Europa vaak de ziekste films maakt.