menu

Hier kun je zien welke berichten Mad Man Mundt als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Anchorman: The Legend of Ron Burgundy (2004)

Alternatieve titel: Anchorman

5,0
Great odin's raven, wat een lage score!

What in the hell's diversity?
Well, I could be wrong, but I believe, uh, diversity is an old, old wooden ship that was used during the Civil War era.

Geniale genitale humor, perfect platte grappen, superieure stupiditeiten, meesterlijk maffe karakters en absoluut absurd goed acteer werk -> 5*

I don't know if you know this, but I'm kind of a big deal. People know me... I have many leatherbound books and my apartment smells of rich mahogany.

Ron Burgundy is the Balls en Brick for president!
Paul Rudd is trouwens ook brilliant in deze film als Brian Fantana.

Chasing Sleep (2000)

5,0
dutchtuga schreef:
Heb er 5 sterren van gemaakt. Film die me niet loslaat en een werkelijk juweeltje is.

Helemaal mee eens, dit is zo'n film die ik op de een of andere manier altijd kan kijken en bij elke herziening minstens even sterk blijft.

Ben eigenlijk wel verbaasd door de lage score hier, is imo toch een prachtig vakkundig gemaakt meesterwerkje deze film.
de 'snelheid' van de camera en diens constante lome glijdende beweging is subliem gebruikt om Ed's insomnia te verbeelden. Erg mooie beelden en kleurgebruik ook en perfect getimede montage.

De aangehaalde 'langzaamheid' is juist heel bedrieglijk, veel scenes hebben een traag tempo, maar maskeren vaak snelle sprongen in de tijd. Een mooi voorbeeld hiervan is de scene waar Ed wat in z'n gang klooit 'snachts en de deurbel gaat, de camera glijd langzaam naar de deur en eenmaal open is het opeens de volgende morgen (en Ed klikt squinting z'n porchlight uit ).

De vergelijking met Lynch vind ik niet zo van toepassing, Walker laat toch een uniek eigen stijltje zien. Een vrij simpel verhaal idd maar perfect uitgewerkt. Daniels is te gek in deze rol en 'McBeal' Bellows doet het leuk, goede acteerprestaties van iedereen. De droog komische dialogen (Yes, I am anxious) worden perfect gebracht en hebben een soort van nihilistisch realisme. Regisseur Michael Walker weet een sfeervolle film af te leveren met precies het juiste ritme en toon. De slapeloze nachtmerrie van Ed is tegelijkertijd droog realistisch en beklemmend surrealistisch.

Verbazend dat Walker niks meer gedaan heeft sinds, ik vind dit toch echt een meesterlijk Filmpje . It wasn't me... -> 5*
Hier moeten echt wat meer stemmen bij komen.

Jacob's Ladder (1990)

5,0
Movsin schreef:
Al bij een zeer zwaarmoedige en droefgeestige film, die ik, en dan gaat om het zuiver filmisch gebeuren, toch wel een zekere zucht naar sensatie en een beetje onechte tragiek aanwrijf.

Kan ik wel inkomen die kritiek, maar deel hem niet...
Sensatie mbt de erg visuele horror? Heb een oud artikel uit het Fangoria (horror/fx magazine), waar screens zijn te zien van scenes die de final cut niet gehaald hebben. Nog gruwelijkere explicietere beelden van oa de onthoofding van die informant en het doormidden rijden van hem door de 'demonen' in de auto (zijn telkens terugkerende dood was eruit gehaald, tot de laatste in de explosie, om de clou langer uit te stellen)

Lyne laat de gruwelijkheid en absurditeit van de realiteit zien, dmv die surrealistische shock-horror (ZIEKenhuis scene), perfect gedoseerd nu en als het minder of subtieler was geweest, imo ook minder effectief.

Die dying second theorie wordt trouwens vaker 'bevestigd' door mensen met veel ervaringen in de verzorging van terminale patienten. Als iemand 'tevreden' heengaat is het een vredig verlaten, als iemand 'ontevreden' heengaat, blijkt het fysiek ook een lang en moeilijk gevecht.

Dat verwoven in een prachtig en schokkend script en met die geweldige cast (Aiello is idd een engel). Daarom is deze film imo perfect gruwelijk en oprecht pijnlijk sentimenteel. Maar eigenlijk toch met een happy ending, sort of. Hij laat je niet in torment achter...

Dus, on a Happier Note: Ik had deze film gehuurd voor m'n 13e of 14e verjaardag, blij feestje thuis, enge film huren. Eerste was eoa standaard fesstjes-film en daarna, als afsluiter deze... Na het eerste kwartier 'Tour of Duty' kon de helft er al geen touw meer aan vast knopen en uiteindelijk heb ik samen met één andere vriend hem in alle rust afgekeken terwijl de rest al was afgehaakt en zaten te gamen en feesten.
Daarna ons zwaar Im- en lichtjes depressed afgezonderd om na te praten over de betekenis. Dat was nog eens een coole verjaardag! .

Naar nummer #8 in m'n top10 geperst .

Limey, The (1999)

5,0
Hier moet ik het roerend eens zijn met speranza en Bungel, een ondergewardeerd meesterwerkje dit en imo Soderbergh's beste.

There's one thing I don't understand...
And that's every word comin' out of your mouth.


Waar te beginnen... Allereerst de cast, Stamp speelt geniaal, Fonda is te gek gecast en een prachtige rol van Lesley Ann Warren. Film ziet er prachtig uit. Buiten het te gek uitgewerkte revenge verhaaltje heeft de film nog een mooie gevoelige backstory. Door die afwisseling tussen lekker botte en grappige revenge scenes en de wat rustigere gedeeltes van relaties en flashbacks (mooi gedaan met die beelden uit een oudere film van Stamp). Het geknutsel in de montage bij deze scenes en de mix van beelden, muziek en dialoog zijn werkelijk subliem en zijn prachtig inelkaar gewoven, de andere beelden bij de dialogen zijn zo in elkaar gezet dat ze elkaar zelfs enorm versterken. De erg coole wraak scenes zijn ook spot on, geniaal om die re-entry van buiten te blijven filmen, perfecte film gewoon imo, die meeste van z'n genre-genoten ruimschoots overstijgt.

Tell 'm I'm coming!

Requiem for a Dream (2000)

5,0
Wat een vreselijk harde zit deze film...
Een vriend van me kwam met deze film aanzetten en zag er uit of net z'n hele familie was omgekomen, wit gezicht, wijd opengesperde ogen, "...net Requiem gekeken, man!". Ik was bij voorbaat al bang voor wat ik ging zien...

Al vanaf het begin hangt er een onprettige sfeer (Who wants juice) die de onvermijdelijke ondergang van z'n karakters al ruimschoots voor het gebeuren aankondigt. Ellen Burstyn en ook de rest van de Cast (zelfs Wayans!) zijn perfect, de hip-hop montage (zoals Aronofsky het zelf noemde) is hier prima op zijn plaats en zuigt je de wereld van de karakters in en zorgt bovendien voor een mooi contrast met de rustige(re) scenes.

Walgelijk mooie erg depressieve film, die de ziekelijke pracht en pijn van de ondergang weergaloos in beeld brengt. Uniek en stem verhoogd naar -> 5*

Serious Man, A (2009)

4,5
Mooi stukje weer HarmJan, ben het er helemaal mee eens, moest de film ook nog even laten bezinken.

Deze Coen heeft veel raakvlakken met hun eerdere films, Man who wasn't there en een beetje Barton Fink (ook moest ik vaker denken aan Pi, zeker qua eindpoint). De humor erin is wat ingetogener (ondanks weer een paar lekker melige droomscenes) en de dialogen wat minder quotebaar, dus hij lijkt serieuzer, maar gelukkig nog altijd minder als de titel doet vermoeden.

Hier mijn poging tot eerste analyse:

Larry Gopnik, wiskunde leraar, begint in de film met een les over Schroedinger's Cat, een scenariotje dat quantum physics ridiculiseert en illustreert dat het observer effect (de waarnemer beinvloed het uiteindelijke resultaat van een proef) in de werkelijkheid onzin is, de kat is of dood, of levend, nooit allebij tegelijk. Een beetje zoals de vraag, als en boom omvalt en er is niemand om het te horen, maakt 'ie dan toch geluid. Een rationeel mens zal zeggen, natuurlijk, maar helemaal zeker weten kunnen we het nooit. Ditzelfde geldt natuurlijk helemaal voor religie, waardoor het verhalen worden die in de werkelijke wereld, handig zijn, maar nooit daadwerkelijk uitsluitsel kunnen bieden.

Dat kan Larry als wiskunde leraar (die de math erachter begrijpt, maar de begleidende verhalen niet) niet accepteren. Hij wil antwoord op de vraag waarom. Een antwoord dat de Rabbis in zijn gemeenschap hem ook niet kunnen geven. Een antwoord dat ook totaal niet ertoe doet. Iets is nou eenmaal, de rede waarom is je bezig houden met alles behalve het daadwerkelijke probleem.

Er zitten veel dingen in de film die Larry proberen duidelijk te maken dat hij zijn focus ergens anders op moet leggen, zoals de eerste Rabbi wat ongelukkig al vertelt. It's a matter of perception, look at that parking lot! Zo ook de 2de Rabbi, after a while he just stopped checking and returned to his life. Larry leert zijn klas bovendien het uncertainty principal, we can never know anything for certain. Wederom begrijpt hij de math erachter, maar niet de betekenis ervan in het dagelijks leven. Zoals advocaat riedenschneider in wasn't there al aankaart, the more you look, the less you know. Omdat je het nooit 100% zeker zult weten blijft het zoals koreaanse student Clive opmerkt, mere surmise sir. De oplossing: please accept mystery.

Omdat Larry dit nooit zal kunnen accepteren blijft het een getergde man, die blijft zoeken naar het waarom, waarom gebeurt dit mij, I didn't do anything! (doing nothing isn't bad, ipso facto) En zal hij lijdend door zijn leven baggeren. Zoals de laatste Rabbi al aankaart tegen larry's Blowende zoon, zit er oneindig veel waarheid in de text van Jefferson Airplane's don't you want somebody to love. Alle grootse religieuze verhalen vallen samen te vatten in een zinnetje: be a good boy. Verder is er geen grote waarheid of zekerheid, in deze wereld, aan vast te plakken. Shit happens. Deal with it. En probeer ondertussen de beauty van het parking lot niet uit 't oog te verliezen.

Hoe het begin echter precies met het geheel te maken heeft, ben ik nog niet helemaal uit. De vrouw zegt met zekerheid te weten dat het een Dybbuk is, de man zeker niet. Is Larry door deze zonde van zijn voorouders cursed, of is het gewoon, net als de Rabbi verhalen, een illustratie van het feit dat er geen uitsluitende waarheid is te vinden in religie, die toepasbaar is op de werkelijkheid, net zo min als in wiskunde, of alle andere door mensen ontwikkelde systemen. Maar toch... Larry's broer Arthur's Mentaculus werkt wel, hij wint met kaart-spelletjes, hij begrijpt de math, heeft het toegepast op de werkelijkheid, maar het brengt hem eigenlijk geen voldoening in het leven.

Nu ik dit allemaal zo neertyp, heb ik het idee de gist of it toch wel begrepen te hebben en hoewel het einde me eerst ook opspeelde (waarom nog dat telefoontje en die tornado), denk ik nu dat, net als bij bijna alle coen films, dit gewoon de final knipoog joke is, net zoals die druppel bij Blood Simple, of de meeuw bij Barton Fink.

Maar heb het idee toch veel vergeten te zijn in m'n analyse en zit toch, net zoals Larry, nog te worstelen om een sluitende waarheid eraan te plakken. Die er nooit is, dus de point is forget about the why and try to enjoy the ride.


Dit klinkt allemaal overigens zwaarder als de film is, eigenlijk is hij ondanks de aangesneden thema's en mangel van de hoofdpersoon, best luchtig. Denk daarom helemaal dat deze film na herziening toch ook het volle pond gaat krijgen en er nog vele links en ook laughs bij gaan komen.

PS: Sorry voor de lang dom lullende pleb praat .

Stalker (1979)

Alternatieve titel: Сталкер

4,5
Respect verdienen of afdwingen...
Het verschil tussen achterdochtige en agressieve eikels .

Respect werk bij mij net als de wet, je krijgt/hebt het, totdat er genoeg bewijs ertegen is. Als je het omdraait heb je het weer over verdienen en afgedwongen respect leidt imo altijd naar het tegenovergestelde ervan.

Okee, nu Stalker, mijn eerste Tarkovsky:

Toen ik er lang geleden met een vriend aan begon, hebben we 'm na een kwartiertje al uitgezet. Tergend langzaam begin, met krijsende irritante acting van die vrouw, visueel mwoah, resulterend in een te lange vreselijke rol-op-de-grond huil scene. Dat was wel genoeg van dat.

Later nog eens aan begonnen, m'n pa vindt hem geweldig, hier en overal de hemel in geprezen. Ik zette me schrap voor een lange zure zit.

Het begin werkte dit keer iets minder op m'n zenuwen, maar nog steeds iets té. Daarna begint het eigenlijk al gelijk goed, het introductie gesprekje van die schrijver met die chick is lollig en zet de filosofische toon op een leuke manier. Zo ook de intro van de andere chars, de sfeer zit er goed in en de tocht begint.

Hoe ze in de zone moeten komen is onverwacht spannend en hard. Erg mooi, de security omzeiling stress met daarna de rust van de trein rit. Het is erg langzaam, maar door de timing en mooie beelden, blijft het boeiend. Prachtige shot dat.

En dan komen ze in de zone en is alles groen, of beter normaal gekleurd, wat opeens ontzettend indrukwekkend overkomt. De gecreëerde spanning met het gooien van de schroeven, is cool. Net als de 'gasten' twijfel je of het gevaar wel echt is, net zoals ik op dat moment twijfelde of het nou wel zo geniaal was of gewoon goedkoop. Mooie natuur, maar what's the big deal? Bos met een oud wrak en wat props... Zit het geniale in more with less?

Dan komt voor mij het beste punt van deze film. Als de mannen dan bij de waterval aankomen, had ik nog niks door, maar langzaam zie je, als bij een escher tekening dat het beeld totaal onlogisch is. De waterval lijkt bijna uit het niets te komen en de architectuur lijkt alsof 'ie er al eeuwen staat. Dan pas zie je de pracht van de decors, nergens is de menselijke inmenging zichtbaar, het lijkt een natuurlijk iets, hoewel het totaal surrealistisch is.

De diepere reis into the zone die volgt is afwisselend mooi, eng, rustig, filosofisch en bevreemdend, maar niet surrealistisch, hoewel de beelden dat constant zijn. De mannen blijven, ondanks, maar zelfs in, hun filosofie, droog realistisch. De beelden van oa de rustplek en de daarop volgende 'water-montage' is prachtig. Magisch mooi.

Dan het einde, had hier ergens gelezen dat Tarkovsky nieuw licht wilde werpen op het mytisch zelfbegrip van het Russische volk. Dat kan, maar imo werpt hij daarmee automatisch een nieuw licht op zelfbegrip van de mensheid. Niet dat de filosofieën nou zo baanbrekend zijn, maar door het verhaal en het eindshot, berijkt hij (en jij als kijker) een hoger niveau als de mannen zelf.


Gelul in the Zone: Door het verhaal van die vent die the room heeft betreden met zijn geliefde broer in gedachten en terug kwam met geld, waarna hij zelfmoord pleegde, zijn de mannen bang om zichzelf tegen te komen, ze kennen zichzelf helemaal niet goed genoeg. Maar toegeven en bij zichzelf te raden gaan, ho maar, ze overtuigen zichzelf ervan dat het het beste is om niet de kamer te betreden en besluiten in ignorance door te leven, maar weten het zo te filosoferen dat het geenzins een tekortkoming is, maar zelfs een verrijking. Doordat je in het eindshot wel ziet dat de magie en kracht van de zone echt is en prachtige krachten met zich meebrengt, besef je dat het eigenlijk trieste koppige mensen zijn, niet in staat zichzelf te kennen en zich erbij neerleggen dat dat niet de bedoeling of zelfs mogelijkheid is. Drie lege glazen die zouden shatteren als ze in aanraking kwamen met de 'echte' realiteit. Daarmee ook een statement makend over geloof in iets hogers/meer, op wat voor manier dan ook. En dat logica een domme dooddoener is in dat geval.

Maar zo zwart wit is het niet, de stalker zelf geloofd in de magie van de zone, maar kan er niks mee en wordt zelfs erdoor gekweld, een soort junkie, die steeds die fix wil, maar het brengt hem niks, hij heeft de magie bovendien thuis zitten! Mischien is het wel een statement over filosofie op zich, om te filosoferen over niet waar te nemen dingen, moet je af en toe logica en ratio uitschakelen... Maar dat tast de zekerheid van je bestaan weer aan. Blind geloof en sceptisch ongeloof zijn beiden niet de deal, gulden middenweg dan? Maar dat leidt in dit geval tot dualisme, bijna niet te doen, aangezien de menselijke geest dwangmatig hokjes en rechtlijnige zekerheid nodig heeft.


Conclusie is dat je er veel achter kan zoeken, of (zoals ik ooit las zei Tarkovsky kids begrijpen mijn films het best), alleen het simpelere gegeven van de magie bestaat (maar volwassenen zijn niet in staat het te erkennen of ermee om te gaan).

Abstract gezien is eigenlijk de keuze tussen wel of niet geloven de conclusie van films als deze, die juist altijd die keuze meer in het mdden laten. Dan komt je eigen vermogen om het te interpreteren erbij (door je hokjes drang ) wat onherroepelijk leidt tot filosoferen over mogelijke (of het erbij verzinnen van) betekenis. Dat zal veel mensen storen, die a) zich door de film niet voelen aangezet dit te doen, of b) er zich aan frustreren dat de film geen uitsluitsel biedt. (of c) het is gewoon je smaak, snelheid, verhaal, of visuele stijl niet.)

Ik heb er uiteindelijk van genoten en de film z'n visuele pracht en filosofische vraagstukken hebben nog lang na het gezien te hebben door mijn hoofd gespookt. Maar dat begin was toch net iets té .

PS: Sorry voor de lap tekst, ik was 'in the zone' , guess I'm rambling again...

Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966)

Alternatieve titel: Wie Is Er Bang voor Virginia Woolf?

5,0
otherfool schreef:
Een pijnlijke blik in het leven van een schijnbaar liefdeloos echtpaar... totdat de waarheid boven tafel komt.

Dat vond ik denk ik ook het mooiste aan het script, dat een stel dat niets dan haat en afschuw voor elkaar lijken te voelen, maar uiteindelijk een hechtere en liefdevollere band hebben dan ik ooit van deze karakters had kunnen verwachten. Burton's acteerprestatie is ongelofelijk en imo het beste van de vier acteurs. Enige die ik soms iets buiten de boot vind vallen is oscar winnares Sandy Dennis, maar meer door het ziekelijk hoge niveau van haar tegenspelers, ook de minst ontwikkelde rol...
Ongekend veel vette scenes en prachtige dia- en monologen. De kritiek op de personages van Nick & Honey vind ik onterecht, keep in mind dat George en Martha de dochter en schoonzoon zijn van zijn baas en ze geen slechte indruk willen maken.

fries schreef:
40 jaar geleden zag ik deze film met volstrekt andere ogen; toen vond ik de sfeer hard en grimmig in huize George/Martha. Liefdeloos en agressief.
Nu herken ik er zelfs mensen in van vlees in bloed die je in het echte leven kunt tegenkomen.

Precies hetzelfde, na meerdere kijkbeurten maakte het cynisme en de zwartgalligheid steeds meer plaats voor een grote hoeveelheid humor en zelfs liefde. Maar de bittere overtoon van de film, in combinatie met de scherpe donkere humor, maken de psychologische oorlog tussen beide, tot op het eind intrigerend en zelfs vaak onheilspellend. In mijn beleving was het kind verzonnen omdat ze geen kinderen kon krijgen, net zoals George zijn verleden vervormt, om het heden draaglijker te maken. Imo daarom uiteindelijk toch een mooi verhaal over verwerking van pijn, tekortkomingen, teleurstellingen en frustraties, juist omdat de gebeurtenissen zelf niet de focus zijn, maar de veel latere nasleep ervan.

Beste toneelstuk en acteer-film die ik ken, nog steeds absoluut top10 materiaal, al tig keer gezien, een van de weinige films die me altijd opnieuw weet mee te slepen, gewoon subliem -> 5*

Good, better, best, bested!