Unknown Number: The High School Catfish (2025) 4,0
30 augustus 2025, 23:49 uur
Unkown Number: The High School Catfish
In Unknown Number: The High School Catfish worden een tienermeisje en haar vriend maandenlang lastiggevallen met honderden anonieme, haatdragende berichten.
Bizar, echt bizar. Ik had nog nooit van deze zaak gehoord en de documentaire sleept je meteen mee in het verhaal. Het blijft interessant om te volgen hoe alles zich ontwikkelt, terwijl ik me constant afvraag wie er achter die berichten zit. En dan komt de ontknoping: haar eigen moeder. Onvoorstelbaar, die zag ik serieus niet aankomen.
De hoeveelheid haatdragende berichten die ze naar haar dochter stuurde, tot zelfs het aanmoedigen van zelfmoord, is verbijsterend. Vervolgens krijgt ze zelfs de kans om haar ‘zielige verhaal’ te doen, maar eerlijk gezegd: who cares? Wat zij haar dochter, haar ex-man, het ex-vriendje van haar dochter, de ouders en dat andere meisje heeft aangedaan, is gewoon niet te verantwoorden. Die vrouw heeft echt hulp nodig.
Wat me misschien nog wel het meest verbaast, is dat het meisje nog steeds contact met haar moeder wil. Aan de andere kant: we weten dat haar moeder goed is in manipuleren, dus dat zal ongetwijfeld ook hebben meegespeeld. En het blijft toch je moeder hé.
Na het lezen van een aantal reacties op andere websites valt op dat sommige mensen twijfelen aan het meisje. Ze wijzen bijvoorbeeld op hoe ze reageerde toen duidelijk werd dat haar moeder de dader was en dat ze nauwelijks wrok leek te voelen. Deze mensen speculeren zelfs dat het meisje mogelijk achter de berichten zat en dat de moeder de schuld op zich nam. Dit is natuurlijk conspiracy-theory territory en zulke claims moet je altijd kritisch bekijken. Voor mij wijst alles erop dat de moeder erachter zit, dus ik geloof niet in deze theorie.
Al met al een intense documentaire die ik niet snel vergeet, met een ontknoping die voor mij volledig onverwacht kwam.
In I Know What You Did Last Summer keert een groep vrienden een jaar na een dramatisch ongeluk terug naar hun kuststad. Hun verleden laat hen niet los wanneer ze bedreigd worden door iemand die duidelijk weet wat er die zomer is gebeurd.
Ja, deze remake voegt helemaal niets toe. We zitten inmiddels in 2025, na talloze slashers, en dan kom je met zo’n standaard remake aanzetten? Er is geen enkele innovatie, geen eigen identiteit, en het verhaal hangt vol tegenstrijdigheden. Ik ben dan ook zwaar teleurgesteld.
Het enige positieve is dat de film er visueel verzorgd uitziet en redelijk wegkijkt, waardoor er niet veel écht saaie momenten zijn. Toch begon de tweede helft voor mij eindeloos te slepen. Een slasher draait om gruwelijke kills en spanning, maar beide ontbreken volledig. Geen enkele memorabele kill, en van spanning is geen sprake.
De personages zijn typische slasher-stereotypen: ze maken de meest idiote keuzes, missen diepgang en wekken daardoor nauwelijks betrokkenheid op. De onthulling van de dader(s) voelde bovendien vrij voorspelbaar, net als de rest van de film.
Misschien had deze remake beter in de kast kunnen blijven liggen, naast de haak van de Fisherman.
In How to Train Your Dragon raakt Hiccup, een jonge Viking, onverwacht bevriend met een draak, waardoor zijn kijk op de eeuwenoude strijd tussen hun volken voorgoed verandert.
Sommige films stellen zelden tot nooit teleur, en dit is er voor mij zo één. De twee uur vlogen voorbij en voor ik het wist was het helaas alweer afgelopen. Ik heb het origineel nooit gezien, dus ik kan geen vergelijking maken, maar deze live-actionversie heeft zeker mijn nieuwsgierigheid gewekt om die alsnog te bekijken.
Het verhaal is eenvoudig en laagdrempelig, maar wordt op een charmante manier verteld. Dat komt niet alleen door de sympathieke personages, maar ook door de grote variatie aan draken, met als hoogtepunt natuurlijk Toothless. Het CGI-team levert uitstekend werk: alle draken zien er overtuigend uit en de muziek maakt het avontuur helemaal compleet. Kleine momenten van humor en warmte maken het geheel extra plezierig om naar te kijken.
Kortom: een meeslepende en visueel prachtige reis die je met een glimlach achterlaat.
Een team reist naar het verboden eiland Saint-Hubert om DNA van drie enorme dinosaurussen te verzamelen voor medisch onderzoek. Daar stranden ze samen met een familie en moeten ze zien te overleven tussen gevaarlijke dinosaurussen en genetische mutanten.
De film heeft even nodig om op gang te komen en na de matige intro had ik weinig hoop, maar zodra het gezelschap richting het eiland vertrekt, wordt het actierijker en iets beter. Vernieuwend is het echter niet, maar hoewel de film genoeg gebreken heeft, is hij desondanks bij vlagen wel vermakelijk. Het verhaal is flinterdun en zit vol clichés en nostalgische momenten die we inmiddels al te vaak voorbij hebben zien komen.
In de film wordt gezegd dat mensen de ‘gewone’ dinosaurussen zat zijn, en daarom gemuteerde varianten inzetten. Denken de filmmakers dat dat in werkelijkheid ook zo is? Eerst hadden we al hybrides, nu zijn het gemuteerde dino’s. Is er echt niets origineels meer te verzinnen met de bestaande soorten? Deze nieuwe variant viel mij in elk geval zwaar tegen. Ja, hij was groot, maar verder super traag en daardoor totaal geen dreiging. Kinkaid bewees dat wel door hem, wonder boven wonder, te overleven. Die scène was trouwens lachwekkend slecht.
Was alles slecht? Zeker niet. De visuals zagen er over het algemeen prima uit en er zaten momenten in die best spannend waren, bijvoorbeeld de T-rex scène. Er zaten een aantal sympathieke personages tussen, maar bij de meesten ontbrak het aan diepgang, karakterontwikkeling en leek het verstand soms ver te zoeken, waardoor je weinig met ze meeleefde. En uiteraard moest de cliché bad guy ook weer zijn opwachting maken. De gebruikelijke clichés, natuurlijk. De humor werkte gelukkig nog wel, waardoor het geheel niet alleen maar zwaar aanvoelde.
Dino’s, actie en nostalgie: leuk voor even, maar het blijft vooral een déjà vu met wat nieuwe schubben. Zonder een goed en logisch geschreven script, uitgewerkte personages met gezond verstand en memorabele momenten blijft zo’n film nooit echt hangen.
Rond het 28‑jarige jubileum van de Rage‑virusuitbraak is Groot‑Brittannië compleet geïsoleerd. Spike groeit op in een eilandgemeenschap waar jacht en overleving centraal staan. Terwijl hij voor het eerst het vasteland bezoekt, komt hij oog in oog te staan met geïnfecteerden, intern conflict en de zoektocht naar een mysterieuze dokter die een laatste kans biedt op genezing voor zijn moeder.
Was het alleen bij mij, of voelde dit ook als het begin van een serie? En toen ik de woorden ''Memento Mori'' hoorde, moest ik gelijk denken aan een bepaalde game. If you know, you know.
Hoe dan ook, ik heb me prima vermaakt. Het verhaal is op zichzelf niet heel bijzonder, maar de reis die de personages maken en de sfeer die de film weet neer te zetten, wisten me toch vast te houden. De jonge Spike is echt het kloppend hart van de film. Zijn optreden is overtuigend en gelaagd en zijn ontwikkeling maakt vooral richting het einde veel indruk.
Visueel zit de film sterk in elkaar. De geïnfecteerden zien er geweldig uit, en met de introductie van de zogeheten Alpha's wordt er nog een extra laag dreiging toegevoegd. Ook qua muziek scoort de film hoog: de score tilt meerdere scènes op en maakt veel momenten daardoor een stuk indringender.
Die abstracte beelden tussendoor vond ik in het begin wat gekunsteld, maar na verloop van tijd stoorden ze me niet meer. Sterker nog, ze geven de film een wat dromerig randje dat goed past bij het persoonlijke perspectief van Spike.
De finale raakte me meer dan verwacht, vooral door de combinatie van sterke beelden, prachtige muziek en de voelbare groei van de hoofdpersonages. En net als je denkt dat het klaar is, worden we nog even geconfronteerd met een vreemde nieuwe groep mensen, een duidelijke opzet naar het volgende deel. Daar ben ik dan ook erg benieuwd naar, vooral als Spike opnieuw centraal staat.
