Mike's zusje Abby keert stiekem terug naar de pizzeria om haar animatronic vrienden te zien, waardoor duistere geheimen over Freddy's worden onthuld en een lang verborgen horror loskomt.
Wat een teleurstelling. Ik had de eerste film al niet hoog zitten, maar dit vervolg stelt nog meer teleur. De film komt traag op gang en ik kwam er nooit echt lekker in. Het verhaal is verwarrend en rommelig opgezet, met te veel subplots die elkaar in de weg zitten.
De spanningsopbouw ontbreekt vrijwel volledig. In plaats van een groeiend gevoel van dreiging krijg je slechts een handjevol goedkope jumpscares die weinig indruk maken. Ook het acteerwerk overtuigt niet, mede door de zwakke dialogen die de cast te verwerken krijgt.
Visueel valt er nog iets te waarderen: het camerawerk is verzorgd en de praktische animatronics zijn uitstekend vormgegeven. Ook de muziek is prima in orde, al is dat niet genoeg om deze chaotische sequel te redden.
Alternatieve titel: Sisu: Road to Revenge, 19 december 2025, 23:56 uur
Sisu: Road to Revenge
De Finse ex-soldaat Aatami Korpi wil de eer van zijn vermoorde familie herstellen, maar wordt opgejaagd door de man die daarvoor verantwoordelijk is. Dat mondt uit in een meedogenloze wraaktocht vol geweld.
Jaja, Aatami Korpi is terug. En hoe! Deze film gooit elk spoortje realisme overboord, maar dat maakt het juist zo vermakelijk.
Sisu 2 is een vlotte, sfeervolle actiefilm die barst van het brute geweld, met af en toe een vleugje droge humor. De visuele stijl staat volledig voorop, realisme is bijzaak en dat is precies wat deze film zo sterk maakt. Regisseur Jalmari Helander weet opnieuw een uitgesproken sfeer neer te zetten, waarbij vrijwel elke scène eruitziet als een graphic novel.
Korpi blijft het zwijgzame, onverwoestbare icoon dat we kennen uit het eerste deel. De actie escaleert vrolijk van het ene absurde moment naar het andere en hoewel je vooraf weet dat fysieke wetten hier niet gelden, blijft het onweerstaanbaar meeslepend.
Kortom: geen film voor wie realisme zoekt, maar wel een feest voor wie houdt van pure, gestileerde actie-cinema. Weer volop van genoten.
Het verhaal volgt een stel dat hun jubileumweekend doorbrengt in een afgelegen hut in de bossen. Wanneer Malcolm onverwacht terug moet naar de stad, blijft Liz alleen achter en wordt ze geconfronteerd met een kwaadaardige aanwezigheid.
Het plot klinkt op papier spannender dan het in de praktijk is. In werkelijkheid blijkt Keeper een saaie en vooral verwarrende bedoeling. De film probeert creepy te zijn en dat lukt sporadisch, maar uiteindelijk blijft het steken in een trage slow burner waarin maar weinig gebeurt.
Gelukkig zijn er wel wat lichtpuntjes. Op visueel vlak zit het goed en de sfeer is effectief neergezet. Ook Tatiana Maslany levert een prima acteerprestatie. Daar houdt het voor mij echter ook op. Voor een horrorfilm mist Keeper een goed script, spanning en tempo. Perkins kiest duidelijk voor stijl boven inhoud, wat deze ‘horrorfilm’ voor mij weinig geslaagd maakt.
Deze film gaat over een vader die met zijn zoon op playdate gaat bij een nieuwe 'vriend' die hij heeft leren kennen, maar onverwacht in een chaotisch en gevaarlijk avontuur belandt.
Helaas was dit het niet helemaal voor mij. Het plot is best leuk bedacht, maar de uitwerking valt tegen door de kinderachtige toon die de hele film domineert.
De humor was voor mij het grootste probleem. Af en toe kon ik nog wel glimlachen, maar de meeste grapjes waren behoorlijk flauw. Bovendien voelt het alsof de film zelf niet goed weet voor welk publiek hij bedoeld is. Ook de actiescènes zijn vrij chaotisch, in plaats van vermakelijk komen ze vooral rommelig over.
De interacties tussen Brian en Jeff zijn misschien nog wel het beste onderdeel. Brian fungeert duidelijk als publieksvervanger, de meest normale van de twee, en reageert vaak precies zoals wij als kijkers ook zouden doen. “Wat is er mis met deze man?!” Die momenten van herkenning werkten wel.
Zelfs met mijn verstand op nul wist de film me niet echt te vermaken. Misschien word ik te oud voor dit soort films. Who knows? Of misschien mist Playdate gewoon de juiste balans tussen absurditeit en charme die dit soort komedie leuk kan maken.
