Na zijn vrijlating ontvoert ex-crimineel Kris Chaney de dochter van een Colombiaanse gangster om haar uit het gewelddadige milieu te redden. Terwijl hij wordt opgejaagd door bendes en de moordzuchtige El Corvo, verandert zijn missie in een brute strijd om overleving.
Diablo is een vrij standaard en voorspelbare actiefilm, maar weet toch enigszins te vermaken dankzij de fysieke stijl en aanwezigheid van Adkins en Zaror. De gevechtschoreografie is degelijk en wordt strak in beeld gebracht, al haalt het niet het niveau van betere genregenoten als Undisputed II en III. Marko Zaror steelt de show met een heerlijk brute rol als El Corvo en ook Alanna De La Rossa levert een overtuigende prestatie. Ondanks het vlakke verhaal tilt de energieke actie de film net boven de middelmaat.
Vlak voor haar vertrek naar de universiteit ontdekt Stefani dat haar nachtmerries over een torenongeluk teruggrijpen op het verleden van haar grootmoeder, die ooit aan de Dood ontsnapte. Nu keert de Dood terug om haar familie alsnog te halen.
Deze filmreeks weet mij eigenlijk altijd wel te vermaken en ook dit nieuwe deel stelt niet teleur. Het concept kennen we inmiddels, maar door het te koppelen aan één familie krijgt het verhaal een nieuwe dimensie. De creatieve opbouw van de scènes, waarin alledaagse voorwerpen opnieuw dodelijk blijken, leidt tot een reeks heerlijk over-the-top en gruwelijke kills. De CGI had hier en daar wat beter gekund, maar dat mocht de pret niet echt drukken. De zwarte humor werkte voor mij prima; aanwezig, maar nergens te overdreven.
Kortom, een vermakelijke rit met het vertrouwde concept, maar dan in een frisse verpakking.
Een tienermeisje, een dorp vol geheimen en een clown die nét iets te vaak opduikt. Welkom in Kettle Springs, waar een frisse start snel uit de hand loopt.
Ik vond dit een matige horror-komedie.
Het verhaal is vrij standaard: een groep tieners die één voor één wordt afgeslacht, weinig nieuws onder de zon. Dit keer zijn het clowns die de dienst uitmaken. De setting is op zich prima; een maisveld heeft altijd iets onheilspellends, maar helaas speelt het grootste deel van de film zich daar juist niet af.
Er zitten een paar leuke scènes in, maar voor een komedie vond ik het wat karig. De mix van horror en komedie werkt niet altijd even goed. Als horrorfilm doet het wat je verwacht van een slasher: een paar creatieve en goed in beeld gebrachte kills, maar echt spannend wordt het nergens. De personages blijven vrij oppervlakkig en missen uitwerking. Katie Douglas vond ik nog wel overtuigend, de rest was degelijk maar niet bijzonder.
Al met al een aardige tussendoor voor slasherliefhebbers, maar echt indruk maakt het niet.
