In een dystopische toekomst moeten honderd jongens deelnemen aan een dodelijke wandelwedstrijd waarbij stilstaan fataal is; alleen de laatste overlevende wint.
Een indrukwekkende en meedogenloze film die ondanks de beperkte setting mijn aandacht goed wist vast te houden. Het verhaal is vrij eenvoudig opgezet, maar door de verschillende deelnemers wordt het toch een lange en boeiende tocht. De acteurs doen hun uiterste best om alles zo realistisch mogelijk over te laten komen en dat lukt ze prima. Het zijn stuk voor stuk sympathieke personages. De vriendschappen die ontstaan voelen geloofwaardig aan, net als de persoonlijke verhalen die onderweg worden gedeeld.
Toch komt het dystopische plaatje rond de wedstrijd niet helemaal uit de verf. De film zet de psychologische hel van de deelnemers sterk neer, maar laat vragen over de wereld eromheen onbeantwoord. Waarom bestaat deze wedstrijd eigenlijk, en hoe reageert de rest van Amerika daar concreet op? Dat blijft te vaag. Het resultaat is krachtig, maar mist daardoor nét die extra dimensie.
The Long Walk is een rauwe, indrukwekkende ervaring. De film schittert wanneer hij inzoomt op de lopers en hun lijden en is daarmee een krachtige toevoeging aan het dystopische genre, ook al blijft de wereld eromheen wat vaag.
Met V/H/S/Halloween zijn we alweer aanbeland bij het achtste deel van de V/H/S-franchise, een reeks die wat mij betreft nog lang mag doorgaan, want ik vermaak me er altijd prima mee. Dit keer krijgen we vijf unieke segmenten te zien, typisch gepresenteerd via de lens van found-footage. Tussen de segmenten door zien we het omhullende verhaal over testpersonen die een drankje genaamd “Diet Phantasma” uitproberen. Dit kadersegment is bloedig, steeds extremer en visueel erg goed uitgevoerd en het zorgt voor een rode draad door de film.
Het eerste segment, “Coochie Coochie Coo”, volgt twee dames die gaan trick-or-treaten maar in een spookhuis belanden. De sfeer is goed en de opbouw solide, al wordt het nergens echt spannend door een wat chaotische uitvoering.
Segment twee, “Ut Supra Sic Infra”, draait om vrienden die een verlaten kerk binnengaan om een ritueel te filmen, gepresenteerd via flashbacks en reconstructies van de overlevende. Visueel is het sterk, maar het verhaal voelt zwak en voorspelbaar.
Het derde segment, “Fun Size”, is een van de leukste. Een groep twintigers negeert de regels bij een snoepkom en dit leidt tot bloederige, hilarische gevolgen. Humor, creatieve invallen en uitstekende praktische effecten maken het segment sterk, al is het op een gegeven moment wel voorspelbaar, maar dat mag de pret niet drukken.
Het vierde segment, “Kidprint”, volgt een videotheekmedewerker die korte documentaires van kinderen maakt voor het geval ze vermist raken. Dit is zonder twijfel het meest verontrustende segment, met een realistisch en beklemmend plot dat zwaar binnenkomt.
Het laatste segment, “Home Haunt”, draait om een vader en zoon die nog één keer hun jaarlijkse spookhuis organiseren. Dit vond ik het beste segment: spanning en humor zijn perfect in balans, de aankleding is fantastisch en het voelt als een perfecte afsluiter van de film.
Kortom, V/H/S/Halloween biedt weer een heerlijk vermakelijke mix van horror, humor en gore. Met enkele sterke uitschieters is het een perfect afwisselende Found Footage-horrorervaring voor de griezelmaand.
Ed en Lorraine Warren onderzoeken in hun laatste zaak een duistere aanwezigheid die verbonden is met een oud voorwerp uit hun verleden.
The Conjuring: Last Rites is wat mij betreft een waardige afsluiter van een van mijn favoriete horrorfranchises, al haalt hij het niet bij de eerste twee delen. De film legt meer nadruk op het verleden én het heden van de Warrens, wat het geheel persoonlijker maakt. Op het gebied van pure horror valt het echter wat tegen: er is weinig nieuws te ontdekken en de regisseur vertrouwt te veel op clichés en voorspelbare jump scares, in plaats van de subtiele spanning die de eerdere films zo sterk maakte.
Toch zit de film technisch goed in elkaar. De jaren ’80-setting is sfeervol neergezet, het camerawerk is verzorgd en ook het acteerwerk is dik in orde, met Patrick Wilson en Vera Farmiga als vertrouwde ankers.
Jammer genoeg ontbreekt het aan vernieuwing; een paar frisse ideeën hadden dit echt tot een memorabele finale kunnen maken, zeker als het einde een meer emotionele lading had gehad.
In deze film volgen we een uitgebluste ambulanceverpleegkundige die tijdens zijn laatste 24-uursdienst samen met een oud-collega en een onervaren trainee door een nacht vol chaotische en emotioneel zware noodoproepen gaat.
Code 3 wordt als actie gelabeld, maar voelt meer als een mengeling van komedie en drama. De film schetst op realistische wijze hoe zwaar en vaak ondergewaardeerd het werk van een ambulancebroeder is. Die boodschap resoneert sterk, omdat het helaas ook buiten het witte doek vaak werkelijkheid is.
Rainn Wilson zet een indrukwekkende prestatie neer en tilt de film naar een hoger niveau. De afwisseling van donkere humor, harde realiteit en scherpe dialogen houdt de toon boeiend, terwijl het samenspel tussen Randy, Mike en Jessica voor een levendige dynamiek zorgt, met een mooie balans tussen ervaring, cynisme en frisse energie.
De boodschap is duidelijk: waardeer onze ambulancebroeders en eigenlijk alle hulpverleners, want we kunnen niet zonder ze.
