Meningen

Ik ben 't buitenbeentje in een vriendengroep vol nerds. Eigenlijk wilde niemand meer D&D met me spelen toen mijn Ranger Elf elk gevecht aanging met dezelfde zin: 'Ik pak mijn repeating crossbow en ik schiet!' Het helpt ook niet mee dat ik van mening ben dat 'Fantasy' is gemaakt voor fantasielozen, want er is geen genre wat zo braaf de conventies na-aapt die Tolkien ooit heeft bedacht. En dan allemaal volwassen pubers die de mythologie en spelregels bloedserieus nemen; alsof er iets van afhangt als je durft af te wijken. Misschien dat ik daarom best kon genieten van de vele relativerende knipogen uit 'Dungeons & Dragons: Honor among Thieves (2023). Gewoon een leuke actiekomedie die genoeg verwijzingen bevat voor de purist, maar toch toegankelijk blijft voor een groter publiek. Nu worden dingen sowieso leuker als je er geen ingewikkeld regelboek bij nodig hebt.

Nolan overtreft zichzelf. Mag de man voorheen vooral behapbare plots geschreven/geregisseerd hebben met veel plot exposition en uitleggerige dialogen, maar met 'Dunkirk' (2017) zet hij voor het eerst in zijn carrière een visueel overrompelende, tactiele ervaring neer. Het is een wagneriaans (bijna mythisch) epos waarin een scala aan menselijke emoties wordt verbeeld. Kinderlijke fascinatie naar de kracht en impact van monstrueuze vernietigingsmachines als oorlogsschepen, U-boten en vliegtuigen. De beklemming van groepen jonge mannen die als ratten in de val zitten, terwijl hun camaraderie en heldenmoed in het niet vallen bij een ordinaire geluksfactor. Het is zowel een nationalistische film als dat het kritiek levert op nationalistisch denken, door steeds die wrange vraag te stellen: is het de prijs van individuele opoffering waard om onderdeel te zijn van dat allesverslindende oorlogssysteem?

Misschien dat ik film en serie teveel tegen elkaar opweeg. Naar mijn gevoel was de serie nou juist zo goed omdat het die subtiliteit vast wist te leggen. In deze film wordt de boel veel meer uitvergroot en dus worden de verschillen tussen de dames stukken duidelijker gesteld.

Maar wellicht is dat ook debet aan het medium, want een film is geen serie en een serie is geen film.

Ik blijf vinden dat het zeer onwaarschijnlijk is dat Dunya geen melding maakt over wat Desie verkeerd doet. Granted, ze is altijd een passief karakter geweest, maar in deze film zegt of doet ze echt helemaal niks, dat is niet heel realistisch.

Wat te plotgedreven en te gelikt naar mijn smaak en met een melodramatische insteek die niet zou misstaan in een B-garnituur televisiedrama. Neemt niet weg dat 'Durante la Tormenta' (2018) een aardige opvolger is van bekendere 'tijdreisfilms' als 'Frequency' (2000), 'The Butterfly Effect' (2004) en 'Mr Nobody' (2009). De film lijkt een rechtlijnige (ietwat voorspelbare) thriller te worden, maar neemt enkele afslagen waardoor de gruwelijke moord aan het begin slechts een radertje is in een andere puzzel. Zonder meer knap gedaan, ook omdat ik hierdoor een andere film zag dan ik aanvankelijk had verwacht.