Meningen

Allegaartje zonder focus. Het is net alsof Nikolaj Arcel uit ieder boek een klein deel heeft gepakt en dat vervolgens in anderhalf uur heeft gepropt. Hoe je dan belangrijke personages als Eddie en Susannah helemaal over het hoofd kunt zien is beyond me.

Uiteindelijk is het misschien maar beter ook, want de drie hoofdpersonages krijgen nu al geen enkele uitdieping en ontstijgen het predicaat bordkarton geen moment. Ongelooflijk knap hoe je uit zoveel bronmateriaal vol met creatieve ideeën en iconische personages dit wanproduct samen kunt stellen. Roland is niet half zo mysterieus als in de boeken, en The Man in Black krijgt ook geen enkele achtergrond mee. Verdienstelijk acteurs als Elba en McConaughey krijgen dan ook helemaal de kans niet om nog wat van het geheel te maken. Tussen de fragmentarische scènes door worden er nog wat geforceerde verwijzingen naar de boeken en andere werken van King gepropt en voor je het weet ben je aangekomen bij het pief-paf-poef einde vol met enorm matige effecten. Het leek wel alsof ze tijdens het filmen zelf door hadden dat er prutswerk afgeleverd wordt, want net als in de rest van de film zijn er weinig zaken die enthousiasmeren voor een vervolg.

Toch met de nodige verwachtingen begonnen aan Dead Silence. De beoordelingen hier en de plot spraken me aan, maar ik kan niets anders concluderen dat het een fikse tegenvaller is.

De introductie van de pop en de moord op Lisa waren nog wel redelijk en enigszins sfeervol, maar daarna stort alles al vrij snel in elkaar. Erg zonde, want met de poppen als 'personages' creëert Wan bij mij toch een hoog verwachtingspatroon. De poppen als semi-levende wezens moeten toch voor een flinke dosis spanning en suspense kunnen zorgen, maar het tegenovergestelde wordt gerealiseerd. Veel meer dan wat met hun ooghoeken bewegen doen ze niet en zelfs dat wordt zo voorspelbaar gebracht dat de wezens in de verste verte überhaupt een beetje eng zijn. De legende die aan hun totstandkoming ten grondslag ligt had ook het potentieel om te boeien, maar ook daar wordt weinig succesvol mee omgesprongen.

Alles is ook heel clichématig; de plot kun je eigenlijk van tevoren al uittekenen en buiten de lijntje komt het verhaal geen moment. Op zich niet direct een probleem, maar Dead Silence weet qua verhaal eigenlijk zelden te boeien. Her en der een kleine opleving, maar dat was het dan ook wel. Ook de schrikmomenten werken averechts. Over voorspelbaarheid gesproken: men hoort wat, kijkt achterom en tadaa, schrikken geblazen! De scènes die wat schrik moesten opleveren, gingen ook nog eens gepaard met een slechte muziekkeuze. Dat de personages verder weinig bijzonder zijn, lijkt haast overbodig om te vermelden. Vooral de politieagent en de oude vrouw zijn echt tenenkrommend. Het politiewerk dat de agent moet verrichten, moet haast wel een parodie op het vak zijn, maar zo brengt men dat niet.

Het einde was dan nog wel redelijk te pruimen, al heeft het wel bizar veel overeenkomsten met Saw, wat uiteraard geen toeval is. Het voelt wat geforceerd, maar ik had verwacht dat de film geheel in stijl zou sluiten en dus als een nachtkaars zou doven, maar er valt zowaar nog wat te beleven. Moet ook zeggen dat er wel een aantal fraaie shots tussen zaten, vooral in het theater.

Kortom, Dead Silence is de zoveelste horrorfilm waar véél meer uit te halen valt. Met de poppen had zoveel meer gedaan kunnen worden, maar het is echt een gemiste kans. Het verhaal weet niet te boeien, de schrikeffecten werken niet of nauwelijks en de clichématigheid spat van hem scherm. Een aardige opening en wat sfeervolle shots kunnen de boel niet redden.

* ½

Complimenten voor de marketingafdeling van deze film. Ook ik, als totale leek in het wereldje van de comics en superhelden, was benieuwd geworden naar Deadpool. Vanaf de intro is al duidelijk dat deze film zichzelf totaal niet serieus neemt en dat is maar goed ook. Ik moet toch altijd een beetje lachen als ik superhelden in bijzondere pakjes over het scherm zie vliegen en de meest halsbrekende acties zie uithalen om vervolgens driehonderd kogels of wezens met rare superkrachten te ontwijken en er een catchy one-liner uit te gooien. Deadpool neemt het allemaal lekker op de hak en de eerste twintig minuten zijn echt de moeite waard.

Daarna volgt er een stortvloed aan poep- en plashumor, die ik na drie grapjes wel zat was, een aantal leuke verwijzingen naar de popcultuur en vooral flink wat knipogen naar het genre. Het pakt wel aardig uit, al slaan de pogingen tot humor ook regelmatig de plank mis. Humoristisch is ook de bad-guy, maar dat leek me niet de bedoeling. Die is totaal niet indrukwekkend en volkomen inwisselbaar. Hetzelfde geldt voor de twee sidekicks van Deadpool. Die blikkenkast heeft af en toe nog eens een leuk momentje, maar dat vrouwtje komt beter tot haar recht op de Facebookpagina voor vrouwen met een kort en pittig kapsel. Gelukkig verliest de film geen moment aan vaart en valt er af en toe nog wat te grijnzen. Ik zie wel waarom het voor de liefhebber ongetwijfeld een succes is, maar ik ben 'm morgen weer vergeten.

The Departed heeft na afloop nog wel even in mijn hoofd rondgespookt en dat is doorgaans een goed teken. Uitstekende film met een fraai script en goede acteerprestaties, al ontbrak de echte spanning eigenlijk.

Het verhaal wist me helemaal in de film te zuigen, maar ik had achteraf het gevoel dat er qua spanning nog wel wat winst te behalen viel. Zeker, ik zat op het puntje van mijn stoel, maar het script nodigde uit tot nog meer.

Het verhaal zelf zit goed in elkaar. De speelduur van tweeënhalve uur was ook niets te lang; de plot had genoeg te bieden. Er zit een lekker tempo in, al werd dat er enigszins uitgehaald door de aanwezigheid van Vera Farmiga. Haar rol vond ik aan de overbodige kant. Hartstikke leuk koppie, maar voor het verhaal nauwelijks een toevoeging.

De rol van Jack Nicholson vond ik ook erg opvallend. Ik vind het een geweldig acteur, maar in deze rol past hij eigenlijk niet. Toch kan ik ook in deze rol van hem genieten (die ratimitatie!); het blijft een geweldig figuur natuurlijk, maar niet echt geschikt als maffiabaas.

Leonardo DiCaprio en Matt Damon leveren eveneens prima prestaties als mol. Hun verhaal wordt de hele film door overzichtelijk gebracht en ik had dan ook hoge verwachtingen van het einde, maar dat bleek een kleine teleurstelling. Twists voldoende, maar helaas is het wat aan de rommelige en erg abrupte kant. Had toch op wat anders gehoopt, dit was me net iets te gemakkelijk. Ook hier geldt dat het allemaal net iets spannender had gekund.

De kleine minpuntjes nemen echter niet weg dat ik tweeënhalf uur lang zeer geboeid heb zitten kijken. Het verhaal zelf is echt smullen en dat is het belangrijkste. De cast gooit er nog een schepje bovenop. Het had allemaal nog net iets scherper en spannender gekund; dan had ik zeker een absolute topscore gegeven. De vier sterren van nu zijn desalniettemin op zijn plaats.

* * * *

Vermakelijk filmpje. De eerste regel van de plotomschrijving verraadt al dat je de nodige clichés in Devil gaat tegenkomen, want uiteraard hebben we weer een Oom Agent die niet van de drank af kan blijven. Heel storend zijn de clichés niet; de cast doet het over het algemeen vrij aardig en er zit voldoende suspense in om te blijven boeien gedurende de vrij korte speelduur. Ook zijn er geen onnodige subplots, maar levert Dowdle een vrij rechttoe rechtaan verhaal met best een aantal aardige momenten. De machteloosheid van de agenten wordt goed overgebracht en de lift als setting is een leuke keuze. Het eind voelde wel een beetje goedkoop bij elkaar geraapt.

* * *

Hmmm. Pakte me toch niet helemaal. Ik had erg veel moeite om me in te leven in de situatie en de personages, mede doordat de personages zonder enige achtergrond op je afgestuurd worden. Dat kan leuk uitpakken, maar het viel me dit keer tegen. Zeker in deze film verveel je je dan al snel, want de rest van het verhaal is begrijpelijkerwijs flinterdun. De karakterontwikkeling stond me niet aan en al die typetjes begonnen wat irritant te worden. Het zag er verder wel mooi uit allemaal en er zaten gelukkig ook wel wat scènes in die mij vermaakten, maar ik had er toch meer van verwacht.

* *

Found footage films blijf ik leuk vinden. Het geweldige The Blair Witch Project zette jaren geleden de toon en ik ben blij dat het subgenre daarna langzaam maar zeker echt loskwam. Ook The Dyatlov Pass Incident is er weer een in deze categorie en ook deze is weer goed te pruimen.

Het is geen schokkende film vol verrassingen. We hebben weer een groepje tieners die een mysterie willen ontrafelen. Dit keer duiken ze niet de bossen in, maar de Russische bergen. Fraaie setting.
Daar in die bergen is ruim vijftig jaar geleden het een en ander voorgevallen en het groepje duikt uiteraard eerst het bijbehorende dorpje in om wat locals te interviewen. Natuurlijk volgen er ook de waarschuwende woorden om vooral niet het gebergte in te trekken, maar die worden heel verrassend in de wind geslagen.
Het groepje begint aan de tocht en eigenlijk is er tot op dat moment nog niets noemenswaardigs voorgevallen, maar dat geeft niets. Het is een fijne en rustige opbouw zonder veel overbodige poespas en het blijft lekker mysterieus. Het groepje kan er voor een genrefilm prima mee door.

Ondertussen duiken er veel theorieën op die de gebeurtenissen van vijftig jaar geleden moeten verklaren. Van een overheidscomplot tot aan de Verschrikkelijke Sneeuwman en ongeveer alles ertussenin wordt voor mogelijk gehouden. Wanneer de groep eenmaal het kamp voor de eerste keer opslaat, volgen er ook wat hints, maar het blijft lekker vaag.
Goed, het onoverkomelijke elkaar de zwarte piet toespelen, de halve romance en het door blijven filmen op de meest onlogische momenten zien we even door de vingers...

Pas het laatste halfuur volgt er echt wat actie en gaat de film een kant op die ik totaal niet verwachtte. Voor het eerst krijgt het mysterie ook een gezicht en komen de wezens tevoorschijn. Al is dat niet helemaal waar, want na een ruim halfuur zie je ze al heel kort in de sneeuw bewegen vlak na de Scooby Doo conversatie in het kamp. En ook wanneer ze voor het eerst een keuze voor een gang maken in de tunnel zie je ze heel kort in beeld. Even dacht ik dat de boel ging ontsporen, maar dat viel heel erg mee. Er bleef genoeg te raden over. Het einde zelf is heel leuk gedaan. Tof hoe verklaart wordt hoe de voetstappen in het kamp terecht zijn gekomen. Best een bizar idee dat ze zichzelf bang hebben gemaakt met die tong en voetstappen bij het kamp. Ook leuk hoe het verhaal van de tante in het begin ineens duidelijk wordt: geen negen, maar elf slachtoffers en die rare 'machine.'

Aanrader!

* * * ½