Meningen

Als liefhebber van het genre was ik al lange tijd erg benieuwd naar deze film. Ik heb 'm bewust een tijd links laten liggen om eerst wat andere films uit het genre te bekijken. The Thing is inmiddels toch een klassieker en je hebt slechte films nodig om de goede te waarderen.

En waarderen doe ik de film zeker. De start was niet heel bijzonder, al werd de setting op een leuke manier geïntroduceerd. Het geïsoleerde Antartica is ook een geschikte locatie voor een film als deze. Het zorgt direct voor een claustrofobisch sfeertje. De sfeer is gedurende de hele film sowieso erg sterk.

Toch kwam ik pas echt in de film toen het monster ten tonele verscheen. Normaal is het juist andersom: wanneer het kwaad een gezicht krijgt, neemt de film in kracht af. John Carpenter zorgt voor het tegenovergestelde, wat op zich al bewonderenswaardig is. Het monster zelf ziet er allereerst goed uit en kan in mijn ogen ook nog prima mee in de huidige standaard. Belangrijker vind ik eigenlijk wat het monster teweeg brengt: de film wordt namelijk plots echt een psychologische thriller met flink wat horrorelementen. De claustrofobische sfeer wordt alleen maar versterkt en de onzekerheid is bijna voelbaar. De horror zit met name tussen de oren, wat altijd een pluim is.

Misschien zitten er net wat teveel personages in. Een iets selecter groepje had de onzekerheid en de achterdocht wellicht nog beter recht gedaan. Nu weet je dat het met een aantal wel snel gedaan zal zijn.

Gelukkig wordt het geen ordinaire slasher, maar blijft het verhaal zich voornamelijk tussen de oren afspelen. Ook bij de kijker. Aan de onzekerheid wordt langzaam maar zeker een einde gebracht, met de bloedtests scène als beste voorbeeld en absolute hoogtepunt. Suspense op en top, gecombineerd met wat functionele expliciete (gore) momenten. De verhouding tussen wat wel te tonen en wat niet zit sowieso wel goed. Misschien komt het monster net wat te vaak in beeld, maar de effecten blijven van een hoog niveau waardoor ik dat ook niet echt als minpunt wil beschouwen.

De climax steekt ook prima in elkaar. Geen overdreven gedoe met geforceerde twists of andere vreemde oplossingen, al duurt de aanloop naar het einde zelf wel net iets te lang.

Uiteindelijk kan ik niets anders concluderen dan dat The Thing met recht een klassieker is in zijn genre(s). De setting is perfect gekozen, de spanning en dreiging zijn voelbaar en de onzekerheid in de groep komt fantastisch uit de verf. Het monster zelf is daar met name verantwoordelijk voor: naast dat het ding er goed uitziet, begint de film pas écht op het moment dat het wezen zijn intrede doet. Een sfeervolle en enerverende rit richting een sterke climax is het gevolg.

* * * *