Meningen

"If you figure a way to live without serving a master, any master, then let the rest of us know, will you? For you'd be the first person in the history of the world."

Blijft een hele fijne film; die ik vanaf nu dan ook met de volle score ga belonen.

De gelaagdheid maakt dat je elke herziening op een andere lijn kan zitten (e.g., van een karakterisering van het sekteleven, via de gespiegelde persoonlijkheden van Quell en Dodd, en de ronddolende veteraan wanhopig op zoek naar geborgenheid, tot de tragische onontkoombaarheid van het dienen van een - om het even welke - meester, en wat ik allemaal verder nog ontdekken mag..). Het fijne is dat Anderson de kijker daarbij helemaal niks opdringt. De slimme cinematografie, het rustige tempo en het overtuigende acteerwerk, maken het geheel prachtig af. Bijna elk noemenswaardig aspect druipt van de kwaliteit. Dit werk symboliseert voor mij het genot van het filmkijken.

Pakweg 10 dagen verder en de film heeft me nog niet losgelaten.

Von Triers' total work of art, waarin hij een weergave geeft van hoe patiënten zich misplaatst voelen in het feest van deze wereld. De film fungeert als een lens waarmee de melancholisch blik op de wereldse futiliteit en de goedgelovige, hopeloze, door wegloopgedrag gekenmerkte niet-patiënten wordt getoond. Ik ga overigens naar de 5*, het script, de presentatie en de spanningsboog zijn werkelijk ultiem.

Michiel de Ruyter. Wat je ook van de man denkt, dit heeft hij niet verdiend. Zeer matige film, waarin niet alleen het verhaal, maar ook de actiescenes van de hak op de tak springen. Zeker het eerste halfuur is verbijsterend. Daarna went het overdadige gebruik van slowmotion, zijn de dialogen iets beter te verstaan en komt het (levens)verhaal meer tot zijn recht.

Bovengemiddeld, maar dan toch vooral door het eerste hoofdstuk. Die gesprekken tussen Chiron, Juan en Theresa aan de keukentafel. Ijzingwekkend. Nu zijn de andere twee hoofdstukken niet slecht - en is de hoofdstukstructuur zelf wat mij betreft ook een geslaagde zet - het hoogtepunt van de film heb je dan al wel gehad. Alhoewel dé scene van het tweede bedrijf ook wel indruk maakt. Vanwege de taboe doorbrekende thematiek kan deze nog wel eens heel lang blijven hangen (in de positieve zin van het woord).

Prachtig mysterie, die in mijn interpretatie vooral gaat over onvervulde verlangens / dromen.

Waarschijnlijk één van de meest sfeervolle films die ik ooit heb gezien. Elke camerabeweging, elk geluid en elk decor draagt bij aan een geweldig mysterieus sfeertje. Een klein aantal scenes en personages kan ik persoonlijk moeilijk plaatsen, maar heb ook niet de behoefte om alles te willen verklaren. Andere kijkers, die deze behoefte wel hebben, komen waarschijnlijk gretig aan hun trekken. Zelfs als je het verhaal totaal niet volgt, blijft er een prachtige cinematische ervaring over. Hierdoor spreekt de film een breed publiek aan en dat is precies wat deze film naar mijn mening zo sterk maakt!

Stijlvolle roadmovie.

Mooi geschoten en kleurrijk, met een fijne muzikale ondersteuning. De prent komt wat traag op gang, maar nadat New York wordt verlaten, wist het mij toch wel erg te pakken. Het stuk in Memphis, Tennessee, vormt qua plot onmiskenbaar het hoogtepunt. Zoals in menig roadmovie, legt de hoofdpersoon naast een aantal kilometers, vooral een emotionele reis af. Er is op dit vlak verder weinig diepgang, noch wordt dat gepretendeerd. Wat rest is een oppervlakkige, edoch aangename romance; één van de weinige in zijn genre die het kijken waard is.

Inderdaad een totaal mislukte documentaire over een --- inmiddels --- behoorlijk uitgekauwd onderwerp.

Het lijkt er sterk op dat Theroux een graantje mee wilde pikken van de sensatie rondom Scientology, maar zich danig heeft verslikt in dit project. De door acteurs nagespeelde scenes, interviews met de bekende ex-leden, doorzichtige provocaties en gespeelde paranoia bieden niks (werkelijk niks..) aan nieuwe inzichten of informatie. Theroux had er beter aan gedaan deze film niet uit te brengen.