Meningen

De combinatie tussen een fantasie en realiteit vond ik behoorlijk origineel. Helaas is het verhaal over de burgeroorlog bijzonder vlak (haast clichématig) en wist de fantasiewereld mij ook nergens echt te betoveren. Ondanks de moeite die ik had met het uitzitten van de twee uur, toch een krappe voldoende voor de mooie beelden en het hoge afwerkingsniveau.

Op de grens van toelaatbaar sentimenteel en irritatiewekkend zijig en helaas af en toe ook daarover. Jammer, heeft dit verhaal namelijk helemaal niet nodig. Acteerwerk Yeoh wel erg sterk.

Helaas totaal niet informatief en ook als 'wegkijkertje' soms moeilijk doorheen te komen.

De drie meiden beleven een onopwindend festivalbezoek. Eentje van de drie lijkt het niet eens echt naar haar zin te hebben. Een aantal andere personen worden omschreven als 'biologen', maar de diepgang van hun analyses doet vermoeden dat iedereen zichzelf een bioloog mag noemen. Gelukkig geeft een groepje oudere festivalbezoekers nog een interessant inkijkje in hoe deze subgroep een festival beleefd. Wel erg jammer dat de documentaire maker ervoor kiest deze personen te presenteren als 'zij die precies weten hoe het moet'. Alsof er een bepaalde manier is hoe je een festival moet beleven.

Nee, misschien dat een andere regisseur het nog eens kan proberen, want een documentaire over een festival vanuit verschillende invalshoeken (artiesten, logistiek, pubiek) kan opzich best interessant zijn.

Sterke film!

Sfeervol en loom geschoten. Personages stuk voor stuk breekbaar en echt. Het climaxloze narratief resoneert daarbij fantastisch met de uitzichtloze situatie van de broers.

Elk personage's sub-verhaal wordt goed uitgewerkt, maar de allerbelangrijkste verhaalontwikkeling is wat mij betreft de aanstaande komst van een nieuwe broer(?), die naar alle waarschijnlijkheid ook niet zal kunnen ontkomen aan het hopeloze perspectief van zijn familieleden. Film slaagt er zo in alle opzichten in om mij op een indrukwekkende manier het verhaal van São Paulo te vertellen. Bijzonder knap!

Prettige film die nergens echt aangrijpt.

Deed mij door de aparte personages en vorm van stilering denken aan Fargo. Mooie, breekbare personages in een artistieke setting. Het gele VW busje is echt een gouden fonds. In weze is de hele film gemaakt rond dit iconische vervoersmiddel en naast een mooie flyer(!), levert dit ook enkele mooie beelden op. Acteerprestaties vallen positief op. Verhaal heeft verder weinig om het lijf, maar dient als een prima kapstok waaran de scènes worden opgehangen. Enig minpuntje is dat deze film af en toe op een haar na té sentimenteel wordt. Kenmerkend daarvoor was de laatste scene waarin de personages als one-big-family het busje instappen en de zononsdergang tegemoet rijden.. Film verdiende wat mij betreft een authentieker einde.

Moore schoot raak en verdiende terecht zijn plek voor de eerstvolgende zes films. Voorderest is de film helaas veel te gehaast en ontbreekt het te vaak aan een narratief. Veel meer dan een aaneenrijging van actiescènes en humor krijgen we niet voorgeschoteld en dat is toch wat mager voor een Bond. Zelfs de fantastische soundtrack kan een onvoldoende niet voorkomen.

Mooie ode aan Tokyo en de Amerikanen die deze stad bezoeken.

Fijne realistische karakters. Zowel Scarlett en Bill zijn goed gecast. Er gebeurd verder vrij weinig, maar voor mij persoonlijk is dat nooit zo'n probleem, zeker niet als dat bijdraagt aan een lome, dromerige sfeer. Het hielp ook mee dat ik deze keek terwijl ik vast zat op een vliegveld, wat de perfecte setting vormde om deze film te bekijken. Het gevoel van opgesloten zitten en leven vanuit een (luxe) hotel wordt naar mijn mening zeer treffend weergegeven.

Een film die het moet hebben van de sfeer, maar de nadruk legt op het verhaal. Wie zichzelf van de plicht ontslaat om het verhaal te volgen en een avond weinig omhanden heeft, kan genieten van een brok gevoelscinema dat mooi samenvalt met het mediterrane decor.