Ik vind het ergens wel admirabel hoe 20th Century Fox het in 1995 blijkbaar een goed idee vond om een 40 miljoen kostende remake van een film uit hun eigen catalogus te maken. Het was mogelijks het laatste tijdperk waarin studiobonzen - toen nog in de vorm van een familiebedrijf - een hommage wilden brengen aan het werk van hun grootvader of achteroom. "Kiss of Death was hét paradepaardje van Fox in 1947, er stonden destijds rijen aan te schuiven tot aan Macy's. Het publiek zit echt te wachten op een update." Dat het publiek niet zat te wachten op een update en de remake grandioos flopte, doet niets af aan de pret. Ik zag Kiss of Death 1995 vroeger wel al eens op VT4 of Kanaal Twee, ook toen viel de grauwe, pittige sfeer van de film mij op en natuurlijk de glansrol van Cage. Natuurlijk ging een herziening, in de Cinematek, op 35mm, nieuwe inzichten brengen. Ik was bijna te laat voor de vertoning, haastte mij alsof mijn leven ervan af hing. Ofschoon er nog twee reprises voorzien waren. Een gesluierde vrouw moest het hierbij ontgelden, moest ze maar niet onderaan de trap staan treuzelen. Bij aankomst bleek de film uitverkocht. De Plateauzaal, met z'n 26 zitjes, is a harsh mistress. Gelukkig kwamen er twee zieltjes niet opdagen dus kon ik mij er tussenwurmen - een schimmige verschijning in driedelig pak die zich bij de meute van zweterige bohémiens komt vervoegen.
De herziening zelf is mij absoluut bevallen. Eigenlijk is de opening van Kiss of Death té weergaloos, het schept zelfs de verkeerde verwachtingen. Wat films als LA Confidential niet lijken te snappen, is dat de jaren '40 niet inherent 'elegant' of zo waren. Mensen lagen heus niet met hun fedora hat in de schemering van venetian blinds wat sensueel te zwijmelen. Die oude noirs - inclusief Kiss of Death 1947 - gingen net over grootstedelijke wanhoop, malaise, survival. In Kiss of Death krijgen we een New York van achter de coulissen te zien. Het is pas na een hele stoet NYC karakteracteurs te zien dat ik mij realiseerde dat ze film zich in New York pleegde af te spelen. Ik dacht eerst ergens een buitenwijk van Penylvania of Pitsburgh of zo, alles ziet er zo ontzettend smerig en desolaat uit. En dan bedoel ik niet per se dat we niet de Statue of Liberty en de Chrysler building te zien krijgen, niet het postkaart plaatje van New York, maar zelfs niet het minstje straaltje NYC couleur locale, een mooie brug, een brownstone in Brooklyn. Nee, het zijn allemaal verlaten hangers in het niemandsland van Queens ergens. Eerst verschijnt Michael Rapaport, al een echte NYC karakterkop. Hij moet zorgen voor Caruso's vrouw Helen Hunt terwijl eerstgenoemde weer in de lik zit. Eerst belazert hij haar, dan geeft hij haar een uitgevonden kantoorjobje in zijn louche garage, eerder een excuus om haar dronken te voeren en te verkrachten. Op een gegeven moment zit Hunt totaal moedeloos in haar kantoortje en kijkt ze naar een scène die buiten gebeurt. Nog zo'n NYC karakterkop, die nazaal sprekende gast met zijn zwart ringbaardje, jullie weten wel wie ik bedoel, komt Rapaport een Infinity verkopen. Om één of andere onbegrijpelijke reden denken Rapaport en zijn kornuiten dat hij een undercover cop is, hoewel dat uit nergens blijkt. Het lijkt pure paranoïa, territoriumdrang, alsof je gewoon uit principe iemand verrot moet slaan die je disrespect door je een bepaald voorstel te doen. Het geweld is ook totaal buitensporig. Hunt ziet dit, en beseft dat ze in de penarie zit. Dit is de essentie van film noir. Daarna wordt het nooit even goed, Caruso is effectief geen overtuigende leading man, er zijn wat rare wendingen, maar toch geef ik gewoon vier sterren. Wie het daar niet mee eens is, mag verhaal komen halen bij mij in de garage.
