Meningen

Ondanks het feit dat de humor in Louis de Funèsfilms ouderwets aandoet, blijf ik ze behoorlijk grappig vinden. Zo ook deze culinaire film, waarin Louis de uitgever van een soort Michelingids speelt die het aan de stok krijgt met een de directeur van een imperium van wegrestaurants. Het verhaal was niets bijzonders, maar dat is dan ook niet het belangrijkste in dit soort films. Met voedsel kun je veel grappige dingen doen, zo blijkt maar weer.

De verhouding tussen vader (de Funès) en zoon (een clown) is overigens wel aardig in beeld gebracht, en Marguerite speelt een leuke bijrol. Behalve vanwege de humor is de film nog wel de enigszins de moeite waard doordat het een beeld geeft van het grote verzet in Frankrijk tegen de Amerikaanse stijl van eten, in dit geval in de vorm van wegrestaurants, die in de jaren zeventig als paddestoelen uit de grond sprongen.

De film was interessant omdat het een Vietnamese martial artsproductie is. Hoe vaak zie je zoiets nou? De gevechtsscènes waren wel aardig, hoewel ik niet een groot liefhebber ben van martial artsfilms. Het verhaal kon me niet erg bekoren. De twee hoofdrolspelers doen hetzelfde als in The Rebel uit 2007. Ze werken samen voor een missie en tussen het vechten door worden ze verliefd. De meeste personages in deze film zijn behoorlijk eendimensionaal en de cinematografie doet net zo flets aan als het verhaal. Aan humor was ook een behoorlijk gebrek. Al met al raad ik dit alleen aan als je een sterke voorliefde voor martial arts hebt of voor Johnny Nguyen/Thanh Van Ngo.

Russische productie over de verdediging van het fort van Brest (‘krepost'-geroj’) tijdens de eerste dagen van Operatie Barbarossa. Het onderwerp is interessant en origineel, maar de film is niet best. Het grootste gedeelte van de film toont gevechtsscènes, meestal vanuit het perspectief van de hoofdpersoon, een jongetje van een jaar of 11. De uitvoering hiervan is erg clichématig en weinig opzienbarend, behalve dat het geheel behoorlijk wat propagandistische (pro-Russische) trekjes heeft.

Ik kreeg weinig binding met de personages. De leukste gedeeltes van de film zitten aan het begin, voor het vechten losbarst, en helemaal aan het eind, waar de verteller als oude man met zijn kleinzoon bij het reusachtige oorlogsmonument in Brest staat.

Deze Russische film begeeft zich thematisch op interessant gebied. Het is tegelijkertijd een familiedrama en een misdaadactiefilm. De film speelt grotendeels in een landhuis op de Russische steppe, waar de familie Sjamanov bijeen is voor de honderdste verjaardag van de pater familias. Onverwacht komt ook een van de broers die de anderen al 25 jaar niet hebben gezien naar de reünie. Deze broer Viktor heeft een lange carrière in de onderwereld achter de rug, maar wordt als verloren zoon onthaald door zijn vader (op zijn beurt de zoon van de honderdjarige). Dit levert de nodige spanningen op met andere familieleden, maar ook andere problematische familierelaties worden volop in beeld gebracht.

Terwijl zich verschillende kleine en grotere drama’s ontspinnen in het landhuis, zijn agenten van de FSB Viktor op het spoor gekomen en op weg naar het familiehuis. Alle minidrama’s komen in de loop van de film samen in een groot drama, en hoewel niet alles erg geloofwaardig is, vind ik het geheel goed opgebouwd. Daarnaast is het erg mooi in beeld gebracht, met verschillende memorabele scènes, en geeft de film een interessant inkijkje in verschillende lagen van de Russische cultuur.

Deze uitstekende film speelt in een Koerdisch vluchtelingenkamp in het noorden van Irak ten tijde van de Amerikaanse invasie in 2003. De regisseur is een Iraniër en het is de eerste film die na de invasie in Irak werd opgenomen. De film vertelt een ontroerend en treurig verhaal over de kinderen in het kamp. De kinderen die de hoofdrollen spelen waren overigens in het echt ook Koerdische vluchtelingenkinderen.

Het zou zonde zijn om hier veel over het verhaal te vertellen, maar het is de tragische geschiedenis van een ondernemende jongen met de bijnaam Satelliet, en drie weeskinderen met wie hij kennismaakt. De karakters van verschillende kinderen worden uitstekend uitgewerkt, en de plot is indringend en kent een aantal dramatische momenten. Interessant is het inzicht dat de film biedt in het straatarme dagelijkse leven van de Koerden. De massa kinderen zoekt dagelijks naar onontplofte mijnen om te verkopen, maar desondanks zijn er genoeg vrolijke of grappige momenten.

De film heeft nog meer lagen. Psychologie en metaforen worden niet geschuwd en dan is er de politieke situatie die de hele film omvat. ‘De Amerikanen’ spelen een belangrijke bijrol, en de miserabele omstandigheden waarin de Koerden en met name het weesmeisje verkeren zijn vooral een gevolg van de niet bepaald plezierige houding van de Iraakse regering van Saddam tegenover de Koerden. Ondanks het subtiele, maar voor een film die zich in deze omstandigheden afspeelt ook bijna onvermijdelijke politieke commentaar, blijft het geheel toch vooral een tragisch kinderdrama in bizarre omstandigheden.

Dit is een late speelfilm van Charlie Chaplin, waarin hij een oude aan lager wal geraakte komediant speelt die kennismaakt met een jonge danseres. Deze danseres heeft ook de nodige problemen, maar Charlie weet haar weer op te peppen en zij hem. Ze wil zelfs met hem trouwen, maar dat vindt de edelmoedige Charlie geen goed idee, en hij verlaat hun gezamenlijke appartement en raadt haar aan te trouwen met een jonge pianist. Ondanks Charlie’s afwijzingen blijft zij echter volharden in haar wens om met hem te trouwen.

Dit vond ik het interessantste aspect aan de film. Ze voelt ook wel wat voor de pianist maar lijkt een totale devotie te voelen voor Charlie, die haar opving na haar zelfmoordpoging. Er zitten wel wat mooie teksten over het leven en de liefde in de film, maar het is vaak ook erg melodramatisch qua plotwendingen en acteerwerk. Aan het eind van de film is nog een gedenkwaardig optreden van Charlie samen met Buster Keaton te zien in hun enige gezamenlijke filmverschijning ooit.

Zeer ouderwets soort lichtvoetige romantiek, die veel gelijkenis vertoont met vooral het eerste deel van Sissi. Het verhaal van de film is vrij eenvoudig en typisch voor dit soort romantische films. De voornaamste reden om de film te kijken is zonder twijfel Romy Schneider in haar eerste hoofdrol. Ze straalt hier al net als in de Sissifilms, en speelt haar rol van naïeve maar edelmoedige en optimistische jonge koningin perfect. “Ich will gut sein!” verklaart ze vol overtuiging wanneer ze hoort dat ze gekroond gaat worden.

Ik denk dat de humor in deze film het meest uit de tijd is, het is meestal erg oubollig en soms zelfs misplaatst (“Das Kind provoziert noch ein Weltkrieg!”). Desondanks is het best een knusse film om in de Kerstvakantie ofzo met een kop warme chocolademelk te kijken.

Volkse Iraanse komedie met volgens mij een niet al te hoog budget. Het gaat over een dief die bekend staat als de Hagedis omdat hij erg goed tegen muren op kan klimmen. Hij ontsnapt uit de gevangenis in de kleren van een mullah en probeert vervolgens het land te ontvluchten, maar komt vast te zitten in een dorpje dichtbij de grens, waarvan de inwoners denken dat hij een echte mullah is. Om niet door de mand te vallen moet hij de rol van geestelijke blijven spelen en dat levert vele werkelijk grappige situaties op. Sowieso kunnen nep-geestelijken in komedies mij altijd wel bekoren.

De hoofdpersoon heeft wat moeite om helemaal in zijn verheven rol op te gaan en bezigt nog altijd aardig wat bargoense taal, maar zijn libertijnse preken hebben groot succes in het dorp en veel mensen keren dankzij hem terug naar de Moskee. De film is een interessant commentaar op de hedendaagse Iraanse geestelijkheid en maatschappij als geheel. Hij was succesvol in de bioscoop in Iran maar werd snel uit de roulatie gehaald, waarschijnlijk omdat de (geestelijke) autoriteiten te belachelijk werden gemaakt.

Aardige komedie van Charlie Chaplin, waarin hij een moordende womanizer in Frankrijk speelt. Het deed me een klein beetje denken aan Kind Hearts and Coronets, dat twee jaar later verscheen. De film is bij vlagen grappig, vooral amusant en soms wordt het opeens een beetje serieus. Ik ben niet heel enthousiast over het feit dat Chaplin af en toe aan de kijker wat ‘wijze levenslessen’ probeert mee te geven. Nu heeft hij dat in zijn meeste films eigenlijk wel gedaan, maar hier is het nog wat minder subtiel dan in zijn vroegere films. Ik vind overigens de boodschap in deze film inhoudelijk wel interessant en redelijk gewaagd. Qua moraalridders kun je slechtere dan Chaplin uitkiezen. De film zal me denk ik vooral bijblijven vanwege de scherpe dialogen en het einde.

Prima verfilming van een boek van een Iraans-Franse journalist over de waargebeurde steniging van een vrouw in een afgelegen Iraans dorpje. Het is een zeer indrukwekkend en triest verhaal en een interessant inkijkje in de cultuur en praktijken die in sommige delen van de wereld helaas nog steeds aan de orde van de dag zijn. Het is ook erg goed geacteerd en je gaat echt meevoelen met de personages. De uiteindelijke steniging is één van de schokkendste scènes die ik ooit in een film heb gezien, maar er zitten nog meer indrukwekkende scènes in deze film.

Het enige wat je misschien zou kunnen aanmerken, is dat de tegenstelling tussen goed en kwaad wel erg zwart-wit is. Ik zeg met opzet ‘zou kunnen’ want misschien is het wel echt precies zo gebeurd. De slechteriken in deze film zijn puur slecht, en er wordt niet echt duidelijk uitgelegd hoe ze zo zijn geworden. Dan is er een groepje mensen die niet blij zijn met de situatie maar niet veel meer kunnen doen dan huilen en zich er bij neerleggen. Dan zijn er de goeden, Soraya zelf en een oudere vrouw die zich de hele film lang als een heldin voor haar opwerpt. Ik kan bijna niet geloven hoe groot deze tegenstelling binnen één gemeenschap is en hoe door en door slecht de slechteriken zijn.

Een van de bekendste films uit een bizar subgenre van exploitation: de nazisploitation. De belangrijkste elementen in dit subgenre zijn mooie (half)naakte vrouwen, nazi’s en gruwelijkheden, en die zijn in deze film dan ook in ruime mate aanwezig. Met name hoofdpersoon Lisa kon mij wel bekoren. Het themaliedje van de film heeft ook een vreemde aantrekkingskracht.

Er worden aardig wat gruwelijke martelscènes getoond, maar het verhaal, het acteerwerk en de vreemde plotwendingen van het geheel zijn zo ver beneden peil, dat ik niet werkelijk geschokt werd door deze film. Al met al was het behoorlijk slecht, maar toch vermakelijk door de bizarre premisse en het feit dat de film zichzelf behoorlijk serieus neemt.