Meningen

Toch wel verrassend goed, deze zomerse film over een ontluikende liefde tussen twee jonge vrouwen. Press is goed als working class meisje, al vond ik haar soms wat irritant, wat ook wel hoorde bij haar personage. Maar het is Emily Blunt die de show steelt als mooie, ietwat mysterieuze maar ook manipulatieve fantast uit de upper class. Een heel boeiend personage. Smet op de film is de verhaallijn met Paddy Considine als broer. Dat ligt niet zozeer aan Considine, wat ik een prima acteur vind, maar zijn personage is totaal niet geloofwaardig. Nu zou het best kunnen dat er in Yorkshire ook een groep born-again Christians rondloopt maar ik vond het vooral overdreven, Amerikaanse toestanden. Ik vroeg me ook af waar broer en zus eigenlijk van leefden nu de kroeg was omgetoverd tot tempel. Enige scène met Considine die echt iets toevoegde was de interactie met Blunt.

Mooie beelden van het Engelse platteland, wat lang niet zo plat is als onze Hollandse variant, en ook de soundtrack was OK met o.a. Goldfrapp. Jammer van die mislukte zijplot anders was ik wel wat hoger uitgekomen.

Zeer aangename verrassing. Aan de hand van half verzonnen en historische gebeurtenissen schetst Maddin een boeiend stadsportret. Het verdwijnen van al dan niet historische gebouwen, plekken die omgeven zijn door herinneringen en lokale legendes, is natuurlijk universeel- als ik in mijn geboortestad rondloop zoek ik tevergeefs naar mijn oude kleuterschool, de kroegen waar ik mijn eerste biertjes dronk zijn weg of heten anders, het voetbalstadion waar ik heenging bestaat niet meer - vergelijkbaar met het gevoel van ontheemdheid die Maddin beschrijft. Dus op nostalgie scoort hij vast punten.

Maar nog mooier zijn de soms dromerige scenes over een stad in de sneeuw, en de beschrijving van allerlei bizarre (en waarschijnlijk onware) gebruiken en verhalen, over de slaapwandelaars met hun sleutelbossen of de bejaarde Black Tuesdays. De scène met de paarden lijkt over te zijn genomen uit het oorlogsrelaas Kaputt van Malaparte, een bizar, gruwelijk maar ook schitterend beeld dat me altijd is bijgebleven.

Origineel, grappig (de scenes met de moeder), melancholisch en intens, een heerlijke trip down memory lane, en dat op een plek die ik vandaag pas heb leren kennen.

Ik weet niet of ik Garbo nou zo veel beter vind als stomme actrice dan in haar latere periode, maar ze speelde wél in betere films, die conclusie trek ik althans na wat ik tot nu toe van haar oeuvre gezien heb. Ook deze Mysterious Lady is weer een erg fijne film van Niblo, een beetje in de von Sternberg stijl, elegant en in een Centraal Europese setting. Het duurt even voor het op gang komt maar vanaf de geweldige scène met de vernederende degradatie (ondersteund door bombastische maar opzwepende muziek, sowieso een erg knappe nieuwe score van Vivek Maddala) tot het eind spat de kwaliteit van het scherm.

Een vrij simpel verhaal over spionage en romantiek wordt spannend verteld met knappe fotografie en montage (die jammer genoeg wat korte scène met die volksdansers van boven opgenomen deed me zowaar denken aan Noé's Climax), en naast Garbo zijn ook Conrad Nagel en Gustav von Seyffertitz sterk bezig.

Een typische Jarmusch, met een fijn loom tempo, grappige dialogen en een nadrukkelijk aanwezige soundtrack, wel iets minder vuig dan anders door de vele Presley nummers. Leuk gedaan hoe de drie verhaallijnen samenkomen in het aftandse hotel en verder genoot ik vooral van de kleurrijke personages, met als uitschieters Screamin' Jay Hawkins en Steve Buscemi (niemand speelt een betere loser), maar ook het Japanse stelletje verdient credits. Heel klein puntje van kritiek: om Dee Dee nou speciaal naar het stadje Natchez te laten reizen om daar een "matches"-grap over te kunnen maken vond ik wat flauw.

Verhaaltechnisch is het verder misschien niet heel bijzonder maar een Jarmusch blijft toch altijd wel fijn kijkvoer.